کتاب یک روز می گریزم از این شهر بی بهار اثر نازنین ناظریان نشر بید

یک روز می گریزم ازین شهرِ بی‌بهار

در انتهای حادثه، آوار می شوم

پل بودم و عبور، مرا پایمال کرد

اما ازین به بعد چو دیوار می شوم

از خوابِ فصلهای خزانی دلم گرفت

یک شب در اوجِ دغدغه بیدار می شوم

در پشت میله‌های صدایم نهان شدم

ناگه شبیه شعر، پدیدار می شوم

یک عمر، شمعِ سوخته در انجمن شدم

فردا چراغِ روشنِ دیدار می شوم

از بازتابِ فاصله‌ها خسته ام ولی

هرشب چو خطِّ فاصله تکرار می شوم

با آنکه دل به زخمِ جفا مبتلا شده

اما قسم به شعر،  وفادار می شوم

فرصت نمانده زندگی ام را بهارِ نو

یک شب به سوگ خویش، عزادار می شوم..