کتاب نوجوان من؛ راهنمای جامع و گام به گام توانمندسازی نوجوانان جلد 28 اثر منیر کلانتر قریشی نشر حکمت و عرفان

گاهی در زندگی رویدادی چنان شدید، ناگهانی یا ناتوان‌کننده رخ می‌دهد که توان معمول ذهن برای هضم آن کافی نیست. در ظاهر شاید همه چیز تمام شده باشد، اما در درون بدن و ذهن شما روایتی ناتمام باقی می‌ماند؛ روایتی که بارها و بارها، بدون اجازه شما، به سطح می‌آید. این وضعیت همان چیزی است که به آن PTSD گفته می‌شود؛ حالتی که در آن روان و بدن هنوز باور نکرده‌اند که تهدید گذشته اکنون دیگر وجود ندارد. برای آنکه درک ملموس‌تری داشته باشیم، تصور کنید چند ماه بعد از تصادفی شدید، هنگام عبور از خیابان ناگهان ضربان قلبتان تند می‌شود، دست‌هایتان سرد می‌گردد و فضای اطرافتان برای لحظه‌ای تار می‌شود. شما می‌دانید که اکنون خطری در کار نیست، اما بدن شما باور دیگری دارد. فرض کنید کسی که سال‌ها در محیطی پر تنش و تحقیر زندگی کرده، امروز با کوچک‌ترین تغییر لحن دیگران به سرعت مضطرب می‌شود، انگار قرار است اتفاقی بد در چند ثانیه آینده رخ دهد. در هر دو مثال، چیزی که فعال می‌شود حافظه معمول نیست، بلکه حافظه بقاست؛ حافظه‌ای که نمی‌پرسد: «آیا تهدید واقعی است؟» بلکه تنها می‌گوید: «احتمالا خطر در راه است، آماده باشید».