کتاب هستی و زمان هایدگر اثر ویلیام بلاتنر نشر شب‌خیز‌

هایدگر توصیف جایگزینی را برای تجربه پیشنهاد می‌کند. او استدلال می‌کند که تجربه‌ي بنیادین ما از جهان، تجربه‌ي مانوس‌بودگی است. ما خودمان را معمولاً به‌عنوانِ سوژه‌ای که در برابر یک ابژه قرار می‌گیرد تجربه نمی‌کنیم، بلکه خودمان را در جهانی که آن را پیشاپیش می‌فهمیم، در خانه تجربه می‌کنیم. ما در جهانی که در آن مستغرق هستیم عمل می‌کنیم. ما نه فقط جذب در جهان هستیم بلکه احساس‌مان از هویّت، از این‌که چه کسی هستیم، از جهانِ پیرامون‌مان جداشدنی نیست. ما همان چیزی هستیم که در زندگي‌مان برای ما مهم است؛ ما درگير در جهان‌ايم. قسمت عمده‌ای از بخش اول «هستی و زمان» به تشریحِ پدیدارشناسیِ این مأنوس‌بودگی اختصاص می‌یابد که هایدگر آن را «گشودگی» و «درـ‌هستن» نيز می‌نامد. این‌که ما به‌طور سرآغازینی با جهان مأنوسيم و نمی‌توانیم از آن جدا شویم، هایدگر را به یکی از اصطلاحات هنرمندانه‌ي ماندگارش سوق می‌دهد، یعنی درـ‌جهان‌ـ‌هستن، که (یکی از) نام‌(های) هایدگر برایِ هستی ما است.