کتاب رویای شکسته اثر آروین آبادی نشر ناودون

بعضی خواب‌ها، پیش از آن‌که مجال تعبیر یابند، زیر پای بی‌توجهی له می‌شوند؛ نه از سوی زمان، بلکه از سوی آنان که مسئولیت را به رسم تأخیر تعبیر می‌کنند و حضور را با غیاب اشتباه می‌گیرند. این کتاب در سایه‌ی روزهایی شکل گرفت که نه قلم می‌نوشت، که صبر می‌جوشید؛ نـه کلمات زاده می‌شدند، که انتظار، بی‌رحمانه جان می‌گرفت. مردمانی بودند که میان وظیفه و غفلت، مرزها را کمرنـگ دیدند و نتیجه‌اش، داستانی شد که زخم‌هایش را با واژه تسکین داد. این مقدمه برای آن‌هایی‌ست که دانسته یا نادانسته، از تردید، دیوار ساختند؛ و برای آن‌هایی که، حتی در هوای مه‌آلود، راه را با چراغ صداقت یافتند. "رویای شکسته" سندی‌ست بر این‌که رؤیا، اگرچه شکسته، هنوز می‌تواند حقیقتی کامل را روایت کند به شرط آن‌که اهل رهایی باشیم، نه معطلی. در فصل‌هایی از زندگی، انسان با تأخیرهایی روبه‌رو می‌شود که نه حاصل زمان، بلکه زاییده‌ی دست‌های دیگری‌اند. دست‌هایی که با بی‌تفاوتی، رشته‌ی امید را شل می‌کنند؛ با تعلل، مسیر را تار می‌سازند؛ با نادیده‌گرفتن، صدا را خاموش. «اگر روزی زمان، رؤیاهایت را زیر پا له کرد و دنیا تنها نظاره‌گر بود، تکه‌های شکسته را چون لوح مقدس گرد آور، و با خونِ صبر، بر دیوار باور بچسبان».