کتاب جغد کوچولویی که نمی‌توانست بگوید «هووو» اثر بت کلی نشر انتشارات لیوسا

جغد مادر روی شاخه‌ی درختی در جنگل استراحت می‌کرد. جغد کوچولویش همانجا در کنارش نشسته بود. او اولین فرزند مامان‌جغد بود، چهار هفته‌ای می‌شد که سر از تخم درآورده بود و مامانش با نگاهی پر از غرور داشت تماشایش می‌کرد. جغد پدر هم در همان نزدیکی روی شاخه دیگری لم داده بود و با همان نگاه سرشار از غرور، چشم از فرزند برنمی‌داشت. آن‌ها لحظات بسیار مهمی را می‌گذراندند چون هر دو می‌خواستند برای نخستین‌بار به جغد کوچولو سخن گفتن به روش جغدها را آموزش دهند.

مامان‌جغد برای آنکه توجه فرزند را جلب کند با روش خود گلویش را صاف کرد و گفت: «بگو! هووووو!» و جغدکوچولو پرسشگرانه مادر را نگریست.

باباجغد بال‌هایش را تکان داد و با بی‌قراری گفت: «پسرم! با مادرت تکرار کن و بگو هووووو».

جغدکوچولو شگفت‌زده، نخست نگاهی به پدر انداخت و سپس رو به مادر کرد و هر دوی آن‌ها با هم گفتند: «هووووو!»

جغدکوچولو دهانش را باز کرد و نفس عمیقی کشید و درحالی‌که پدر و مادرش با اشتیاق گوش‌هایشان را تیز کرده بودند تا آن‌چه را که او می‌خواهد بگوید را بشنوند، گفت: «وااااای».

مامان‌جغد و باباجغد با بی‌قراری به پسرشان نگاه کردند و گفتند: «تو چه گفتی؟!، گفتی چرا؟!»