کتاب اثر 56 روز تمرینات ترکیبی بر تعادل ایستا و پویا کودکان استثنایی اثر روشنک نجفی نشر انتشارات قانون‌یار

به اعتقاد اغلب متخصصان، برنامه هاي تربیت بدنی براي كودكاني كه نقص هاي ادراكي – حركتي دارند، بايد ساختاري منسجم داشته و با نيازها و مشكلات آنها متناسب باشد(نلسون و ایزابیل، 1367). ويژگي كودكان داراي ناهنجاري هاي حسي –  حركتي اين است كه اغلب آنها در اجراي مهارت هاي حركتي درشت، درك فضايي، زماني، بدني و جهت يابي و ديگر مهارت هاي حركتي)مانند مهارت هاي حركتي ظريف( مشكل دارند(انجمن عقب ماندگان ذهنی ، جسمی آمریکا، 1997). اين مشكلات موجب مي شود اين كودكان فقر حركتي داشته باشند، در انجام اغلب حركات ناشيانه عمل كنند و از نظر جسماني ضعيف باشند(دستجردی و بهداد، 1379؛ انجمن عقب ماندگان ذهنی ، جسمی آمریکا، 1997). سندروم عقب ماندگي )کم توانی(  ذهني يكي از ناهنجاری هاي ادراكي – حركتي دوران رشد است كه قبل از نوجواني بروز مي كند، و به طور مشخص به كودكاني اطلاق مي شود كه در سازوكارهاي شناختي و برخي رفتارهاي سازشي نقص دارند. به طور سنتي كودكاني با هوشبهر)بهرة هوشي( كمتر از 70 جزء افراد كم توان ذهني دسته بندي می شوند. راهنماي تشخيصي و آماري اختلال هاي رواني(دستجردی و بهداد، 1379) و انجمن عقب ماندگی ذهني آمريكا(رافعی، 1383) اين ناهنجاري را در پنج دستة كلي فهرست كرده اند. در اين فهرست، كودكاني با هوشبهر 85-70 با عنوان كودكان کم توان ذهني مرزي يا ديرآموز، و كودكاني با هوشبهر 50-69 به عنوان عقب ماندة ذهني خفيف دسته بندي می شوند. به طور كلي كودكان عقب ماندة ذهني در يادگيري مهارت هاي زباني، مهارت هاي حافظه اي، يادگيري قوانين اجتماعي و مهارت هاي حل مسئله، عقب تر از گروه همسالان خود هستند(باقری، 1387؛ دستجردی و بهداد، 1379). اين دسته از كودكان عقب ماندة ذهني در مهارت هاي حركتي پايه(خلجی و عماد، 1382؛ مقیمی و همکاران، 1375)، نیز نسبت به افراد عادی نمره هاي پايين تري كسب مي كنند و اين مهارت ها را كندتر از افراد معمولي ياد مي گيرند(گنجی و مهرداد، 1379). به طور مشخص، كودكاني كه دچار ناهنجاری ها و مشكلات ذهني اند در شروع و اجراي حركات هدف گيري، زمان واكنش و زمان حركت كندتر از همسالان خود عمل مي كنند(گنجی و مهرداد، 1379؛ گرین و هاردمن، 2005). وضعيت بدني كودكان کم توان ذهني به طور معمول ضعيف است و شادابي جسماني زيادي ندارند. نحوة گام برداشتن آنان نامتعادل و نااستوار است و حكايت از آن دارد كه هماهنگي كلي آنها ضعيف است(مقیمی و همکاران، 1375). به علاوه مشكلات كم توجهي و دقت اين افراد موجب اختلال در ادراك روابط فضايي، جهت يابي، تشخيص درست، می شود(گنجی و مهرداد، 1379).