کتاب هوش هیجانی اثر مورتن جانسون نشر موسسه اندیشه کامیاب ایرانیان

تقریباً عجیب به نظر می رسد که فکر کنیم مفهوم هوش هیجانی در بسیاری از جوامع مدرن به خوبی آموزش داده نمی شود یا حتی مورد بحث قرار نمی گیرد. در فرهنگ غربی، به طور خاص، به کودکان خردسال گفته می شود که «چانه خود را بالا نگه دارند» و برای چیزهای کوچک گریه نکنند. خشم یک احساس منفی و انفجاری در نظر گرفته می شود که هرگز نباید ابراز شود. برخی از این سوگیری ها حتی برای هدف قرار دادن جنسیت های خاص مورد استفاده قرار می گیرند. پسران و مردان جوان اغلب به خاطر گریه کردن مورد تنبیه و تمسخر قرار می گیرند. این عمل به یک سناریوی تحقیرکننده تبدیل می شود. به اندازه کافی جالب توجه است که احساسات بخش مهمی از بشریت هستند. داشتن طیف کاملی از عواطف و توانایی احساس و ابراز آنها یک امر بیولوژیکی تقریباً ضروری است که انسان را خوب و انسان می کند. فردی را در نظر بگیرید که از اختلال شخصیت ضد اجتماعی رنج می برد. یکی از مولفه های اولیه این اختلال، پشیمانی نکردن از اعمال خود یا دلسوزی نسبت به احساسات دیگران است. آنها قادر به احساس آن نیستند و به عنوان مبتلایان به اختلال طبقه بندی می شوند. با این حال، افرادی که به خود اجازه می‌دهند طیف وسیعی از احساسات را به خود اختصاص دهند مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، به آنها گفته می‌شود که «بیش از حد حساس» هستند یا ضعیف هستند. تقریباً ریاکارانه به نظر می رسد، اینطور نیست؟ متأسفانه، ننگ‌هایی که پیرامون ابراز احساسات وجود دارد، منجر به پنهان‌کردن عواطف خود، فرار از آنها، یا انکار آنها می‌شود. می پرسی چه ضرری دارد؟ خوب، متأسفانه، محو کردن احساسات، نادیده گرفتن آنها و انکار آنها منجر به ایجاد فرهنگی از افراد دارای رشد عاطفی می شود که نمی توانند همدلی، همدردی یا ارتباط برقرار کنند. خوب، این کمی جلوتر می رود. خود را موجودی احساسی در نظر بگیرید. این احساسات مستقیماً با رفتار، الگوهای فکری و نحوه ارتباط شما با دیگران مرتبط است. با تصدیق احساسات و بیان آنها به روشی سالم، به خود آگاهی می دهید، می توانید زندگی خود را بهتر مدیریت کنید و می توانید روابط را بهتر مدیریت کنید. این احتمال وجود دارد که علاقه شما به هوش هیجانی ناشی از تمایل به بهبود جنبه های خاصی از زندگی شما باشد که تحت تأثیر رابطه منفی شما با احساسات خود قرار گرفته است.