کتاب درخت‌ها رفته بودند اثر محمد معینی نشر عنوان

از میانه سال ۷۷ اولین یادداشت و گزارش و تحلیل‌های خبری و سیاسی و اجتماعی‌ام در هفته‌نامه محلی "پیام زنجان" چاپ شد. پنج سال بعدتر داخل موج بزرگ وبلاگ‌نویسی شدم؛ کاری که با وجود از رونق افتادن وبلاگ‌نویسی به سیاق آن سال‌ها، و رها کردن نوشتن در رسانه‌های مکتوب و کلاسیک، هنوز آن را کمابیش به طور مرتب ادامه می‌دهم چرا که به دلایلی روشن، وبلاگ‌نویسی عرصه‌ای فراخ‌تر برای ابراز نظر و البته اثرگذاری بوده است. اسم وبلاگم را به اعتبار تفألی که در آغاز راه به دیوان حافظ شیرین سخن زدم، "راز سر به مهر" گذاشتم و آن چه در ادامه و در این مکتوب خواهید خواند، برگزیده‌ یادداشت‌هایم است از ابتدای وبلاگ‌نویسی تا انتهای سال ۹۱؛ انتخابی از بین بیش از ۳ هزار پست وبلاگی؛ در بازه‌ای نسبتاً وسیع از موضوعات.

محمد معینی یکی از افرادی است که در ذهن من پررنگ است. او را از دوران اصلاحات می‌شناسم. محمد معینی دو وجه بارز دارد؛ مبادی آداب است و تیزبین. همین دو خصیصه شکل مواجهه او را با دنیای پیرامونش متفاوت کرده و طعم و مزه خاصی به مطالب انتقادی‌اش داده است. تصور کنید منتقدی بخواهد ادب داشته باشد، حواسش به جزئیات اخلاقی باشد و از طرفی به شکل صریح هم انتقاد کند. [جمال رحمتی کارتونیست، تصویرگر، کارگردان]