کتاب سی‌نامه‌ی سیاه اثر زیبا حیدری نشر شقایق

دیشب دوباره کابوس دیدم. صدای جلزوولز آتش می‌آمد. دماغم را بالا کشیدم؛ انگار که بوی کباب بود! آسمان ناگهان از دود سیاه شد! فریاد کشیدی و بعد سوختی. بوی کباب تمام شد. آب شدی و رفتی توی زمین. وقتی از خواب پریدم خیس عرق بودم. ترسیدم اتفاقی برایت افتاده باشد. دلم می‌خواست لباسم را بپوشم و تا خانه‌ات بدوم. در خانه را بزنم، صورتت را ببینم و تن نحیفت را در آغوش بگیرم، اما مثل همیشه توی خیالم به آغوشم آمدی.

باورت می‌شود یک سال بیشتر است که با خیالت زندگی می‌کنم؟ زمستان بود و قاصدک‌های برفی بهترین خبر را برایم آوردند، آن هم روزهایی که دل‌ودماغ نفس‌کشیدن نداشتم.

- آقاجاوید این مغازه رو باید بست؛ به درد نمی‌خوره.

آقاجاوید نگاهی به مبل‌های خاک‌گرفته کرد. دست روی چوب گردوی فندوقی‌رنگش کشید.

- نه! جمع نمی‌کنیم، بالاخره راهی هست.

- ‌ای بابا! من می‌گم نره، شما می‌گی بدوش. الان دو ماهه یه‌قرون درآمد نداشتیم. مردم تا وقتی پشتی و فرش هست دل به مبل نمی‌دن. به جیب مردم باید نگاه کرد دیگه.

آقاجاوید دستمال برداشت و روی چوب‌ها کشید.