کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست اثر سیدمهدی طباطبایی نشر خاموش

کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست، مجموعه‌ی اشعار عاشقانه‌ی سید مهدی طباطبایی است. اشعار کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست در قالب غزل، دو بیتی و رباعی سروده‌ شده‌اند. درباره‌ی کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست، مجموعه‌ی اشعار سید مهدی طباطبایی است. او در کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست، بالغ بر ۳۸ غزل عاشقانه آورده است. تعدادی از اشعار نیز موضوعاتی دیگر دارند. در صفحات پایانی کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست، تعدادی دوبیتی و رباعی هم به چشم می‌خورند. سید مهدی طباطبایی سرودن اشعار این اثر را از سال ۸۶ آغاز کرده و در سال ۹۳ به پایان برده است. کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم اگر دوست دارید از شاعران معاصر ایرانی، غزل‌های زیبا، ناب و عاشقانه بخوانید، از مطالعه‌ی کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست لذت می‌برید. جملاتی از کتاب تا انتهای کوچه‌ی بن‌بست خدا نخواست وگرنه دلم تو را می‌خواست دلت نصیب دلم بود اگر خدا می‌خواست خدا نخواست، وگرنه خودت که می‌دانی عبور ثانیه‌ها هر نفس تو را می‌خواست َسکوت حنجره‌ام بی‌صدا ترک می‌خورد و عشق آمده بود و تو را ز ما می‌خواست دلم به لهجە بارانی‌اش غزل می‌خواند تو بودی آنچه که او با «خدا خدا» می‌خواست ببین چه‌قدر زلالی که دل حضورت را ّ میان زمزمه‌ی سبز ربنا می‌خواست فهرست شاید بخوانی‌ام خدا نخواست خدا کند که غزل‌سوره فردا نشد امروز خداحافظ اما قسم به آن‌چه تومی‌دانی و دلم می‌خواست انا العشق سلام؛ حال شما! باورت نشد چون برکه‌ای که پر شوداز ماه، بامنی کاشکی باور کنی تقصیر چشمانم نبود بادبادک باز هم ِحرف دلم را که نگفتم ...! گفتم؟ همین‌که ِحال تو خوب است، حال ما حاال که واجب است ِ جواب سلام‌ها باید که سنگ می‌شدم، اما گریه‌ام ِ دست خودم نیست بوسهل‌ها دوستت دارم! ّترسم این است که حتی به تماشا نرسم! عشق هم نام دیگر درد است عاشقانه‌ترین اشتباه ِ برادران زمینی «پس دلم؟! تا انتهای کوچە بن‌بست ِخون صلیب هرکه از ِ چشم خدا افتاد، شیطان می‌شود ّ دور حداقل‌های عاشقی ِبه روی خود نمی‌آوردم، اما هر روز پشت پنجره تکرار می‌شدیم مجبوری که مختاری اردیبهشتی ماندی و حرف آخر جنون، یک‌رویه از عشق است حرف من بودآنچه دیگر شاعران هم گفته‌اند آن ِ نگاه «قل هوالله»ی ِجان هرکس دوست داری! یکروز پیدا می‌کنی خودرا، ولی دیر است در دل ما بود قیامت در قیامت قدری حواسش پرت شد یکنفر آمد و برو دلواپسی. عطش‌نوش عطش‌نوش پاشو ای عشق! حرم ضریح قاب چه می‌شد؟ فقط باور انار اشک‌ها شقایق‌زاده‌ها دستور زبان عشق آدم شده‌ام ای‌کاش دستی که کبوتر شده و ... ّاما پی‌نوشت