کتاب صوتی اراده قدرت اثر فردریش نیچه

بخشی از کتاب

در دهه ۱۸۸۰، نیچه قصد داشت اثری جامع با عنوان «اراده به قدرت: تلاش برای بازارزشیابی همه ارزش‌ها» بنویسد که اندیشه‌های پخته‌اش را بیان کند. این پروژه در ۱۸۸۶ و ۱۸۸۷ اعلام شد، اما در تابستان ۱۸۸۸، پس از ناکامی در سازمان‌دهی یادداشت‌هایش در زیلس-ماریا، آن را کنار گذاشت و به جای آن، بخش‌هایی را برای «گرگ و میش بت‌ها» و «ضدمسیح» بازنویسی کرد، ضدمسیح را به عنوان بخش اول بازارزشیابی در نظر گرفت و آن را کامل‌شده دانست. پس از فروپاشی روانی نیچه در ۱۸۸۹، دوستش هاینریش کوزلیتس (پیتر گست) با استفاده از یادداشت‌های ۱۸۸۲-۱۸۸۸ و طرحی ساده از نیچه، انتشار گزیده‌ای از این یادداشت‌ها را پیشنهاد کرد تا نظام فکری او را نشان دهد. الیزابت، خواهر نیچه، با همکاری کوزلیتس و دیگران، این پروژه را پیش برد و در ۱۹۰۱ نسخه‌ای با ۴۸۳ بخش و در نسخه نهایی با ۱۰۶۷ بخش منتشر شد، هرچند بدون پایبندی به طرح‌های اصلی نیچه. الیزابت مدعی بود این اثر نظام فلسفی نیچه را نشان می‌دهد، اما هدفش بازسازی اثر گمشده نبود، بلکه ارائه بخشی از یادداشت‌های او بود. این کتاب، «اراده به قدرت»، به اشتباه به عنوان شاهکار نیچه معرفی شد و در دهه ۱۹۳۰، با تفسیرهایی از افرادی چون آلفرد بوملر و مارتین هایدگر، با نازیسم مرتبط شد، هرچند نیچه با ناسیونالیسم، سوسیالیسم و نژادپرستی مخالف بود. پس از جنگ جهانی دوم، تلاش برای بازسازی اعتبار نیچه با فاصله گرفتن از این اثر همراه بود، اما نمی‌توان آن را کاملاً رد کرد، زیرا بخش زیادی از یادداشت‌ها پس از «تبارشناسی اخلاق» نوشته شده و بخشی از اندیشه‌های اواخر دهه ۱۸۸۰ او را بازتاب می‌دهد. کتاب اول، «نیهیلیسم اروپایی»، نیهیلیسم را به عنوان بیماری فرهنگی ناشی از فروپاشی آرمان‌های مسیحی تحلیل می‌کند. کتاب دوم، «نقد ارزش‌های والا»، نقش اراده به قدرت ضعیفان را در شکل‌گیری اخلاق و فلسفه بررسی می‌کند. کتاب سوم، «اصل تعیین ارزش‌های جدید»، عقل را ابزاری برای تسلط بر محیط می‌بیند و نیهیلیسم را تضعیف می‌کند. کتاب چهارم، «نظم و پرورش»، راه‌حلی عملی برای نیهیلیسم پیشنهاد می‌کند: نخبگان فرهنگی جدید که با رد ارزش‌های برابرخواهانه، از تسلط و بهره‌کشی برای خلاقیت استفاده کنند. این ایده، هرچند مبهم، به اشتباه با نازیسم پیوند خورد، اما نیچه نژاد را اساسی نمی‌دانست و ضدسامی‌گری و ناسیونالیسم را تحقیر می‌کرد. «اراده به قدرت» مجموعه‌ای از یادداشت‌های نیچه است که، هرچند جنجالی، بخش مهمی از اندیشه او را نشان می‌دهد و باید با احتیاط خوانده شود.