کتاب مجموعه پرسش های عامیانه کیفری اثر مهرداد حیدری ذوله نشر فرزانگان دانشگاه

«حکم جلب» عبارتی عامیانه است که در علم حقوق ، به آن «قرار جلب» یا «دستور جلب» گفته می شود ، زیرا در عرف حقوقی و قضایی ، حکم به معنی رأی دادگاه است ، در صورتی که دستور جلب رأی محسوب نمی شود و فقط نوعی دستور است . قرار جلب ، در امور کیفری دستوری است که قاضی پرونده در مراحل مختلف برای دستگیری افراد صادر می کند تا آنان را به محضر دادگاه بیاورند. بنابراین قرار جلب در دو حالت صادر می شود : گاهی قاضی دادگاه در روند اجرای حکم ، برای مجبور کردن فرد به اجرای حکم قرار جلب صادر می کند و گاهی نیز زمانی که هنوز فرد متهم نشده قاضی برای رسیدگی به حکم و انجام تحقیقات بیشتر دستور جلب کسی را که از او شکایت شده است صادر می کند . البته در مورد دوم ، هنوز معلوم نیست که فرد متهم است یا خیر و فقط اتهام متوجه ی او شده است و به این علت که دلایلی برای متهم بودن وجود دارد ، قاضی این قرار را صادر می کند . در این حالت ابتدا متهم را به دادگاه دعوت می کنند و در صورتی که وی در دادگاه حاضر نشود برای رسیدگی به پرونده او را جلب می کند. در دعاوی حقوقی نیز زمانی می توان به دستور جلب رسید که یا نتوانیم در زمان اجرای حکم ، مالی از بدهکار معرفی کنیم یا خود بدهکار مالی را برای ادای دینش معرفی نکند ، بنابراین قاضی پرونده با اعمال ماده 2 قانون نحوه ی اجرای محکومیت های مالی حکم جلب او را صادر می کند.