کتاب اندیشه من اثر علی صفائی حائری نشر لیله القدر

يكى از روزهاى آفتابى زمستان سال 1350 بود. در حجره ى يكى از دوستان بودم. مقاله  اى از سيد قطب مشغولم كرده بود. مقاله  اى بود پر از شعار و سرشار از رجزخوانى  ها و از خود گويى  ها. از اسلام و آن چه داشته و از غرب و آن چه كه دارد. اين قدر مى  دانم وقتى از حجره بيرون آمدم دگرگون بودم و حالتى سخت پيچيده داشتم. خشمگين و عاصى بودم؛ خشمگين از اين همه شعار و عاصى بر اين همه تكرار. هراسناك و مشتاق بودم؛ هراسناك از اين بارى كه سيد و ديگران به دوش گرفته  اند بدون اين كه پايى ساخته باشند و مشتاق بر اين كه پايى بيابم. من مى  ديدم از زمان سيد جمال تا به امروز كه به اصطلاح دوره  ى بيدارى ما بوده، ما هميشه هدف داشته  ايم اما راه و طرح و پايش از ديگران بوده و در نتيجه برداشت و منافعش هم از همان  ها. ما به راه، طرح و به پا فكر نكرده بوديم. به هدف بسيار، اما به نقشه اى كه ما را برساند، هيچ گاه. اين نقشه هميشه از ديگران بوده و طرح ريزى آن ها. ما حداكثر با آن ها ائتلاف كرده  ايم و بر آن ها تكيه كرده  ايم. درست همان كارى كه قرآن نهى كرده است: «لاتركنوا الى الذين ظلموا فتمسّكم النار». و من اين آتش گرفتن و سوختن را بارها{P  - هود، P 113} مى  توانستم ببينم. در عرض يك قرن بيش از چندين بار سوختن؛ از سوختن حكومت عثمانى و تجزيه  ى آن، سوختن ايران و از دست رفتن آن، سوختن در مشروطيت و سوختن در تمام سرزمين  هاى به اصطلاح اسلامى و سوختن در جنگ خاور ميانه و...