فیدیبو نماینده قانونی گروه انتشاراتی ققنوس و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب نوسترومو

نسخه الکترونیک کتاب نوسترومو به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب نوسترومو

نثر نوسترومو در عین آن‌که چون همه آثار این نویسنده سنگین است، ساده و زودفهم هم است. برای مثال، ویژگی نوسترومو عظمت و ساختار دقیق این رمان است. زبان به مفهوم ادبیِ کلمه چالش‌برانگیز نیست، بلکه تمهیدی است برای توصیف و تشریح، توصیف مکان‌ها و شرح انگیزه‌ها و شخصیت‌ها. خود کنراد و حتی منتقدانی برجسته چون اف.آر.لیویس نوسترومو را بهترین رمان او می‌دانند.
کنراد، خود توضیح داده است که ایده نگارش رمان نوسترومو چگونه به ذهنش رسید. او از یکی از دوستان صمیمی‌اش در مورد ملوانی در آمریکای جنوبی داستانی می‌شنود؛ در این داستان، ملوانِ واقعی مردی پست است که دست به دزدی نقره می‌زند و حتی به هنگام مستی و از خود بیخودی در مورد این کارش لاف هم می‌زده. ملوان در حضور همه فریاد می‌زده که علّت پولدار شدنش کار کردن با کشتی کوچکش نیست، بلکه هر از گاه، به گنجینه‌ای که ربوده سری می‌زده و کمی نقره از آن برمی‌داشته و می‌فروخته. کنراد شرح می‌دهد که مدتی درگیر این داستان بوده تا سرانجام به این نتیجه می‌رسد که این شخصیت در رمانش نباید حتما شخصیتی منفی باشد، بلکه برعکس، می‌تواند قهرمانی محبوب و مردمی باشد، مردی با معیارها و اخلاقیات خاص خود.

ادامه...
  • ناشر گروه انتشاراتی ققنوس
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 3.32 مگابایت
  • تعداد صفحات ۵۱۹ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب نوسترومو

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

این کتاب ترجمه ای است از:

Nostromo

Joseph Conrad

New American Library

مقدمه مترجم

دوره ای که در آن آشنایی با فراز و نشیب زندگی رمان نویسان به شکلی سنّتی بخشی از نقد و درک رمان بود دیگر گذشته است. اما زندگی رمان نویس به عنوان یک خالق، هنوز هم می تواند الهام بخش باشد و به درک شرایطی که اثر در آن خلق شده است کمک کند. ملاحظات زندگینامه ای اگر نه در نقد خود رمان، بلکه دست کم، در تجربه جهان و بستری که اثر در آن خلق شده اساسی اَند. میان دنیای واقعی نویسنده و دنیای خیالی رمانش همیشه پیوندهای اسرارآمیزی برقرار است که بررسی آن ها حکم خواندن رمانی در باب رمان دیگر را دارد. سپس در این راه، زندگی نویسنده نیز راهی جُز تبدیل شدن به داستان یا رمانی دیگر ندارد.
یوزف تئودور کنراد کوژنیوفسکی در سوم دسامبر سال ۱۸۵۷ در لهستانی که در آن زمان تحت فرمان و انقیاد روسیه بود به دنیا آمد. در پنج سالگی به همراه پدر و مادرش، که به عنوان عناصر سیاسی به روسیه تبعید شدند، پا به این کشور گذاشت. در دوازده سالگی یتیم شد و در کراکوف به دبیرستان رفت. در سال ۱۸۷۴ به قصد فرانسه از لهستان خارج شد. در شهر مارسی به گروه مدافعان دون کارلوس، پسر دوم چارلز چهارم، که خود را پادشاه بر حقِ اسپانیا می دانست، پیوست و در قاچاق اسلحه برای کارلیست ها شرکت کرد. اولین بار در سال ۱۸۷۵ با کشتی تجاری فرانسه راهی سفر دریایی شد. سپس بین سال های ۱۸۷۸ تا ۱۸۹۴ به همراه کشتی های بریتانیا، کشوری که تابعیت آن را پذیرفت، به آب های دور دنیا سفر کرد. در این مدت از ناخداسومی به ناخدایکمی ترفیع پیدا کرد و سرانجام در سال ۱۸۸۶ ناخدای کشتی شد. در سال ۱۸۹۰، چهار سال پس از پذیرش تابعیت بریتانیا، با کشتی راهی رودخانه کنگو شد و در سال ۱۸۹۴ به رغم میل خودش دریا را ترک کرد. نخستین رمانش(۱) در سال ۱۸۹۵ چاپ شد. در سال ۱۸۹۶ ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد. در تابستان ۱۹۱۴ برای دیدنِ کشورش به لهستان برگشت و پس از آغاز جنگ جهانی اول، به کمک سفیر آمریکا در وین توانست به انگلیس برگردد. در سال ۱۹۲۳ در حالی که به گرمی از او استقبال شد به آمریکا سفر کرد و در سوم اوت سال بعد، یعنی سال ۱۹۲۴ درگذشت و در گورستانی در کنتر بری به خاک سپرده شد.
خود کنراد به فورد مدوکس فورد، دوست و همکارش، گفته بود که اولین رمانش را روی آستر بدرقه و حاشیه ها و داخل جلدِ کپی ای که از رمان مادام بواری داشته، نوشته است. او همچنین به فورد گفته بود که اولین بار، وقتی از پنجره کوچک کشتی چشمش به اسکله افتاده و مهمانکده ای را که وعده گاه مادام بواری و رودولف بوده، دیده بود، به فکر نویسنده شدن افتاده بود. البته کنراد بعدها در این باب ماجراهای دیگری نیز تعریف کرد. اما صرف نظر از این داستان، روشن است که کنراد ابتدا با آثار ادبی فرانسه آشنا شده بوده. پیش از آن که بتواند به زبان انگلیسی صحبت کند، فرانسه را خوب و روان حرف می زده است. در حوزه نوشتن، تحت تاثیر فلوبر، کار رمان نویس را به معنای واقعی کلمه هنر می دانسته، هنری که مستلزم تلاش، زحمت و ایثار بسیار است.
فورد مدوکس فورد می گوید که زبان اندیشه کنراد فرانسه بوده، اما با توجه به نثر متکلّف و آهنگین کنراد در آثارش، به ویژه آن دسته از آثارش که رخدادهایشان بیش تر بر پهنه آب می گذرند، کاملاً مشخص می شود که احساسات و اندیشه و خاطراتِ این نویسنده با زبان انگلیسی پیوندی انکار نکردنی دارند.
آثار کنراد را در نگاهی کلی می توان به دو گروه تقسیم کرد: اول نوول ها هستند، منظور از نوول داستان کوتاه بلندی است که حجم آن چنان هست که به شکل جداگانه صحافی و چاپ شود، اما از طرف دیگر، به اندازه رمان های کلاسیک قطور و پرحجم نیست. اتفاقا کنراد در عرصه نوول نویسی بسیار کارکشته و خُبره تر است. رمان های کلاسیک و مفصّل او نوسترومو ( ۱۹۰۴ )، مامور مخفی ( ۱۹۰۷ )، از چشم غربی ( ۱۹۱۱ )، شانس ( ۱۹۱۳ ) و پیروزی ( ۱۹۱۵ ) هستند. از این نظر، نوسترومو نسبت به مابقی رمان ها پیچیده تر و به لحاظ محیط داستان بسیار گسترده تر است. از نوول ها نیز می توان دل تاریکی، طوفان و جوانی را نام برد.
مضمون تعدادی از برترین آثار کنراد تنهایی است. این مضمون در نوسترومو نیز آشکار است. تنهایی نوسترومو، تنهایی خانم گولد، تنهایی مبارز پیر ایتالیایی که هرگز به تفاهم یا پیوندی متقابل نمی انجامد. نوسترومو، در حقیقت، بررسی عمیق و نیز ظریفِ تاثیرات فاسد کننده سیاست و منافع مادی بر روابط انسان هاست. از این لحاظ، مامور مخفی و از چشم غربی نیز از مضمون تاثیر سیاست خالی نیستند. شخصیت های رمان نوسترومو پنداری هر یک صاحبِ تاریخی مجزا و منحصر به فرد هستند. چارلز گولد تجلّی شخصیت حقیقی یک استعمارگر اروپایی است؛ سرد و بی احساس و منطق زده. زندگی همسرش، خانم گولد، نیز در این سرزمین خیالی در آمریکای جنوبی به فاجعه تبدیل می شود، فاجعه ناشی از تنهایی و عدم ارتباط. مارتین دیکودِ فرانسوی نیز آن جا که چند شب و روز در جزیره ای کوچک تنها می ماند، به عنوان شخصیتِ روشنفکرِ رمان پی می برد که استقلال وجودی اش توهّمی بیش نبوده و در نهایت در اوج تنهایی راهی متفاوت در پیش می گیرد. اما جورجو ویولای پیر از جهانی دیگر، از دنیای کهن، دنیای ارزش ها می آید، و دنیای قدیمی او با دنیای پر از حرص و فسادی که در نوسترومو می بینیم هیچ همخوانی ای ندارد.
در مورد سبک و نوع نگارش کنراد نیز، برای مثال، نوعی تفاوت میان نثر نوسترومو و نثر دلِ تاریکی مشهود است. از این نظر، نوسترومو و معدودی از آثار دیگر کنراد مانند پیروزی و شانس را می توان در یک دسته، و آثاری چون داستان مُرداب، سیاهپوستِ نارسیسوس و طوفان و دل تاریکی را در دسته دیگر گنجاند. نثر آثار گروه اول در عین آن که چون همه آثار این نویسنده سنگین است، ساده و زودفهم هم است. برای مثال، ویژگی نوسترومو عظمت و ساختار دقیق این رمان است. زبان به مفهوم ادبیِ کلمه چالش برانگیز نیست، بلکه تمهیدی است برای توصیف و تشریح، توصیف مکان ها و شرح انگیزه ها و شخصیت ها. اما در آثار دسته دوم، زبان کارکردی پیچیده تر دارد، زبان نوعی حال و هوای رازورزانه و پر رمز و راز خلق می کند، و بسیار آهنگین است، به نحوی که حتی بدون آن که رشته حوادثی را توصیف کند یا انگیزه ای را شرح دهد، رازآفرین و آبستن نماد و اسطوره خلق شده است؛ نمونه بارز این آثار دل تاریکی است. با این که خوانندگان کنراد را بیش تر به خاطر این گونه آثارش می شناسند، خود کنراد و حتی منتقدانی برجسته چون اف.آر.لیویس نوسترومو را بهترین رمان او می دانند.
کنراد، خود توضیح داده است که ایده نگارش رمان نوسترومو چگونه به ذهنش رسید. او از یکی از دوستان صمیمی اش در مورد ملوانی در آمریکای جنوبی داستانی می شنود؛ در این داستان، ملوانِ واقعی مردی پست است که دست به دزدی نقره می زند و حتی به هنگام مستی و از خود بیخودی در مورد این کارش لاف هم می زده. ملوان در حضور همه فریاد می زده که علّت پولدار شدنش کار کردن با کشتی کوچکش نیست، بلکه هر از گاه، به گنجینه ای که ربوده سری می زده و کمی نقره از آن برمی داشته و می فروخته. کنراد شرح می دهد که مدتی درگیر این داستان بوده تا سرانجام به این نتیجه می رسد که این شخصیت در رمانش نباید حتما شخصیتی منفی باشد، بلکه برعکس، می تواند قهرمانی محبوب و مردمی باشد، مردی با معیارها و اخلاقیات خاص خود.
حال، نوسترومو به فارسی ترجمه و چاپ شده است. جای این رمان هم مثل بسیاری دیگر از آثار ادبی دیگر، از جمله بعضی از آثار خیلی خوب خود کنراد، در ترجمه های فارسی خالی بود. تصور این که دوران کنراد و آثار او گذشته و حال باید به آثار دیگر پرداخت، نه تنها زاییده ذهنی آشنا با ادبیات نیست، بلکه بچگانه نیز به نظر می رسد. نویسندگانی چون کنراد، به قول خود غربی ها اوریژینال یا اصیل و صاحب سبک هستند، و روشن است که بدون در نظر گرفتنِ نویسندگانی مثل او، هر برداشتی از رمان در هر دوره و برهه زمانی ای، ناقص و دچار کم و کاستی خواهد بود.
از نویسندگان گذشته انبوهی از آثار عالی باقی مانده که هنوز ترجمه نشده اند؛ و حتی اگر تک تک مردم کشورمان نیز زبان دوم، انگلیسی، فرانسه یا هر زبان دیگری را که اثر در بستر آن خلق می شود به خوبی زبان فارسی می دانستند، باز هم عرصه رمان در زبان فارسی به ترجمه این آثار نیازمند بود. به امید این که ترجمه نوسترومو، بزرگ ترین اثر کنراد، گامی باشد در راه ترجمه منسجم و نظام مندِ آثار درخشانی که از نظر مترجمان و، در نتیجه، خوانندگان ایرانی دور مانده اند.

بخش اول: نقره های معدن

فصل اول

در دوره حکومت اسپانیایی ها، و تا سال ها پس از آن، سولاکو(۲) ــ شهری که زیبایی و سرسبزی باغ های پرتقالش شاهد قدمت آن است ــ به لحاظ اهمیت تجاری فقط بندرگاهی ساحلی بود که خرید و فروش نیل و پوست گاو محلی در آن رونق زیادی داشت. آن جا که کشتی مدرن و تندرو با کوچک ترین جنبش بادبان هایش سینه امواج را می شکافت، کشتی های بی قواره و اقیانوس پیمای فاتحان که بدون وزش تُندباد حتی از جایشان حرکت نیز نمی کردند، به واسطه آرامش فراگیر خلیج وسیع سولاکو، از رسیدن به سواحلش باز مانده بودند. بعضی از بندرگاه های دنیا به دلیل خیانت پیشگی صخره های پنهان در زیر آب و طوفان های ساحلی به سختی قابل دسترسی اند. سولاکو در سکوت سنگین گولفو پلاسیدوی(۳) عمیق، انگار در داخل معبری عظیم و نیم دایره ای و بدون سقف، مشرف به اقیانوس، با دیوارهایی از کوه های مرتفع و پرده های سیاه ابر، در برابر وسوسه های دنیوی اهل تجارت و معامله، برای خود حریمی امن یافته بود.
در یک سوی این منحنی عریض در ساحل هموار جمهوری کوستاگوئانا،(۴) آخرین پشته ناحیه ساحلی، دماغه ای کوچک ایجاد می کند که نامش پونتا مالاست.(۵) از میانه خلیج، آن نقطه از خشکی به هیچ وجه قابل رویت نیست؛ اما شانه تپه ای با شیب تند در پشت، محو و مبهم، مثل سایه ای بر آسمان مشهود است.
در سوی دیگر، آنچه تکه ای مجزا از مه آبی رنگ به نظر می رسد، نرم و سبک بر خط پرتلالوی افق شناور است. این همان شبه جزیره آسوئرا(۶)ست، مجموعه ای درهم و شلوغ از صخره های تیز و پهنه های سنگی که آب کندهای عمودی جابه جایش را شکافته اند. این شبه جزیره تا دل دریا پیش می رود، مثل سری زمخت و سنگی که از ساحلی سبز در انتهای گردنی باریک و ماسه ای، پوشیده از بیشه درختچه های پرخار و تیغ امتداد یافته باشد. می گویند این شبه جزیره بی آب حتی برای رشد یک ساقه علف نیز خاک کافی ندارد، چون حین ریزش باران، آب در آن واحد از هر سویش به دل دریا جاری می شود و خاک را می شوید و می برد، انگار که کل شبه جزیره نفرین شده باشد. فقرا که بنابر غریزه، برای تسکین رنج و محنت هایشان، مفاهیم شوم و اهریمنی را با ثروت و تمکن پیوند می زنند، به شما می گویند که آن مکان به خاطر وجود گنج های ممنوعه اش مرگبار است. مردم معمولی آن حوالی، کارگران مزرعه، مستقر در خوابگاه ها و گاوچران های دشت های ساحلی، سرخپوستان آرام و مطیع که با پشته ای نیشکر یا سبدی ذرت به ارزش حدود سه پنس مایل ها راه را تا به بازار از پاشنه درمی کنند، همه و همه آگاهند که فضای تیره وتار پرتگاه های عمیقی که انگار زمین های سنگی آسوئرا را شکافته اند، پُرند از توده های درخشان طلا. در مورد ماجراجویان دوران قدیم که در جستجوی طلا در آن سرزمین سربه نیست شده اند، از دیرباز داستان های بسیاری سینه به سینه نقل شده. تا آن جا که در یاد و خاطر مردم مانده، یکی از این داستان ها به دو ملوان سرگردان مربوط می شود ــ آمریکایی بودن یا نبودنشان قطعی نیست، اما مسلما گرینگو(۷) بوده اند ــ که با جوانکی بی مصرف در مورد قمار یا کاری خطرناک حرف می زده اند؛ بنابراین، این سه نفر یک الاغ می دزدند تا برایشان یک پُشته هیزم خشک، یک مشک آب و آذوقه کافی برای چند روز حمل کند. به این ترتیب، این گروه، در حالی که هفت تیر به کمرشان بسته بودند، از میان درختچه های خاردار گردن شبه جزیره راهشان را با قمه باز کرده و راه افتاده بودند.
در غروب دوم برای اولین بار ستونی مستقیم از دود (که به حتم از آتش اردوی آن ها بود) به شکلی مبهم و محو بر فراز پشته ای تیغه مانند بر آن سر سنگی دیده شد. خدمه کشتی ای دودکله و ساحل پیما، که در سه مایلی ساحل آرام گرفته بود، تا پهن شدن پرده تاریکی، در اوج حیرت و تحیر، به آن ستون دود خیره شدند. ماهیگیری سیاهپوست، که در خوری کوچک در همان اطراف در کلبه ای دورافتاده زندگی می کرد نیز در آغاز آن ها را دیده و هوشیار بود تا نشانه ای از جانب آن ها ببیند. وقت طلوع خورشید، ماهیگیر همسرش را صدا زده بود. هر دو با غبطه، ناباوری و ترسی آمیخته به احترام به آن نشانه عجیب چشم دوخته بودند.
از ماجراجویان بی اعتنا به مقدسات و محرمات هیچ خبر دیگری نشد. ملوان ها، آن جوان سرخپوست و قاطر ربوده شده؛ دیگر هرگز دیده نشدند. چون آن جوان یکی از مردان اهل سولاکو بود، همسرش برای آمرزش او پول انجام مراسم را داد، و آن حیوان چارپای بی نوا، که هیچ گناهی مرتکب نشده بود، نیز احتمالاً بدون فراز و نشیب مُرده بود؛ اما آن دو گرینگو، شبح آسا و زنده، به عقیده مردم هنوز در میان آن صخره ها مستقرند، مفتون و فریفته موفقیت خودشان، فریفتگی و شیدایی ای مرگبار. روحشان از بدنشان جدا نمی شود و مدام بر فراز گنجینه کشف شده نگهبانی می دهد. حال، آن ها ثروتمند و گرسنه و تشنه اند ــ نظریه ای عجیب در باب اشباح سرسخت گرینگوها، ملحدانی سرکش و نافرمان که از گرسنگی و تشنگی رنج می کشند، در حالی که مسیحیان در همین شرایط مورد بخشش قرار می گرفتند و آزاد می شدند.
در هر حال، این ها هستند ساکنان افسانه ای آسوئرا که از گنج ممنوعه اش پاسداری می کنند؛ و سایه افتاده بر آسمان از یک سو، با تکه گرد مه مانند و آبی که آسمان درخشان افق را در سوی دیگر تیره و تار می کند، دو نقطه پایانی و متقابل منحنی ای هستند که گولفو پلاسیدو نام دارد، چون بر سطح آب های این خلیج هرگز تندبادی نوزیده است.
کشتی های اروپایی ای که راهی سولاکو هستند، به محض عبور از خط فرضی میان پونتا مالا تا آسوئرا، از تُندبادهای اقیانوس بی بهره می مانند. این کشتی ها بازیچه بادهای ناپایدار و بازیگوشی می شوند که سی ساعت تمام بی وقفه آن ها را بازی می دهند. پیش روی آن ها، راس خلیج آرام اکثر روزهای سال آکنده از حجم عظیم ابرهای راکد و تیره و تار است. در نادر صبح های روشن و درخشان، سایه دیگری نیز بر سطح خلیج می افتد. سپیده از پس دیواره مرتفع و دندانه دار کوه های زنجیره وار برمی دمد، منظره ای واضح و روشن از قله های تاریک که دامنه های پرشیبشان بر ستونی از درختان جنگلیِ قامت برافراشته از لبه ساحل استوار شده اند. در میان این قله ها، سر سفید کوه ایگروتا(۸) در کمال جلال و شکوه سر به آبی آسمان ساییده است. توده های برهنه و عور صخره ها با نقاط ریز و سیاه بر گنبد صاف و صیقلی پوشیده از برف پراکنده اند.
سپس، ظهرهنگام که خورشید سایه کوه ها را از فراز خلیج پس می زند، ابرها به تدریج از دل دره های بالنسبه کم عمق تر بیرون می زنند. این ابرها به شکل پاره ابرهایی تیره، صخره های برهنه پرتگاه ها را بر فراز دامنه های جنگلی در آغوش می گیرند، و قله های کوه ها را از دیده پنهان می کنند، و چون خطوطی طوفانی و آشوب زده بر سطح برف های ایگروتا پراکنده می شوند. زنجیره کوه ها از پیش چشمانتان محو می شوند، پنداری تبخیر شده و به توده های عظیم بخارهای سیاه و خاکستری بدل گشته و نرم نرمک به جانب دریا می روند، و در برابر حرارت سوزان روز گُم و ناپیدا می شوند. لبه های رقیق و پراکنده پشته ابر همیشه تقلا می کنند خود را تا به میانه خلیج برسانند، اما به ندرت موفق می شوند. آن طور که ملوان ها می گویند، خورشید این پاره ابرها را می بلعد. مگر این که برحسب اتفاق، حجمی بزرگ و تیره و تار از ابر از بدنه اصلی اش جدا شود و چون برق به سرتاسر خلیج دست درازی کند و از مرز آسوئرا بگذرد و آن جا ناگهان مثل توپ کشتی هولناک دزدان دریایی در برود و به بالادست افق بغلتد و سر به سر دریا بسابد.
شب هنگام، پیکره عظیم ابرها که به سطحی بالاتر از آسمان بالا می خزد، سرتاسر خلیج آرام و خاموش را در تاریکی ای نفوذناپذیر فرو می برد، و در دل این تاریکی صدای آغاز و پایان ناگهانی تندبادها به گوش می رسد ــ گاه از یک گوشه، گاه از گوشه ای دیگر. در حقیقت، این شب های ابرزده در سرتاسر ساحل غربی قاره بزرگ دستمایه شکل گرفتن چه ضرب المثل ها که نشده. وقتی پلاسیدو، به قول معروف، زیر پانچوی سیاهش می خوابد، آسمان و زمین و دریا همگی محو و ناپیدا می شوند. چند ستاره ای که در این گوشه و آن گوشه آسمان هستند انگار در کام غاری سیاه کورسو می زنند. در عمق بی کرانگی این تاریکی، کشتی ها، نامرئی و پنهان از دیده ها، زیر پاهای آدم شناورند، و بادبان هایشان نیز بی آن که پیدا باشند در بالای سر در اهتزارند. چشم خداوند در دل آن تاریکی نمی تواند کاری را که مردان با دست هایشان انجام می دهند ببیند؛ و انسان آزاد است تا بدون تحمل هیچ مجازات و مکافاتی، شیطان را به کمک بطلبد، حتی اگر بغض و عداوت شیطان در این تاریکی کور نیز از بین نرفته باشد.
سواحل خلیج، دورتادور به سمت آب شیب دارد؛ سه جزیره غیرمسکونی که درست بیرون از نقاب تیره ابر، زیر نور خورشید تفتیده می شوند، و در مقابل ورودی لنگرگاه سولاکو قرار گرفته اند، جزایر ایزابل نامیده می شوند.
نام های آن ها به ترتیب از این قرارند: ایزابل بزرگ؛ ایزابل کوچک، که گرد است؛ و ارموسا،(۹) که از همه کوچک تر است.
این آخرین جزیره فقط یک فوت ارتفاع و حدود هفت قدم عرض دارد، درست مثل نوک تخت صخره ای خاکستری که پس از رگبار مثل سرباره گداخته از رویش بخار بلند می شود، جایی که تا پیش از غروب خورشید نمی توان با پای برهنه قدم بر روی آن گذاشت. بر ایزابل کوچک یک نخل زمخت و ناهموار، با تنه ای ضخیم و برآمده و مضرّس قد راست کرده، چون ساحره ای عجوزه در میان دیگر درختان نخل، که با برگ های پژمرده و خشک بر فراز ماسه های زبر و خشن در نمایی محنت انگیز و مغمومانه، خش خش می کنند. در ایزابل بزرگ چشمه آب شیرینی هست که از دل آب کندی پوشیده از گیاه بیرون می زند. این جزیره، به طول یک مایل، به تکه زمینی سه گوش به رنگ سبز زمردین شبیه است و، تخت و هموار، بر سطح آب امتداد یافته، دو جنگل نزدیک به هم دارد، با پهنه ای گسترده از سایه در پای تنه های صاف درختان. آب کندی نیز در طول کل جزیره امتداد یافته که پوشیده از بیشه ها و گیاهان است؛ و شکافی عمیق و پوشیده از گیاهان در سمت بلندتر جزیره هست که تا به آن سوی جزیره با فرورفتگی کم عمق و نزدیک به ساحل ماسه ای امتداد می یابد.
از آن سوی کوتاه تر ایزابل بزرگ، چشم انسان به شکافی در دو مایلی می افتد، شکافی ناگهانی، چنان که پنداری با تبری عظیم در امتداد ساحل ایجاد شده است، مسیری که تا به خود لنگرگاه سولاکو می رسد. آب در این قسمت از خلیج، مستطیلی و دریاچه مانند است. در یک سو، پشته های سنگی و دره های سبز کوه های زنجیره ای از سمت راست با زاویه ای معلوم تا به خود ساحل ماسه ای امتداد یافته اند؛ در سوی دیگر، نمای باز دشت بزرگ سولاکو تا به وادی پر رمز و راز پوشیده از سنگ اُپال و دوردست های دور می رسد، نقاط دوری که گرد و غبار داغ و خشک چون بختکی شوم بر فرازشان افتاده. خود شهر سولاکو ــ بالای دیوارها، گنبدی عظیم، بارقه های نور برجک های سفید در درخت زار عظیم پرتقال ــ میان آن رشته کوه و آن دشت باز و هموار قرار گرفته، با اندکی فاصله از لنگرگاه و خارج از دیدرس مستقیم ملوانانِ روی دریا.

نظرات کاربران درباره کتاب نوسترومو