کتاب انقلاب بدون انقلابیون جلد 38 اثر آصف بیات نشر انتشارات شیرازه کتاب ما

مدعای اصلی کتاب حاضر آن است که بهترین راه برای درک تحولاتی که در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ خاورمیانه را در هم نوردیدند و به بهار عربی شهرت یافتند، تحلیل آنها در چارچوب مفهوم «انقلاب» است؛ به شرط آنکه توانِ نهفته در این مفهوم را در متن محدودیت‌هایی درک کنیم که در قرن بیست‌و یکم و به‌ویژه در خاورمیانه و شمال آفریقا بر آن حادث یا تحمیل شده‌اند. یعنی در متن جهانی که در آن، ایدئولوژی‌های برانگیزانندهٔ انقلابی، جذابیّت خویش را کم‌وبیش و به دلایل مختلف از دست داده‌اند و غلبهٔ دیدگاه نئولیبرال نه فقط بر اقتصاد که همچنین بر اذهان فعّالان اجتماعی و سیاسی، از توانایی‌ آنها در بسیج طولانی مدّتِ مخالفت‌ها و اعتراضات به شدّت کاسته است. اکنون پرسش آن است که در چنین شرایطی، چه چیزی از توان نهفته در مفهوم انقلاب باقی می‌ماند و چگونه یک چنین مفهومی می‌تواند همچنان پیام‌آور رهایی باشد؟ نویسندهٔ کتاب بر این نظر است که انقلاب‌های قرن بیست‌و‌یکم لحظه‌های تجربهٔ آزادی و رهایی و برابری و همبستگی هستند و به این معنا امکان تصوّر جهان دیگری را برای معترضان و فعّالان فراهم می‌آورند و امید به تغییر را در دل جامعه زنده نگاه می‌دارند.