کتاب هبوط دوم اثر محمد شمس الدینی نشر صاد

انتولوژی، دانش هستی و هست‌هاست؛ دانش متمرکز بر دسته‌بندی و گردکردن مخلوقات جهان آفاقی ذیل عناوین و دسته‌ها و تقسیمات برای شناخت، نظم‌دادن و قرائت جهان. جهان جدیدی که آشکار شده است، جهان سایبر است، جهانی واقعی و اثرگذار بر جان انسان که سرشار از وجود است و لبالب از موجود. انسان به این جهان هبوط خواهد کرد و برای قرائت آن نیز طرح آنتولوژیک درخواهد انداخت. در این نوشته سعی شده است تا در بستر موضوعی «نظریهٔ هبوط دوم»، نظری به آنتولوژی فضای سایبر نیز انداخته شود. هبوط، یک حرکت نزولی و رو به پایین است که طی آن، بدنی بر بدن‌های انسان افزوده می‌شود و انسان در حجابی دیگر از حقیقت فرومی‌رود. هبوط، فروروی است، درحالی‌که انسان نیاز به فراروی دارد. انسان را گریزی از صیرورت نیست، اما می‌تواند به مدد اراده، این صیرورت را تبدیل به طیرورت و پرندگی کند. صورت انسان آن چیزی است که تا اینجای وجود برای او ساخته‌اند و بر انسان است تا ازاین‌پس در صیرورت، خود را صورت برتری بسازد. در مقابل سیر هبوط، سیر عروج طرح می‌شود که حرکتی رو به بالاست. «بالا»، آنجایی است که انسان می‌تواند با بال به آنجا برود. عروج، «رو به بالا» هست، اما بالارفتن نیست، بلکه «برشدن» است، برکندن از بدن‌هایی است که یکی‌یکی بر قامت آدمی پوشانده شده‌اند. سیر رو به پایین یک سیر سیئه است که سوئه‌ای بر سوآت بار می‌شود، یک سیر توصیفی است که دمادم چیزی بر شیء افزوده می‌شود و عوض کشف حقیقت آن، حقیقت آن به حجاب می‌رود. اما سیر برشدن و بری‌شدن یک سیر حسنه است که سوآت زدوده می‌شوند و انسان، بیرون و خارج می‌شود که این یک سیر تسبیحی است و طی آن، حجاب‌ها و بارها و زوائد برمی‌افتند و شیء به حقیقتش آشکار می‌شود.