«پایان غیاب» یعنی به «غیاب» خود «پایان» دادن، از غیبت به در آمدن، یعنی «حضور» پیدا کردن، «هست» شدن. هشداری است برای زمانهی کنونی و انسان معاصر، برای روزگاری که انسان از خویشتناش دور افتاده است و به مرز غیاب نزدیک شده است. بشر در مقطع کنونی در عین رسیدن به دستاوردهایی گرانبها، به دستاویزهایی دورکننده از خویشاش رسیده است. افتاده است در مسیری ناآشنا، پرهیاهو، با ابزاری سرخوشکننده.