این اثر بهعنوان یک اثر تاریخی دراماتورژیشده که بین سالهای ۱۸۴۶ تا ۱۸۷۸ با تمرکز بر دو سال ۴۸ و ۴۹ تاریخ چند کشور مهم اروپایی را بههم گره میزند. هم دیالوگ دارد، هم روایت با راویای که گاه اول شخص است، گاه سوم شخص و گاه دانای کل. این نمونهای مثالزدنی از تاریخنگاری نوین است، خاصه آنکه یک داستان پژوهشی هم هست. آن هم ازنوع کیفی به پشتوانهی تحلیل محتوای نامهها و اسناد و عکسهای واتیکان و منابع متعدد کلیسایی و غیرکلیسایی. از این حیث این اثر ادبی یک تألیف چندصدایی و نه تکصدایی است که ویژگیهای بکر بسیاری دارد. متن پر است از شخصیتهای دوگانه و دوصنفه؛ مثلاً صدراعظم ـ کشیش، شاعر ـ پزشک.
نکتهی دیگر آنکه متن با آنکه مربوط به حدود دو قرن پیش است، امّا با توجه به اوضاع سیاسی جهان، بسیار معاصر مینماید. مثلاً در آن دوره هم گویی اجلاسهایی مثل ۱ + ۴ (چهار قدرت اروپایی بهعلاوهی پاپ) وجود داشته است.