به نظر میرسد اختلالات اضطرابی و سایر حالات پریشانی نظیر افسردگی سر نخ اصلی مشترکی دارند. تمام این اختلالات به ظاهر در یک ویژگی مشترک هستند و آن احساسات ناخوشایندی است که در اثر این حالات به افراد دست میدهد. به بیان دیگر، عدهای در تجربه کردن هیجانات منفی نظیر ترس، اضطراب و غمگینی، به طور ذاتی مستعدترند. به این ویژگی شخصیتی "عاطفهی منفی" میگویند. البته الزامی در این امر نیست که تمایل به احساسات ناخوشایند منجر به مشکلات هیجانی شود. اما تصور کنید فردی با این تمایلات دارای تجربیاتی باشد که به او میآموزد جنبههایی از خود یا جهان بیرون را خطرناک ببیند. احتمال دارد چنین فردی بهسرعت دچار اضطراب شود، جهان را ناامنتر ببیند، از موقعیتها اجتناب کند و نسبت به آنها واکنش نشان دهد. هر اندازه این حالات عاطفی منفی قویتر باشند و محیط اطراف را تهدیدآمیزتر ببینند، احتمال افزایش اضطراب در موقعیتهای مختلف بیشتر خواهد شد.