حاکمان اروپا در فردای پیروزی بر ناپلئون، در کنگرۀ وین، اروپا را بر دو پایۀ اصل مشروعیت و ترتیبات سیاسی رژیم کهن بازسازی کردند و آرمانهای مردمی را که با وجود مردود شمردن سیطرۀ فرانسه، پیرو افکار ملی و لیبرال متأثر از انقلاب فرانسه بودند، زیر پا گذاشتند. حاکمان مطلقگرا با اتکا به برداشتهای حاکم بر کنگرۀ وین، برای در نطفه خفهکردن هرگونه جنبش انقلابی، با ایجاد «اتحاد مقدس» با یکدیگر به توافق رسیدند. تاریخ اروپا در قرن نوزدهم عبارت است از تلاش برای نابودی نظم برقرارشده در ۱۸۱۵، بر اساس آرمانهای مردمی برای دستیابی به لیبرالیسم و تشکیل دولتهای ملی. این نظم که با امواج انقلابی ۱۸۳۰ و ۱۸۴۸ متزلزل شد، در نیمۀ دوم قرن نوزدهم با سیاستهای ناپلئون سوم از هم پاشید، اما گرایشهای ناسیونالیستی عوامل به وجود آورندۀ تنش را تقویت کرد که به جنگ جهانی اول منتهی شد. به دنبال آن، ویلسن، رئیسجمهور آمریکا، صلحی را بر اروپا تحمیل کرد که بر اصل ملیتها مبتنی بود، اما برخی مجادلات مهم بین ملتهای اروپا همچنان لاینحل باقی ماند.
-قسمتی از متن کتاب-