ما نیازمند به جهانبینی هستیم که بر مبنای علم باشد و گوهر ذات انسان و صحت مقامات ادراک غیرعلمی او را انکار نکند. اگر ما بتوانیم در جوامع بشری پیوندی بین تحول علمی و عالم ماورائی (ارزشهای انسانیِ اصیل، غنی، سالم و بیخطر انسانها) برقرار کنیم، آنگاه روشهای متفاوت علم و عالم ماورائی برای بهبود و تکامل بشریت بهیاری هم خواهند شتافت. این کتاب به مسیر چنین تلاش مشترکی اشاره دارد.