کتاب قَشو اثر عمر سیف الدین نشر انتشارات سروش

وقتی داشتیم در حیاط اصطبل بازی می‌کردیم آن پایین، زیر درخت‌های نقره فام بید صدای شرشر غم‌انگیز نهری را می‌شنیدیم که دیده نمی‌شد. خانه‌مان میان پرچین بود و به نظر می‌رسید پشت درختان بزرگ شاه بلوط گم شده است. چون مادرم به استانبول رفته بود، من و برادرم حسن که یک سال از من کوچکتر بود، اصلا از کنار «داداروح» دور نمی‌شدیم. داداروح مردی سالخورده و میرآخور پدرم بود. صبح که می‌شد اول وقت به طرف اصطبل می‌دویدیم. چیزی که بیش از اندازه دوستش داشتیم، اسب‌ها بودند.