کتاب توله های تلخ اثر قباد آذرآیین نشر گروه انتشاراتی ققنوس

دکترها جوابم کرده‌اند. هیچ‌کس سعی نمی‌کند چیزی را ازم پنهان کند. نه دکترها، نه زنم، نه بچه‌هام. نه حتی کوچک‌ترین نوه‌هام، سیما و کیان. آن‌ها هم همان‌طور که روی زانوهام نشسته‌اند می‌توانند سرشان را بالا کنند و تو صورتم بگویند: «بابابزرگ، داری می‌میری!» اگر این را نمی‌گویند حتماً از ترس بزرگ‌ترهاست؛ مبادا به‌شان چشم‌غره بروند، لب‌گزه بکنند که: «این فضولیا به شما نیومده!» می‌گویم: «می‌خوام یه کم بخوابم.» زنم می‌گوید: «یه لقمه غذا بخور بعد بخواب، یه هفته‌س لب به چیزی نزده‌ای.» دوباره می‌گویم: «می‌خوام یه کم بخوابم.» هنوز سرم روی بالشت نرسیده، خواب‌ها هجوم می‌آورند؛ انگار همه‌شان درست پشت پلک‌هام رج زده بودند و منتظر بودند پلک‌هام روی هم بیفتند، همدیگر را هل بدهند و خودشان را جلو بیندازند... خواب می‌بینم... خواب می‌بینم... خواب می‌بینم... حالا برزخ‌آبادم... بلند می‌گویم: «من مندلم... محمدعلی... من برگشته‌م... من برگشته‌م...» تمام کوچه پس‌کوچه‌های برزخ‌آباد را می‌گردم... دیوارهاش را بو می‌کشم... ساق و سالم شده‌ام... تمام روز می‌گردم. سیر نمی‌شوم از گشتن... حالا دم‌دمای غروب است. چقدر گشنه‌ام! درِ نزدیک‌ترین خانه را می‌زنم، چند بار... صدایی می‌گوید: «کیه؟» می‌گویم: «منم، مندل... محمدعلی.»