همیشه نویسندههایی را که سعی میکنند اثرشان از هر نظر با بقیه متمایز باشد دوست داشتهام. گاه این وجه تمایز در شیوهی داستانپردازی دیده میشود و گاه در عنوان اثر یا حتی در با زی با کلمات و نیز در لحن. مدتی بود جامنی سان را در توئیتر دنبال میکردم و از همان ابتدا متوجه توئیتهایش که پر از غلط املایی است شده بودم. او به غلطنویسیِ تعمدی معروف است و البته در عین اینکه کمدینویس است روحیهی خاصی دارد و به فلسفه علاقهمند است. در همین کتاب نیز جان غلطاملاییهای شیرینش را وارد داستان کرده و مخاطب را به خوانشی دعوت کرده که به دقت و تمرکز بیشتری نیاز دارد. تنها نگاهی به عنوان کتاب کافی است تا بفهمیم با چه کتابی سر و کار داریم.