معلم چون باغبانی است که نهال اندیشیدن و تفکر را در روح و جان دانشآموز کاشته و با شدت مراقب است این نهال تا به هنگام ستبر شدن آسیبی نبیند. از دیگر سو، با توجه به تغییرات سریعی که در عرصهی جهانی شاهد آن هستیم؛ این رابطه باید بر مبنای شناخت سنت و آگاهی از جهان جدید باشد. امام علی (ع) میفرمایند: "فرزندانتان را برای غیر عصر خودتان تربیت کنید". بنابراین یکی از رسالتهای معلم یافتن پاسخ جدید برای سئوالات روز است، چرا که هیچگاه نمیتوان سئوالات و مسائل روز را بیپاسخ گذاشت.
پرسشگری استوانهی تعلیم و تربیت؛ یکی از نکاتی که باید به آن عنایت جدی داشت، بحث پرسش و پرسشگری است. انسانیت انسان بر پرسشگر بودن است. دو کس هستند که هیچگاه پرسشی ندارند؛ دانای مطلق و نادان مطلق.
دانای مطلق که فقط خداوند است، پس اگر کسی پرسشگر نباشد، بهطور قطع از سر نادانی اوست.آدمیان قشر میانهای هستند میان دانای مطلق که از روح خود در او دمیده و نادان مطلق. پس مقام او مقام پرسشگری است. حتی میتوان گفت تاریخ پرسش به قبل از انسان در آنجاییکه فرشتگان از چرایی خلقت انسان سئوال کردند، باز میگردد. بنابراین فضای آموزشی ما باید فضای پرسش و پاسخ باشد. نه دانشآموز و نه معلم هیچکدام نباید از پرسیدن و پرسش واهمهای داشته و از آن یک تابو بسازند. بلکه متولیان ضمن استقبال از ذهن جستجوگر محصلان، باید فضایی امن در محیطهای آموزشی ایجاد کنند.