فیدیبو نماینده قانونی انتشارات اندیشه طلایی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب تعاون وتعاونی‌ها دراقتصاد مقاومتی

کتاب تعاون وتعاونی‌ها دراقتصاد مقاومتی

نسخه الکترونیک کتاب تعاون وتعاونی‌ها دراقتصاد مقاومتی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با نصب اپلیکیشن فیدیبو این کتاب را به صورت کاملا رایگان مطالعه کنید.

درباره کتاب تعاون وتعاونی‌ها دراقتصاد مقاومتی

برای تجمیع سرمایه‌های بزرگ‌راه‌های گوناگون وجود دارد که مدت‌ها مورد توجه کارشناسان اقتصاد دنیا قرارگرفته است. با تشکیل شرکت‌های بزرگ سهامی تعاونی تولید، تعاونی مصرف، تعاونی تولید و مصرف و... می‌توان سرمایه‌های بزرگ متعلق به سرمایه‌داری‌های کوچک به وجود آورد و درراه ترقی و توسعه فعالیت‌های اقتصادی به کار انداخت. بی‌آنکه پای سرمایه‌داری و رباخواری به میان آید. تعاون و همکاری در اسلام دارای اهداف و ابعاد بسیار گوناگون می‌باشد که یکی از اهداف آن محو استثمار است. رسول گرامی اسلام به وسیله تعاون می‌خواست مسلمانان همبستگی کامل با یکدیگر داشته باشند تا اینکه راه نفوذ ستمکاران و چپاولگری آنان نسبت به بلاد مسلمین برای همیشه قطع شود. تعاون به‌عنوان یک فرمان الهی درزمینه‌ی امور نیک و مشروع بنیادی راستین برای تحقق بخشیدن به بسیاری از اهداف الهی در جامعه اسلامی تثبیت می‌کند.

ادامه...

بخشی از کتاب تعاون وتعاونی‌ها دراقتصاد مقاومتی

با نصب اپلیکیشن فیدیبو این کتاب را به صورت کاملا رایگان مطالعه کنید.



فصل اول: تعاون وتعاونی ها

تعریف تعاون

تعاون به زبان ساده یعنی همکاری. هنگامی که فردی نتواند به تنهایی یک کار یا فعالیت زندگی را انجام دهد راه درست آن است که از دیگران کمک بگیرد تا آن کار را به صورت دسته جمعی و با همکاری یکدیگر انجام دهند این شیوه انجام کار را «تعاون» می گوئیم.
می دانیم که همه مردم در زندگی خود یا مشکلات زیادی روبرو می شوند، برای حل همه این مشکلات هیچ فردی دارای توانایی و امکانات مناسب و کافی نیست، بنابراین، برای داشتن زندگی بهتر، باید مردم دست به دست هم بدهند و با مشورت همدیگر، مشکلات را حل کنند.
تعاون یکی از راههای شناخته شده برای حل مشکلات زندگی است، زیرا با کارکردن گروهی و مشورت، مشکلات و مسائل انسان راحت تر حل خواهد شد.
با «تعاون» همه مردم به هم کمک می کنند، با همدیگر فکر می کنند و در غم و شادی هم شریک هستند.
براساس دستورات دین مبین اسلام در حال حاضر نظام جمهوری اسلامی ایران تعاون را به عنوان یک راه اساسی برای رسیدن به رفاه و عدالت اجتماعی و پیشرفت کشور به مردم پیشنهاد می کند.
جهت انجام باید سرمایه های کوچک، دانش و خلاقیت کارشناسان و دانش آموختگان نسل جوان را در افزایش ظرفیت بخش تعاون به کار گرفت.
بخش تعاون به عنوان بخش موثر در اقتصاد به زیرساختهای محکم و ایجاد باورمندی در جامعه و فرهنگ عمومی نیاز دارد که به نظر می رسد این مسئله چون به منافع اجتماعی مربوط می شود هم به تقویت روح تعاون و هم به ایده های کارآفرینی و خلاق نیازمند است. ما باید زمینه های اساسی این موضوع را در کشور فراهم کنیم تا ظرفیتی را که در انتهای برنامه پنجم در رساندن ۲۵ درصد سهم تعاونی مشخص شده را به نتیجه برسانیم.
تعاون یک رکن مهم اقتصاد ایران بوده واین موضوع در قانون اساسی ذکر شده است کارکرد حقوقی و قانونی بخش تعاون و ظرفیت اجتماعی ملت ایران و روحیه مردم اقتضا می کند که یک سازماندهی و موضع اجرایی قوی در رساندن این ظرفیت وجود داشته باشد تا بتواند این کارکرد را در جامعه به اثبات رساند. بنابراین تقویت بخش تعاون ضرورت دارد.

معنی لغوی تعاون

اصل و ریشه تعاون از نظر اشتقاق کلمه از باب تفاعل و در زبان عربی از ابواب ثلاثی مزید است و مصدر آن عون (جمع آن اعوان به معنای یاران) می باشد که به معنی پشتیبانی در کار است و کلمه تعاون در معانی چون: یاری نمودن، انجام عمل متقابل، با هم مهربانی کردن، همکاری، کمک کردن به یکدیگر، کار مشترک، ترکیبی از خود یاری و کمک متقابل و بالاخره همیاری استعمال می شود که از مجموع این معانی استنباط می شود که بهترین منظور از تعاون کارگروهی و همکاری است

تعریف تعاونی

صاحب نظران در امر تعاونی تعاریف مختلفی ارائه نموده اند که بر اساس آخرین بازنگری اتحادیه بین المللی تعاون (در کنگره سال ۱۹۹۵ منچستر) چنین تعریف شده است: ‹‹ تعاونی، اجتماع مستقل اشخاص است که بمنظور تامین نیازها و اهداف مشترک اقتصادی، اجتماعی، و فرهنگی خود، از طریق اداره و نظارت دموکراتیک موسسه ای با مالکیت مشاع، با همدیگر به نحوه اختیاری توافق نموده اند ››

تاریخچه ی تعاون:

مورخین تشکیل اولین اجتماعات تعاونی را مربوط به هزاران سال قبل از میلاد مسیح می دانند.
نخستین اجتماعات تعاونی در بین کشاورزان و ماهیگیران بیشتر رواج داشته است و همچنین اجتماعاتی وجود داشته اند که مایحتاج زندگی افراد را مشترکا تهیه می نموده و در اختیار افراد قرار می دادند با اینکه این اجتماعات تعاونی دارای تشکیلات و سازمان منظم نبوده و تنها دسته های مختلفی از افراد، چه در شهرها و چه در روستاها با هم همکاری متقابل داشته اند.
تعاون به صورت سنتی خود شامل مجموعه ی همیاری ها و معاونت های گروهی از مردم و یا یک جامعه به منظور آسان داشتن معضلات می باشد و به تبع عرف و رسم جاری بدون هیچ گونه پایبندی به قانون و مقررات و آئین نامه مصوب و مکتوب از قدیمی ترین ایام تا عصر حاضر و در جوامع شهری و مخصوصاً روستایی جاری بوده است و مظاهر آن در تمام اجتماعات انسانی دیده می شود. تعاونی سنتی شکل خاصی ندارد، متعلق به کسی نیست و حدومرزی نمی شناسد، مخلوق جامعه و ابزار کار اجتماعات آن است.
در ایران قدیم علاوه بر اینکه عده ای از مردم متمکن و خیراندیش برای ایجاد رفاه و آسایش عمومی به یک سلسله اقدامات عمرانی از قبیل ساختن راه، ایجاد پل، کاروان سراها، مساجد، آب انبارها و ابنیه و اماکنی نظیر آن ها مبادرت می کرده اند، مردم عادی نیز در این گونه موارد به نحوی با یکدیگر همکاری کرده اند و اگر سرمایه ای نداشته اند، بازوهای خود را به کار می انداخته اند.

تعاون در سرمایه گذاری اسلامی

برای تجمیع سرمایه های بزرگ راه های گوناگون وجود دارد که مدت ها مورد توجه کارشناسان اقتصاد دنیا قرارگرفته است. با تشکیل شرکت های بزرگ سهامی تعاونی تولید، تعاونی مصرف، تعاونی تولید و مصرف و... می توان سرمایه های بزرگ متعلق به سرمایه داری های کوچک به وجود آورد و درراه ترقی و توسعه فعالیت های اقتصادی به کار انداخت. بی آنکه پای سرمایه داری و رباخواری به میان آید.
تعاون و همکاری در اسلام دارای اهداف و ابعاد بسیار گوناگون می باشد که یکی از اهداف آن محو استثمار است. رسول گرامی اسلام به وسیله تعاون می خواست مسلمانان همبستگی کامل با یکدیگر داشته باشند تا اینکه راه نفوذ ستمکاران و چپاولگری آنان نسبت به بلاد مسلمین برای همیشه قطع شود.
تعاون به عنوان یک فرمان الهی درزمینه ی امور نیک و مشروع بنیادی راستین برای تحقق بخشیدن به بسیاری از اهداف الهی در جامعه اسلامی تثبیت می کند.
اسلام با هرگونه استثمار به هر شکلی که باشد مبارزه کرده و می گوید هرکس به اندازه قدرتش بایستی کار کند و دسترنج هر فرد از آن او بوده و حاصل کار هر انسانی باید به خودش بازگردد و در صورت غصب دسترنج ـ آنان به وسیله ستمگران اینجاست که اسلام حتی حکم جهاد و جنگیدن با آن ها را به جهت گرفتن حقوق مستضعفان صادر می کند.
قرآن کریم به روشنی بیان می دارد که شما مسلمانان بایستی علیه ستمکاران به نفع مستضعفان قیام کنید و آنان را سرنگون کنند.
در اسلام مالکیت حقیقی مطلق و از آن خداست و تمامی مالکیت های دیگر جنبه موقتی دارد یعنی اینکه ملکی به طور امانت به ما سپرده شده و بایستی در مسیر عدالت و تامین نیازهای مشروع و عمومی به کار گرفته شود.
اولین امانت در دست انسان اگرچه بدن او باشد تا به هنگامی اجازه بهره گیری و استفاده دارد که در جهت مشروع به کاربرده شود و هرگونه به کارگیری نامشروع منجر می شود که از سوی حاکم اسلامی فرد متخلف استیضاح و محاکمه شود.
چه رسد به اینکه بخواهد زمین را به عنوان مرکزی برای به خطر انداختن اجتماع مسلمین و ضربه زدن به مصالح عمومی قرار بدهد که در اینجا مالکیت او غیر محترم شمرده شده و چه بسا مصادره گردید. و حکم اعدام نیز به دلیل فساد فی الارض برای او صادر شود.
پس افراد هر جامعه ای به حکم انگیزه ای که خداوند در نهادشان قرار داده در آبادانی سرزمین خود می کوشند و می دانند این مهم جز از طریق ایثار و فداکاری و چشم پوشی از بخشی از درآمدهای جاری و تبدیل آن ها به سرمایه گذاری های مفید و سودمند میسر نخواهد شد.
اسلام در پی آن است که عمل و مشارکت مسئولانه انسان در امور اقتصادی را چنان هدایت کند که انسان خود را معتقد به استحکام جامعه و همکاری افراد آن بداند.
در اسلام حقوق خصوصی در منافع طبیعی برپایه کار استوار است. و عامل کار محصول عینی کار خویش را می تواند تملک کند. و مساوات اجتماعی درزمانی محقق می شود که همه افراد ازنظر حقوق اجتماعی برابر باشند و میان انسان ها از نظر نژاد و طبقات در حقوق اجتماعی اختلاف و تمایزی نباشد. به هرحال مردمی بودن کارها به عنوان یک اصل از اصول نظام اجتماعی و اقتصادی اسلام است
در ضمن هدف هریک از ادیان ایجاد تعاون در میان پیروان خود می باشد. و تعاون در امور نیک مشروعیت دارد و درغیراینصورت نامشروع است. در سوره مائده از قرآن کریم مذکور است که تعاون در اسلام بر بنیاد نیکی و پرهیزکاری واجب است و همکاری با ستمکاری و دشمنی جرم و گناه محسوب می شود. تعاون زیربنای هریک از ادیان است به طوری که بدون وجود تعاون دین مفهومی ندارد. زیرا هدف دین در هر قومی حداقل ایجاد همکاری و تجانس میان مردم است. و اگر دین نتواند میان مردم کمک و همکاری برقرار سازد سودی بر آن مترتب نیست و مفهوم استقرار منافع مادی و معنوی مشترک در میان پیروان آن ها از میان می رود و ارزش اجتماعی خود را از دست می دهد.
به عبارتی می توان مسائل تعاونی در اسلام را بر بنیاد اصل مزبور به شرح زیر دانست:

۱ ـ اصول تعاون در اسلام و اینکه دین اسلام بر بنیاد تعاون و همکاری متقابل استوار است و بدون تعاون مسلمانی مفهومی ندارد.
۲ ـ تعاون اجتماعی که مسائل سیاسی و اداری در آن مطرح است و بنیاد آن در نماز و حق قابل بررسی می باشد.
۳ ـ تعاون اقتصادی و اینکه اصولاً فروع احکام اسلامی از قبیل خمس و زکات از جمله ارزش هایی است که تعاون در امور مربوط احتیاجات مسلمین را نمایان می سازد.
۴ ـ تعاون اخلاقی در اسلام بر بنیاد رعایت حق و تکلیف متقابل میان مسلمین است و مسئله انفاق و کمک به بینوایان در آزادی حقوق اجتماعی و تولی و تبری از آن جمله است
۵ ـ تعاون روستایی همکاری متقابل در آبادانی زمین است و آیات و احادیث مربوط به آن می تواند وسیله ای در جهت کمک به توسعه روح تعاون در سازمان جدید جامعه صنعتی باشد.
۶ ـ تعاون عمومی مسائل مربوط به اتحاد و انفاق و همکاری میان مسلمانان است در هر حال تعاون در اسلام همکاری متقابل در جامعه براساس قوانین و مقررات و مطابق شریعت اسلامی است.
۷ ـ برای بیان نقش تعاون اسلامی در جامعه صنعتی لازم است قبل از مقایسه تعریف جدید تعاون را شناخت تا مقدار ارزشی که دین می تواند در سازمان های آموزشی شرکت های تعاونی داشته باشد معلوم شود.

تعاون در قرآن کریم

در این بخش به احادیث و روایاتی می پردازیم که به گونه ای، مسلمانان را به تعاون و همکاری متقابل با یکدیگر فرا می خواند پیامبر اسلام می فرمایند:
المومنون اخوه یقضی بعضهم حوایج بعض فیقضی اللّه لهم حاجتهم.
مومنان با یکدیگر برادرند و نیازهای یکدیگر را برآورده می کنند. خداوند نیز نیاز آنان را برآورده می سازد.
همچنین پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:
من اعان مومنا نفس اللّه عزوجل عنه ثلاثا و سبعین کربه واحده فی الدنیا واثنتین و سبعین کربه عند کربه العظمی، قال حیث یتشاغل الناس بانفسهم.
کسی که با مومنان، همکاری و تعاون کند، خداوند متعال هفتادوسه ناراحتی را از او رفع می کند، که یکی از آن ها در دنیاست و بقیه در اندوه بزرگ (روز قیامت) او است؛ زمانی که همه ی مردم به خودشان مشغول هستند.
امام باقر علیه السلام می فرمایند:
من مشی فی حاجه لاخیه المسلم حتی یتمها اثبت اللّه قدمیه یوم تزل الاقدام.
کسی که برای برآوردن نیاز برادر مسلمانش حرکت کند و بکوشد تا آن را به پایان برساند، خداوند متعال، گام های او را در روزی که قدم ها می لرزد، ثابت و استوار خواهد کرد.
از امام صادق علیه السلام روایت شده است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند:
من اصبح ولایتهم بامور المسلمین فلیس منهم و من سمع رجلاً ینای یا للمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم.
کسی که صبح کند و اهتمامی به امور مسلمانان نداشته باشد، از مسلمانان نیست. هر کسی که بشنود مردی با ندای خود، طلب یاری می کند و او را پاسخ نگوید، مسمان نیست.
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرموده اند:
مثل المومنین فی توادّهم و تعاطفهم و تراحمهم مثل الجسد اذا اشتکی منه شی ء تداعی له سایرالجسد بالسّهر و الحمّی.
مَثَل مومنان در پیوند و دوستی و محبت و رحمت به هم (و اهمیت دادن به سرنوشت یکدیگر) مثل یک پیکر زنده است که اگر چیزی از آن به درد آید، دیگر اجزای پیکر نیز با آن هم دردی می کنند.
امام صادق علیه السلام نیز در سخنی چنین می فرمایند:
المسلم اخو المسلم لایظلمه و لایخذله و لا یحرمه فیحقّ علی المسلمین الاجتهاد فیه و التواصل و التعاون علیه و المواساه لاهل الحاجه و العطف منکم تکونون علی ما امراللّه فیهم رحماء بینکم متراحمین.
مسلمانان با هم برادرند، نباید به یکدیگر ستم کنند یا همدیگر را خوار دارند. نباید به محرومیت هم رضا دهند. مسلمانان باید در این راه بکوشند و مواسات و تعاون کنند و به نیازمندان مدد رسانند. همانا خداوند به رحمت و عطوفت میانشان فرمان داده است.

تعاون در سیره ائمّه اطهار (علیهم السلام)

ائمه ی معصومین (ع) که دست پروردگان مکتب وحی اند، روحیه ی همکاری و تعاون را در حد اعلا دارا بودند و تا آنجا که از دست و زبانشان بر می آمد، هیچ گاه از کمک به کار نیک دریغ نداشتند. ایشان ضمن تقویت روحیه ی همکاری در اجتماع، خود نیز به اشکال مختلف، بدان اقدام می نمودند.
این خصلت گران قدر را همه ی رهبران الهی دارا هستند، چنان که نقل شده: حضرت ابراهیم علیه السلام وقتی شنید که لوط پیامبر (ع) به دست رومیان اسیر شده است به یاری او شتافت و او را آزاد ساخت.
حضرت صادق علیه السلام این خصلت پیامبر (ص) را این گونه بیان
می کند:
ان رسول الله کان لا یساله احد من الدنیا شیئا الا اعطاه
رسول خدا این گونه بود که هیچ کس چیزی از او نمی خواست مگر اینکه به او عطا می فرمود.
چنین سیره ی پسندیده ای در جانشینان واقعی آن بزرگوار نیز نمود فراوان داشت که به ترسیم برخی از نمونه های آن می پردازیم، به امید آنکه چراغی باشد فرا راهمان.

الف- در خانه
اولین قدم همکاری، در محیط با صفای خانواده برداشته می شود. پیشوایان معصوم علیهم السلام با اعضای خانواده ی خود کمال همکاری را داشتند و هیچ گونه ناهماهنگی در زندگی شان رخ نمی داد.
روزی رسول اکرم (ص) وارد منزل امیرمومنان علیه السلام شد. دید او و حضرت زهرا سلام الله علیها مشغول آسیا کردن غله هستند. پرسید:
کدام یک از شما خسته است؟ حضرت علی (ع) پاسخ داد ای پیامبر! فاطمه خسته است. حضرت به او فرمود: دخترم! برخیز. او برخاست و پیامبر (ص) به جای او به آسیا کردن پرداخت.
یکی از همسران آن حضرت گوید:
رسول اکرم (ص) به امور منزل رسیدگی می کرد تا وقت نماز، آنگاه به مسجد می رفت
عده ای امیرمومنان (ع) را دیدند که مقداری خرما خریده، در دستمالی بسته، به منزل می برد، اظهار داشتند: اجازه دهید این بسته را تا منزل شما حمل کنیم، آن حضرت ضمن امتناع از تحویل آن، فرمود:
«عیالوار در بردن نیازمندی های منزل از دیگران شایسته تر است.»
آن حضرت با همسرش، فاطمه علیها السلام توافق کرده بودند که کارهای داخل منزل با فاطمه (س) و کارهای خارج با امام باشد.

ب- در جامعه
پس از خانواده، نوبت به اجتماع می رسید که شاهد همکاری های صمیمی رهبران معصوم خویش باشد. این گونه همکاری ها بیشتر در قالب کمک رسانی فردی، اجتماعی، سیاسی، نظامی، اقتصادی و غیره انجام می گرفت.
۱- فردی: درباره ی رسول اکرم (ص) نقل شده است: هر کس برای هر کاری به حضورش می رسید، برده بود یا آزاد، برمی خاست و حاجتش را روا می ساخت.
پیش از بعثت در مکه، قحطی شد و ابوطالب - عموی پیامبر و بزرگ بنی هاشم - به سبب زیادی افراد تحت تکفل، در تنگنا قرار گرفت. رسول خدا (ص) نزد عموی دیگرش- عباس - رفت و به او گفت: برادرت - ابوطالب - عائله اش زیاد است، بیا با هم به او کمک کنیم تا مقداری از فشار زندگی او کم شود. عباس قبول کرد و با هم رفتند؛ رسول خدا صلی الله علیه و آله عباس، جعفر را با خود به خانه بردند و بدین ترتیب دو نفر از عائله ی ابوطالب کم شد که خود، کمک قابل توجهی به زندگی آن ها بود.
جابربن عبدالله انصاری گوید:
دریکی از جنگ ها، شترم از رفتن بازماند تا رسول خدا (ص) - که آخر همه حرکت می کرد - به من رسید و شترم را به رفتن واداشت و به اتفاق، حرکت کردیم. در بین راه، پیامبر از زندگی ام پرسید، در پاسخ عرض کردم: به تازگی ازدواج کرده ام، پدرم نیز از دنیا رفته و وامی برعهده دارد، هفت خواهر نیز تحت تکفل دارم، آن حضرت فرمود: در مدینه نزد من بیا. پس از ورود به مدینه به محضرش شرفیاب شدم. آن حضرت بهای شترم را پرداخت و مقداری طلا نیز جهت خرج زندگی خود و خواهرانم عطا فرمود. هنگام چیدن خرما نیز تشریف آورد و وام را ادا کرد و به اندازه ی کفایت زندگی برایمان گذاشت.
شخصی نزد امام حسن مجتبی علیه السلام آمد و عرض کرد پدر و مادرم به فدایت! مرا در برآوردن نیازم کمک فرما. آن حضرت، زود برخاست و به کمکش شتافت.
صفوان جمال گوید:
خدمت حضرت صادق علیه السلام حضور داشتم که مردی از اهالی مکه وارد شد و از آن حضرت تقاضا کرد که در کرایه کردن وسیله ی سفر به او کمک کند. چون چنین کاری به حرفه ی من مربوط می شد، امام فرمود: برخیز و برادرت را یاری کن، من با او رفتم و خداوند وسیله را مهیا ساخت. دوباره به منزل امام برگشتم. پرسید: چه کردی؟ پاسخ دادم: نیازش برطرف شد. فرمود: این کار از هفت بار طواف کعبه برتر است
همچنین نقل شده که حضرت صادق علیه السلام همراه خدمتگزارش راه میان مکه و مدینه را طی می کردند، چشمشان به مردی افتاد که زیر درختی افتاده بود. امام فرمود:
برویم ببینیم چه شده است. من بیم آن دارم که از تشنگی به این حال افتاده باشد
هنگامی که به نزدش رسیدند، امام پرسید: آیا تشنه ای؟ پاسخ داد: آری. حضرت فرمود:
مصادف! از مرکب فرود آی و او را سیراب ساز
۲-اجتماعی: ائمه ی معصومین (ع) در کارهای نیک اجتماعی و دسته جمعی نیز شرکت فعال داشتند و به آن اهمیت می دادند. ایشان علاوه بر رهبری و کارهایی از قبیل زراعت، تجارت، دامداری و غیره - که بطور معمول در زندگی شان انجام می گرفت - مردم را در کارهای گروهی نیز یاری می دادند، بطور مثال:
پیامبر (ص) پیش از بعثت در پیمان جوانمردان که برای یاری رساندن به ستمدیدگان تشکیل شد، شرکت کرد. همچنین در نصب «حجرالاسود» قریش را یاری داد.
رسول خدا (ص) و امیرمومنان (ع) همراه مسلمانان در بنای مسجد مدینه حضور فعال داشتند.
حضرت علی علیه السلام - در دوران خلافتش - در سخت ترین شرایط در کوچه و بازار قدم می زد تا محرومان و ستمدیدگان را یاری نماید.
امام سجاد (ع) بطور ناشناس در کاروانها شرکت می کرد و نیازمندی های کاروانیان را برآورده می ساخت.
۳- فرهنگی: پرداختن به امور فرهنگی و پاسخگویی به عطش معنوی جامعه نیز همکاری معصومین (ع) را طلب می کرد و چنین کاری جز از عهده ی برگزیدگان الهی برنمی آید. ایشان با تمام وجودشان فقر فرهنگی و معنوی و بسیاری از مشکلات اجتماعی مردم را درک کرده و با ایثار و از جان گذشتگی در رفع آن می کوشیدند و به مردم، مدد می رساندند.
پاسخهای امیرمومنان (ع) به مشکلات علمی، که خلفا با آنان روبرو می شدند بی شمار است.
در زمان معاویه، قیصر روم، پرسش هایی پیرامون مسائل اعتقادی برای معاویه فرستاد و از او پاسخ آن ها را خواست. ولی معاویه و اطرافیانش از عهده ی هیچ یک از آن ها بر نیامدند و به ناچار آن ها را نزد امام حسن مجتبی (ع) فرستاد تا پاسخ گوید. امام نیز پاسخی متین و درخور ستایش برایشان فرستاد.
عصر امام صادق (ع)، عصر شکوفایی علمی و هجوم فرهنگ های بیگانه به جامعه ی اسلامی بود که آن حضرت با دانش سرشار، مردم را از نظر فکری و عقیدتی در برابر دشمنان تجهیز می کرد. شاید بتوان گفت امداد فکری و فرهنگی جامعه، زیباترین و ارزشمندترین نوع همکاری اجتماعی است که بطور مرتب و بدون وقفه از سوی معصومین علیهم السلام بویژه از عصر حضرت امام باقر و صادق علیهماالسلام تا پایان دوران حضور امامان (ع) و در زمان غیبت صغرا نیز کم و بیش ادامه یافته است.
بحث و مناظره و در نتیجه محکوم کردن گروههایی به نام «دهریها»، «زندیقها» و «صوفیان» توسط حضرت صادق علیه السلام و نشستهای علمی مکرری که حضرت رضا علیه السلام در آن به تبیین ابعاد مختلف علوم می پرداخت، همه در راستای هر چه بیشتر بارور کردن استعدادهای جامعه ی اسلامی صورت می گرفت.
۴- نظامی: مبارزه و نبرد، خود، یک حرکت دسته جمعی است و بدون همکاری افراد، فرایند و بازتاب چندانی نخواهد داشت.
رسول خدا و امامان علیهم السلام در این کارها نیز همکاریهای لازم را با همرزمان خویش انجام می دادند. «براء» پسر عازب گوید:
در جنگ خندق، رسول خدا (ص) را مشاهده کردم که مانند دیگران، خاک حمل می کرد و گرد و غبار، سر و رویش را پوشانده بود.
در جنگ بدر، امیرمومنان (ع)، حمزه و عبیده با سه تن از جنگاوران قریش درگیر شدند. حضرت علی (ع) و حمزه، نبرد طلبان خود را در همان لحظه ی نخست به خاک افکندند. سپس به کمک عبیده شتافتند و هماورد او را نیز کشتند.
۵- اقتصادی: بخشی از همکاری معصومین (ع) با مردم، در امور اقتصادی انجام می گرفت و ایشان همواره، خواهان رفاه و آسایش مردم بودند. همین طور معصومین (ع) به عنوان پیشوایان واقعی مردم، برنامه های جامعی برای کمک به مستمندان و قشر کم درآمد ارائه داده اند که نشانگر سیره ی والای آن رادمردان فرزانه است. حضرت صادق علیه السلام فرمود:
«من مات و ترک دینا فعلینا دینه والینا عیاله»
مومنی که بمیرد و بدهکار باشد ما وامش می پردازیم و خانواده اش را اداره می کنیم.
این ها نمونه های اندکی از همکاری های مختلف پیامبر و ائمه علیهم السلام بود که نشانگر روحیه ی والای همکاری و غمخواری آن بزرگواران نسبت به همنوعان است. به امید آنکه ما نیز به رفتار نیکوی آنان تاسی بجوییم. آمین.

نظرات کاربران درباره کتاب تعاون وتعاونی‌ها دراقتصاد مقاومتی

متاسفانه به نظر می‌رسد نویسنده بیش از آنکه دنبال تبیین مشکلات و راهکارهای کاربردی در حل مسائل اقتصادی با شیوه‌ی تعاونی باشد؛ به دنبال مجیزگویی نظام و عمل به دستور رهبری مبنی بر توجه به «اقتصاد مقاومتی» است. بنابر این در این کتاب به جزییات لازم برای بسط و گسترش تعاونی‌ها در راستای اقتصاد مقاومتی وجود ندارد. اما در این کتاب می‌توانید به طور پراکنده و جسته گریخته مطالبی نه چندان جدید را در باب تعاون و تعاونی بیابید که احتمالا چیزی به دانش‌تان نخواهد افزود.
در 3 روز پیش توسط سیدعلی هاشمیان