فیدیبو نماینده قانونی انتشارات مینوفر و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب نکات داغ کنکور ارشد اتاق عمل

کتاب نکات داغ کنکور ارشد اتاق عمل

نسخه الکترونیک کتاب نکات داغ کنکور ارشد اتاق عمل به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۲,۹۴۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب نکات داغ کنکور ارشد اتاق عمل

نخ بخیه یکی از ابزارهایی است که در اتاق عمل زیاد کاربرد دارد و علاوه بر بخیه زدن در مورد پوست، زیر جلد، فاشیا و...برای لیگاتور کردن عروق، در موارد خاص برای گرفتن بافت و اکسپوز کردن آن کاربرد دارد. نخ‌هایی که از پیله کرم ابریشم تهیه می‌شوند. موم و مواد چسبناک را از روی رشته‌های نخ تمیز کرده ورشته ها به هم تابیده می‌شوند و به صورت چند رشته‌ای تهیه می‌شوند. معمولاً چون رشته‌های به هم تابیده قدرت و استحکام بیشتری دارند. بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نخ‌ها معمولاً به رنگ سیاه هستند، اما ممکن است به رنگ سفید نیز وجود داشته باشند. بخشی از کتاب

ادامه...

بخشی از کتاب نکات داغ کنکور ارشد اتاق عمل

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



فصل اول

نخ ها

نخ بخیه یکی از ابزارهایی است که در اتاق عمل زیاد کاربرد دارد و علاوه بر بخیه زدن در مورد پوست، زیر جلد، فاشیا و...برای لیگاتور کردن عروق، در موارد خاص برای گرفتن بافت و اکسپوز کردن آن کاربرد دارد.
نخ ها بخیه از چند جهت قابل تقسیم بندی می باشند:
۱. از نظر جذب شدن توسط بدن
۲. ساختار رشته ای
۳. منبع تهیه

انواع نخ بخیه

نخ های بخیه را می توان به دو دسته کلی تقسیم کرد:
۱. نخ های بخیه قابل جذب (absorbable sutures):
نخ های قابل جذب قسمت عمده ای از استحکام مکانیکی خود را طی دوره ای دو ماهه از دست می دهند؛ نکته مهم تفاوت بین کاهش استحکام مکانیکی در طی فرآیند جذب و حذف مواد تخریب شده از بدن است. به این ترتیب که یک نخ ممکن است استحکام خود را در مدت کوتاهی از دست بدهد، اما به ماه ها و یا سال ها زمان احتیاج داشته باشد تا کاملاً جذب شود.
۲. نخ های بخیه غیر قابل جذب (non absorbable suture):
در مقابل تخریب بیولوژیکی مقاوم بوده و به عنوان یک جسم خارجی در محل، باقی می ماند و باید پس از مدت زمان مشخص شده توسط پزشک، حذف گردند.

از نظر شکل فیزیکی می توان نخ های بخیه را به دو دسته تقسیم کرد
نخ های تک رشته ای (monofilament sutures)
نخ های چند رشته ای (multifilament sutures)
نخ های چند رشته ای خود به دو دسته تقسیم می شوند:
از نظر کارکرد راحت تر بوده و گره پایدارتری دارد
بافته شده یا قیطان (Braided)، پیچیده (Twisted)

نخ های تک رشته ای انعطاف پذیرتر بوده و نسبت به چند رشته ای ها راحت تر گره می خورند. همچنین دقت گره بیشتری داشته و برای جراح امکان انجام روش های مختلف گره زدن را فراهم می کنند. علاوه به راین به دلیل داشتن سطوح صاف، اصطکاک کمتری به هنگام عبور از بافت دارند و خطر پارگی بافت را کاهش می دهند. این مساله به ویژه در جراحی های قلب، چشم و اعصاب اهمیت دارد.
نخ های بخیه از نظر منبع تهیه به دو دسته تقسیم می شوند
۱. طبیعی
۲. صناعی
خصوصیات ایده آل برای انتخاب نخ های بخیه
۱. کمترین واکنش بافتی را ایجاد کند؛ نخ بخیه به عنوان یک جسم خارجی می تواند منجر به تاخیر در زمان ترمیم زخم شود
۲. دارای استحکام کششی کافی باشد
۳. محیط مناسبی برای رشد باکتری ها فراهم نکند
۴. قابل استریل کردن باشد
۵. آلرژی زا و سرطان زا نباشد
۶. انعطاف پذیر باشد

با توجه به خصوصیات انعطاف پذیری، زیست سازگاری نسبی و قابلیت تغییر شکل زیاد در پلیمرها، بیشتر نخ های بخیه از جنس مواد پلیمری ساخته می شوند. از آنجاکه نخ های بخیه در محل زخم و برای بستن آن بکار برده می شوند و این موجب وارد آمدن تنش های کششی در جهت بسته شدن زخم می گردد، استحکام کششی نخ های بخیه اهمیت زیادی می یابد.
نخ های قابل جذب (Absorbable Suture)
کاتگوت از مواد کلاژن تهیه شده از زیر مخاط روده گوسفند یا بافت سروزی روده گاو ساخته می شود. شماره این نخ ها بین ۳ تا ۰-۷ است. کاتگوت به وسیله آنزیم های بدن جذب می شود، بنابراین به عنوان جسم خارجی در بدن باقی نمی ماند.
میزان جذب آن بستگی به عوامل زیر دارد:
نوع بافت: کاتگوت در بافت های سروزی و مخاطی سریعتر و در چربی زیر پوست آهسته تر جذب می شود.
وضعیت بافت: زمانی که در بافت عفونتی وجود داشته باشد، سرعت جذب افزایش می یابد.
وضعیت سلامت بیمار: در بیماران دچار سوء تغذیه یا بافت های آزرده سریعتر جذب می شود. در بیماران پیر یا ناتوان ممکن است به مدت طولانی باقی بماند.

انواع کاتگوت CATGUT:

۱. کاتگوت ساده: (Plain Catgut) نسبتاً سریع و معمولاً در فاصله ۵-۱۰ روز قدرت استحکام خود را از دست می دهند و در فاصله ۷۰ روز در بافت های بدن هضم و جذب می شوند. برای لیگاتور عروق کوچک و بخیه زدن چربی زیر پوست بکار می رود. در اندازه های ۳ تا ۰-۵ وجود دارد. رنگ طبیعی آن زرد است اما ممکن است با رنگهای آبی یا سیاه رنگ آمیزی شود. در جراحی های زیبایی صورت ممکن است این نخ در پوست استفاده شود چون بیشتر از یک هفته نیاز به وجود بخیه در صورت نیست.
۲. کاتگوت کرومیک: (Chromic Catgut) نخ های ساده را در نمک کرومیک قرار می دهند و به این وسیله مدت جذب آن را افزایش می دهند. در لیگاتور عروق بزرگ و در بافتهایی که نمی توان از نخ های غیر قابل جذب به دلیل خاصیت سنگ سازی آن استفاده کرد، بکار می رود (مثل دستگاه ادراری و کیسه صفرا) این نخ ها برای فاشیا (فاسیا) مناسب نیستند، چرا که قدرت کشش آن سریع از بین می رود. اگر میزان جذب آن طبیعی باشد زخم را به مدت ۱۴ تا ۲۱ روز محافظت می کند و در طول ۹۰ روز به طور کامل جذب می گردد. اندازه های آن از ۳ تا ۰-۷ است و ممکن است با رنگ های آبی یا سیاه رنگ آمیزی شود.
۳. کلاژن (Collagen): از فیبرهای کلاژن تاندن گاو گرفته می شود. شماره آن از ۰-۴ تا ۰-۸ است. قابلیت انعطاف خوبی دارد و بیشتردر جراحی های چشم مورد استفاده قرار می گیرد.
***
نکته
این بخیه ها در پاکت های حاوی مایع، معمولاً آب یا الکل، برای حفظ قابلیت انعطاف آن نگهداری می شود. به همین خاطر هم به محض خارج شدن از پاکت، باید مورد استفاده قرار گیرد. اگر به مدت طولانی بدون استفاده بماند الکل آن تبخیر شده و قابلیت انعطاف آن از بین می رود.
***

نخ های قابل جذب صناعی

پلی گلیکونات: دارای رنگ روشن است. توانایی کشش تا ۱۰ روز به میزان ۷۰ درصد حفظ می کند وتا سه هفته ۵۵ درصد توانایی کشش خود را دارد و در مدت ۶ ماه جذب می شود. تک رشته ای بوده ودر جراحی های کاردیوواسکولار, چشم, اعصاب محیطی و میکروسکوپی استفاده می شود.

پلی گلیکولیک اسید: چند رشته ای بوده و توانایی کشش قابل ملاحظه ای دارد. در مدت ۲ تا ۳ ماه از طریق هیدرولیز جذب می شود.

پلی گلاکتین (ویکریل): چند رشته ای بوده و در مدت ۱۴ روز پس از مصرف در حدود ۶۵ درصد توانایی کشش خود را حفظ می کند و در ۲۱ روز حدود ۴۰ درصد توانایی کشش باقی مانده و در ۲۸ روز توانایی خود را از دست می دهد و در ۵۶-۷۰ روز توده ی نخ از بین می رود. در مواردی که بافتها به هم نمی رسند و تحت فشار و کشش باشند نمی توان از آن استفاده کرد.

پلی دی اکسانون: (PDS) تک رشته ای بوده واز نظر توانایی شکست از نخ های غیر قابل جذب قوی تر است. واکنش بافتی این نخ کمتر از بقیه ی نخ های قابل جذب است.

پلی گلیکاپرون ۲۵: تک رشته ای وبدون رنگ بوده و در مدت هفت روز به میزان ۵۰-۶۰ درصد توانایی کشش خود را از دست می دهد ودر روز ۱۴ به میزان ۲۰-۳۰ درصد توانایی اولیه را دارد توده ی نخ در روزهای ۹۰-۱۲۰ از بین می رود. برای نزدیک کردن بافت و بستن عروق به کار می رود ولی در بستن فاسیا و جدار شکم توصیه نمی شود.

نخ های غیرقابل جذب طبیعی

نخ هایی که از پیله کرم ابریشم تهیه می شوند. موم و مواد چسبناک را از روی رشته های نخ تمیز کرده ورشته ها به هم تابیده می شوند و به صورت چند رشته ای تهیه می شوند. معمولاً چون رشته های به هم تابیده قدرت و استحکام بیشتری دارند. بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند. این نخ ها معمولاً به رنگ سیاه هستند، اما ممکن است به رنگ سفید نیز وجود داشته باشند. اندازه آنها از ۵ تا ۰-۹ است. نخ سیلک حقیقتاً غیر قابل جذب نیست و معمولاً این نخ بعد از گذشت یک سال قدرت استحکام خود را از دست می دهد و بعد از دوسال ناپدید می شود. این نخ محافظ خوبی برای زخم است، بخصوص هنگامی که بیمار می خواهد سیعتر راه بیفتد. در بافت کمتر از کات گوت عکس العمل ایجاد می کند، اما مانند بقیه نخ های غیر قابل جذب کاملاً به عنوان یک ماده بی جان در بدن عمل نمی کند. به طور مکرر در بافت سروزی دستگاه گوارش و دوختن فاسیا به شرطی که عفونت نداشته باشد مورد استفاده قرار می گیرد.

سیلک خالص (Virgin Silk): سیلک خالص به صورت چند رشته ای به هم تابیده شده و نخ های شماره ۰-۸ و ۰-۹ را می سازد و برای نزدیک کردن بافت های نرم بکار می رود، بخصوص در جراحی های چشم. این نخ ها به رنگ سیاه یا سفید وجود دارند.

سیلک روکش دار (Dermal Silk): از رشته های نخ سیلک به وسیله ژلاتین یا مواد پروتئینی دباغی می شود و به صورت روکش روی رشته های نخ قرار می گیرد معمولاً برای بخیه پوست مورد استفاده قرار می گیرد. بخصوص در نواحی که به کشش بیشتر پوست است و برداشتن این نوع بخیه ها هم بسیار آسان است. به رنگ سیاه در شماره های ۰ تا ۰-۵ وجود دارند.

نخ پنبه ای (Cotton): از فیبرهای سلولز طبیعی ساخته می شوند. که به صورت نخ های تابیده شده و به شکل های چندرشته ای اند. اندازه آنها از ۱ تا ۰-۵ است. معمولاً سفید هستند ولی ممکن است به رنگ صورتی یا آبی رنگ هم رنگ آمیزی شوند. این نخ ضعیف ترین نخ غیر قابل جذب است. در حالی که اگر خیس شود قدرت استحکام آن افزایش می یابد برعکس سیلک. قبل از استفاده از این نخ ها باید آنها را خیس کرد، خیس کردن باعث افزایش ۱۰ درصدی قدرت استحکام نخ می شود. مانند سیلک در اکثر بافت های بدن به صورت لیگاتور یا بخیه مورد استفاده قرار می گیرد اما همانند سیلک مفید نیست.

نخ کتانی: (Linen) نخ کتان از فیبر خام کتان ساخته می شود. این نخ ها روی هم تابیده شده و روی آن روکش های مخصوصی جهت انعطاف پذیر کردن آن و نرم بودن در هنگام عبور از بافت، کشیده می شود. قدرت استحکام آن کمتر از تمام نخ های غیر قابل جذب است. اندازه های ۰ تا ۰-۲ وجود دارد. بیشتر در جراحی دستگاه گوراش مورد استفاده قرار می گیرد.

نخ های فولادی ضد زنگ یا نخ های سیمی (Stainless Steel or Wire): از آلیاژ فلز آهن با کربن کم ساخته می شود. فرمول این نخ ها شبیه فلزاتی است که برای ساخت پروتز و مواد کاشتنی استفاده می شود. این نخ ها در جراحی های توراکس، درترمیم تاندون، در عمل های ارتوپدی و جراحی اعصاب و بستن زخم های جراحی عمومی استفاده می شوند.

فصل دوم

دستگاه ها و وروش های استریلیزاسیون

استریلیزاسیون چیست؟ عبارت است از استفاده از روشهای فیزیکی و شیمیایی جهت تخریب و درهم ریختن ساختار کلیه میکروبها از جمله میکروبهای بسیار مقاوم دارای اندوسپور.
تعاریف و اصطلاحات عفونت زدایی
برخی از اصطلاحات رایج در زمینه روش های استریلیزاسیون را مرور می کنیم:
پاک کردن: (Cleaning) یعنی زدودن "دبری ها" یا مواد قابل رویت با آب.
سترون سازی: (Sterilization) یعنی استفاده از روش های فیزیکی یا شیمیایی به منظور از بین بردن و تخریب کلیه اشکال ارگانیسمی از جمله اسپورها.
گندزدایی: (Disinfection) یعنی استفاده از روش های فیزیکی یا شیمیایی به منظور کم کردن بار میکروبی.
آلودگی زدایی: (Disinfestation) یعنی از بین بردن انگل های خارجی که ناقل بیماریند مثل گال و شپش
Biodeterioration: یعنی تخریب فعالیت های بیولوژیک.
Decontamination: یعنی عفونت زدایی ابزار آلوده به طوری که برای استفاده بی خطر مناسب باشند.
Fumigation: یعنی استفاده از دودها و بخارات مواد عفونت زدا.
Pasteurization: یعنی استفاده از حرارت ۶۰ درجه سانتی گراد تا نیم ساعت.
کلریناسیون (Chlorination) و ازونیزاسیون (Ozonization): یعنی استفاده از کلر یا ازون برای سالم سازی آب.
ماده گندزدا: (Disinfectant) ماده ای است که برای کم کردن بار میکروبی از روی سطوح بیجان و اجسام بکار برده می شود.
آنتی سپتیک (Antiseptic): ماده ای است که بازدارنده فعالیت ارگانیسم ها از روی بافت های زنده است.
آنتی بیوتیک: (Antibiotic) ماده آلی شیمیایی است که توسط ارگانیسم ها تولید می شود و باعث بازدارندگی یا کشتن ارگانیسم های دیگر در انسان، حیوانات و گیاهان می شود.
دترجنت (Detergent): ماده ای است که با استفاده از کشش سطحی آلودگی را می برد.
سنیتایزر (Sanitizer): ماده بهداشتی است که با مواد ضدمیکروبی همراه است.
مواد ژرمیسید (Germicide)، بایوسید (Biocide)، باکتریسید (Bactericide)، ویریسید (Viricide)، فونژیسید (Fungicide)، اسپوریسید (Sporicide) و اویسید (Ovicide) نیز کشنده ارگانیسم، اعم از باکتری ها، ویروس ها، قارچ ها، اسپورها و تخم انگلی ها هستند.
اصطلاح دئودورانت (Deodorant) نیز برای مواد خنثی کننده بوهای بد و Bleach برای مواد رنگ بر بکار برده می شوند.

ضدعفونی کننده های فیزیکی

آب جوش: آب جوش توانایی ازبین بردن اندوسپور هارا ندارد. اگر سایر روش های استریلیزاسیون در دسترس نبود، می توان از محلول سدیم کربنات ۲ درصد در آب جوش استفاده نمود که غلظت یون هیدروژن را می کاهد. لوازم لاستیکی و شیشه ای را نباید داخل محلول سدیم کربنات جوشاند. در صورت عدم استفاده از سدیم کربنات، مدت زمان جوش ۳۰ دقیقه خواهد بود.

پاستوریزاسیون: ضد عفونی سطح بالا بوده وبرای لوازم بیهوشی و تنفسی ازآن استفاده می شود. همه میکروارگانیسم ها به جز اندوسپور را ازبین می برد. پروسه پاستوریزاسیون به همراه خشک نمودن حدود یک ساعت طول می کشد.

اشعه ماورای بنفش: اشعه ماورای بنفش به روش فتوشیمیایی اسید نوکلئیک سلول را تجزیه می کند. برای ضدعفونی سطح پایین مناسب است. اشعه UV باعث سوختن پوست و ورم ملتحمه چشم می شود. UV اسپورکش نیست و بر ویروس HBV بی تاثیر است.

ضدعفونی کننده های شیمیایی

انواع محلول ها:
۱. الکل ۷۰ یا ۹۰ درصد: به روش انعقاد پروتیئنی عمل می کند. برای وسائل نیمه بحرانی استفاده می شود. HIV را در ۱۵ دقیقه ازبین می برد. الکل درحضور مواد ارگانیک غیرفعال می شود و برای ابزار آلوده به ترشحات بدن استفاده نمی شود. ازالکل برای ابزار دارای لنز نیز استفاده نمی شود. یک ضدعفونی کننده سطح متوسط می باشد.

۲. ترکیبات کلرین: برای ضدعفونی کردن آب استفاده می گردد. میکروارگانیسم هارا به روش اکسیداسیون آنزیم ها ازبین می برد. این ترکیبات باکرتیوسیدال، توبرکلوسیدال بوده و قارچ هارا نیز ازبین می برد. همچنین روی ویروس HIV و HBV موثر است. این محلول ها باعث خوردگی فلزات شده و همچنین محرک ریه است. ترکیبات کلرین درصورت ترکیب با فرمالدئید خاصیت سرطان زایی دارد. ضد عفونی کننده سطح پایین می باشد.

۳. فرمالدئید: باانعقاد پروتئین سلولی کار می کند. برای جلوگیری از خوردگی فلزات سدیم نیتریت ۲ /۰ درصد به آن اضافه می شود. درکمتر از ۱۲ ساعت اسپورکش است. غشای موکوسی چشم راتحریک می کند، سرطان زاست، برای بافت سمی بوده و به همین دلیل ابزار استریل شده به این روش قبل از استفاده با آب شسته می شود. نباید برای ابزار متخلخل استفاده شود. یک محلول ضد عفونی کننده سطح بالاست.

۴. گلوتارآلدئید: با انعقاد پروتئینی کار می کند. برای ضد عفونی سطح بالا در ابزار بحرانی و نیمه بحرانی استفاده می شود. مناسب برای ابزار درون بین و لنزهاست. برای اکثر ابزار بیهوشی مناسب است. دردمای اتاق به مدت ۱۰ ساعت اسپورکش است. بودار بوده و محرک چشم و بینی است.

۵. یدوفور: از طریق اکسید نمودن آنزیم های حیاتی کار می کند. ضد عفونی در سطح متوسط تابالا. بدون بو و بدون تحریک است. محلول آبی یدوفور تاثیر بیشتری نسبت به محلول الکلی دارد. ممکن است برای پیشگیری از خوردگی فلزات سدیم نیتریت ۲ /۰ درصد به آن اضافه شود. اسپورکش نیست.

۶. ترکیبات فنول: میکروارگانیسم هارا به روش انعقاد پروتئینی ازبین می برد. بسیار سوزناک بوده و برای بافت خطرناک است. برای ضدعفونی سطح پایین استفاده می شود. برای ضدعفونی کردن آلودکی های مدفوعی به کار می رود باکتریوسیدال است ولی توبرکلوسیدال نیست. برای ابزار نیمه بحرانی نیز استفاده نمی شود. فنول توسط الکل غیر فعال می شود. از قطران زغال سنگ به دست می آید.

۷. ترکیبات آمونیوم: با سوراخ کردن سلول باعث تخلیه پروتوپلاسم آن ها می شوند. این ترکیبات برای سطوح غیر بحرانی استفاده می شود. برای پیشگیری از خوردگی فلزات، سدیم نیتریت ۲/ ۰ درصد به آن افزوده می شود. باآب سخت غیرفعال می شود. دربرابر ویروس سل بی اثر است.

۸. هیدروژن پرآکسید: به سرعت باکتری، ویروس، قارچ و سل را ازبین می برد. برای ضدعفونی موارد غیر بحرانی بسیار مفید است. در حضور خون غیر فعال می شود.

استریلیزاسیون به روش گرمایی

استریلیزاسیون به روش بخار (اتوکلاو)
گرما سبب تخریب و مرگ میکرو ارگانیسم ها شده و بخار و رطوبت این فرایند را تسریع می کند. رطوبت با حرارت بالا و تحت فشار باعث به هم ریختن ساختار طبیعی سلولها، تخریب پروتئین های سلولی و بروز پدیده ی انعقاد در داخل سلولهای میکرو ارگانیسم ها می شود. تماس مستقیم با بخار، اساس فرایند استریل است. فرایند استریلیزاسیون بر اساس واژه های میزان دما و مدت زمان قرارگیری در برابر این دما تعریف می شود نه با واژه ی میزان فشار بر حسب پوند. مدت زمان لازم برای قرارگیری وسایل داخل دستگاه استریل کننده در مقابل عامل استریل کننده بستگی به سایز و وزن وسایل بارگذاری شده و دمای داخل دستگاه دارد. ابزار جراحی که با پریون ها در تماس بوده اند بعد از غوطه ور شدن در محلول هیدروکسید سدیم (بلیچ)، یا هیدروکلرید سدیم به مدت یک ساعت در دمای اتاق، با روش استریلیزاسیون بخار در حداقل زمان یک ساعت و دمای ۱۳۲ درجه ی سانتی گراد استریل گردند.
این روش آسان، ایمن و مطمئن برای استریل ابزار در تمامی سطوح است. تهیه ی بخار بسیار آسان و کم هزینه است و سریع ترین روش استریلیزاسیون به شمار می رود. کلیه ی وسایل باید قبل از استریل تمیز بوده عاری از روغن باشند و هم چنین حساس به گرما نباشند.

انواع استریل کننده های بخار (اتوکلاو)

۱. دستگاه استریل کننده گرانشی:
شامل دومحفظه. بخار ازسقف واردشده و ازبالا جایگزین هوا می شود. دماتوسط دماسنج اندازه گیری شده و چرخه استریلیزاسیون زمانی شروع می شود که دماسنج به میزان موردنظربرسد.
عملکرد براساس یک چرخه استریلیراسیون کامل با دمای ۱۲۱ تا ۱۲۳ درجه سانتیگراد و فشار ۱۵ تا ۱۸ پوند بر اینچ مربع تعریف شده است. حداقل زمان مواجهه با این فرآیند ۱۵ دقیقه می باشد.
۲. دستگاه اتوکلاو پروکیوم (پیش خلا):
قبل از ورود بخار به داخل دستگاه، هوا به واسطه مکش سیستم خلا از محفظه خارج می شود. یک دوره وکیوم ۸ تا ۱۰ دقیقه طول کشیده و زمان نفوذ بخار را به حداقل می رساند. میزان دما دراین دستگاه بین ۱۳۲ تا ۵/ ۱۳۵ درجه سانتیگراد و فشار درحدود ۲۷ پاسکال کنترل و حفظ می شود. برای انجام استریلیتی هروسیله داخل این دستگاه دردمای ۱۳۲ درجه سانتیگراد، حداقل ۴ دقیقه وقت لازم است بسته به حجم دستگاه حداقل سیکل استریلیزاسیون بااین روش ۱۵ تا ۳۰ دقیقه وقت می گیرد.
۳. استریلیزاسیون به روش فلاش/استفاده فوری:
می تواند یک اتوکلاو گرانشی یا پیش خلا باشد. به افشار ۲۷ پاسکال درسطح دریا یا حداکثر ۲۲ پاسکال درارتفاع ۵۰۰۰ پایی دردپایی بین ۱۳۲ تا ۱۳۵ /۵ درجه سانتیگراد. حداقل زمان برای استریلیزاسیون حدود ۳ دقیقه. برای وسایلی که بسته بندی نشده اند مثل ابزار و وسایل استریل غیرمتخلخل و فاقد ساختار لوله ای شکل وغشادار، حداقل زمان دراتوکلاو پیش خلا ۴ دقیقه و در گرانشی ۱۰ دقیقه می باشد. درموارد پیش بینی نشده یا اورژانسی یا فراموش کردن استریل یک وسیله از این نوع استفاده می شود.
***

نکاتی درباره استریل کننده های بخار

۱. ابعاد پک های پارچه ای نباید از حداکثر اندازه ی ۵۰×۳۰×۳۰ سانتیمتر بیشتر باشد.
۲. وزن پک ها نیز نباید از kg ۵.۵ تجاوز کند. چگالی بسته ها نباید بیش از lb/ft ۷ /۲ باشد.
۳. تمام وسایل لاستیکی و پلاستیکی جهت استریلیزاسیون نباید پیچیده شوند، زیرا بخار به تمام لایه های آن نفوذ نکرده و هوای موجود بین لایه های آن خارج نمی شود.
۴. در اتوکلاو پیش خلا نیازی نیست وسایل لوله مانند قبل از استریل شدن با پمپ هوا یا آب تخلیه شوند.
۵. وسایل چوبی باید به شکل تک پیچ آماده شده و استریل گردند.
۶. چرخه ی استریلیزاسیون وقتی شروع می شود که دمای داخل محفظه به میزان مورد نظر برسد.
۷. پس از باز شدن درب دستگاه ۶۰ _۱۵ min به وسایل و پک ها نباید دست زد تا کاملاً خشک شوند.
۸. پک محتوی تست بیولوژیک در اتوکلاو گرانشی در قسمت زیرین و جلوی سایر پک ها و بسته بندی ها قرار داده می شود. این بخش از محفظه سردترین نقطه دستگاه است.
۹. تست بیولوژیک در اتوکلاو پروکیوم (پیش خلا) همانند نوع گرانشی است به علاوه تست بووی دیک جهت کنترل تخلیه ی هوا و ایجاد خلا.
***

نظرات کاربران درباره کتاب نکات داغ کنکور ارشد اتاق عمل