فیدیبو نماینده قانونی شاملو و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب خشونت علیه کودکان

کتاب خشونت علیه کودکان
مصونیت در برابر خشونت حق ماست

نسخه الکترونیک کتاب خشونت علیه کودکان به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۷,۵۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب خشونت علیه کودکان

خشونت زمانی اتفاق می‌افتد که فرد از قدرت و مقام خود برای آسیب رساندن عمدی و نه تصادفی به شخصی دیگر استفاده می‌کند. تهدید به خشونت، کارهایی که ممکن است آسیب برساند و کارهایی که آسیب می‌رساند اشکال خشونت را شامل می شود. این آسیب می‌تواند فکر، شخص، بهداشت و سلامت عمومی یا بدن او را هدف قرار دهد. خشونت همچنین، آسیب به خود را نیز در بر می‌گیرد، مانند خودکشی.

ادامه...
  • ناشر شاملو
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.7 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۹۲ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب خشونت علیه کودکان

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

برای
یاسمین صنعتگر

فصل نخست: اطلاعات زمینه ای برای سر گروه ها

مطالعه سازمان ملل متحد درباره خشونت علیه کودکان چیست؟
این مطالعه اطلاعاتی را درباره خشونت علیه کودکان از دولت های کشورهای مختلف جمع آوری کرده است. طی جلسات منطقه ای و ملی که در سالهای ۲۰۰۴، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ برگزار شد، کودکان و نوجوانان از سرتاسر جهان نظرات خود را درباره خشونتی که شخصاً تجربه کرده بودند، ارائه دادند.مطالعه همچنین از مشاوره متخصصان رشته های مختلف (حقوقی، پزشکی، علوم اجتماعی)، دفاتر نمایندگی سازمان ملل متحد و سازمان های غیر دولتی که با کودکان و نوجوانان کار می کردند بهره گرفت. شما می توانید اطلاعات بیشتر را در وب سایت شبکه اطلاعاتی حقوق کودک (CRIN) بیابید (به فهرست منابع مراجعه کنید).
هدف مطالعه خشونت کمک به دولت ها، جوامع، و سازمان های مرتبط با کودکان است، تا بتوانند راه حلی برای متوقف کردن خشونت، جلوگیری از ادامه آن، و یاری رساندن به کودکان مصدوم از خشونت پیدا کنند. جوانان نیز می توانند نقشی در این روند ایفا کنند. مطالعه، پنج حوزه یا مکانی را که خشونت علیه کودکان در آن اتفاق می افتد مشخص کرده است:
● خانه و خانواده،
● مدارس و سایر مراکز آموزشی،
● مراکز نگهداری و زندانها،
● محل کار،
● اجتماعات محلی.
پیمان نامه حقوق کودک چیست؟
اساس مطالعه خشونت این است که کودکان از حق مصونیت در برابر خشونت برخوردارند. حقوق کودکان در پیمان نامه حقوق کودک (CRC) و توافق نامه بین المللی حقوق بشر مصوب سال ۱۹۸۹ سازمان ملل متحد، آورده شده است. تقریباً همه کشورهای جهان این قرارداد را امضاء کرده اند، به این معنی که با تحقق حقوق مقرر در پیمان نامه حقوق کودک موافقند.
پیمان نامه حقوق کودک می گوید که کودکان حق دارند در برابر خشونت جسمی و روحی، تنبیه تحقیر آمیز، آسیب، بی توجهی و سوء استفاده مورد حمایت قرار بگیرندو همچنین حق دارند که در برابر مشاغل پر خطر، سوءمصرف مواد، خشونت جنسی، قاچاق، و دیگر انواع بهره کشی حمایت شوند. آنان حق برخورداری از سلامت، تحصیل، مراقبت پزشکی، و استاندارد مناسب زندگی را دارند. آنان حق دارند که عقیده خود را ابراز کرده، سازمان هایی تشکیل دهند و در آنها فعالیت کنند.
بسیاری از کودکان و نوجوانان از حقوق خود بی اطلاعند! پیش از کار با این گروه های سنی درباره موضوعات مرتبط با خشونت علیه کودکان، از مفاد پیمان نامه حقوق کودک اطلاع بیشتری کسب کنید. می توانید نسخه مختصر آن را در ضمیمه ۱ بیابید.
***
پیمان نامه حقوق کودک را بشناسیم
اگر با گروهی کار می کنید که شناختی از پیمان نامه حقوق کودک ندارند،می توانید از آنان بخواهید:
  • نسخه مختصر پیمان نامه حقوق کودک (ضمیمه ۱) را بخوانند.
  • درباره یکی ازمواد حقوقی که برای ایشان مهم است تصویری رسم کنند.
  • نمایشی درباره زیر پا گذاشتن این حق و لزوم حمایت از آن اجرا کنند.
  • مواد پیمان نامه را رتبه بندی کنید: ۱۰ ماده از پیمان نامه حقوق کودک را که فکر می کنید برای گروه مهم است انتخاب کنید؛ آنها را روی کارت بنویسید، یا از ضمیمه ۱ کپی تهیه کنید. با استفاده از رتبه بندی «نردبانی» بر حسب اهمیت آنها را رتبه بندی کنید (شاید چون بیش از سایر حقوق باید مورد توجه قرار گیرد) مهمترین را در راس قرار داده و کم اهمیت ترین را در پایین ترین قسمت بگنجانید.
  • می توانید ۹ مورد از مفاد پیمان نامه را به روش «الماسی» رتبه بندی کنید، مهمترین حقوق را در راس الماس، دو مورد کم اهمیت تر از آن را در زیر راس، سه مورد نسبتاً مهم دیگررا در زیر قسمت دوم، سپس دو مورد کم اهمیت در زیر این قسمت و در نهایت کم اهمیت ترین مورد را در پایین ترین قسمت بگنجانید.هیچ پاسخ «درستی» برای رتبه بندی فعالیت وجود ندارد. همه حقوق مهمند و در حین بحث در زمینه رتبه بندی، کودکان و نوجوانان در می یابند که تمام حقوق به هم مرتبطند. هدف این است که کودکان و نوجوانان از حقوق خود مطلع شده و نظرات خود را مطرح کنند.



***
بحث درباره مقوله های حساس
خشونت مبحثی است که در خود احساساتی قوی چون خشم، رنجش، غم، ترس و شرم را به همراه دارد؛ عکس العمل های عادی و طبیعی در هنگام رنجیدن و آزرده شدن. شاید کودکان و نوجوانانی در گروه خود داشته باشید که یک یا چند نوع از خشونت را تجربه کرده باشند. شاید ندانید که آنان چه کسانی هستند زیرا کودکان و نوجوانان همیشه نمی خواهند این موضوعات را با دیگران مطرح کنند.
سرگروه ها جوان باید همکار بزرگسالی داشته باشند تا درباره این موضوعات با او صحبت کنند. در صورتی که گزارشی از سوء استفاده یا سایر تجربیات خشونت دریافت کردید با همکار بزرگسالتان درباره روش برخورد با موضوع مشورت کنید.
دادن حق انتخاب:
اطمینان حاصل کنید که تمام افراد گروه می دانند که شما درباره خشونت صحبت می کنید و در این صورت شاید بعضی بخواهند داستان شخصی خود را با دیگران درمیان بگذارند. بگذارید خودشان تصمیم بگیرند که آیا می خواهند در گروه بمانند یا خیر. آنان می توانند برای زمان کوتاهی گروه را ترک کرده، یا از صحبت کردن خودداری کنند.
محرمانه بودن:
اجازه بدهید که کودکان و نوجوانان در ابتدای جلسه مطمئن شوند که شما اطلاعات شخصی آنان را فاش نمی کنید. اطمینان حاصل کنید که سایر اعضای گروه نیز این قاعده را رعایت می کنند.
پاسخ دادن به داستان های شخصی:
اگر یکی از اعضای گروه مایل به بیان تجربیات شخصی خود نیست، او را مجبور نکنید – که این خود نوعی خشونت است! اگر تصمیم گرفتند حرفی بزنند، به گفته هایشان احترام بگذارید و اجازه بدهید بدانند که شما به اظهارات آنان ارج می نهید. اگر واکنشی بروز دادند، فقط سعی کنید به آنان نشان دهیدکه این احساس را درک کرده اید. برای مثال، بگویید «میتونم درک کنم که این موضوع چقدر تو رو رنجونده».
بعضی از سرگروهها نگرانند که اگر کودکان و نوجوانان درباره خشونت صحبت کنند، عصبانی و اندوهگین می شوند. شاید چنین اتفاقی رخ دهد ولی بعضی اوقات صحبت درباره این مطلب به آنان کمک می کند تا خود را قوی تر احساس کنند. برای عده ای، ابراز رازهایشان نوعی تسکین به شمار می آید. آنان می توانند حمایت بیشتری از گروه دریافت کرده و شاید به روشی جدید درباره چگونگی مراقبت از خود فکر کنند.
اگر کسی بگوید در حال حاضر در معرض خشونت قرار دارد، چه باید کرد؟:
حفظ اسرار مهم است، ولی اگر فکر می کنید آن فرد در معرض خطر بزرگی قرار دارد، موضوع را با خود شخص به بحث بگذارید. او را تشویق کنید که با یک بزرگسال مورد اطمینان موضوع را مطرح کند تا برای پیشگیری از این خشونت اقدامی صورت گیرد. سعی کنید به کودک یا نوجوان کمک کنید که تا حد امکان وضعیت را کنترل کند.
ممکن است بعضی از کودکان یا نوجوانان از صحبت کردن در این باره با هر فرد دیگری خودداری کنند. شاید می ترسند که کسی حرفشان را باور نکند، مورد سرزنش واقع شوند، به خطر بیفتند، یا سازمان مسئول حمایت از آنان کاری انجام ندهد. در این صورت، با همکار بزرگسال خود درباره آنچه باید انجام شود، صحبت کنید. ممکن است بزرگسالان مسئولیت های قانونی ویژه ای درباره گزارش سوء استفاده و خشونت علیه کودکان و نوجوانان داشته باشند.
بدانیم که از کجا کمک بگیریم؟:
پیش از شروع کار با گروه، کمی تحقیق کنید! افراد یا سازمانهای در دسترسی را پیدا کنید که بتوانند حمایت های عاطفی، قانونی یا سایر حمایت ها را برای افراد در معرض خشونت و نیازمند به کمک در اختیار شما قرار دهند. ممکن است در اجتماع شما مراکز مشاوره، خط یاری تلفنی، یا دفاتر کمک های حقوقی موجود باشد. به این سازمانها اطلاع دهید که با یک گروه در زمینه مقولات خشونت علیه کودکان کار می کنید. و فهرست و شماره تلفن این سازمانها را در اختیار اعضای گروه قرار دهید تا بدانند از چه مراکزی می توانند کمک بگیرند.
شنیدن داستان های دیگران:
بعضی از کودکان و نوجوانان با شنیدن درباره خشونت علیه سایرین منقلب می شوند. به خاطر داشته باشید که ناراحت شدن و حتی گریه کردن در حین شنیدن این داستانها امری عادی است. احساسات خود را طوری منعکس کنید که آن فرد احساس شرمندگی نکند. برای مثال، بگویید «شنیدن این داستان روی شما تاثیر زیادی گذاشته؛ مطمئنم افراد دیگری هم در این اتاق هستند که چنین احساسی دارند.»
تغییر روحیه:
بعد از صحبت درباره خشونت، بهتر است برای تغییر روحیه فعالیتی انجام دهید. در ضمیمه ۲، پیشنهاداتی راجع به فعالیت های «انرژی دهنده» که باعث خنده افراد می شوند، ارائه شده است. استراحت یا پخش موسیقی که باعث تحرک افراد می شود می تواند به آزاد شدن احساسات قوی کمک کند.
مراقب خودتان باشید:
صحبت درباره خشونت می تواند احساسات قوی سرگروهها را نیز تحریک کند. این باعث شرمندگی نمی شود! اما باید مطمئن شوید که مراقب خودتان هستید. حداقل با یکی از سرگروههای دیگر همکاری کنید تا در زمان لازم جایگزین شده و اگر به استراحت نیاز داشتید، مرخصی بگیرید. از همکار بزرگسال خود بخواهید تا برای برنامه ریزی کارگاههای آموزشی ایمن به شما کمک کند. بعد از برگزاری یک کارگاه آموزشی یا هر فعالیتی، درباره آن با سایر سرگروهها و همکار بزرگسال خود صحبت کنید. مشکلات پیش آمده و هر نوع احساس قابل طرح با دیگران را به بحث بگذارید.
بوجود آوردنِ فضایی امن:
کارگاه آموزشی شما باید نمونه ای از فعالیت بدون خشونت باشد. اطمینان حاصل کنید که تمام اعضای گروه نسبت به ایجاد امنیت و حفظ احترام همگان متعهدند. در بخش بعد به این موضوع می پردازیم.
کار با گروه ها: بعضی اصول مقدماتی
اگر قبلاً سرگروه بوده اید، یا این نخستین تجربه شماست، برخی پیشنهادها برای اداره روان تر جلسات - کمک به افراد برای احساس امنیت و مشارکت در زیر آورده شده است.
● یک برنامه کاری معین کنید: بر یک صفحه کاغذ بزرگ یا روی تخته سیاه برنامه خود را یادداشت کنید. پیش از شروع جلسه آن را مرور کنید. سوالات و نظرات را جویا شوید.
● چرا افراد وقتی می دانند چه می شود، احساس امنیت و راحتی می کنند. و اگرنظراتشان در برنامه کاری گنجانده شود با اشتیاق بیشتری شرکت می کنند؟
● دستور العملهای گروه را مشخص کنید: از گروه بخواهید تا برای اعضا مقرراتی وضع کند. مقرراتی که برای تمام اعضای گروه احساس امنیت، احترام، و سهیم بودن در کار را ایجاد کند. پس از تهیه یک فهرست موافقت همه را درباره آن جویا شوید.
● چرا افراد وقتی می دانند انتظار چه چیزی را باید داشته باشند احساس امنیت می کنند و به پیروی از همان اصول و قوانین مشتاق می شوند؟
● به تمام اعضا کمک کنید تا مشارکت کنند: فعالیت ها را در گروههای کوچک (۴-۶ نفر) انجام دهید تا افراد بیشتری فرصت صحبت کردن داشته باشند (برخی افراد در گروههای بزرگ صحبت نمی کنند)و در گروههای بزرگ، مراقب باشید که دامنه صحبت به افراد معدودی محدود نشود. اگر چنین شد، از «عصای صحبت» استفاده کنید - چیزی که بین افراد گروه رد و بدل می شود و فقط کسی که آن را به دست گرفته می تواند صحبت کند.
● چرا این نشان می دهد که هر فرد می تواند سهمی داشته باشد و شایسته احترام است؟
● از انرژی دهنده ها استفاده کنید: انرژی دهنده ها فعالیت های کوتاه و مفرحی هستند که باعث تغییر جو حاکم و تحرک افراد می شوند. نمونه هایی در ضمیمه ۲ آورده شده است.
● چرا؟زیرا تفریح کردن با هم، به ایجاد وابستگی ها و احساس تعلق به جمع کمک می کند. انرژی دهنده ها می توانند به آزاد شدن احساسات شدید افراد پس از یک بحث جدی منجر شوند.
● برای ارزیابی وقت بگذارید: در پایان هر جلسه فعالیت، از اعضای گروه بپرسید که جلسه برای آنها چگونه بود. نظراتشان را جدی بگیرید و برنامه کاری آتی را طوری تغییر دهید که به نیازهای آنها بهتر پاسخ دهد. راههای متعددی برای ارزیابی وجود دارند. به فصل بعد برای مشاهده نمونه ها نگاه کنید.
●چرا؟ این نشان می دهد که شما نظر همه را محترم می شمارید. کودکان وقتی بدانند که می توانند نظرات خودشان را بیان کنند و سرگروهها آنان را جدی می گیرند، احساس امنیت بیشتری می کنند.
فهرست منابع: موارد دیگری دارد که برای کار با گروهها به شما کمک خواهد کرد.
طرح ریزی برنامه کاری شما
فعالیت هایی را انتخاب کنید که با علایق و سطح سنی گروه کاری شما همخوانی داشته باشد.لازم نیست از تمام فعالیت های این کتاب استفاده کنید.
● اگر برای یک جلسه واحد برنامه ریزی می کنید تا سطح آگاهی مربوط به خشونت علیه کودکان را ارتقا دهید، از یکی از فعالیت های فصل ۲ استفاده کنید.
● اگر می خواهید بر یکی از انواع خشونت از قبیل خشونت علیه کودکان کار متمرکز شوید، از برخی یا تمام فعالیت های آن فصل استفاده کنید.
● اگر قرار است زمانی طولانی با گروهی صرف کنید و می خواهید مطالعه خشونت را عمیق تر پی گیری کنید، از هر یک از فصول فعالیت هایی را انتخاب کنید که مورد علاقه گروه شما باشد.اکثر فعالیتها به تنهایی نیز قابل استفاده اند. فعالیت هایی که موضوع را معرفی می کنند در ابتدای فصل ها آورده شده اند و فعالیت های عمیق تر و راههای اقدام عملی در پی آن قسمت آمده اند.
درطرح ریزی برای گروه هایتان، سعی کنید از انواع مختلف فعالیت ها، انرژی دهنده ها، بحث و گفت و گو، ایفای نقش، و نقاشی، استفاده کنید. بخصوص زمانی که جلسه شما بیش از یک ساعت به طول می انجامد. به زمان لازم برای انجام هر فعالیت اشاره شده است، با این وجود در این کار انعطاف پذیر باشید و اگر می بینید که گروه علاقه ای نشان نمی دهد، فعالیت را زودتر به پایان ببرید، و اگر روی آن زیاد بحث شد، بگذارید به روند خود ادامه دهد. بعد از حدود ۹۰ دقیقه (یک ساعت و نیم)، و برای گروههای کم سن تر، با فواصل کمتر وقت استراحتی تعیین کنید.
بسیاری از فعالیت های این کتاب در گروههای کوچک انجام می شوند. می توانید شرکت کنندگان را آزاد بگذارید که خودشان گروه ها را تشکیل دهند یا از روش شمارش افراد استفاده کنید. برخی از انرژی دهنده ها در ضمیمه ۲ برای ادغام افراد در فعالیت های کوچک گروهی استفاده می شوند.
فعالیت های گفتگو:
این فعالیت ها معمولا ًدر گروههای کوچک، برای تشویق مشارکت انجام می گیرند. زمانی که می خواهید افراد عمیق تر فکر کنند، گزینه های مختلفی به دست آورند، یا توصیه هایی بکنند می توانید از این فعالیت ها استفاده کنید. نمونه هایی از فعالیت های گفتگو در زیر آورده شده است:
●رتبه بندی
●روش خوشه ای
●چرخ وفلک ایده ها
●مصاحبه ها
●مصاحبه های دایره ای.
می توانید سوالات را تغییر دهید و از موضوعات متفاوت در فعالیت های گفتگواستفاده کنید.فعالیت های گفتگو ممکن است سوالات زیادی را برای گروه ایجاد کند. اگر نمی دانید که چگونه به سوالی پاسخ دهید، بگویید که نمی دانید. به گروه کمک کنید تا به روشهای زیر جواب را پیدا کند:
به گزارش مطالعه خشونت کودکان یا به وب سایت مطالعات خشونت نگاه کنید.از همکار بزرگسال خود بپرسید.یک متخصص محلی پیدا کنید که بتواند کمک کند.تحقیق کنید.
اجرای نمایش:
طرح یک نمایش در گروه باعث بحث عمیق تر درباره موضوعات می شود و سریع تر و واضح تر نکات را بیان می کند. برای اطمینان از اینکه نمایش به کسی آسیب نمی رساند:
● اجازه بدهید نوجوانان صحنه ها و نقش هایشان را انتخاب کنند. بعضی از نوجوانان مایل به اجرای نقش فرد خشن یا آسیب دیده نیستند.
● از اجرای های نمادین استفاده کنید: شما نمی توانید خشونت فیزیکی و جنسی واقعی را در نمایش نشان دهید. این کار برای هیچکس سالم و ایمن نیست.به اعضای گروه کمک کنید تا فکر کنند که چگونه بدون اعمال خشونت می توانند انواع خشونت یا تاثیر آن را نمایش دهند.
بعضی اوقات می توان از اجرای نمایش برای کشف روش های تازه مهار خشونت استفاده کرد. بعضی از این راهها عبارتند از:
● اجرا را متوقف کنید:
اجرا را متوقف کنید و در مورد سایر روش های مهار خشونت بحث کنید.
● در حین نمایش، اجازه دهید اعضای مختلف نقش کودک آزار دیده را اجرا کنند. روش های مختلف پاسخ را امتحان کنید؛ و در مورد بهترین آنها بحث کنید.
اجرای نمایش همچنین می تواند شیوه موثری برای ارتقا سطح آگاهی جامعه باشد. درباره مکان های اجرای نمایش فکر کنید. راههایی پیدا کنید تا تماشاچیان درباره آنچه که دیده اند بحث کنند، و ببینید چه چیزی باید تغییر کند تا امنیت کودکان حفظ شود.
تحقیق عملی:
با این شیوه کودکان و نوجوانان در جمع آوری اطلاعات درباره خشونت علیه همسالان خود مشارکت می کنند. مصاحبه ها، بررسی ها و پرسشنامه ها، پایش (برای مثال، تعداد صحنه های خشونت آمیزدر یک فیلم)و مرور اطلاعات ثبت شده از سوی اولیای مدرسه و سایرین (در صورتیکه قابل دسترسی باشد ومحرمانه بودن اطلاعات حفظ شود، برای مثال، بعضی مدارس آمار ثبت شده تعداد وقایع مربوط به اذیتها را در دست دارند.)از جمله راه های این روش است.
وقتی اطلاعات را جمع آوری کردید، فکر کنید که چگونه می توانید آنرا با فرد یا نهاد دیگری – مدرسه، جامعه، اجتماعات محلی، رسانه ها –در میان بگذارید، به گونه ای که از خطر مصون بمانید و حریم خصوصی افرادی که به سوالات شما پاسخ داده اند نیز حفظ شود.
گزارش:
این کار به گروههای کوچک فرصت می دهد تا اقدامات خود را با دیگران در میان بگذارند. آنها می توانند درباره کارشان در برابر تمام گروه ها صحبت کنند، اما راههای دیگری نیز برای گزارش دادن وجود دارد:
● برگزاری نمایشگاه هنری: نقاشی ها یا صفحات بزرگ کاغذ را در گوشه وکنار اتاق آویزان کنید. اجازه بدهید که افراد در گوشه و کنار قدم بزنند و به نقاشی ها نگاه کنند.از هر گروه یک نفر باید برای پاسخ به سوالات مربوط در دسترس باشد.
● اجرای نمایش: به جای ابراز عقاید یا توصیه هایتان به گروه، آنها را به نمایش در آورید.
● گفتگوی نمایشی: از یک «گزارشگر» بخواهید تادر گفت و گویی نمایشی با یکی از اعضای گروه ایده های گروه را مورد سوال قرار دهد.
ارزشیابی:
اطلاعات ارزشمندی که به دست می آورید به شما کمک خواهد کرد تا سرگروه بهتری باشید و اگر قرار است که به مدت طولانی با گروه کار کنید، قادر خواهید بود تا جلسات بهتری را برای شرکت کنندگان ترتیب دهید. بعضی از روش های ارزشیابی عبارتند از:
● کف زدن: جزئیات برنامه کاری تان را مرور کنید. گروه می تواند برای فعالیتی که دوست دارد با صدای بلند کف بزند یا نسبت به فعالیت هایی که علاقه ای به آنها ندارد سکوت کند. درجه بلندی صدا احساس گروه را به شما خواهد گفت!
● دماسنج: روی یک صفحه کاغذ بزرگ، دماسنجی از درجه ۰ تا ۱۰۰رسم کنید. از شرکت کنندگان بخواهید که با علامت گذاری روی دماسنج، احساس خود را نسبت به جلسه نشان دهند. هر چقدر درجه دما بالاتر باشد، ارزیابی مثبت تر خواهد بود!
● برگه نظر خواهی: برگه نظر خواهی می تواند سوالاتی همچون «در این جلسات چه موضوعی برایتان جالب بود؟»، «از چه موضوعی خوشتان نیامد؟» یا «چه پیشنهادهایی برای جلسات بعد دارید؟» را در بر بگیرد. اگر طی جلسات متعدد با این گروه کار کرده اید، می توانید درباره کل برنامه و نه فقط یک جلسه، سوال کنید.
فعالیت های پایانی:
این فعالیت ها کمک می کند تا شرکت کنندگان با احساس مثبتی جلسه را ترک کنند و باعث ایجاد رابطه بین افراد گروه می شود ضمن آنکه می توانند احساسات خود را آزاد کنند. ایده های فعالیت های پایانی در ضمیمه۳ آورده شده اند.
اقدام عملی
مطالعه خشونت می گوید که دولت ها مسئول متوقف کردن خشونت علیه کودکان هستند. اما کودکان و نوجوانان نیز می توانند اقداماتی انجام دهند.
سطح اقدامات
منشا خشونت از سطوح بسیاری نشات می گیرد – خود شخص (برای مثال، پیشینه مشکلات احساسی)، روابط (که ممکن است توهین آمیز یا خشونت آمیز باشند)، تجربیات مدرسه (مثل عکس العمل به تنبیه بدنی یا آزار جسمی)، مشکلات اجتماع محلی (مثل بیکاری یا قاچاق مواد مخدر)، و اجتماع بزرگتر(برای مثال، باورهای گسترده نسبت به اینکه خشونت پذیرفته است یا مردان باید بر زنان مسلط باشند.)



منبع: گزارش جهانی درباره خشونت و سلامت، سازمان بهداشت جهانی (۲۰۰۲)
اقدام عملی می تواند در این سطوح واقع شود:
●فرد: کودک یا نوجوان موضوع سوءاستفاده را با کسی که می تواند به او کمک کند، در میان می گذارد.
● رابطه: کودک یا نوجوان مانع از آزار کودک ضعیف تر می شود.
● جامعه محلی: کودکان و نوجوانان با همکاری بزرگسالان برنامه هایی برای پیشگیری از خشونت را(مثل برنامه های تفریحی یا حل اختلاف) اجرا می کنند.
● اجتماع: کودکان و نوجوانان برای اجرای قوانینی که آداب و رسوم سنتی زیانبار علیه دختران یا سوءاستفاده از کودکان را متوقف می کند، فعالیت می کنند.
در هر کدام از این سطوح، کودکان ونوجوانان می توانند با توجه به وضعیت خود در خانه و خانواده، مدرسه، مراکز نگهداری و محل کار، با دیگران همکاری کنند.
طراحی اقدام عملی:
● فهرستی از پیشنهادهای اقدام عملی
● توضیح درباره اقدامات علیه خشونت که توسط کودکان و نوجوانان سراسر جهان انجام گرفته است.
● داستانهای طولانی تری از طرح های اقدامات عملی
شما می توانید از این صفحات کپی بگیرید و بین افراد گروه تقسیم کنید. همچنین می توانید از فهرست «راههای اقدام عملی».
وقتی گروه برای طراحی اقدامات آماده شد، توجه آنها را به سوالات خانه «طراحی اقدام عملی» زیر جلب کنید:
طراحی اقدام عملی
وقتی برای طراحی یک برنامه تصمیم گیری می کنید، از خود بپرسید:
● می خواهیم چه چیزی را تغییر دهیم؟
● آیا می توانیم این وضعیت را تغییر دهیم؟ آرمانگرا و درعین حال واقعگرا باشید!
● آیا هنگام اقدام درباره این مساله، امنیت ما حفظ خواهد شد؟ چطور؟

وقتی روشی برای اقدام عملی انتخاب کردید، از خودتان بپرسید:
● آیا با دیگران مشورت کرده ایم، مخصوصاً کسانی که می خواهیم به آنها سود و فایده ای برسانیم؟
● آیا آنها با این برنامه موافقند؟ چطور می توانیم آنها را در این کار درگیر کنیم؟
● با چه مشکلاتی ممکن است روبه رو شویم؟ با این مشکلات چه خواهیم کرد؟
● چه کسی روی این قضیه کار خواهد کرد؟
● برای انجام این کار به چه چیزهایی نیاز داریم؟(پول، منابع، تجهیزات، یادگیری مهارتهای جدید، ابزارهای دیگر؟)
● گروه های کودکان،نوجوانان یابزرگسالانی که می توانند در این کار به ما کمک کنند کدام هستند؟
● تقسیم بندی کار چگونه است؟
● چه زمانی کار را انجام خواهیم داد؟
●چطور اسناد و مدارک را نگهداری خواهیم کرد؟
● چطور بفهمیم که نتیجه کار موفقیت آمیز بوده یا خیر؟
● چگونه جامعه را از کاری که انجام داده ایم مطلع خواهیم کرد؟

مقدمه بر چاپ دوم

این کتاب هم جنبه آموزشی و هم جنبه آگاهی بخشی دارد. از یکسو گروه سنی پنج تا یازده ساله را شامل می شود و از سوی دیگر موقعیتی را پیش روی خواننده می گذارد که او را با افق های تازه ای آشنا می کند. کتاب شامل هشت فصل به شرح زیراست: فصل نخست اطلاعات زمینه ای برای سر گروه هایی را فراهم می کند که به نحوی با کودکان سر وکار دارند. در فصل دوم مقولات مربوط به خشونت معرفی می شوند. فصل سوم به موضوع خشونت در خانه و خانواده می پردازد.
خشونت در مدارس و مراکز آموزشی موضوع فصل چهارم است. فصل پنجم با عنوان خشونت علیه کودکان در مراکز نگهداری و زندان ها است. فصل ششم خشونت در محیط کار است. عنوان فصل هفتم خشونت در جامعه است. فصل هشتم با نام حرکت به جلو مجموعه ای از کارهای عملی برای سنجش خشونت را پیش روی خواننده می گذارد. این کتاب همچنین دارای یک ضمیمه است که پیمان نامه حقوق کودک در آن آمده است. لازم به توضیح است که هیچ کدام از مطالب کتاب در چاپ دوم تغییر نکرده، حتی فصل بندی آن نیز فصل بندی چاپ نخست است. کسانی که مخاطب این کتاب هستند، مربیان مهد کودک، معلم ها، کاروَران کانون های اصلاح و تربیت، بهزیستی و بالآخره مادرانی که قصد دارند آگاهی خود را در زمینه نحوه مواجهه با کودک افزایش دهند.

محمد قلی پور
عضو گروه پژوهشی علوم اجتماعی
جهاد دانشگاهی مشهد
پاییز۱۳۸۸

نظرات کاربران درباره کتاب خشونت علیه کودکان