فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب آلوت

نسخه الکترونیک کتاب آلوت به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب آلوت

عبدالوهاب اسم اولین فرزندش را محمد گذاشت و آرزو کرد فقیهی بزرگ شود، جد اعلای او که فقیهی بزرگ بود محمد نام داشت و لقبش فخرالدین بود و کنیه اش ابومنصور اما انگار عبدالوهاب از ته دل یقین نداشت فرزند بزرگش فقیهی بزرگ از آب دربیاید. این بود که اسم پسر دومش را فخرالدین گذاشت تا او فقیهی بزرگ شود مثل فقه‌های قرن هفتم - هشتم هجری. از آنجا که کار از محکم کاری عیب نمی کرد اسم پسر بعدی را ابومنصور گذاشت اما پسر آخری را عبدالوهاب نامید تا اگر فقیهی بزرگ شد نام او را بزرگ کند.

ادامه...
  • ناشر انتشارات نگاه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.54 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۳۲ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب آلوت

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



داستان حاضر، اگر چه برگرفته از تاریخ و ملهم از حوادث روز منطقه است اما تمام شخصیت های آن ساختگی است و تنها می توان آن را با تکفیر و سلفی گرایی افراطی تطبیق کرد، در هر کشور یا میان هر قومی که باشد.

۱

روزی که به دنیا آمد، سرک کشیده بودم توی خانه شان. تا اندام نزار، کبود و غرق خون و کثافتش را دیدم، یقینم شد این بچه باید از علمای قرن هفتم ـ هشتم می شد، قاعدتاً بغداد می رفت و آنجا فقه می خواند و سرآخر به کرسی درسی تکیه می زد... حالا چرا قرن هفتم ـ هشتم؟ شاید چون دوران طلایی فقه و کلام و علوم دینی بود و چرا به همچو یقینی رسیدم؟ راستش نمی دانم اما خوب می دانم که معمولاً هیچ چیز مهمی طبق قواعد اتفاق نمی افتد.
لامپ صد وات حیاط را روشن نکرد. به آسمان خیره شد، آسمان روی سرش پر از ستاره بود، مملوّ از ستاره های ریز و درشت، شبیه آسمان کویر، شبیه آسمان شهری در شمال غربی فَجستان، نزدیک مرز مشترک صفویه و کُهستان، شهری که بیوند نام داشت، شهری که مَردهایش را قمیص و شلوارپوش می بینی و زن ها را که اساساً در کوچه خیابان پیدایشان نمی شود، اگر یک وقت دیدی بُرقَع بر سر خواهی دید؛ چادری سرتاسری که هیچ نمی گذارد بفهمی چه کسی را توی خود مخفی کرده است. فخرالدین مردی سلفی که قاعدتاً باید از علمای قرن هفتم هشتم می شد، مردی که نیمه های شب لامپ صد وات روشن نمی کرد و آسمانِ شب را طوری رصد می کرد که انگار باید لابه لای ستاره ها چیزی پیدا کند، در همچو جایی بود. آیات آخر سوره آل عمران را می خواند. تمام تلاشش را کرد تا کمی فکر کند. از ابن عساکر نقل است که رسول خدا گفته است: «وای بر کسی که این آیات را بخواند و در آن تفکر نکند!» این بود که مثل هر شب دست وپا می زد در خلقت آسمان و زمین تفکر کند.
نه، هیچ وقت نمی توانست این طوری افکارش را جمع و جور کند. باید می رفت مبال. با خودش گفت: «نه!» نفسی کشید و ادامه داد: «چه آسمان عظیمی!» هرشب این جمله را تکرار می کرد، به اندازه ای که دیگر برایش پوچ شده بود. طبق معمول چیزی یادش افتاد که از به یاد آوردنش اجتناب می کرد. برای اینکه در آسمان ها و زمین تفکر کرده باشد، دوباره پیش خود گفت: «چه آسمان عظیمی!» فرقی نداشت آسمان پرستاره باشد یا مهتابی حتی پر از ابرهای سیاه هم اگر بود فخرالدین می گفت: «چه آسمان عظیمی!»
هفت سالش که شد مثل بقیه رفت مدرسه، مدرسه دولتی.
و یک ساعت به فجر، بدون اینکه کسی صدایش کند یا ساعت کوکی زنگ بزند، طبق معمول از خواب بیدار شد. لیلی هنوز خواب بود. قمیصش را روی زیرپوش آستین کوتاهش پوشید و عرق چین بر سر از کنار اتاق دختر ها و اتاق پسرها و سه اتاق دیگر گذشت. همه درها باز بود جز درِ اتاقِ بتول. فخرالدین اعتنایی نکرد. درِ اتاق بتول شب ها همیشه خدا بسته بود. وقتی هم که نوبتش می شد، یک بار سرشب و یک بار آخر شب باز می شد، و هیچ وقت بین شب، فخرالدین را نمی دیدی که از اتاق بتول بیرون بیاید و برود حمام و دوباره برگردد به اتاق، نماز شبی بخواند و کنار همسرش دراز بکشد. این اتفاق فقط برای لیلی و دو همسر دیگر می افتاد، بتول از این ماجراها نداشت.
خود به خود قبل از اذان صبح بیدار شدن را از پدر ش ارث برده بود. پدرش هم عالم بود، عالم دین؛ به بچه ها تعلیمات دینی درس می داد. معلم ابتدایی بود و برای کلاس پنجمی ها دینی هم می گفت. خیلی وقت ها هم معلم ورزش می شد. معلم ورزش نداشتند این بود که هر معلمی که بی کار بود، معلم ورزش می شد. معمولاً زنگ ورزش یک توپ پلاستیکی به بچه ها می دادند و بچه ها مثل گله گوسفند از این طرف حیاط به آن طرف حیاط دنبال توپ می دویدند حتی دروازه ای چیزی هم در کار نبود که کسی گل بزند. بعضی ها می افتادند و دست و پایشان خونی می شد. فخرالدین اما هیچ وقت دنبال توپ نرفت. برای خودش زیر درخت نارنج بازی می کرد، با یک شاخه کوچک روی خاک شکل هایی از توپ، درخت و کوهی بلند که از دور آبی رنگ بود می کشید و شکل چیزی که نمی دانست چیست، چیزی شبیه کلمه ای که معنا نداشته باشد، چیزی که شبیه هیچ چیز نبود و هیچ نمی فهمید چه کشیده و حتی چه شکلی است. بعدها که فهمید نقاشی کشیدن حرام است بابت این کارش استغفار کرد و خدا را شکر کرد که آن موقع هنوز به سن بلوغ نرسیده بود. و هر چه به مغزش فشار آورد یادش نیامد دقیقاً کی بود که به بلوغ رسید.
پدر فخرالدین که معلم ورزش می شد، همه را به صف می کرد و نرمش می داد و اگر خودش کلاس نداشت و زنگ ورزش یا کلاس دیگری را هم به عهده نگرفته بود، تنها توی اتاق معلم ها می نشست و معلوم نبود چه کار می کند.
فخرالدین خیره به آسمان بود و آیات آخر سوره آل عمران را آرام آرام می خواند، و سعی می کرد به هیچ وجه به یاد دوران کودکی اش نیفتد. آنقدر از یادآوری گذشته پرهیز می کرد که خیلی وقت ها حس می کرد همه اش خواب بوده. جوری که حتی شک می کرد آن وقت ها در مدرسه دولتی زنگی به نام زنگ ورزش داشته اند یا نه؟ و هر چه فشار می آورد یادش نمی آمد اصلاً مدرسه ابتدایی آنها حیاطی داشت که بشود توی آن فوتبال بازی کرد یا نه؟ و اگر داشت، اساساً زنگ ورزش در دوره ابتدایی بود یا نه؟ و اگر بود کریکت بازی می کردند یا فوتبال؟
بویی مخلوط شده با نسیم سحر مشامش را تحریک کرد، بوی هریسه بود. خوارجِ حابطیه برای مراسم اول ماه نَیسان هریسه نذری بار گذاشته بودند. درِ فلزی مستراح را که باز کرد، برای حابطیه تاسف خورد و تا زمانی که داخل مبال بود به آنها فکر کرد. قرار بود میدان سریر منفجر شود. نزدیک پنجاه هزار حابطی ظهر توی میدان جمع می شدند. فخرالدین یاد حضرت نوح افتاد «و نوح گفت خدایا هیچ یک از کفار را بر زمین باقی مگذار!».
شیرآب خروسکی را باز کرد. زیر آسمان پر ستاره، همراه نسیمی خشک و خنک که بوی ضعیفی از هریسه را با خود آورده بود وضو گرفت. سال ها بود که انگشتر فیروزه اش را درآورده و دیگر لازم نبود انگشتر را توی انگشت بچرخاند تا آب وضو به زیرش برسد.
میرزا جمال مسئول عملیات بود. قرار بود شش محصّل جوان خودشان را توی میدان سریر منفجر کنند تا حابطی های بیوند از صحنه روزگار حذف که نه ولی جمعیتشان کمتر شود و دیگر نتوانند با خیال راحت مراسم مشرکانه اشان را برپا کنند. به نظرش این کار برای اعتلای کلمه توحید و در هم کوبیدن شرک ضروری بود. به زبانش جاری شد: «آخِرُ الدواء الکَی»، آخرین دوا کندن عضو فاسد است، و یاد خاله جان افتاد، یاد پسربچه ای که آنجا بود. خاله جان، پیرزنی یهودی چرا باید ملجا و پناه پسربچه ای باشد که حابطیه خانواده اش را از بین برده اند!
شنیده بود خودش هم ـ یعنی اجدادش ـ از بنی اسرائیل بوده اند. شاید هم نبوده اند؛ خاله جان می گفت سمت شمال زندگی می کردند. می گفت بت پرست بودند و وقتی صلیبی ها مسلمان ها را شکست می دادند، آنها را هم مثل مسلمان ها می کشتند و وقتی مسلمان ها پیروز می شدند، باز هم به جرم بت پرستی کشته می شدند. این بود که یهودی شدند تا یک دین موجهی داشته باشند که مورد احترام هر دو گروه متخاصم باشد، ولی باز هم مشکلاتشان حل نشد. هیچ خبر نداشتند هر دو گروه مخصوصاً صلیبی ها تا چه اندازه کینه یهود را به دل دارند و اصلاً نمی دانستند یهودی شدن فقط برای بنی اسرائیل است و نمی شود غیر بنی اسرائیل باشی و یهودی شوی. این بود که بعضی هایشان به سمت غرب رفتند و بعضی هایشان آمدند شرق و مسلمان شدند. فخرالدین اما معتقد بود اجدادش از بنی اسرائیل بوده اند و در همان صدر اسلام مسلمان شده اند. معتقد بود از نسل عبدالله بن سلام است. عبدالله بن سلام کسی بود که وقتی از معاذ بن جبل خواستند نصیحتی بکند، گفت: «التمسوا العلم عند اربعه...» یعنی علم را از چهار نفر بخواهید و یکی از این چهار نفر عبدالله بن سلام بود. عبدالله بن سلام از علمای یهود بود؛ کاهن بود یا خاخام یا هرچه که اسمش را می گذارند. شنید که کسی ادعای پیامبری کرده، رفت و چند سوال از او پرسید و به راحتی ایمان آورد.
اجداد فخرالدین همه شان عالم بودند تا برسد به حضرت آدم. احتمالاً قبل از اسلام کلاهِ درازِ مخصوص یهود، که عرب ها اسمش را گذاشته اند قَلَنسُوَه، روی سرشان می گذاشتند و موی سرشان را بلند می کردند و می بافتند. فخرالدین گاهی بدش نمی آمد علمای اسلام هم مثل خاخام ها به جای دستار، کلاه بر سر می گذاشتند. از قلنسوه خوشش نمی آمد آن کلاه های لبه دار را دوست داشت که خاطرم نیست اسمش چیست. دوست داشت موهای سرش را هم بلند کند و از سر تا پا یک دست سیاه بپوشد. فخرالدین حس خوبی به رنگ سیاه داشت؛ جذابیتی مرموز! البته این مالِ وقتی بود که هنوز کتاب ابن تیمیه در مورد پوشیدنی های اهل دوزخ را نخوانده بود.
از مادرش پرسیده بود: «بابابزرگ هم عالم بود؟» مادر جواب داده بود: «بابای بابات؟ آره، عالم بود. اسمش عامر بود.»
«بابای بابابزرگ چه؟»
مادر سر تکان داده بود که بله، و اضافه کرده بود: «اسمش هشام بود.»
آن روز، ششمین روزی بود که کایین را رها کرده و پای پیاده به سمت بیوند می رفتند. هر چه به مرز بیوند نزدیک تر می شدند، جمعیت مهاجرها بیشتر و بیشتر می شد. به رودخانه شور که رسیدند، نزدیک ده هزار نفر شده بودند و حالا چرا یک هواپیمای جنگی کوچک ماموریت داشت آنها را به رگبار بندد؟ معلوم نبود. دقیقاً چند نفر همان دم مرز کشته شدند؟ یا توی رودخانه غرق شدند؟ کسی نفهمید. لابد آن وقت ها هر روز همچو جمعیتی از مهاجرها از مرز رد می شد. فخرالدین حساب کرد اگر هزار نفر مرده باشند، هر ماه سی هزار نفر فقط همان جا کشته می شدند و نباید تا چند سال بعدش دیگر کسی از نسل بشر در آن حوالی باقی می ماند، اما انگار نسل بشر یک حالت عجیبی دارند، هر چقدر بیشتر کشته می شوند، جمعیتشان بیشتر می شود.
هنوز خیلی مانده بود به مرز برسند. چند خانواده دیگر که از اقوام پدری فخرالدین به حساب می آمدند همراهشان بودند، همه پای پیاده. فخرالدین همین طور از تبارش می پرسید. نشسته بود روی قاطر، تنها مرکبی که پدر توانسته بود برای هجرت دست و پا کند. در حاشیه جاده حرکت می کردند و هر از گاهی اتوبوسی که از کف تا سقفش پر از آدمیزاد بود از کنارشان با سرعتی بسیار رقت انگیز می گذشت. و مادرش سر تکان می داد که بله عالم بود، و اضافه می کرد که مثلاً اسمش چه بود، احمد بود، محمود بود، عبدالودود بود و همین طور تا اینکه رسید به یکی که اسمش فخرالدین بود. فخرالدین تنها کسی از اجداد فخرالدین بود که کتابی نوشته و معروف بود. اما اثری از کتابش نبود، یعنی مادر که دیگر داشت از پا می افتاد این را گفت و یک دفعه نقش زمین شد و کمی گذشت تا یکی از زن های همسفرشان بالای سرش آمد و جویای احوالش شد. گرسنگی تابش را طاق کرده بود. هر خوراکی که داشت به بچه ها داده و خودش فقط برگ درخت و سبزیجات کنار جاده و چیزهایی از این دست خورده بود. سرما همه وجودش را می لرزاند. انگشت های پایش توی گالشِ پاره، سیاه و بی رمق شده بود. اما هنوز توی سینه اش شیر داشت. بچه یک ساله اش هم رنگ و رویی نداشت. هر چقدر می شد لباس تن بچه کرده و پتو دورش پیچیده بود.
قرار شد کمی استراحت کنند. عبدالوهاب پدر فخرالدین یک قمقمه جنگی داشت پر از آب. قمقمه را از توی خورجین قاطر بیرون کشید و رفت پشت تپه تا قضای حاجت کند. فخرالدین آن وقت ها با عصای چوبی زیر بغل، خود را این طرف و آن طرف می کشید. با تقلای زیادی دنبال پدر رفت. پدر نشسته بود و داشت چند سنگ را ورانداز می کرد که با آنها خودش را تمیز کند. به خوبی می دانست که موقع تخلّی نباید شکم و سینه و زانوهایش رو به قبله یا پشت به قبله باشد، در عین حال نباید کسی عورتش را می دید، جای مناسبی را پیدا کرده بود. مخرج بولش را با چند قطره از آب قمقمه تطهیر کرد و بعد از آن بود که به وراندازی سنگ ها برای تطهیر مخرج غائطش مشغول شد. سه سنگ مناسبِ خوشدست، انتخاب کرد. آنجا که نشسته بود، آنقدر سنگ بود که اگر با این سه سنگ هم غائطش پاک نمی شد، می توانست از سنگ چهارم و پنجم و ششم استفاده کند. در همین اثناء ناگهان دید فخرالدین آمده بالای سرش و می پرسد: «بابا!...»، یعنی می خواست بپرسد: «بابا! آن جدّت که اسمش فخرالدین بوده کتابی که نوشته درباره چه بوده؟» که پدر با یکی از همان سنگ های خوشدست زد توی سر بچه و پیشانی بچه شکست. بعدها، شایع شد زخم پیشانی فخرالدین اثر جهاد است. او هم مخالفتی نکرد؛ چون به هرحال در راه کسب علم این اتفاق برایش افتاده بود.
لنگ لنگان زمینِ کوبیده شده حیاط را توی تاریکی طی کرد. همیشه نماز شب را توی خانه می خواند و نافله صبح را توی مسجد. این لنگ لنگان راه رفتنش هم از آثار جهاد بود. راکت، وسطِ کهنه میدان خورد. آن لحظه نزدیک کهنه میدان چه کار می کرد؟ نمی شد که با پدرش رفته باشد بازار برای خرید وگرنه پدرش هم باید آسیب می دید، شاید هم پدرش داخل یکی از مغازه ها در حال خرید بود که کهنه میدان از وسط منفجر شده و ترکشی ناجور، استخوان پای بچه را خُرد کرد. پدر که بچه را غرق خون دید، حتماً ـ یعنی قاعدتاً ـ می خواست سکته کند، یک آن فکر کرد بچه مرده است. یکی دو ماهی می شد که از پسر ارشدش خبری نداشت. معلوم نبود کجا رفته بود؟ زنده بود یا مرده؟ و حالا چرا باید در همچو وضعی این یکی بچه اش را با خود می آورد بیرون؟ محکم زد توی سر خودش و هوار کشید. فخرالدین که هنوز به هوش بود از صدای پدر ترسید. فکر کرد نکند قرار است کتک بخورد. خواست فرار کند که دید نمی تواند پایش را تکان دهد، فقط مثل مرغ سربریده دست وپا می زد. پدر خوشحال شد که هنوز بچه زنده است. بغلش کرد و یک ماشین قراضه گرفت و راهی بیمارستان شد. پای فخرالدین سه ماه، در گچ بود و عصا زیر بغل می گذاشت و تا آخر عمر هم برای راه رفتن مجبور بود پای راستش را به جلو پرتاب کند و پای دیگرش را بکشد.
جنگ داخلی بعد از انتخابات شروع شد. اوایل در حد اعتراضات خیابانی بود. تا اینکه در اثر سرکوب های حکومتی، شکل و شمایل جنگ داخلی پیدا کرد. معترضان آن اوایل به آزادیخواه معروف بودند؛ عده ای متشکل از گروه های مختلف که تنها بر سر مخالفتشان با حکومت مرکزی اتحاد داشتند، اسلامگراها، خوارج حابطیه، فرق اباحیه و حتی دهری ها، و کم کم دسته های مستقلی به آزادیخوا هان اضافه شدند که هیچ انگیزه ای جز آشوب و قتل و غارت مردم نداشتند. چیزی نگذشت که واژه آزادیخواه فقط به همین دسته های مستقل اطلاق شد؛ به کسانی که دنبال هیچ چیزی نبودند می گفتند آزادیخواه!
آزادیخواهان دو دفعه قسمت های وسیعی از ایالت کهستان را به تصرف خود درآوردند ولی هیچ وقت به کایین نرسیدند. دفعه اول، یکی دو تا از شهرهای اطراف را گرفتند و زود سرکوب شدند. و حالا دفعه دوم بود و این دفعه از دفعه اول به مراتب وحشیانه تر عمل می کردند. نه تنها مردها و پسربچه ها را می کشتند و مال و اموال مردم را به غارت می بردند، به زن ها و دخترها هم تجاوز می کردند. می گویند دختران فرخ آباد که قصبه ای در صدوهشتاد کیلومتری مرکز است، خودشان را توی آتش تنور انداخته اند تا مردان وحشی دست از سرشان بردارند. می گویند دختر زیبایی بوده که وقتی توی آتش می سوخته، مردها پیدایش کردند و از تنور بیرون کشیدندش و به بدن نیم سوخته اش رحم نکردند. این را یکی از دوستانِ عبدالوهاب به او گفت. نجار بود و مدت ها بود که بیکار، فقط می آمد و مغازه اش را باز می کرد و سیگار می کشید و با این و آن صحبت می کرد که آزادیخواهان چه کرده اند و همین امروز و فرداست که به مرکز برسند.
نجار این را که می گفت داشت برای عبدالوهاب چای می ریخت. قوری سیاهش را دوباره گذاشت کنار اجاق و به چهره وحشت زده و خشمگین عبدالوهاب نگاه کرد.
«تو دختر نداری که. بدبخت آنها که چند تا دختر دارند. اگر فرار کنند کجا بروند؟ چطور دخترهایشان را از بیابان رد کنند؟ توی این سرما. امسال خیلی سرد است. تابستان خیلی گرم بود. زمستان هم خیلی سرد شده...»
نجار هم دختر نداشت و خبر نداشت نوزاد تازه متولدشده عبدالوهاب پسر است یا دختر؟ عموی فخرالدین اما چند تا دختر داشت. ادامه داد: «برادرت هم که خیلی وقتِ رفته. راستی کجاست؟»
عبدالوهاب هیچ خبری از برادرش نداشت. جواب داد: «رفته بیوند.»
«همه رفتند بیوند. فامیل من هم رفتند. آنجا برای مهاجرها اردوگاه زده اند. دو وعده غذا می دهند. شاید من هم بروم.»
دستش را دراز کرد و استکان چای پررنگ را به عبدالوهاب داد. عبدالوهاب بی توجه به داغ بودن چای، استکان را نزدیک دهانش کرد. دهانش سوخت. نجار خندید: «عجله داری!»
درست گفت. عبدالوهاب عجله داشت. از رفتارش پیدا بود که ترسیده و از این بلاتکلیفی کلافه شده. آن سال مدارس دولتی اصلاً دایر نشد و هیچ حقوقی به کسی به هیچ عنوانی پرداخت نمی شد. فقط بعدازظهرها مسجد می رفت و قرآن درس می داد. از پس اندازی که زنش کنار گذاشته بود خرج می کردند. هنوز زنش جوان بود. از نجار که خداحافظی کرد، قدم هایش را تند برمی داشت. چهره اش سرخ بود و باد خشک و سردی که می وزید نوک بینی اش را از همیشه سرخ تر کرده بود. به خانه که رسید از اینکه هنوز آزادیخواهان به شهر حمله نکرده اند خدا را شکر کرد. زنش زیر کرسی نشسته بود و داشت به بچه شیر می داد. گوشه ای از سینه سفید زن پیدا بود. پیراهن وصله پینه توسی رنگی به تن داشت، پیراهنی که آنقدر شسته شده بود که رنگ توسی آن دیگر قابل تشخیص نبود و به قدری این لباسِ رنگ ورو رفته را پوشیده بود که هر وقت عبدالوهاب می خواست به زنش فکر کند او را در این پیراهن بدقواره تصور می کرد و طبیعی است که زن، مخصوصاً وقتی زنِ آدم باشد و همیشه یک پیراهن مندرس توسی رنگ بدقواره بپوشد که رنگش در اثر شست وشوهای مکرر از بین رفته، چنین زنی در نظر آدمیزادی که شوهرش باشد، زن جذابی نیست، به علاوه چشم و چال گود افتاده و پوست زیادی سفید و پژمرده اش که به نظر می رسید هر لحظه ممکن است از خشکی و کمبود رطوبت، تکه تکه شود. خلاصه اینکه کلاً زن جذابی برای شوهرش نبود و پیدا بودن گوشه ای از سینه اش در هنگام شیر دادن بچه به هیچ وجه نمی توانست حسی را درون عبدالوهاب تحریک کند. اما وقتی صحبت از اجنبی هایی است که می خواهند به ناموس آدم تجاوز کنند، همین گوشه ای از سینه سفید زن، حسابی می تواند آدمیزاد را کفری کند. مضاف بر این، مو های فرخورده اش از زیر چارقد افتاده بود روی صورتش. توی خانه طبق معمول چارقد سر می کرد مثل هر زن دیگری و مثل هر زن دیگری علاقه ای نداشت که موهای شانه نشده و به هم ریخته اش را به شوهری که به این چیزها اهمیت نمی دهد نشان دهد. ولی به هر حال در آن لحظه خاص که عبدالوهاب از پیش نجار با سرعت به خانه برگشته بود، مادر فخرالدین چنین اوضاعی داشت. عبدالوهاب همین که زن را دید از کوره در رفت. بی حرف و حدیث لگدی به پهلوی زن زد و فریاد کشید: «خودتو جمع کن بی پدر!»
زن با عجله سینه اش را از دهان بچه بیرون کشید و خودش را مرتب کرد و ایستاد و پرسید: «چه؟ چه شده؟»
دلیلی نمی دید جوابی دهد. رفت سراغ وسائلش، مخصوصاً کیف چرمی بزرگش، کیفی که تا سال های سال کسی نمی دانست چی توی آن است، کیفی که هر وقت عبدالوهاب توی مدرسه، کار و کلاسی نداشت، بازش می کرد و مشغولش می شد. بعد از آنکه بارها و بارها زن پرسید: «چه شده؟ چه خبره؟ کجا می خواهی بروی؟» بالاخره آرام و انگار برای اینکه زن را از سرش باز کند، جواب داد: «می رویم بیوند.»

نظرات کاربران درباره کتاب آلوت