فیدیبو نماینده قانونی آذرباد و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب شهبانو

کتاب شهبانو

نسخه الکترونیک کتاب شهبانو به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب شهبانو

زمان آن رسیده است که برگزیده‌ی انتخاب، شهبانو شود. هنگامی که امریکا برای شرکت در رقابت‌ها انتخاب شد، ختی در رؤیاهایش هرگز خود را نزدیک به تاج و تخت یا قلب مکسون نمی‌دید. اما با نزدیک شدن به پایان رقابت و درحالی که تهدیدهای شورشیان علیه قصر شرورانه‌تر و ویرانگرتر از هر زمان دیگری شده بود، امریکا تازه متوجه می‌شود که چقدر به شکست نزدیک است و تا چه اندازه می‌بایست برای آینده‌ای که آرزویش را دارد، مبارزه کند.

ادامه...
  • ناشر آذرباد
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 1.63 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۷۶ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب شهبانو

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



فصل دوم

درهای بالکن را باز کردم تا هوای اتاق عوض شود. با اینکه در ماه دسامبر بودیم، نسیم ملایم پوستم را نوازش می کرد. ما دیگر اجازه نداشتیم تحت هیچ شرایطی بیرون برویم مگر اینکه چند نگهبان اسکورت مان کنند؛ بنابراین باز گذاشتن درهای بالکن امری ضروری بود. به سرعت دور اتاق چرخیدم، شمع ها را روشن کردم و فضا را طوری آراستم که او را جذب کند. صدای در زدن او مثل شلیک ابتدای مسابقه بود، خود را روی تخت انداختم، کتابی برداشتم و دامن پیراهنم را عقب زدم.
همینه مکسون، من همیشه موقع مطالعه این طوری تیپ می زنم.
با صدای ضعیفی که به زحمت شنیده می شد، گفتم:«بیا تو.»
مکسون وارد شد و من سرم را از روی کتاب بلند کردم، همین طور که اتاق نیمه روشنم را زیرچشمی بررسی می کرد، حیرت را در نگاهش دیدم. سرانجام روی خودم متمرکز شد و با نگاه خیره اش مرا ورانداز کرد. کتاب را بستم و از جایم برخاستم تا به او خوشامد بگویم:
-چه عجب از این طرف ها.
در را بست و جلوتر آمد. چشمانش روی سرتاپایم ثابت مانده بود.
- می خواستم بهت بگم امشب فوق العاده شدی.
موهایم را با یک حرکت پشت شانه انداختم:
- اوه، اینو می گی؟ ته کمدم افتاده بود.
- خوشحالم بیرون آوردیش.
- بیا پیشم بشین. این اواخر زیاد ندیدمت.
آهی کشید و دنبالم آمد.
- از بابت این موضوع متاسفم. از وقتی که افراد زیادی رو در حمله ی شورشی ها از دست دادیم، همه چیز یه کمی پر تنش شده و می دونی که پدرم چطوریه. ما تعدادی نگهبان برای حفاظت از خانواده های شما فرستادیم و حالا نیروهامون کمتر شده، برای همین اخلاق اون بدتر از همیشه است. داره بهم فشار می آره تا انتخابم رو بکنم اما من دارم موضع ام رو حفظ می کنم. می خوام کمی وقت داشته باشم تا به همه چیز فکر کنم.
لبه ی تخت نشستیم و من حسابی به او نزدیک شدم.
- البته. تو باید مسئول تصمیم گیری در این باره باشی.
تایید کرد:
- دقیقاً. می دونم هزاربار تاحالا اینو گفتم اما وقتی بقیه هولم می کنن اعصابم بهم می ریزه.
لب هایم را برایش غنچه کردم:
- می دونم.
مکثی کرد، نمی توانستم حالت چهره اش را بخوانم. داشتم سعی می کردم بفهمم چطور بدون اینکه خیلی مشخص باشد، توجه اش را جلب کنم اما زیاد مطمئن نبودم چطور می توان لحظات عاشقانه را با قصدوغرض از پیش تعیین شده جعل کرد.
- می دونم احمقانه است ولی ندیمه هام امروز یه عطر جدید بهم زدن. به نظرت خیلی تند نیست؟
گردنم را طوری کج کردم که بتواند خم شود و نزدیک پوستم نفس بکشد. نزدیک شد و گفت:
- نه، عزیزم. بوی دلپذیری داره.
سپس محبتش را نثارم کرد. آب دهانم را قورت دادم و به زحمت تمرکزم را حفظ کردم. باید کمی خودم را کنترل می کردم.
- خوشحالم که خوشت اومده. واقعاً دلم برات تنگ شده بود.
احساس کردم گونه هایم سرخ می شود و صورتم را رو به او پایین آوردم. آنجا نشسته، چشمانش نگاهم را می کاوید و لب هایمان چند میلیمتر باز مانده بود. نفسی کشید و گفت:
- چقدر دلت تنگ شده بود؟
نگاه بی پرده اش، در ترکیب با صدای بی نهایت آهسته اش اثر عجیب و خنده داری بر ضربان قلبم می گذاشت. زمزمه کردم:
- خیلی زیاد... خیلی خیلی زیاد.
برای ابراز محبتش پر و بال می زدم، به طرفش خم شدم. مکسون با اعتمادبه نفس نزدیک تر نشست. دلم می خواست در ابراز محبتش ذوب شوم اما با نگرانی نقشه ام را به یاد آوردم. بازویش را نوازش کردم و دستش را سمت پشت لباسم بردم، امیدوار بودم همین قدر کافی باشد.
ناگهان از خنده منفجر شد. صدای خنده اش مرا به عالم هوشیاری بازگرداند. همین طور که سعی می کردم راهی نامحسوس برای تنظیم نفس هایم پیدا کنم، وحشت زده پرسیدم:
- چی این قدر خنده داره؟
مکسون درحالی که از خنده خم و راست می شد و روی زانوهایش می زد، گفت:
- از بین تمام کارهایی که تاحالا کردی، این یکی از همه شون سرگرم کننده تر بود!
- ببخشید؟
پیشانی ام را بوسید:
- همیشه فکر می کردم اگه بخوای تلاش کنی منو به دست بیاری چطوری می شه.
دوباره قهقهه زد و ادامه داد: «ببخشید، باید برم.»
حتی در حالت ایستادنش هم مشخص بود مرا جدی نگرفته.
- فردا صبح می بینمت.»
و سپس رفت. همین طور گذاشت و رفت!
غرق در خجالت سر جایم نشستم. محض رضای خدا چرا فکر کرده بودم می توانم با این روش او را جذب کنم؟ شاید مکسون همه چیز را در مورد من نمی دانست اما حداقل شخصیتم را می شناخت و این...؟ این من نبودم.
نگاهی به پیراهن مسخره ام انداختم. بیش از حد فریبکارانه بود. حتی سلست هم این قدر زیاده روی نمی کرد. موهایم زیادی عالی و آرایشم زیادی غلیظ بود. از همان لحظه ای که وارد اتاق شد می دانست سعی در انجام چه کاری دارم. آهی کشیدم و راه افتادم تا شمع های دور اتاق را خاموش کنم.
و از خودم پرسیدم فردا با چه رویی توی صورتش نگاه کنم.

فصل اول

این بار در تالار بزرگ درحال تحمل یک کلاس آداب معاشرت دیگر بودیم که پاره آجرها پروازکنان از پنجره بر سرمان نازل شدند. الیس بلافاصله روی زمین افتاد و شروع به خزیدن کرد تا به آن سوی تالار برسد و همین طور که سینه خیز می رفت زوزه هم می کشید. سلست با تمام قوا جیغ کر کننده ای سر داد و به انتهای سالن دوید، هرچند که به زحمت توانست از بارش خرده شیشه ها جاخالی دهد. کریس بازوی مرا گرفت و همراه خود کشید و من شانه به شانه اش سمت در خروجی دویدم. سیلویا فریاد زد:
- عجله کنید، دخترا!
در عرض چند ثانیه، نگهبان ها روبه روی پنجره ها به صف شده و تیراندازی را آغاز کردند. همین طور که فرار می کردیم صدای شلیک شان همانند انفجارهای پیاپی در گوش مان می پیچید. چه با سلاح آمده بودند چه با سنگ، هر کسی کوچک ترین نشانی از تهاجم و ورود به قصر نشان می داد، می مرد. کریس درحالی که لبه ی دامنش را روی دستش می انداخت، غرولندکنان گفت:
- از دویدن با این کفش ها متنفرم.
نگاهش را به انتهای تالار دوخت. سلست نفس زنان گفت:
- یکی از ما قراره به این وضع عادت کنه.
چشمانم را در حدقه چرخاندم:
- اگه اون یه نفر من باشم هر روز کفش ورزشی می پوشم. دیگه به اینجام رسیده.
سیلویا فریاد کشید: «کمتر حرف بزنین، بیشتر تکون بخورین!»
الیس پرسید: «چطور از اینجا به زیرزمین برسیم؟»
کریس نفسش را به تندی بیرون داد: «مکسون چی می شه؟»
سیلویا پاسخی نداد. همین طور که به دنبالش از هزارتوی راهروها می گذشتیم و در جست وجوی راهی برای رسیدن به زیرزمین بودیم، نگهبانان را تماشا می کردیم که یکی پس از دیگری در جهت مخالف ما می دویدند. متوجه شدم که در دل آن ها را تحسین می کنم، از شجاعتی که باعث می شد خود را به خاطر دیگران به خطر بیاندازند شگفت زده بودم. نگهبانانی که از جلوی رویمان می گذشتند آن قدر شبیه به هم بودند که تشخیص شان کار ناممکنی بود، تا اینکه بالاخره یک جفت چشم سبز چشمانم را گرفت. اسپن ترسیده یا حتی وحشت زده به نظر نمی رسید. مشکلی وجود داشت و او سعی در برطرف کردنش داشت. این اخلاق همیشگی اش بود.
تلاقی نگاه مان وقت زیادی نگرفت اما همان یک لحظه کفایت می کرد. برای اسپن هم همین طور بود. در یک ثانیه گذرا بدون هیچ کلمه ای توانستم به او بگویم، مراقب خودت باش و در امان بمون. و بی هیچ سخنی او پاسخ داد، می دونم، فقط از خودت محافظت کن.
می توانستم خیلی از حرف های ناگفته را بیان نکنم ولی آن هایی که به زبان آورده بودیم را چه می کردیم؟ آخرین گفت وگویمان را نمی شد یک گفت وگوی شاد در نظر گرفت. من درحال ترک قصر بودم و از او خواستم کمی مهلت دهد تا خود را از افکار مربوط به برنامه ی انتخاب رها کنم. و سپس کارها طوری پیش رفت که در قصر ماندم و هیچ توضیحی به او ندادم که چه شده. شاید صبرش در مورد من داشت به آخر می رسید و دیگر مثل سابق مرا بهترین دختر دنیا نمی دید. باید هرطور شده اوضاع را درست می کردم. نمی توانستم زندگی ام را بدون حضور اسپن تصور کنم. حتی حالا که امیدوار بودم مکسون مرا انتخاب کند، دنیای بدون اسپن برایم غیرقابل تصور بود.
سیلویا قاب اسرارآمیزی را روی دیوار فشرد و صدا زد: «ایناهاش!«
ما شروع به پایین رفتن از پله ها کردیم، الیس و سیلویا جلوتر از بقیه رفتند. سلست فریاد زد: «تو روحت الیس، راه برو دیگه!»
می خواستم از این حرفش دلخور شوم ولی می دانستم همه در همین فکر بودیم. درحالی که با هر پله در تاریکی بیشتری فرو می رفتیم، تلاش کردم خود را آماده ی ساعاتی کنم که قرار بود با پنهان شدن مان مثل موش به هدر روند. به راه مان ادامه دادیم، صدای گریزمان جیغ ودادهای دیگر را کم رنگ می کرد تا اینکه فریاد مردی درست بالای سرمان ما را متوقف ساخت.
- وایسین!
من و کریس باهم برگشتیم و به پیکر یونیفرم پوشی خیره شدیم که جلو می آمد. کریس رو به دختران پایین پله ها فریاد زد: «صبر کنین! این یه نگهبانه.»
ما ایستادیم و نفس عمیقی کشیدیم. سرانجام مرد به ما رسید و نفس زنان گفت: «عذر می خوام، خانم ها. شورشی ها به محض شلیک نگهبانان متواری شدن. حدس می زنم امروز حال وحوصله ی درگیری نداشتن.»
سیلویا دستی به پیراهنش کشید تا مرتبش کند و به نمایندگی از گروه جواب داد:
- شاه شخصاً فکر می کنن امنیت برقراره؟ اگه نه، شما دارین این دخترها رو در موقعیت خیلی خطرناکی قرار می دین.
- سرنگهبان به صراحت اعلام کرده. من مطمئنم که اعلیحضرت...
- از طرف پادشاه نظر نده. زود باشین دخترا، به حرکت ادامه بدین.
من پرسیدم: «جدی می گی؟ ما داریم به خاطر هیچ وپوچ می ریم اون پایین.»
او با چنان چشم غره کوبنده ای مرا سر جایم نشاند که حتی می توانست یک شورشی را در حین حمله متوقف کند و من دهانم را بستم. بعد از اینکه سیلویا ناآگاهانه به من کمک کرد با درس های اضافی ذهنم را از اسپن و مکسون دور کنم، رابطه ی کم وبیش دوستانه ای بین مان برقرار شده بود. هرچند بعد از شیرین کاری کوچکی که چند روز پیش در اخبار به بار آوردم، فاتحه ی آن دوستی خوانده شد. نگاهش را سوی نگهبان چرخاند و ادامه داد:
- یه دستور رسمی از شاه بیار، اون وقت ما برمی گردیم. راه بیافتین، خانم ها.
من و نگهبان با اوقات تلخی نگاهی ردوبدل کردیم و هرکس راه خود را در پیش گرفت. بیست دقیقه ی بعد که نگهبان دیگری آمد و خبر داد که می توانیم به طبقه بالا بازگردیم، سیلویا کوچک ترین پشیمانی ای از خود نشان نداد. آن قدر از تمام اتفاقات و شرایط عصبانی بودم که منتظر سیلویا یا دختران دیگر نماندم. از پله ها بالا رفته و جایی در طبقه اول از راه مخفی خارج شدم. درحالی که کفش هایم هنوز از انگشتانم آویزان بود به سوی اتاقم رفتم. ندیمه هایم آنجا نبودند اما سینی کوچک نقره ای رنگی حاوی یک پاکت نامه، روی تخت انتظارم را می کشید.
بلافاصله دستخط می را شناختم و نامه را باز کردم، حریصانه کلماتش را خواندم.

ایمز،
ما خاله شدیم! استرا(۱) عالیه. ای کاش اینجا بودی و خودت از نزدیک می دیدیش ولی همه درک می کنیم که الان باید توی قصر باشی. فکر می کنی برای کریسمس می تونیم باهم باشیم؟ زیاد هم دور نیست! باید برگردم به کینا و جیمز کمک کنم. باورم نمی شه چقدر این بچه نازه! یه عکس برات می فرستم. دوستت داریم!
می

عکس براق را از پشت یادداشت بیرون کشیدم. همه آنجا بودند غیر از من و کوتا. جیمز، همسر کینا با چهره ای شکفته بالای سر زن و دخترش- که چشمانی پف آلود داشت- ایستاده بود. کینا صاف و کشیده روی تخت نشسته و قنداق صورتی کوچکی در آغوش داشت. قیافه اش هم هیجان زده و هم از پاافتاده به نظر می رسید. پدر و مادرم از غرور می درخشیدند و شور و اشتیاق می و جرد هم انگار از عکس بیرون می ریخت. البته که کوتا برای دیدن شان نمی رفت؛ از آنجا بودن که چیزی عایدش نمی شد. ولی من می بایست کنارشان می بودم، هرچند امکانش را نداشتم.
من اینجا بودم و گاهی نمی دانستم چرا. مکسون هنوز اوقاتش را با کریس می گذراند، حتی بعد از همه ی کارهایی که برای ماندن من کرده بود. حملات بی امان و خستگی ناپذیر شورشیان امنیت مان را از درون و بیرون قصر مختل کرده بود و شاه با حرف های بی رحم و سردش درست به همان اندازه اعتمادبه نفس مرا درهم می شکست. در تمام این مدت اسپن دورم می چرخید، رازی که می بایست مخفی نگه می داشتم.
و فیلم برداران قسمت هایی از زندگی ما را برای سرگرم کردن مردم ثبت می کردند. من از هر سو به حاشیه رانده می شدم و درحال از دست دادن تمام چیزهایی بودم که همیشه برایم اهمیت داشتند. بغض خشمگین ام را در گلو خفه کردم، دیگر از زار زدن خسته شده بودم. در عوض شروع به نقشه کشیدن کردم. تنها راه درست کردن همه چیز این بود که پروسه ی انتخاب به پایان برسد. با اینکه گهگاه از خود می پرسیدم آرزوی شهبانو شدن دارم یا نه؛ در سرم جای هیچ شک وتردیدی وجود نداشت که می خواهم با مکسون باشم. اگر قرار بود چنین اتفاقی بیافتد نمی توانستم عقب بنشینم و منتظرش بمانم. با به یاد آوردن آخرین گفت وگویم با شاه، ناخودآگاه دور اتاق قدم زدم و منتظر ماندم تا ندیمه هایم از راه برسند.
به سختی می توانستم نفس بکشم، پس غذا خوردن بی فایده بود اما اینکار ارزش فداکاری را داشت. باید کارهایی انجام می دادم و باید تا جایی که می توانستم سریع عمل می کردم. طبق گفته پادشاه دختران دیگر پیشنهاداتی به مکسون ارائه داده بودند- پیشنهادات جسمی- و او خاطر نشان ساخته بود که من در این زمینه برای رقابت با آن ها بیش از حد معمولی و ساده ام. رابطه بین من و مکسون به قدر کافی پیچیده بود و حالا برای به دست آوردن دوباره اعتمادش یک دنیا مشکل جدید هم داشتم و مطمئن نبودم بتوانم در این باره از او سوالی بپرسم یا نه. با اینکه اطمینان کامل داشتم که او در رابطه جسمی با دختران دیگر تا آن حد پیش نمی رود، دست خودم نبود و دائم فکرش را می کردم.
تا پیش از این هرگز سعی نکرده بودم اغواکننده باشم - بیشتر وقت هایی که پیش می آمد با مکسون صمیمی تر از حد معمول شوم، بدون قصدونیت قبلی این اتفاق می افتاد- اما امیدوار بودم با نزدیک شدن به او بتوانم برایش روشن سازم که به اندازه ی دختران دیگر به او علاقمندم. نفس عمیقی کشیدم، چانه ام را بالا گرفتم و سمت سالن غذاخوری به راه افتادم. عمداً یکی دو دقیقه دیرتر وارد شدم تا همه از قبل سر جایشان نشسته باشند. با اینکار مستقیماً توی چشم آمدم اما واکنش بهتر از چیزی بود که امید داشتم.
تعظیم کردم و پایم را طوری چرخاندم که چاک دامنم باز شود. پیراهنم به رنگ قرمز تیره بود، بدون یقه و عملاً بدون هیچ پوششی در پشت آن. و کاملاً اطمینان داشتم ندیمه هایم برای اینکه این لباس از تنم نیفتد و سر جایش بماند از جادو استفاده کرده اند. بلند شدم و به مکسون خیره شدم که جویدن غذایش را متوقف کرده و به من چشم دوخته بود. چنگال کسی از دستش افتاد. نگاه خیره ام را از او برداشتم، به طرف صندلی ام رفتم و کنار کریس نشستم. نجوا کرد:
- واقعاً، امریکا؟
سرم را سویش چرخاندم و وانمود کردم گیج شده ام:
- جانم؟
چنگال نقره را روی میز گذاشت و به هم زل زدیم.
- خیلی جلف به نظر می آی.
- خب، تو هم حسود به نظر می آی.
کاملاً نزدیک هدف زدم، چون قبل از اینکه دوباره مشغول غذا خوردن شود چهره اش از خشم مشتعل شد. چند لقمه ی کوچک از غذایم را خوردم، آن قدر لباسم تنگ بود که بیشتر از آن نمی توانستم به خود فشار آورم. وقتی دسر سرو می شد تصمیم گرفتم نادیده گرفتن مکسون را کش ندهم و همان طور که امیدوار بودم، همچنان مرا نگاه می کرد. در یک چشم برهم زدن دستش را بالا آورد، گوشش را کشید و من با احتیاط تکرار کردم. یک لحظه چشمم به شاه کلارکسون افتاد و سعی کردم جلوی پوزخندم را بگیرم. خشمگین بود، حربه ی دیگری در آستین داشت که تصمیم گرفتم از آن قسر در بروم.
به همین منظور قبل از همه برخاستم و اجازه ترک سالن را گرفتم تا به مکسون فرصتی دهم که از پشت لباسم هم فیض ببرد و سپس با عجله به اتاقم بازگشتم. در اتاق را بستم و در یک چشم برهم زدن زیپ لباس را باز کردم تا بتوانم نفسی بکشم. مری جلو دوید:
- چطور پیش رفت؟
- افسون شده بود. همه خشک شون زده بود.
لوسی با سرخوشی جیغی کشید و آنی به کمک مری آمد: «ما بالا نگه اش می داریم، شما فقط قدم بزنین.»
کاری که گفته بود انجام دادم و او پرسید:
- امشب می آد؟
- بله. مطمئن نیستم کی ولی بدون شک می آد.
خودم را روی لبه ی تخت انداختم و دست هایم را دور شکمم گرفتم تا از افتادن پیراهن باز شده جلوگیری کنم. آنی چهره اش را غمگین کرد:
- شرمنده که مجبورین چند ساعت دیگه هم در این لباس معذب بمونین. اما مطمئنم ارزشش رو داره.
لبخند زدم و سعی کردم در ظاهرم نشان دهم مشکلی با درد کشیدن ندارم. به ندیمه هایم گفته بودم می خواهم توجه مکسون را جلب کنم. به این فکر امید بستم که اگر شانس بیاورم به زودی این پیراهن کف اتاق خواهد بود. لوسی درحالی که اشتیاق از درونش فوران می کرد، پرسید:
- می خواین تا وقتی شاهزاده می آد ما اینجا بمونیم؟
- نه، فقط کمکم کنین زیپش رو دوباره ببندم. باید تنها باشم و کمی فکر کنم.
از جایم برخاستم تا بتوانند کارشان را انجام دهند. مری پایین زیپ را نگه داشت:
- نفس تون رو حبس کنین، خانم.
اطاعت کردم و پیراهن، دوباره تنگ مرا در برگرفت. یاد سربازانی که به جنگ می روند افتادم. زره هایمان متفاوت بود اما هدفی یکسان را دنبال می کردیم.
امشب مردی را به زانو درمی آوردم.

مقدمه مترجم

وقتی اولین بار شروع به خواندن کتاب انتخاب کردم، انتظار داشتم درست وسط افسانه سیندرلا پرتاب شوم. دختران رقابت جو، پیراهن های باشکوه و شاهزاده ای که قلب همه را ربوده. اما در ایلیا همه چیز به این سادگی جلو نمی رود. نه تنها رقابت بر سر قلب شاهزاده نیست، بلکه خود شاهزاده هم با یک نگاه عاشق نمی شود. ریزودرشت مردم کشور هم با دسته ای گل پشت درهای قصر نایستاده اند! همه ی این ها به کنار، یکی از دختران منتخب حتی از شاهزاده متنفر است!
و همه چیز از همان جا شروع می شود...
با داستان جدیدی روبه رو شده بودم. هر روز از خودم می پرسیدم پس کی یک نفر ترجمه اش می کند؟ تکلیف کتاب خوارهای وطنی چه می شود؟ بالاخره یاد آن ضرب المثل قدیمی افتادم که الحق به جا گفته اند: اگر می خواهی کاری درست انجام شود، خودت انجامش بده.
نمی توان گفت کار راحتی بود اما با وجود خواهرم که با مشت های گره کرده بالای سرم می ایستاد و کلمه به کلمه داستان را موشکافانه بررسی می کرد، حالا خیالم راحت است که نهایت تلاشم را کرده ام و از صمیم قلب امیدوارم نظر مخاطبان هم همین باشد.
کیارا کاس متولد ۱۹۸۱ و اهل کارولینای جنوبی است. همان جایی که اَمریکا سینگر داستان ما متولد می شود و خود را به دنیا معرفی می کند. فارغ التحصیل رشته تاریخ از دانشگاه رادفورد و مادر دو فرزند است و به اندازه ی کافی وقت دارد تا داستان هایی بنویسد که مثل بمب دنیای کتاب را تکان می دهند.
از سالاد، سفرهای هوایی و وقت هایی که مردم دچار سوءتفاهم می شوند متنفر است. اما چیزهای بیشتری برای دوست داشتن دارد: پسر کوچولوی عشق ماشین، دختر شاهزاده مانند و همسر مهندس برقش، خدمات دفتری به موقع و بدون تاخیر، دسرهای چرب و شیرین و باندهای موسیقی پسرانه.

مهسا شفیعی
تابستان ۱۳۹۵

نظرات کاربران درباره کتاب شهبانو

اسپن بیچاره...
در 5 روز پیش توسط
همه جلداش عالیه
در 1 هفته پیش توسط
داستان جذابی داره👌
در 1 هفته پیش توسط
این جلد چنده؟؟؟؟
در 2 هفته پیش توسط