فیدیبو نماینده قانونی هورمزد و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب مهارت‌های استادی

نسخه الکترونیک کتاب مهارت‌های استادی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب مهارت‌های استادی

نوعی قدرت و هوش وجود دارد که حد اعلای توانایی بشر را به نمایش می‌گذارد. این هوش، که منشأ بزرگ‌‌ترین موفقیت‌ها و اکتشافات در تاریخ بوده، هوشی نیست که در مدرسه آن را به ما آموزش داده باشند یا کارشناسان آن را بررسی و تحلیل کرده باشند؛ اما تقریباً همۀ ما در شرایط یکسان آن را به‌طور انحصاری تجربه کرده‌ایم.
این حس اغلب هنگامی‌ به سراغمان می‌آید که تحت فشار قرار می‌گیریم؛ مثلاً، هنگام روبرو‌شدن با مرگ، نیاز فوری داشتن به حل یک مسئله، در نقطۀ بحرانی یک انتخاب یا در نتیجۀ کار ثابت روی طرحی خاص. در هر حالت، به دلیل تحمل فشار‌ در شرایط محیطی خاص، احساسی غیرعادی، متمرکز و نیرومند به ما دست می‌دهد.
می‌‌توان این حس را برای موفقیت‌های اجتماعی نیز به ‌‌کار برد. با نگاهی دقیق به دیگران، واکنش‌های آن‌ها را پیش‌‌بینی کنید؛ حتی می‌توانید تصمیماتی سریع و بسیار خلاقانه بگیرید. افکار به‌‌سرعت جذب ما می‌شوند. ما آموخته‌ایم که قوانین خوب و لازم هستند؛ اما اکنون می‌توانیم قوانین را بشکنیم و آن‌ها را بازنویسی کنیم. در فرایندهایی که به شکلی ما را به نهایت قدرت رهنمون می‌کنند، می‌توانیم سه سطح مستقل را شناسایی کنیم: تجربه‌‌اندوزی، خلاقیت، ‌‌فعالیت، مهارت است.

ادامه...
  • ناشر هورمزد
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 3.4 مگابایت
  • تعداد صفحات ۵۹۳ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب مهارت‌های استادی

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



تکامل مهارت

***
طی سه میلیون سال، ما برای بقای خود به شکار و گردآوری گیاهان سرگرم بودیم. این امر در سراسر فرایند تکامل در مسیر زندگی ادامه داشت؛ به طوری که در نهایت، مغزی کاملاً انطباق پذیر و خلاق پدیدار شد. امروزه نیز با مغزهایی جوینده و گردآورنده در سرهایمان پابرجا مانده ایم.

ریچارد لیکی(۳)
***
امروزه، درک این تصویر برای ما کمی دشوار است؛ اما اجداد انسانی اولیه مان، با وجود ضعیف و آسیب پذیری بسیارشان، شهامت به خرج دادند و حدود شش میلیون سال پیش، به سمت علفزارهای شرق آفریقا حرکت کردند. قد آن ها کمتر از ۱۵۰ سانتی متر بود و روی دو پا راه می رفتند. آنان می توانستند روی پاهایشان بدوند، اما به هیچ وجه نمی توانستند به سرعت متجاوزان تیزرویی برسند که روی چهارپا می دویدند و آن ها را تعقیب می کردند.
اجداد ما پوست و استخوان بودند. دست هایشان توانایی دفاع از خود را نداشت. هیچ وسیله دفاعی مانند چنگال، نیش یا زهر نداشتند که در صورت حمله، از خود دفاع کنند. برای گردآوری میوه ها، دانه ها و حشرات یا برای به دست آوردن گوشت شکار مجبور بودند به سمت دشت های باز مهاجرت کنند و در آنجا هم به سادگی طعمه گربه های وحشی یا گله های کفتار می شدند. به همین دلیل، کم تعداد و ناتوان بودند و به آسانی احتمال نابودی شان وجود داشت.
اما با گذشت چند میلیون سال، که با مقایسه تغییرات ایجادشده، بسیار کوتاه به نظر می رسد، احتمالاً اجدادمان به طور طبیعی به شکارچیان نیرومند و محکم روی زمین تبدیل شدند. چه‎چیز می تواند علت این چرخش جادویی در آن ها باشد؟
از نظر برخی افراد، این امر به توانایی ایستادن انسان روی دو پا مربوط می‎شود، زیرا به کمک انگشتانی که شستی در جلو دارند و می توانند اشیای ظریف را نگه دارند، توانایی بشر برای تهیه ابزار زیاد شده است.
اما این توضیحات مبتنی بر علوم طبیعی صحیح نیستند. در حقیقت، برتری و مهارت ما در دستانمان نیست؛ بلکه در مغزهایمان ریشه دارد.
تغییر شکلی که قدرتمندترین ابزارِ شناخته شده در طبیعت نامیده می شود بسیار قدرتمندتر از هر مشتی است. ریشه این تغییر در دو صفت ساده زیست شناسی نهفته است: ویژگی بینایی و خصلت اجتماعی بودن.
اجداد اولیه ما از پرایمیت ها(۴) منشعب شدند و طی میلیون ها سال پیشرفت کردند. آن ها در جریان تکامل، به بارزترین دستگاه‎های بینایی در طبیعت مجهز شدند؛ آن ها برای حرکت سریع و موثر در چنین جهانی، هماهنگی بسیار پیچیده بین چشم‎ها و عضلات را توسعه دادند. جای چشم هایشان کم کم به جلوی صورت منتقل شد و انسان دیدی دوچشمی و بارز یافت. حاصل این دستگاه بینایی، مغزی با دید سه بعدی و چشم اندازی همراه با جزئیات کامل، اما نسبتاً محدود بود.
حیواناتی که بر دید هر دو چشم مسلط بودند، یعنی زاویه دیدشان نه در جهت مستقیم صورتشان، بلکه در چپ، راست یا گوشه های چشمشان بود، مانند جغدها یا گربه ها، اساساً شکارچیان قابلی بوده و هستند. آن ها از این دید قدرتمند برای تمرکز بر شکار در فواصل دور استفاده می کردند؛ اما پرایمیت هایی که روی درختان زندگی می کردند، بینایی شان را برای اهداف دیگری تغییر دادند، مانند گشودن راه از میان شاخه‎ها و پیداکردن میوه‎ها، توت‎ها و حشرات به روشی موثرتر. همچنین به شکلی استادانه، دیدشان را به دید رنگی تغییر دادند.
هنگامی که اجداد ما درختان را ترک گفتند و به سمت علفزارهای ساوانا حرکت کردند، بدنشان را با وضعیت ایستاده تطبیق دادند. آن ها قبلاً بر این دستگاه بینایی قدرتمند مسلط شده بودند و می توانستند هنگام عقب نشینی، تفکر و تدبیر کنند. می توانستند بر نزدیک ترین اشیای پیرامونشان متمرکز شوند و هم زمان تمام جزئیات مهم دنیای اطراف خود را هم شناسایی کنند؛ مانند رد پاها و نشانه های به جامانده از متجاوزان یا رنگ ها و شکل سنگ هایی که می توانستند بردارند و از آن ها در تهیه ابزار و ادوات استفاده کنند.
آن‎ها از این بینایی قوی خود برای سرعت بخشیدن به دیدن و واکنش نشان دادن خود بر سر درختان استفاده می‎کردند؛ اما در علفزار روباز و وسیع موضوع برعکس بود. داشتن امنیت و یافتن غذا به زمان وابسته بود و مشاهده صبورانه محیط به توانایی تشخیص جزئیات و تمرکز بر درک احتمالی آنان بستگی داشت. در واقع، بقای اجداد ما به قدرت تمرکز آن ها وابسته بود. آن ها هرچقدر می توانستند دورتر و دقیق تر ببینند بین فرصت مناسب و وجود خطر، تفاوت بهتری قائل می شدند. آن ها می توانستند با انداختن نظری تند و کوتاه به افق چیزهای بیشتری ببینند. در واقع، با هر نگاه دقیق، اطلاعات و جزئیات بسیار زیادی وارد مغزشان می‎شد.
دستگاه بنایی بشر، برخلاف دستگاه بینایی گاوها، نه برای نگاهی سطحی و گذرا، بلکه برای عمق بخشیدن به تمرکز ساخته شده است. تمرکز حیوانات دائماً بر زمان حال است. آن ها می توانند از رویدادهای تازه درس های جدید بیاموزند؛ اما از دیدن چیزهای مقابل چشمانشان گیج می شوند.
کم کم، پس از گذشت زمانی بسیار طولانی، اجداد ما توانستند بر این ضعف اساسی غلبه کنند. آن ها این کار را با تماشای طولانی هر شیء و مقاومت در برابر سردرگم شدن، حتی برای چند ثانیه، انجام می دادند. آنان توانستند خودشان را برای لحظه ای از زمان و از شرایط موجود رها کنند. در این مسیر توانستند به الگوها توجه کنند، برای خودشان اصول کلی بسازند و تفکر روبه جلو داشته باشند؛ اما از نظر روحی با تفکر و واکنش متفکرانه فاصله داشتند. در حقیقت، تلاش برای فاصله گرفتن از متجاوزان و یافتن غذا تنها امتیاز درخور توجه انسان های اولیه بود؛ اما در همین دوران توانستند قابلیت تفکیک سازی و فکرکردن را به مثابه مزیت ابتدایی‎شان در مقابله با شکارچیان و یافتن غذا تکامل ببخشند. این امر آن‎ها را به واقعیتی پیوند زد که دیگر حیوانات هرگز نتوانستند به آن دست یابند.
تفکر درباره این مقوله بزرگ ترین نقطه چرخش در تمام دوره تکامل بود: هوشیاری و استدلال ذهن.
دومین مزیت زیست شناختی، گریزپابودن آن ها بود. این مزیت به اندازه مزیت اول قدرتمند بود. تمام موجودات اولیه، بنا به ضرورت، اجتماعی خلق شده اند، اما در اجداد اولیه ما، به علت آسیب پذیری زیادشان در محیط های باز، لزوم اتحاد و زندگی گروهی به شکلی برجسته تر به چشم می خورد. آن ها برای رصد دقیق متجاوزان و جمع آوری غذا به گروه وابسته بودند.
به طور کلی، انسان های اولیه در مقایسه با دیگر حیوانات، تاثیر متقابل اجتماعی بیشتری بر یکدیگر داشتند. پس از گذشت صدها هزار سال این هوش اجتماعی به شکل پیچیده ای رشد کرد و به اجداد ما یاری رساند تا با یکدیگر در سطوح بالا همکاری کنند؛ همچنین، با شناخت ما از محیط طبیعی، این هوش به توجه و تمرکز دقیق وابسته شد. از این رو، شاید، تعبیر نادرست علائم اجتماعی در گروهی منسجم نشان دهنده خطری بزرگ باشد.
در روند تکمیل ویژگی بینایی و اجتماعی‎بودن، حدود دو تا سه میلیون سال پیش، اجداد اولیه ما توانستند اختراع کنند و مهارت های پیچیده شکارشان را بهبود بخشند.
به مرور زمان، آن ها خلاق تر شدند و این مهارت های پیچیده را در هنر نیز به دست آوردند. آن ها به شکارچیان فصلی تبدیل شدند و وقتی صفحه اروپا - آسیا به طور کامل جدا شد، توانستند خودشان را با زندگی در انواع اقلیم ها تطبیق دهند. در نهایت، طی فرایندی حین این تغییرات سریع، در زمانی حدود دویست هزار سال پیش، مغزشان به اندازه مغز انسان امروزی رشد کرد.
در سال ۱۹۹۰، گروهی از عصب شناسان ایتالیایی به نکات جدیدی در این زمینه پی بردند. آنان به کمک این نکات توانستند دلایل افزایش مهارت های شکار اجداد اولیه و تغییر بعضی مسائل مربوط به مهارت را به شکلی که امروزه وجود دارد، توضیح دهند.
آن ها با مطالعه روی مغز میمون ها دریافتند عصب های محرکه ویژه ای وجود دارد که تنها هنگام اجرای حرکات خاص برانگیخته می شوند؛ حرکاتی مانند کشیدن اهرم برای گرفتن بادام یا به دست گرفتن موز.
از طرفی، این سلول های عصبی در مواقع دیگر مانند زمان انجام‎دادن چنین اعمالی نیز برانگیخته می شوند.
طولی نکشید که سلول های عصبی آینه ای تقویت شدند. برانگیخته شدن سلول های عصبی یعنی اینکه پرایمیت ها چه در انجام دادن کاری و چه در مشاهده همان کار، حسی مشابه را تجربه می‎کردند. این امر به آن‎ها امکان می‎داد تا خودشان را به جای دیگری قرار دهند و حرکات جاندار مقابل را همان‎گونه درک کنند که گویی خودشان آن‎ها را انجام می‎دهند.
دانشمندان با قراردادن میمون ها در موقعیت های گوناگون، عملکردهای آن ها را بررسی کردند. آنان با استفاده از این داده ها توانستند توانایی بعضی حیوانات اولیه را با مطالعه رفتارهای دیگران بسنجند و به خصوص رفتارهای شامپانزه ها را هنگام پیش بینی روش ها و عملکردهای مشابه درک کنند.
تجربیات اخیر، وجود این سلول های عصبی را به شکلی پیشرفته تر در انسان ثابت کرده است. میمون یا پستاندار اولیه می تواند عملی را از دیدگاه طرف مقابل ببیند و بدین طریق، به منظور او پی ببرد؛ اما ما به شکلی عمیق تر این کار را انجام می‎دهیم.
ما بدون هیچ‎گونه نشانه تصویری یا عملی از جانب دیگران، می‎توانیم خودمان را درون مغز او تصور کنیم و به افکار احتمالی وی پی ببریم.
اجداد ما به کمک پیچیدگی سلول های آینه‎ای توانستند امیال دیگران را از روی دقیق ترین نشانه ها درک کنند؛ از این رو، آنان مهارت های اجتماعی شان را ارتقا دادند. همچنین، این خصوصیت می بایست به مثابه یکی از عناصر حیاتی برای مهارت ساخت ابزار حفظ می‎شد. در نتیجه، بشر اولیه با عملی کردن هوش خود موفق شد که ساخت ابزار را بیاموزد. شاید مهم ترین مسئله این باشد که او توانست توانایی تفکر درونی را درباره هر چیز پیرامونش به دست آورد.
اجداد ما بعد از سال ها مطالعه، به ویژه درباره حیوانات، توانستند به این نتایج برسند و همانند آن ها فکر کنند، بر الگوهای رفتاری آن ها پیشی بگیرند و قدرتشان را در تعقیب و کشتن شکار گسترش دهند.
این تفکر درونی در تقابل با اشیا نیز به همان خوبی به کار گرفته شد و اجداد ما توانستند ابزار سنگی بسازند.
صنعتگران ماهر خودشان را با ادواتشان یکی احساس کردند؛ زیرا سنگ یا چوبی که می تراشیدند دستانشان را پر می کرد. آن ها می توانستند طوری این شیء را حس کنند که گویی جزئی از اندامشان است. در واقع، تسلطشان بر اجسام، هم در ساخت و هم در استفاده از آن ها، بیشتر از تسلط بر خودشان بود.
این قدرت ذهنی فقط پس از سال ها کسب تجربه در انسان آزاد شد. در عصر حجر، این تخصص در تعقیب شکار و ساخت ابزار خلاصه می شد؛ اما با حرفه ای شدن بشر در این مهارت ها، دیگر انسان می توانست به شکل خودکار و بدون تفکر آن ها را انجام دهد؛ بنابراین مغز، که دیگر درگیر نبود، می توانست روی حرکات خاص و پیچیده در سطوحی بالاتر تمرکز کند؛ مثلاً، به آنچه در ذهن شکار می گذرد و اینکه چگونه می توان از وسیله ای که در اختیار دارد به بهترین نحو ممکن بهره ببرد.
احتمالاً این تفکر درونی اولین تغییر وابسته به سطح سوم نبوغ است؛ چیزی شبیه به حس روشن بینی لئوناردو داوینچی حین کالبدشکافی یا هنگام خیره شدن وی به چشم انداز مقابلش یا حتی حس فارادی هنگام کشف نیروی الکترومغناطیس.
داشتن مهارت هایی در این سطح بدین معناست که اجداد ما می توانستند به سرعت و به شکلی کارآمد تصمیم گیری کنند. به این ترتیب، به درک کاملی از محیط و شکارشان می‎رسیدند.
آن ها نیروی بصیرتشان را صدها هزار سال پیش از ساخت زبان گفتاری توسعه دادند. این امر روشن می کند که چرا وقتی چنین نبوغی را حس می کنیم، به نظرمان چیزی شبیه همان نغمه اولیه می آید؛ یعنی، نیرویی توصیف‎نشدنی و ورای دانش ما. این کوشش بلندمدت نقشی حیاتی و اساسی در پیشرفت فکری ما داشته و ارتباطمان را با زمان به کلی دگرگون کرده است.
زمان دشمن بزرگ حیوانات است. اگر آن ها شکار باشند، سردرگمی طولانی مدت حین فرار می تواند به معنای مرگشان تلقی شود. اگر شکارچی باشند، تنها حاصل تعلل بی اندازه، گریز شکارشان خواهد بود. زمان برای آن ها همچنین به یادآورنده ضعف جسمانی شان است؛ اما اجداد ما طی فاصله زمانی زیاد، این فرایند را تغییر دادند. آن ها هرقدر وقت خود را بیشتر صرف مشاهده هر چیز می کردند، دانششان عمیق تر می شد و با هستی ارتباط بهتری برقرار می‎کردند. آنان به کمک تجربه، مهارت های شکارشان را بهبود می‎بخشیدند و با تمرین بیشتر، توانایی هایشان در ساخت ابزار کارآمد بیشتر می شد.
ما آموختیم که درباره خودمان به تفکر بپردازیم. توانستیم از موقعیت های پیچیده، بدون سردرگمی خارج شویم و در ادامه این مسیر به مرد یا زنی توانمند تبدیل شدیم.
در حقیقت، ما به سفری خیالی در جهت عکس نیروی طبیعی مان می پردازیم تا باورمان را درباره توانایی عبور از موانع و هدر ندادن زمان ارزیابی کنیم؛ همچنین دستیابی به قدرت جادویی ارتباطات سیاست مدارانه یا فرمول های آسان و اتکا به استعدادهای طبیعی مان را بسنجیم. ما در زمان سفر می کنیم و هم زمان با این گذر، به موجوداتی ضعیف تبدیل می شویم، توانایی هایمان را از دست می دهیم و در نهایت می میریم.
گاهی در دام انتخاب ها و ترس هایمان می افتیم و با توجه به ارتباط ذهنیِ حال حاضرمان با طبیعت، به قطع تدریجی این ارتباط و گیرافتادن در مسیر باریک تعقل دچار می شویم.
بشری که تنها برای نجات جان خود به تمرکز وابسته بود، حال به موجودی برتر تبدیل شده که دیگر جانوران را ارزیابی می کند. هنوز هم کسی که نتواند عمیق بیندیشد، نمی تواند با فطرتش ارتباط برقرار کند. اوج حماقت است اگر باور کنیم در طول عمر کوتاهمان و در این مدت زمان محدودی که توانایی اندیشیدن داریم، می‎توانیم به زوایای پنهان و تغییرات ایجادشده در مغز، آن هم طی شش میلیون سال پیشرفت، دست یابیم.
برای رسیدن به این مهم، شاید در ابتدا به پریشانی زودگذر دچار شوید؛ اما در نهایت، زمان ضعف ها و ناتوانی های شما را بی رحمانه افشا می کند.
رستگاری بزرگ برای همه ما به معنای به ارث بردن ابزاری بسیار انعطاف پذیر است. طی گذر زمان، اقوام شکارچی - گردآورنده(۵) ما تغییر هنرمندانه ای در مغزشان ایجاد کردند و آن را به شکل امروزی خود درآوردند. آن ها این تغییر را با خلق بستری به دست آوردند که در آن می شد آموخت، تغییر داد و با هر تغییری سازگار شد. البته، این جریان در مسیر بسیار کُند تکامل طبیعی محبوس نبود.
مغزهای ما، به‎مثابه اندام هایی پیشرفته، قدرت و انعطاف‎پذیری یکسانی دارند. در هر لحظه، ما می توانیم رابطه‎مان را با زمان و نوع فعالیتمان تغییر دهیم؛ اکتشاف کنیم یا با بهره گیری از عنصر زمان برای بهبود خودمان بکوشیم. ما می توانیم بر عادات زشت و بی ارادگی خود غلبه کنیم و از پله های نردبان هوش بالا برویم.
به این تغییر، به دیده بازگشت به فطرتتان نگاه کنید. در مقام بشر به گذشته برگردید، به آن متصل شوید و با اجداد شکارچی - گردآورنده خود در قالب امروزی ارتباطی باشکوه برقرار کنید. شاید محیطی که خلق می کنیم متفاوت باشد، اما مغز ما شبیه به یکدیگر است و از این رو، قدرت آن در آموختن، انطباق و زمان دستیابی به مهارت در تمام جهان یکسان است.

مقدمه

نهایت قدرت

***
تقدیر هر انسانی در دستان خود اوست؛ همانند مجسمه سازی که مواد خام را به شکل کالبد درمی آورد. رقم زدن تقدیر شبیه نوعی کار هنری در همه زمینه هاست: هریک از ما به شکلی منحصر به فرد با توانایی هایی برای انجام دادن این کار آفریده شده ایم و مهارت هایی داریم که به کمک آن ها می توانیم مواد خام را به شکل دلخواه درآوریم. فقط می بایست این مهارت ها را بیاموزیم و آن ها را به شکل مناسب پرورش دهیم.

یوهان ولفگانگ فون گوته
***
نوعی از قدرت و هوش وجود دارد که حد اعلای توانایی بشر را به نمایش می گذارد. این هوش، که منشا بزرگ ترین موفقیت ها و اکتشافات در تاریخ بوده، هوشی نیست که در مدرسه آن را به ما آموزش داده باشند یا کارشناسان آن را بررسی و تحلیل کرده باشند؛ اما تقریباً همه ما در شرایط یکسان آن را به طور انحصاری تجربه کرده ایم. این حس اغلب هنگامی به سراغمان می آید که تحت فشار قرار می گیریم؛ مثلاً، هنگام روبرو شدن با مرگ، نیاز فوری داشتن به حل یک مسئله، در نقطه بحرانی یک انتخاب یا در نتیجه کار ثابت روی طرحی خاص. در هر حالت، به دلیل تحمل فشار در شرایط محیطی خاص، احساسی غیرعادی، متمرکز و نیرومند به ما دست می دهد.
ذهنمان پیش از خودمان کاملاً در این جریان فرو می رود. این جرقه های ناشی از تمرکز شدید، به هر نوع فکری مربوط می شوند: آن ها هنگام خواب از ناکجاآباد به سراغمان می آیند؛ انگار که از ناخودآگاهمان فوران کرده اند. در این هنگام، دیگران در برابر توانایی های ما مقاومت نمی کنند؛ شاید به این دلیل که توجه ما به آن ها بیشتر می شود یا به طور ناگهانی نیروی ویژه ای به دست می آوریم که احترام‎گذاشتن را به دیگران القا می کنیم.
اغلب ما زندگیِ به دور از شر و شوری را سپری می کنیم و پیوسته بعد از وقوع اتفاقات در قبالشان واکنش نشان می دهیم؛ اما در روزها یا هفته هایی خاص انگار حس می کنیم می توانیم اتفاقات را پیش بینی کنیم و خودمان خالق بعضی از آن ها باشیم.
می توان این نیرو را از طریق راه های زیر نمایش داد:
ما بیشتر اوقات در دنیای درونی ساخته شده از رویاها، آرزوها و افکار آزاردهنده مان زندگی می کنیم؛ اما در این دوره از خلاقیت استثنایی، یک باره به دلیل نیاز به انجام دادن کاری به جلو رانده می شویم که حاصل آن تحققِ رویدادی واقعی خواهد بود. در این زمان ها، ما خودمان را وادار می کنیم که به جای پریدن از حالتی به حالت پریشانی همیشگی، از دنیای درونی ساخته شده از افکارمان بیرون بیاییم و با جهان، سایر مردم و واقعیت ها در تماس باشیم.
افکار ما به هسته و مرکز بعضی چیزهای مشخص نفوذ می کند و بر آن ها متمرکز می شود. در این لحظات، این گونه می نماید که توجه ذهنیِ ما به دنیای بیرون معطوف شده و در نور دنیای اطراف غرق می‎شود. افکارمان ناگهان ایده ها و جزئیات جدیدی را به نمایش می گذارند و در نتیجه، بیشتر الهام می گیریم و خلاق تر می شویم.
هرگاه از خطر مرگ رها شویم یا بحرانی را پشت سر بگذاریم، این احساس قدرت و خلاقیتِ ناگهان شدت گرفته به یک باره محو می شود. آنگاه به حالت آشفته قبلی مان باز می گردیم و آن حس چیرگی جادویی در وجودمان از بین می رود. کاش می شد این احساس را دگرباره ایجاد کنیم یا به طریقی آن را برای مدتی طولانی تر فعال نگه داریم... اما ظاهراً این امری بس اسرار آمیز و پیچیده است.
مشکل پیش رو این است که هرگاه درباره این نیرو و هوش اسرار آمیز مطالعه می‎شود یا انواع افسانه ها و تصورات نادرست احاطه اش می‎کند، به ناگاه از مقابلمان می گریزد: همه این جادوها تنها به مهارت وابسته اند. بنا بر تصورات ما، خلاقیت و درخشندگی ناگهان از « ناکجاآباد» پیدا می شود که حاصل استعداد ماست، شاید هم از حال خوب ناشی شود یا اینکه حاصل تاثیر ستارگان بر سرنوشت ما باشد!
در اینجا، روشن‎سازی حس «مهارت»، کمک بزرگی به ما خواهد کرد؛ کارهایی از قبیل: نامیدن ‎این حس قدرت، بررسی ریشه های آن، تعریف نوع هوشی که به این حس منجر می‎شود و درک چگونگی ایجاد و حفظ این حس. اجازه دهید نام آن را «تاثیر مهارت» بگذاریم؛ احساسی که ورای اجبار حقیقت در دیگران و خود ماست.
شاید این حس را فقط برای زمانی بسیار کوتاه تجربه کنیم، اما این درخشش برای دیگران، مانند استادانِ حوزه های مختلف، راهنمای مسیر زندگی شان می شود؛ زیرا هدفشان درک جهان است؛ استادانی مانند لئوناردو داوینچی، ناپلئون بناپارت(۱)، چارلز داروین، توماس ادیسون، آنا مارتا گراهام و بسیاری آدم های دیگر.
در ریشه های این قدرت جریان ساده ای دیده می شود که راهنمای مهارت است و همه ما فقط می توانیم به یکی از آن ها دست یابیم.
این فرایند را می توان این گونه نیز روشن کرد: فرض کنید آموختن نواختن پیانو را آغاز کرده ایم یا وارد حرفه ای شده ایم که لازمه آن فراگرفتن مهارت های خاصی است. در آغاز، ظاهراً با این کار غریبه هستیم. تاثیرات ابتدایی پیانو یا محیط کار بر اساس قضاوت های اولیه هستند و اغلب از عنصر ترس ناشی می شوند. در ابتدای آموختن پیانو، صفحه‎کلیدش دستپاچه کننده به نظر می رسد. ما ارتباط بین کلیدها، سیم ها، پدال ها و هر چیز دیگر این ساز را درک نمی کنیم. در محل کار جدید نیز از قدرت ارتباطات بین همکاران، شناخت روحیات رئیس و قوانین و رسوم متداول و حیاتی برای پیشرفتمان غافلیم. ما گیج می شویم؛ زیرا حساب تعداد چیزهای لازم برای هر دو مثال ذکرشده از دستمان خارج می شود!
با وجود این، شاید هنگام گیرافتادن در این موقعیت ها درباره آنچه می توانیم بیاموزیم یا انجام دهیم هیجان زده و برانگیخته شویم؛ اما به زودی درمی یابیم که کار پیش رویمان چقدر می تواند سخت باشد.
تسلیم‎شدن در برابر احساساتی مانند رنجش، ناشکیبایی، ترس و گیجی خطر بزرگی است. اینجاست که از مشاهده و آموختن دست می کشیم و فرایند متخصص‎شدن متوقف می شود.
از طرف دیگر، اگر بتوانیم این احساسات را مهار کنیم و بگذاریم زمان کار خودش را انجام دهد، آنگاه هر چیزی کاملاً در مکان و جایگاه واقعی خودش قرار می گیرد. همان طور که به مشاهده ادامه می دهیم و به راهنمایی های بقیه گوش می سپاریم، به وضوح چیزهایی کسب می کنیم، قوانین را می آموزیم و می بینیم چگونه همه چیز با هم کار می کنند و با یکدیگر متناسب اند.
اگر به تمرین ادامه دهیم، وارد جریان می شویم. مهارت های اولیه مغلوب ما می شوند و ما با چالش های جدیدتر و هیجان انگیزتری روبرو شویم؛ زیرا قبلاً ارتباطات نامرئی اطرافمان را مشاهده کرده ایم. حال به‎آهستگی به توانایی هایمان اعتماد می کنیم، مشکلاتمان را از پیش رو برمی‎داریم یا بر ضعف هایمان غالب می شویم؛ همان ضعف هایی که به کلی مقاومتمان را از بین می برند.
در نقطه ای خاص، از دانش آموز بودن به سمت استاد‎شدن حرکت می کنیم؛ ایده هایمان را محک می زنیم و پایداری ارزشمندی را حین این فرایند به دست می آوریم. حال، دانشِ در حال افزایشمان را در مسیرهای خلاقانه به کار می اندازیم و به جای اینکه فقط کارهای دیگران را ببینیم و بیاموزیم، سبک و روش خود را در پیش می گیریم و خود وارد بازی می شویم.
با گذشت سال ها، همچنان به این فرایند وفادار می مانیم؛ با این حال، گامی دیگر باقی می ماند: کسب مهارت. دیگر، صفحه کلید موجودی غریب نیست، بلکه بخشی نهادینه شده در ماست و به صورت جزئی از دستگاه عصبی ما و اثر انگشتانمان درآمده است. اکنون، در مسیر پیش رو، حسی برای پیوستن به حرکت گروهی به وجود آمده است؛ حالت متداول برای کسب وکار.
می توان این حس را برای موفقیت های اجتماعی نیز به کار برد. با نگاهی دقیق به دیگران، واکنش های آن ها را پیش بینی کنید؛ حتی می توانید تصمیماتی سریع و بسیار خلاقانه بگیرید. افکار به سرعت جذب ما می شوند. ما آموخته ایم که قوانین خوب و لازم هستند؛ اما اکنون می توانیم قوانین را بشکنیم و آن ها را بازنویسی کنیم. در فرایندهایی که به شکلی ما را به نهایت قدرت رهنمون می کنند، می توانیم سه سطح مستقل را شناسایی کنیم:
اولین سطح تجربه اندوزی است. دومین سطح خلاقیت - فعالیت و سومین سطح مهارت است. در حالت اول، ما خارج از محدوده ایستاده ایم و تا جایی که می توانیم قوانین و موارد اساسی را می آموزیم. ما فقط تصویری محدود از حوزه مورد نظر داریم، بنابراین قدرت ما محدود است.
در حالت دوم، هم زمان با ادامه تمرینات و عمق گرفتن ها، درون هر تشکیلاتی را می بینیم و به ارتباط بین عناصر پی می بریم؛ بنابراین، درک جامع تری از موضوع به دست می آوریم. این درک با قدرت جدید، توانایی استفاده از تجربیات و بازی خلاقانه با عناصر موجود به دست می آید.
در سومین حالت، میزان دانش، تجربه و تمرکزمان بسیار عمیق می شود؛ به طوری که می توانیم تصویری کلی با وضوح بالا داشته باشیم.
این گونه به قلب زندگی، یعنی به طبیعت بشر و پدیده های طبیعی راه پیدا می کنیم. به کمک مهارت، به سمت عمق و هسته هر چیزی پیش می رویم. هنرمند کسی است که چیزهایی از اصل و حقیقت به دست آورده باشد.
به این ترتیب، دانشمندان برجسته می توانند قوانین جدید فیزیک را کشف کنند و مخترعان یا پیشگامان می توانند به چیزهایی برسند که هیچ کس دیگر حتی تصور آن را هم نمی توانست بکند.
می توان این قدرت را دریافتِ ناگهانی یا الهام غیبی نامید؛ اما این دریافت چیزی نیست جز بارقه ای آنی و سریع از واقعیت، بدون نیاز به هیچ کلمه یا فرمولی. کلمات و فرمول ها شاید دیرتر به ما برسند، اما این بارقه ناگهانی چیزی است که سرانجام ما را به واقعیت نزدیک می کند؛ یعنی مغزمان به طور ناگهانی به واسطه بخش هایی از حقیقت روشن می شود که قبلاً برای ما و دیگران پنهان بود.
حیوانات نیز توانایی آموختن دارند، اما هنگام برقراری ارتباط با دنیای اطرافشان و برای حفظ خود از خطرهای پیش رو به طرز چشمگیری بر غریزه شان تکیه می کنند. با اتکا به غریزه، عملکرد حیوانات سریع و موثر می شود، اما به جای آن، بشر برای شناخت محیط به قوه تفکر و استدلالش تکیه می کند.
از سویی شکل گیری هر اندیشه ای به زمان نیاز دارد که روندش به آرامی صورت می‎گیرد. در نتیجه، همین کندی می تواند تفکر را بی اثر کند؛ بنابراین بیشتر چیزهای آزاردهنده، مانند تفکرات منفی درونمان، ارتباط ما را با دنیای اطراف قطع می کنند.
نیروهای مثبت در سطح مهارت، ترکیبی از غریزه و قوه استدلال، هوشیاری و ناخودآگاهی و خوی انسانی و حیوانی است.
این همان مسیر ماست که با ایجاد ارتباط قوی و ناگهانی با دنیای اطرافمان کمک می کند تا درون هر چیزی را ببینیم و درباره آن فکر کنیم. وقتی کودک بودیم، تا حدی نیروی روشن‎بینی و دریافت ناگهانی داشتیم، اما با گذشت زمان و به تدریج اطلاعاتی که در گذر زمان در ذهن ما جای گرفت، این نیرو را از بین برد.
مهارت ها ما را به حالت کودکی مان برمی گردانند؛ حالت هایی که کارشان نمایش دادن درجات شهودی به شکل ناگهانی و دسترسی به حالات بی خبری در سطوح بسیار بالاتر از حالات کودکی است.
اگر این فرایند را به‎سوی نقطه پایانی طی کنیم، نیروی روشن بینی پنهان موجود در مغز را فعال کرده ایم؛ چیزی که گاه آن را در انجام دادن کاری یا هنگام حل مسئله ای حس کرده ایم.
در حقیقت، اغلب در لحظه هایی از زندگی از این قدرت بهره می بریم؛ مثلاً، وقتی حدس می زنیم قرار است چه اتفاقی بیفتد یا وقتی جواب کامل سوالی از ناکجا به ذهنمان می رسد؛ اما این لحظات زودگذرند و بر پایه تجربیات کافی بنا نشده اند تا تکرار شوند.
وقتی به مهارتی دست پیدا می کنیم، شهودگرایی به صورت نیرویی تحت فرمان ما ظاهر می شود که ثمره کار عمقی در یک فرایند است. جوایز دنیا همواره خلاقانه هستند. از این رو، به پاداش توانایی در کشف وجوه تازه ای از حقیقت، نیرویی حیرت آور و واقعی به ما بخشیده می شود.
اکنون از این دیدگاه به مهارت بیندیشید:
تاریخ ماندگار پر از زنان و مردانی است که به دلیل دست نیافتن به حقیقت و نیرویی برای تغییر دنیای پیرامونشان، در دام محدودیت های خودآگاهشان گیر افتادند. آنان به انواع دستاویزهای کوچک متوسل شدند تا هوشیاری و حس مدیریت خود را در مراسم خیالی، جذبه ها، طلسم ها و داروها افزایش دهند. آن ها زندگی شان را وقف یافتن کیمیا می کنند؛ ماده ای خیالی که تمام عناصر را به طلای خالص تبدیل می کند.
با این ولع و اشتیاق برای میان برها، روزهای ما سپری می شوند؛ اما برای به دست آوردن فرمول موفقیت، عاقبت رازهای باستانی با تغییر روش ها و رفتارها و با جذبِ درست انرژی آشکار خواهند شد.
در تمام این نیروها، همیشه ذره ای از حقیقت و تجربه وجود دارد؛ مثلاً، اهمیت جادوی تمرکز عمیق. اما پایان تمام این تحقیقات بر چیزی استوار شده که اصلاً وجود خارجی ندارد: نیروی مطلق، راه حلی سریع و آسان، ال دورادوی(۲) ذهن.
هم زمان، بسیاری از مردم خود را در این خیال پردازی های بی پایان گم می کنند و قدرت واقعی در مشت خود را نادیده می گیرند. با وجود فرمول های ماده انگارانه یا جادویی، می توانیم مثال هایی را از این قدرت ببینیم که در طول تاریخ تاثیرگذار بوده اند: اختراعات و اکتشافات بزرگ، ساختمان های باشکوه، آثار هنری و مهارت های فنی در اختیارمان و همه نیروهای حاکم بر ذهن.
این قدرت به آن هایی که صاحبش بودند، نوعی اتصال به حقیقت و توانایی برای تغییردادن دنیا بخشیده است؛ همانی که صوفیان و جادوگران گذشته تنها می توانستند آن را در رویاهایشان ببینند.
بعد از گذشت قرن ها، مردم دورتادور هر نوع مهارتی دیوار کشیدند، آن را نبوغ نامیدند و به آن صفت «دست نیافتنی» اطلاق کردند.
آن ها به دیده نتیجه امتیازی خاص، استعدادی ذاتی یا فقط تقدیر ستاره ای زیبا و بی نقص به مهارت نگاه می کردند. گاهی نیز به آن به چشم جادوی گمراه کننده می نگریستند.
اما آن دیوار دروغین بود. راز واقعی اینجاست: مغز ما محصول شش میلیون سال تکامل است. بیش از هر چیز دیگری، تغییرات به وجود آمده در مغز برای هدایت ما به سمت کسب مهارت طراحی شده است؛ همان نیروی پنهان درون همه ما.

کلیدهای کسب مهارت

***
انسان باید بیاموزد. بدین طریق درمی یابد و می بیند که آن پرتوی ضعیف ناگهانی که از ذهنش به بیرون متبادر می شود، حتی بیش از درخشش آسمان شاعران و حکیمان است؛ اما او بدون توجه به این اندیشه کنار می کشد، زیرا به درونش بی توجه است. در هر کاری که از نوابغ سر می زند، می توانیم اندکی از افکار فراموش شده مان را ببینیم. آن ها بعدها به سمت ما بازمی گردند، اما به شکلی مشخص و با بازگشتی برتر و والاتر.

رالف والدو امرسون(۶)
***
اگر همه ما با مغزهایی مشابه و کم وبیش با همان ترکیب و توانایی برای کسب مهارت به دنیا آمده ایم، پس چرا در طول تاریخ تنها شمار معدودی از انسان ها پیشرفت خوبی داشتند و توانستند این نیروی بالقوه را دریابند؟
به طور مشخص، در رویارویی با هوش تجربی، این سوال مهم ترین پرسش است. در حقیقت، بیشتر تعاریف متداول درباره یک موتزارت، یک داوینچی و استعداد طبیعی و هوش آنان است؛ اما چگونه می توان موفقیت های فوق العاده شان را در محیطی که متولد شدند و رشد کردند شرح داد؟
با وجود اینکه هزاران کودک استعدادها و مهارت های غیرعادی خودشان را در بعضی حوزه ها به نمایش می گذارند، فقط تعداد کمی از آن ها این استعداد را تا انتها دنبال می کنند. با این حال، ظاهراً آن هایی که در دوران نوجوانی شان هوش کمتری دارند، اغلب موفق ترند.
استعداد ذاتی یا آی‎کیوی(۷) بالا نمی تواند دسترسی به موفقیت را در آینده تضمین کند. با مثالی کلاسیک این موضوع را نشان می دهم:
زندگی سرفرانسیس گالتون(۸) و خویشاوند مسن ترش چارلز داروین را با یکدیگر مقایسه کنیم. طبق تمام محاسبات، گالتون ابرنابغه ای با آی‎کیوی استثنایی بود. درصد هوش او بی شک بیش از چارلز داروین بود. این ارزیابی ها را متخصصان سال ها پس از ابداع مقیاس های سنجش انجام داده اند.
گالتون پسر فوق العاده ای بود که پیش‎بینی می‎شد به مقام علمی برجسته ای دست پیدا کند؛ اما در کمال تعجب، درست همان گونه که در اغلب کودکان نابغه اتفاق می افتد، در هر حوزه ای که وارد می شد، هیچ مهارتی کسب نمی کرد. او آشکارا، ناآرام و بی قرار بود.
برعکس گالتون، داروین، که برجسته ترین دانشمند شناخته می‎شود، یکی از نوادری بود که به قول خودش هوشی کمتر از معیارهای معمول داشت: «من هوشی استثنایی ندارم؛ بلکه قدرت من در پیگیری طولانی مدت یک مسئله است و ساده می گویم قطار خیالی اندیشه هایم بسیار محدود است.» اما داروین خصلت هایی داشت که گالتون از آن ها بی‎بهره بود. توجه به زندگی داروین می تواند پاسخی برای پرسش ما در خصوص چگونگی دستیابی به مهارت باشد.
داروین در زمان کودکی‎اش اشتیاق شدیدی به جمع آوری نمونه های زیست شناسی داشت. پدر پزشکش ترجیح می داد او شغل پدر یعنی پزشکی را دنبال کند. پس او را در دانشگاه ادینبورگ(۹) نام نویسی کرد. اما داروین به این رشته علاقه ای نداشت. او دانشجوی متوسطی بود. پدرش ناامید و نگران از اینکه مبادا فرزندش در هیچ حرفه ای موفق نشود، ناچار برای او شغلی در کلیسا دست وپا کرد.
وقتی داروین خودش را برای اشتغال در این کار آماده می کرد، استاد قدیمی اش به او گفت: «کشتی تحقیقاتی اچ ام اس(۱۰)به زودی بندر را برای تحقیق پیرامون جهان ترک می کند. آن ها به یک دستیار در زمینه زیست شناسی نیاز دارند تا در جمع آوری نمونه های ارسالی به آزمایشگاهی در انگلستان همکاری کند.» با وجود مخالفت های پدر، داروین این شغل را قبول کرد. چیزی در درونش او را به سمت این سفر می کشید.
ناگهان علاقه شدید به جمع آوری نمونه ها، روزنه ای به رویش گشود. او در آمریکای جنوبی توانست متحیرکننده ترین نمونه ها مانند فسیل ها و استخوان های جانوران را جمع آوری و مرتب کند. او موفق شد بین علاقه مندی اش به گونه های حیات روی کره زمین و چیزهایی بزرگ تر، ارتباط برقرار کند که همان پرسش‎های بزرگ درباره منشا گونه ها بود. داروین تمام انرژی اش را برای دستیابی به این امر مهم صرف کرد. در نهایت، جمع آوری تعداد بسیار زیادی از نمونه ها باعث شد تا فرضیه ای در ذهنش شکل بگیرد.
بعد از گذراندن پنج سال روی دریا به انگلستان برگشت و باقی مانده زندگی اش را به تکمیل کار خود، یعنی تکمیل فرضیه اش درباره تکامل انسان، اختصاص داد. در این فرایند، او با حجم عظیمی از کار مشقت بار مواجه شد.
مثلاً، هشت سال فقط روی بارناکل ها(۱۱) مطالعه کرد تا اعتبارش را در جایگاه زیست شناس تثبیت کند. او مجبور بود مهارت های سیاسی و اجتماعی اش را به دقت افزایش دهد تا بتواند تمام نیرویش را علیه تعصباتی به کار گیرد که در مقابل عرضه هرگونه فرضیه در انگلستان وجود داشت. آنچه او را حین چنین جریان خسته کننده ای پشتیبانی می کرد، علاقه عمیقش به موضوع تحت مطالعه و برقراری ارتباط با آن موضوع بود. جزئیات اساسی این داستان در زندگی تمام متخصصان بزرگ در تاریخ تکرار شده است: وجود علاقه ای شدید در دوران جوانی یا تمایل قلبی و احتمال مواجه شدن با موضوع مورد علاقه شان. این علاقه به آن ها کمک می کرد استعدادشان را کشف کنند و در زمینه ای که درباره اش تمرکز و هیجان داشتند، دوره ای آموزشی ببینند.
آن ها با استفاده از توانایی هایشان و با تمرین سخت تر و حرکت سریع تر در این مسیر پیشرفت کردند. تمام این موارد از افزایش اشتیاق آن ها به مطالعه و ارتباط عمیق با حوزه مورد علاقه شان ناشی می شد. البته، در هسته این تلاش مضاعف، خصوصیتی ذاتی وجود دارد. این خصلت، نه استعداد است و نه نبوغ، بلکه خصیصه ای است که باید پرورش داده شود؛ شاید صفتی قدرتمند باشد که نتیجه ای خاص را رقم بزند. این صفت بازتابی از یگانگی انسان است. این یگانگی می تواند کاملاً علمی یا فلسفی باشد؛ حقیقتی علمی که از نظر ژنتیک ثابت می کند ما منحصر به فرد هستیم. ترکیب ژنتیکی دقیق ما هرگز پیش از ما به وجود نیامده و پس از ما نیز تکرار نخواهد شد.
این یگانگی نوعی برتری را مشخص می کند که هنگام انجام دادن فعالیت های خاص یا مطالعه روی موضوعات ویژه، آن را درون خود احساس می کنیم.
در سرشت هر فرد شاید ذره ای استعداد ریاضی، موسیقی، ورزشی، بازی های خاص، حل معماهای سخت، تعمیرکاری و معماری یا بازی با کلمات وجود داشته باشد؛ اما هر شخص با انتخاب مسیرش و با پیگیری و دستیابی به مهارت، این طبایع را در مقایسه با دیگران عمیق تر و واضح تر تجربه می کند. این افراد ندایی درونی حس می کنند؛ ندایی که در نهایت به تسلط یافتن بر افکار و آرزوهایشان منجر می شود.
آن ها یا تصادفی یا با کمک نیرویی قدرتمند مسیری را پیدا کرده اند که صفات اختصاصی شان را به بالندگی می رساند. اشتیاق شدید و توانایی برقرارکردن ارتباط عمیق به آن ها امکان می دهد تا تبعات این روند را تحمل کنند؛ سختی هایی مانند تردید داشتن به خود، ساعت های خسته کننده تمرین و مطالعه، موانع اجتناب ناپذیر و زخم زبان های تمام نشدنی بدخواهان. آن ها انعطاف و اطمینانی را در خود وسعت می بخشند که دیگران از آن بی بهره اند.
ما در فرهنگ خویش تمایل داریم نیروهای مبتنی بر احساس و تفکر را با پیروزی های موقتی تعدیل کنیم؛ اما در بسیاری مواقع، احساسات عامل جداکننده میان استادان در حوزه ای خاص و افرادی است که فقط مشغول انجام دادن کاری ساده اند.
بردباری، اشتیاق، ایستادگی و اعتماد به نیروهای استدلالی، در نهایت نقش بزرگی در موفقیتمان بازی می کنند. احساسات نیز تحریک کننده و انرژی بخش هستند و ما می توانیم با کمک آن ها تقریباً بر همه چیز غلبه کنیم. احساس خستگی و بی قراری باعث می شود مغزمان ساکن و ساکت شود و ما به شکلی فزاینده تاثیرپذیر شویم.
در گذشته، فقط نخبه ها یا افرادی که انرژی فوق بشری داشتند می توانستند مسیر دلخواهشان را دنبال کنند و به درجه استادی برسند.
کسی که به محیط نظامی وارد می شد یا خود را نامزد مشاغل سیاسی می کرد، از میان افرادی متعلق به طبقه ای خاص انتخاب می شد. در بیشتر موارد، اگر استعداد یا اشتیاق بیش ازاندازه ای در کاری مشاهده می‎شد، امری تصادفی بود.
میلیون ها نفری که بخشی از طبقه، جنسیت و گروه قومی قانونی و مقبول تلقی نمی شدند، از امکان پیگیری خواسته شان محروم شدند؛ حتی اگر آنان قصد داشتند طبیعت فطری شان را دنبال کنند و به دانش و اطلاعات مربوط به حوزه خاصی دسترسی یابند که فقط به دست نخبگان نگهداری می شد. به همین دلیل بود که تعداد متخصصان در آن زمان محدود و جایگاهشان بسیار بالاتر از دیگران بود.
بعدها این موانع سیاسی و اجتماعی تا حدود زیادی برداشته شدند. امروزه ما به انواع دانش ها و اطلاعات متخصصان دسترسی داریم؛ چیزی که متخصصان پیشین، تنها در رویاهایشان می توانستند ببینند. ما بیش از گذشته قدرت و حق حرکت به سمت طبیعت خود را داریم؛ طبیعتی که همه ما آن را به‎مثابه بخشی از ویژگی منحصربه‎فرد موروثی مان در اختیار داریم.
امروزه نبوغ، پیچیده و بزرگ جلوه داده می شود؛ اما تک تک ما بسیار بیشتر از آنچه فکر می کنیم، به هوش و استعداد نزدیکیم. در اصل، ریشه لاتینی کلمه نبوغ به این معناست که یک روح نگهبان، از همان لحظه پیدایش، شخص را رصد می کند و بعداً به صورت خصلت‎های ذاتی ظاهر می شود و به هر شخصی یگانگی می بخشد.
با وجود این، شاید گاه در لحظاتی تاریخی، خودمان را در نقطه ای ببینیم که گویی توانایی رسیدن به مقام استادی داریم؛ مقامی که در آن بسیاری از مردم به سمت سرشتشان کشیده می شوند. در حقیقت، با آخرین مانع بر سر راه کسب قدرت روبرو می شویم؛ مانعی فرهنگی و موذیانه. بسیاری از تصاویر مربوط به کسب مهارت بدنام هستند. آن ها با چیز های ازمدافتاده و حتی ناخوشایند همراه هستند و ظاهراً هیچ جذابیتی برای دیگران ندارند. این تغییر ارزش، به دوران حاضر و مسائل خاص زمان ما مرتبط است.
ما در جهانی زندگی می کنیم که ظاهراً به شکل فزاینده ای ورای اختیار ماست. عملکردهای ما با تغییر نیروهای جهانی عوض می شوند. مسائل پیش روی ما شامل مشکلات اقتصادی، محیطی و… را نمی توان به تنهایی حل کرد. سیاست مداران خود را کنار کشیده اند و در برابر خواسته های اجتماع مسئول نیستند. پاسخ طبیعی مردم در تنگنا، عقب نشینی به سوی سستی و بی ارادگی است.

نظرات کاربران درباره کتاب مهارت‌های استادی

بسیار عای و راهنمایی جامع برای به تسلط رسیدن در هر رشتهای
در 2 هفته پیش توسط
یک کتاب بیییی نظیر از رابرت گرین من چاپیش رو تهیه کردم واقعا ارزش خوندن داره 👌🌷
در 4 هفته پیش توسط
خیلی خیلی خوبه این کتاب
در 1 ماه پیش توسط
لطفا ارزون تر بکنید قیمت هارو
در 1 ماه پیش توسط
سلام فیدیبو لطفاً قیمت را پایینتر بیاورید
در 2 ماه پیش توسط