فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب خواهر

کتاب خواهر

نسخه الکترونیک کتاب خواهر به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب خواهر

یکی از آن روزهای نادر فوریه است که هوای آوریل را دارد: آسمان آبی و ابرهای پنبه‌ای. نور خورشید از میان پنجره‌ی کافی‌شاپ به درون می‌تابد، هوای داخل گرم‌تر است. کتم را درآورده‌ام. خوش‌شانسم که میزی خالی کنار پنجره پیدا کرده‌ام. کافی‌شاپ پر از پدرهای روز یک‌شنبه است، آستین پیراهن‌شان را بالا زده‌اند، و بچه‌های غرغرو را از توی کالسکه درمی‌آورند. زوج‌ها بی‌توجه به جهان اطراف‌شان به چشمان هم خیره می‌شوند. دو دختر نوجوان در مورد این‌که نیک از کی خوشش می‌آید بحث می‌کنند.
وقتی در حال تشریح کیک فنجانی هستم، خامه در شکلات داغم آب می‌شود. دلم پر از اضطراب است. رایحه‌ی قهوه‌ی تازه‌آسیاب‌شده غیر قابل تحمل است.
نمی‌توانم باور کنم که اثری از پاول لاوسن پیدا کرده‌ایم ـ یا به‌جایش کسی را پیدا کرده‌ایم که او را می‌شناسد.
ایمیل آنا کوتاه بود، ولی موافقت کرده بود من را ببیند، و جواب سؤالاتم را بدهد و من هم تا جایی که می‌توانم جواب سؤالات او را بدهم.
موبایلم زنگ می‌خورد ـ شماره‌ای ناشناس است. جواب می‌دهم و در دل دعا می‌کنم آنا برای کنسل کردن زنگ نزده باشد. صدای نفسی است ثابت و دیگر هیچ.
وقتی در کافی‌شاپ باز می‌شود، زنگ به صدا درمی‌آید. سرم ناگهان به طرف در برمی‌گردد، ولی یک مرد است و سعی می‌کنم ناامید نشوم. تا حالا، فقط پنج دقیقه دیر کرده است. ولی تا ساعت دوازده و بیست دقیقه نوشیدنی‌ام سرد شده و کیک فنجانی‌ام را آن‌قدر خرد کرده‌ام که به درد هانسل و گرتل می‌خورد تا راه‌شان را در ناکجاآباد پیدا کنند.
موبایلم ویبره می‌زند و روی میز چوبی حرکت می‌کند. پیام دیگری از دن حاکی از نگرانی است. او نمی‌خواست که من تنها بیایم. جوابی برایش می‌فرستم: من خوبم، هنوز نیومده. و همین‌که انگشتم دکمه‌ی ارسال را فشار می‌دهد، سایه‌ای روی صفحه‌ی گوشی‌ام می‌افتد.
صدا ملایم است: «گریس؟» ردی از لهجه در صدایش است. فکر کنم شمالی است، ولی مطمئن نیستم. با سر تأیید می‌کنم.
«فکرش رو می‌کردم، این‌جا تنها کسی هستی که موهاش قرمزه.»
«آنا.» صدایم کوتاه و بلند است. قبل از این‌که دستش را بگیرم، کف دستم را با شلوار لی‌ام پاک می‌کنم. انگشتان بلندش انگشتانم را می‌گیرد. «ممنونم که اومدین. امیدوارم از راه دوری نیومده باشین.»
«نه.» آنا فوری کت چرمی صورتی کم‌رنگش را در‌می‌آورد و پشت صندلی آویزان می‌کند. کتش چشمم را می‌گیرد. دامنش را روی پاهای باریکش مرتب می‌کند و من تصمیم می‌گیرم از دوشنبه رژیم دیگری شروع کنم.
«یکی دیگه می‌خوای؟» او با سر به لیوان من اشاره می‌کند. با سر نه می‌گویم، کیفم را برمی‌دارم و می‌خواهم بلند شوم.
«مسئله‌ای نیست.» به من اشاره می‌کند که دوباره بنشینم، و ته صف می‌رود، موهای طلایی براقش روی شانه‌هایش فش‌فش می‌کند.
وقتی نگاهش می‌کنم، دستمال‌های روی میز را ذره ذره می‌کنم. من انتظار شخصی مسن‌تر را داشتم، کسی هم‌سن پاول، نه هم‌سن خودم. او کیست؟ تل دستمال را زیرورو می‌کنم، انگار می‌توانم جواب‌ها را که در وسط آن پنهان شده پیدا کنم.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 2.36 مگابایت
  • تعداد صفحات ۴۰۰ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب خواهر

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



من به او اطمینان می دهم. «نگران نباش، هیچ چیز زنده ای اون تو نیست.» خاطراتم زنده هستند و کنترل آن ها سخت تر از کنترل بچه گربه ای است که وول می خورد.
انگشت شستم را می جوم. تقریباً انتظار دارم چارلی بیرون بپرد و بگوید: «سورپرایز! واقعاً فکر نمی کردی که ترکت کرده باشم، نه؟» تنهایی مرا احاطه کرده است. بیش تر مواقع تنها یک قدم با گریه کردن فاصله دارم و به اندازه ی کافی احساس قدرت نمی کنم تا با خاطراتی که کنار گذاشته ام مواجه شوم. می ترسم اگر شروع به یادآوری کنم، نتوانم متوقف شوم، و چیزهایی هستند که نمی خواهم به آن ها فکر کنم. نه الان، نه هیچ وقت.
ویلا به هم ریخته است، تمیزش می کنم. همیشه تمیز کردن شفابخش بوده، اغلب سپاس گزارم که شرایطی فراهم می شود تا در چیزی غیر از افکارم غرق شوم. جعبه را رها می کنم و از آشپزخانه شروع می کنم، آستین هایم را بالا می زنم و مایع ظرف شویی را داخل سینک می ریزم، شیر آب داغ را می پیچانم. تا وقتی آب کف می کند، روغن های گاز را تمیز می کنم. وقتی کاسه ی ظرف شویی پر می شود، دست هایم را در آب فرو می کنم، فریاد می زنم و درشان می آورم و شیر آب سرد را باز می کنم تا پوست در حال سوزشم را تسکین بدهم.
ظرف کرمِ دست که لبه ی پنجره بود خالی است. مطمئنم دن، با این که همیشه انکار می کند، وسایل بهداشتی من را استفاده می کند. از پله ها بالا می روم. وارد اتاق خواب دوم می شوم که لوسیون های روز مبادا را در آن می گذارم. وقتی این ویلا را دیدیم، می دانستیم که از چارلی خواهیم خواست به این جا نقل مکان کند، هنوز هم این جا را اتاق او می دانم، هرچند او هرگز آن را ندید.
لوسیون دست را پیدا می کنم و روی دست در حال سوختنم می مالم. بوی استوقدوس من را آرام می کند، من را یاد کیسه های کوچکی می اندازد که مادربزرگ در زمان کودکی ام درست می کرد، همان زمانی که با هر بار بستن چشم هایم کابوس به سراغم می آمد. او کیسه های استوقدوس را در کشوی لباس ها و زیر بالشم می گذاشت؛ این رایحه به آرامی مرا تا خواب مشایعت می کرد و تمام شب مراقبم بود. از آن روزها که انگشتان آرتریت دار مادربزرگ می توانست بدوزد زمان زیادی می گذرد، ولی هنوز راحتی برای من بوی استوقدوس می دهد.
موبایلم که در داخل جیبم است می لرزد و من با انگشتان چرب و لیزم آن را برمی دارم و بین شانه و گوشم می گذارم و بعد دستانم را با پیش بندم پاک می کنم.
«سلام، دن. برنده شدی؟»
«بله، سه به دو. دقیقه ی آخر امتیاز آوردم.»
«حتماً خوشحالی؟ خیلی وقت بود که امتیاز نیاورده بودی.»
«ممنونم که یادم آوردی...»
«منظوری نداشتم...» مکث می کنم. تظاهر می کنم که زوجی معمولی هستیم و واژه هایم را با دقت انتخاب می کنم. «خبر فوق العاده ایه. من کمی استیک و نوشیدنی تهیه می کنم تا جشن بگیریم.»
«ما الان تو کافه در حال جشن گرفتن هستیم. بیا این جا.»
«نمی تونم.»
«باید مثل سابق شروع کنی به زندگی کردن. چرا از امشب این کار رو نکنی؟ همه این جان.»
همه نه. به جعبه ای فکر می کنم که روی میز است، بخشی از چارلی ـ چه طور می توانم بیرون بروم و او را این جا بگذارم؟
«یه سری کار دارم که باید انجام بدم.»
«باشه.» تقریباً حس مخالفت را در صدایش می شنوم و برای یک ثانیه آرزو می کنم که با او در کافه بودم، سیدِر می خوردم و به جک های مبتذل می خندیدم. «بیدار نمون.»
قبل از این که به او بگویم که بیدار نمی مانم، تلفن را قطع می کند. هرگز بیدار نمی مانم.
شب در برابرم کش می آید، طولانی و آرام، و با این که هنوز چیزی نخورده ام، احساس گرسنگی نمی کنم. در آشپزخانه بطری مشروبی باز می کنم. خودم را توجیه می کنم که نمی توانم یک فنجان چای بخورم. همیشه احساس می کنم تنهایی مشروب خوردن عجیب است.
نشیمن تاریک است و آباژور را روشن می کنم، که از نور چراغ سقفی کم می کند. گل های رز هلویی دلگرمم می کند. روی مبل می نشینم، پاهایم را زیرم جمع می کنم، دستم را روی بدن در حال استراحت میتنز قرار می دهم. بهش می گویم: «امشب فقط من و تو هستیم.» به جعبه نگاه می کنم، می دانم که درست نیست. چارلی همه جا هست.
خیلی طول نمی کشد که اولین جام چاردونی(۱۱) را سر بکشم، مایع خنک بین پروانه هایی که در دلم جمع شده اند رسوب می کند. قبل از این که انگشت های لرزانم در جعبه را باز کنند، به نیمه های جام دوم رسیده ام. ورق کاغذ کادوی بنفش زرورقی بالای همه است و نامه ی ریزش، یادم است. پاکت صورتی رنگ را روی بینی ام می گذارم و به امید بویی از چارلی نفس عمیقی می کشم. بوی نم و زمین می دهد. بغضی که دایم فرو خورده ام باز پیدایَش می شود. چند نفر دیگر را از دست خواهم داد؟ گاهی تا صدای کلید دن را در قفل می شنیدم فکم به هم فشرده می شد و خودم را برای یک دعوای دیگر آماده می کردم، ولی فکر تنها بودن وجودم را پر از وحشت می کرد. تازه، اتفاقی که افتاده بود ما را از هم جدا نکرده بود، پس مطمئناً ما را قوی تر کرده بود؟
انگشتانم دور گوشی ام حلقه می زنند. در فهرست تماس های اخیرم جست وجو می کنم. دن شماره ی شش است. دکمه ی شماره گیر را فشار می دهم. عکس مان ظاهر می شود، یکی از ما شبیه سوپرمن(۱۲) و دیگری شبیه زن شگفت انگیز(۱۳) در مهمانی های لین(۱۴) لباس پوشیده است. او بیش تر دوست است تا رئیس و این عکس همیشه باعث می شود لبخند بزنم.
من می گویم: «فقط می خوام بهت بگم دوست دارم.»
صدایش خشک و خشن است: «می دونم.»
«لطفاً امشب مراقب باش، در مستی رانندگی نکنی.»
«چی؟ صدات واضح نیست.»
«گفتم لطفاً موا...»
«گریس، آنتن خیلی بده، صدات قطع و وصل می شه. یه دقیقه صبر کن، الان...»
تلفن قطع می شود. من دوباره شماره گیری می کنم و صدایی ضبط شده از من می خواهد پیام بگذارم. درمانده ام، تلفن را روی مبل پرت می کنم و به جلو خم می شوم تا جعبه را باز کنم.
وقتی آلبوم کوچکی را ورق می زنم، میلیون ها خاطره از ذهنم می گذرد. چارلی و من کنار دریاچه ژست گرفته ایم، با غرور در اولین لباس شنا ایستاده ایم، بالاتنه مان هنوز صاف است و در دیسکوی مدرسه بازوهای مان با چیز نقره ای درخشانی پوشیده شده است. من و چارلی و دن وقتی در یک روز تابستانی سوزان در باغ با شلنگ به هم آب می گیریم و می خندیم، و چارلی رو به دوربین لبخند می زند و دن با عشق به او خیره می شود. این جا هم چارلی و دن روز آخر ترم، می خندیم و کراوات های مدرسه را که دیگر هیچ وقت نمی بندیم به هوا پرتاب می کنیم. چه حس آزادی ای داشتیم. یک عکس دیگر، این دفعه دسته جمعی: من، اسمی(۱۵)، چارلی و شیوان(۱۶). گروه چهارنفره ی کوچک مان. چه قدر به هم نزدیک بودیم. کی فکرش را می کرد که این طوری به هم بپریم؟
آخرین عکس را درمی آورم. چارلی در باغ پدربزرگ و مادربزرگم ایستاده، طره ی موهای طلایی اش در باد آشفته شده، تی شرت با رنگ مدل گرهی و شلوارک لی پوشیده است. به خاطر برداشتن آن شلوار جین از کشوی مادرش حسابی به دردسر افتاده بود، و بعد قیچی اصلاح مادربزرگ را با کوتاه کردن پاچه های شلوار کند کرده بود.
عکسی از دن و خودم را از بالای پیانو پایین می آورم ـ ما در حال تکان دادن کلید کلبه هستیم و بطری شامپاینی را بالا گرفته ایم ـ چارلی را در قابی نقره ای جای می دهم.
موبایلم زنگ می زند. به سمتش خیز برمی دارم، به امید این که چارلی باشد، ولی شماره ناشناس است. به ذهنم می رسد که... دن تصادف کرده و بیمارستان زنگ زده... و عرقی روی تنم می نشیند. تلفن را جواب می دهم و صدای نفس می آید. می گویم: «الو؟» بعد بلندتر: «الو؟ الو؟»
ولی کسی حرف نمی زند. بالاخره، صدای وزوزی از گوشی می آید. امروز این سومین باری بود که این طور می شد و من گوشی ام را خاموش کردم.
ناگهان احساس خستگی می کنم. الکل و احساسات دست به دست هم می دهند، چشمانم را به زور می بندند؛ می مالم شان، و سعی می کنم گذشته را دور کنم. عکس و پاکت را با خودم به تخت می برم و آن ها را به آباژور تکیه می دهم. عکس ها خیلی از احساسات را زنده کرده اند، و می ترسم اگر امشب نامه ی چارلی را باز کنم، همه ی این حس ها از بین بروند. یک قرص خواب از پوشش آلومینیومی درمی آورم و روی زبانم می گذارم و با آب ولرم فرو می دهمش. خوابم می برد و رویاهای ناقصی از پدرم و چارلی می بینم.
در خواب، پدرم می گوید: «تقصیر توئه، گریس. اگه به خاطر تو نبود، من هنوز این جا بودم.»
چارلی در نیمه خودآگاهم نجوا می کند: «پاکت را باز کن، گریس، من رو مایوس نکن.»
صبح که از خواب بیدار می شوم، ملحفه ها درهم وبرهم و بالش مرطوب است. دن به خانه نیامده.

۲

حالا

گربه ی خانگی ام را صدا می کنم: «میتنز؟ من خونه ام.» جعبه ی خاطرات را بالای سرم نگه داشته بودم، یواش یواش از راهرو به سمت اتاق نشیمن آمدم. مراقب بودم که نقاشی های کنار دریا را که روی دیوار آبی رنگ بودند به هم نزنم. «تو این جایی؟» مثل توپ خاکستری پف کرده روی چهارپایه ی پیانویی که بابا نواختنش را یادم داد جا خوش کرده است، من را روی این چهارپایه ی چرمی می نشاند تا این که توانستم بدون کمک بنشینم. من و بابا کنار هم می نشستیم، و وقتی آهنگی را انتخاب می کردم انگشتانش که دچار داکتیلیت(۲) شده بود با مهارت آکوردها رو می نواخت. هرگز دوباره نخواهم نواخت. هنوز یادآوری زمانی که زندگی عادی و خانواده ای عادی داشتم خیلی دردناک است.
اتاق نشیمن با وجود نوری که از پنجره های فرانسوی به درون می آید، دلگیر است. ابرهای سهمگین بالای آسمان تیره می گذرند. چراغ را روشن می کنم. امسال زمستان خیلی سرد شده است و به سختی می توانم عصرهای تابستان را به یاد بیاورم که با یک لیوان بلند پر از پیم(۳) بیرون می نشستم، قالب های یخ جرینگ جرینگ می کردند تا این که نور خورشید سرخ می شد و خفاش ها به سمت آسمان نیلگون پرواز می کردند.
بشقاب آلفرد میکین(۴) که برای مناسبت های خاص نگه داشته ام در قفسه ی مجله های پسران است، زرده ی تخم مرغ خشک شده و سس گوجه طرح گلی گلی اش را پوشانده است. نمکدانی روی زمین افتاده و دانه های سفید روی فرش کپه شده اند. دن چیزی خورده است.
پایم را روی یک حوله ی گلوله شده می گذارم و کنار میز ناهارخوری می ایستم. رویش نسخه ی کهنه ی زنان کوچک را می گذارم که در حال خواندنش برای همسایه ی بغلی، خانم جونز، هستم. با آن عینک ته استکانی اش دیگر نمی تواند حروف ریز را بخواند. تقریباً به قسمتی رسیده ام که بث می میرد و اصلاً مهم نیست که قبلاً چند بار آن را خوانده ام، می دانم که باز هم اشک می ریزم. وقتی جعبه را روی میز می گذارم، گل خشک روی سطح کرمی رنگ میز می ریزد و من گل ها را روی زمین می ریزم. عکس های کهن خواننده ها و سوپرمدل ها، که قبلاً محکم به جعبه ی پلاستیکی چسبیده بود، الان به طور غمگنانه ای از آن آویزان شده ؛ به سختی می توانم نصف شان را به یاد بیاورم. با ناخنم با لبه ی نواری که درش را به هم چسبانده بازی می کنم؛ چسبندگی اش را از دست داده است و به راحتی کنده می شود. می کنمش و دوباره صافش می کنم و با دو شستم محکم فشارش می دهم. باز کردن جعبه بدون چارلی حس خوبی ندارد ـ ولی اگر بخواهم بفهمم که درون پاکت صورتی چیست، چاره ی دیگری ندارم و این کار را می کنم. با وجود این، راحت نیستم، انگار که به حریم خصوصی اش تجاوز می کنم.
ویلا بیش از حد ساکت است. من یادداشتی می نویسم. نینا سیمون حالش خوب است. خوشحالم که یکی از ما حال خوبی دارد. دن تمام آهنگ ها را دانلود می کند ولی من با چیزهای قدیمی ای که با آن ها بزرگ شدم راحت ترم، حتی پدربزرگ الان با آن سیستم پخش و بلندگوهایش از من مدرن تر است. من خودم را در مبل راحتی چرمی قهوه ای ولو می کنم و در نرمی کوسن های ناهماهنگ غرق می شوم. وینیل می چرخد و می چرخد، ترق توروق و جلزولز می کند، عین خاطرات من خواستار توجه است.
انگارنه انگار که ما هفت سال پیش به ویلا آمده ایم. دیگر چیزی برای نگرانی نداشتم. زندگی ام روی غلتک افتاده بود، و اندکی در مورد تزیینات مبلمان وسواس داشتم. هر بار که یک کوسن جدید به خانه می آوردم دن چشم غره می رفت. «جوری برقص که انگار کسی نگاهت نمی کنه، یه ضرب المثل حکیمانه ی توخالی.» او از من قاپیدش و دورش کرد و دور اتاق نشیمن چرخاندش.
در آن لحظه، به او گفتم: «هیچ کس نمی خواد وقتی می رقصی نگات کنه.» او من را آن قدر قلقلک داد تا افتادیم روی زمین، لباس هم دیگر را می کشیدیم، تا این که روی من افتاد، و پشت من بر اثر کشیده شدن روی فرش گرد قرمز که به جای روفرشی قهوه ای شکلاتی آورده بودیم سوخت. بعد از آن، کنار هم روی روکش رنگارنگ مبل که پشت مبل را زینت داده بود دراز کشیدیم و پیتزای هاوایی را با سروصدای زیاد خوردیم. من به دن گفته بودم که پپرونی سفارش بدهد ـ او هیچ وقت میوه ی روی غذاهای خوشمزه را درک نکرد، ولی می دانست که من ترکیب شور و شیرین را دوست دارم.
به نظر می رسد از زمانی که آن طور خندیدیم مدت مدیدی می گذرد. آن موقع ها را دوست داشتم. داغ ما را مثل یک آهنربای دفع کننده از هم جدا کرده: فرقی نمی کند که چه قدر سخت برای به هم رسیدن تلاش می کنیم، خلیجی بین مان هست که نمی توانیم رویش پلی بسازیم.
میتنز بلند می شود و می نشیند و قوسی به کمرش می دهد، و پاهایش را سفت و محکم نگه می دارد. یادم می افتد که یک کلاس یوگای دیگر را هم از دست داده ام. هیچ چیز به اندازه ی احساس گناه فرساینده نیست. از درون وجودت را می خورد. باید بدانم ـ ریمورز(۵) اسم دوم من است؛ حتماً کاتولیک به دنیا آمده ام. میتنز چنان زیبا از روی چهارپایه می پرد که فقط گربه ها می توانند این کار را بکنند و با یک میو، یعنی همین الان بهم غذا بده، سرش را میان ساق پاهایم می آورد.
دنبالش به آشپزخانه می روم. بوی بد روغن سوخته در هوا پیچیده است، و سینک که وقتی رفته بودم تمیز و درخشان بود حالا تا نیمه از آب راکد پر است. دسته ی ماهی تابه جوری در هوا است که انگار علامت می دهد: مرا بشویید. می روم و لای پنجره را باز می کنم. هوای سرد از میان باغ پشتی وارد می شود. پیش بینی شده است که فردا برف می آید. دستم به کتری می خورد و دو پوست تخم مرغ را در هوا می گیرم، سفیده روی سطح چوبی می ریزد. آن ها را درون سطلی که بیش از حد پر شده بود می ریزم. بعداً باید خالی اش کنم. با دستمال سطح چوبی را پاک می کنم و فنجانی را آب می کشم، به امید این که دن هر بار که چیزی می نوشد یک فنجان تمیز برندارد. ما ماشین ظرف شویی نداریم ـ مگر این که من را به حساب بیاوری، که مطمئنم دن همین طور فرض می کند. آشپزخانه مان کوچک است، یا اگر این خانه یکی از خانه هایی بود که دن قرار بود بفروشد، می گفت: «کوچیک ولی کاربردیه.» به سختی جایی برای کابینت داریم، ولی من عاشق انباری مان هستم، تمام چیزهایی که لازم داریم درونش جا شده است.
دستم را داخل قوطی چای می کنم؛ دستم به فلز خنک ته قوطی می خورد. وقتی در یخچال را باز می کنم، نور یخچال قفسه های خالی را نشان می دهد. من با یک نصفه قالب پنیر بز و یک فلفل قرمز پلاسیده چه می توانم درست کنم؟ دن بعد فوتبال به خانه می آید و انتظار دارد که شام حاضر باشد. درواقع، این غیرمنصفانه است؛ او هرگز از من درخواست نمی کند که آشپزی کنم؛ فرض بر این است که من این کار را خواهم کرد. همیشه می کنم. خاطره ی زمانی را که دیگر در موردش صحبت نمی کنیم کنار می زنم. زمانی که من به سختی می توانستم اسم خودم رو به یاد بیاورم چه برسد به این که با اجاق گاز کار کنم. الان با شرایط کنار آمده ام. واقعاً همین طور است.
در لیست خریدی تمام نشدنی که با مگنت «ایست» به در یخچال چسبیده است، از همان مگنت هایی که عکس خوک رویش است، با خط بد می نویسم: «چای کیسه ای.» دن مگنت را پارسال برایم خرید ـ او گفت برای حمایت از من است، زیرا دست از یک رژیم دیگر برداشته بودم. مجله های پرزرق وبرقی که بررسی کردم کمکی نمی کند. در یک صفحه به من می گوید که اندازه ی متوسط یک زن انگلیسی را دارم، و سایز چهارده چاق نیست، ولی در صفحه ی بعد عکس هایی از مدل های لاغری را چاپ می کند که همگی استخوان ترقوه ی بیرون زده و گونه های تورفته دارند. مگنت را برای یادآوری همیشگی این موضوع نگه داشته ام که من باید پنج کیلو کم کنم. ولی هرگز این کار را انجام نمی دهم.
میتنز دور پای من می چرخد تا من را مجبور کند کاسه ی خالی اش را بردارم. یک کیسه غذای گربه در کابینت باقی مانده است. با زحمت آن را به سمت ظرفش می برم و درحالی که با بی صبری میومیو می کند بیسکویت ها را پیمانه می کنم.
میتنز را که به صورت خیلی غریزی همانند همه ی حیوانات مشغول خوردن است تماشا می کنم. او از زمان مرگ چارلی مایه ی آرامشم بوده است. از سکوت او بیش از حرف های نسنجیده ی دن آرامش پیدا کرده ام. قصد نداشتم که حیوان خانگی داشته باشم، ولی سه سال پیش گربه ی همسایه ی مادربزرگ شش بچه گربه به دنیا آورد و من رفتم تا چند عکس بگیرم و آن ها را در پیش دبستانی محل کارم نشان دهم. بچه گربه ها خیلی دوست داشتنی بودند، و وقتی کوچک ترین آن ها آمد و روی پایم نشست و به خواب رفت راحت تحت تاثیر قرار گرفتم تا آن را به خانه بیاورم. آن را به داخل فیستای(۶) خودم بردم که از کس دیگری خریده بودم. او در جعبه ی چیپس واکرز(۷) که درونش یک پتوی صورتی رنگ پریده بود در صندلی مسافر نشست و چشم هایش را طوری ریز کرد که انگار تا به حال خورشید را ندیده است. آهسته تر از معمول به سمت خانه رانندگی کردم، در جای پارک کنار ویلایم که چاله ی آب داشت پارک کردم و دست هایم را که مورمور می شد تکان دادم. ناخن هایم اثری هلالی در کف دستم به جا گذاشتند و یادم می آید که برای خودم سر تکان دادم. هر روز مراقب سی و شش کودک چهار ساله بودم، یک بچه گربه که کاری ندارد.
وقتی وارد ویلا شدم، زیر نظر گرفتمش که چه طور ریز و آهسته در خانه ی جدیدش قدم می زد. اسمش را چه بگذارم؟ در کودکی تمام فکروذکرم بیتریکس پاتر(۸) بود. پدر همیشه قبل از خواب برایم یک داستان می خواند و صدای هر حیوان را درمی آورد. من عاشق شنیدن مسخره بازی های تام کیتن(۹) و خواهرهایش ماپت(۱۰) و میتنز بودم. پنجه ی این بچه گربه سبک تر از بقیه ی بدنش بود. میتنز به نظر اسمی عالی برایش بود؛ رابطه ای با پدر.
اولین باری که اجازه دادیم بیرون برود، ماشین زباله تقریباً زیرش گرفت. او آن قدر ترسیده بود که دیگر بیرون نرفت. سعی کردیم تشویقش کنیم به باغ برود، ولی هر بار آن قدر عذاب می کشید که دام پزشک گفت کاری به کارش نداشته باشیم، هر وقت که آماده باشد خودش بیرون خواهد رفت ـ ولی او هرگز آماده نبود.
نمی توانم تصور کنم که ویلا بدون او چه طور می شد. تماشایش کردم که قبل از جیم شدن از آشپزخانه شامش را تمام کرد و با زبان صورتی خود آب خورد.
کتری سوت می کشد، بخار می کند و خودش خاموش می شود، و من میتنز را تا اتاق نشیمن دنبال می کنم. روی مبل کنار هم می نشینیم، و به جعبه خیره می شویم. نمی دانم یادش می آید که در یک جعبه به این خانه آمد یا نه.

۴

حالا

دیشب خیلی طول کشید تا خوابم ببرد. نگاه کردن به آلبوم عکس خاطرات زیادی را زنده کرده بود و دلم پر از پشیمانی شده بود و ذهنم آرام و قرار نداشت. اثر قرص های خواب به اندازه ی قدیم نیست. تصمیم گرفتم دوشنبه دکتر بروم و وانمود کنم که نسخه اش را گم کرده ام. این طوری می توانم داروی بیش تری داشته باشم و دوز دارو را بالا ببرم.
وقتی برای آخرین بار ساعت را چک کردم ـ بی تاب و نگران بودم که دن هنوز خانه نبود ـ ساعت دو صبح بود، و فکر کردم اصلاً خوابم نمی برد، ولی حالا که به ساعت نگاه می کنم از شش گذشته است، پس باید خوابم برده باشد. چنان سریع از تخت می پرم که سرم گیج می رود، پاهایم را داخل کفش روفرشی می کنم و پیراهنم را یکهو از روی جالباسی پشت در می کشم. به خودم می گویم احتمال دارد دن آهسته آمده باشد و روی مبل خوابیده باشد تا من را بیدار نکند، ولی وقتی وارد نشیمن می شوم و چراغ را روشن می کنم فقط میتنز آن جا است و به خاطر نور ناگهانی چشمک می زند.
پرده ها را کنار می زنم. وقتی سعی می کنم تلفن دن را برای صدمین بار بگیرم، شقیقه هایم می زند، صفحه ی نمایشی حاکی از ناامیدی در ذهنم رژه می رود: دن افتاده در نهر، ماشین واژگون شده، چرخ ها هنوز در حال چرخیدن و به دن حمله شده و او در گذرگاه رها شده تا بمیرد، دن مجروح و خونین در گوشه ای از جاده است.
نمی شود آن سوی باغچه ی جلویی را دید. هنوز تاریکی زمستان است و مه سنگینی که در هوا است جای پارک را نامریی کرده است. تا زمانی که این جا نیامده بودیم، قدرت هوا را تحسین نکرده بودم: یک لحظه می بینی و یک لحظه نه. می لرزم، با این که سردم نیست، پیراهنم را کمی دور خودم می پیچم. یک بسته پولوس(۲۹) در جیبم است و یکی روی زبانم می گذارم. داروهایی که دارم مزه ی بدی در دهانم ایجاد می کنند که انگار کل روز می ماند، هر قدر هم که مسواک بزنم یا نعناع بجوم فایده ندارد.
دوباره ساعتم را چک می کنم، انگار می توانم باعث شوم زمان سریع تر طی شود. هنوز هفت نشده، برای این که واقعاً بترسم خیلی زود است، ولی این باعث نمی شود بدترین فکر ها به مغزم خطور نکند. پائولا می گفت فکر بد ریشه در ترس از دست دادن دارد، دن می گوید ریشه در دلواپسی دارد. جلو پنجره ی نشیمن رژه می روم، کپه ی فرش زیر پاهای دمپایی پوش صاف می شود، ببری در قفس، جلو و عقب، از سر اضطراب گلوله شده است.
از کی بین من و دن جدایی افتاد؟ انگار زندگی من به دو قسمت تقسیم شده: قبل و بعد از مرگ چارلی. فکر می کنم قبل از آن شاد بودیم، ولی سخت می شود به یاد آورد. گاهی احساس می کنم آن قدر او را سخت تحت فشار قرار داده ام که نمی شود به عقب بازگرداند، هرچند ترسیده ام که از دستش خواهم داد، نمی توانم با رنجش دایمی ای که حس می کنم مقابله کنم. به خودم می گویم عیبی ندارد اگر افتضاحی به بار بیاورد، اگر کارهایی که قول داده انجام ندهد، ولی با این همه به او غر می زنم ـ تقریباً تحریکش می کنم، گاهی می خواهم که او هم تلافی کند.
وقتی باد زوزه می کشد و در را به هم می زند، می لرزم. شب بند بسته نمی ماند و قبل از این که محکم دوباره بسته شود باز و آویزان می ماند. چندین بار به دن گفته بودم که شب بند را درست کند. صدای ماشینی می شنوم و با دقت تمام سعی می کنم ببینم. نور چراغ های جلو از مه انتهای راه رد می شود، عین چشمان گربه، و من منتظر می شوم تا ماشین کاملاً ظاهر شود. باید دن باشد. فقط راه خانه ی ما به مزرعه می رسد. وقتی ویلا را خریدیم، خیال چراگاه گوسفند را داشتم یا اسب هایی که سرهای شان را در دری پنج دهنه می کنند، ولی این زمین زراعی بود. این جا گندم کشت شد، و هر بار که ویتابیکس(۳۰) می خورم به طور عجیبی احساس غرور می کنم، انگار خودم پرورشش داده ام.
ماشین از میان مه نزدیک می شود. کوچک تر از آن است که ماشین دن باشد و به سختی حرکت می کند. فکر می کنم که راننده گم شده است. فقط دو ویلا در این جا هست. ویلای ما و ویلای خانم جونز(۳۱). او ماشین ندارد و فقط کسانی که برای تعطیلات کریسمس یا تولد او می آیند ماشین می آورند، به علاوه کی این موقع صبح به ملاقات او می آید؟ هنوز هوا کاملاً روشن نشده است.
ماشین آهسته نزدیک و نزدیک تر می شود تا این که عملاً بیرون ویلا می ایستد، ولی مه آن قدر غلیظ است که نمی شود داخل ماشین را دید. موتور تپ تپی می کند و نورها درخت سیب مان را روشن می کند، ولی کسی پیاده نمی شود. زمان می گذرد و من نمی دانم آن ها چه می کنند. کی را نگاه می کنند. کلمات با ترس به ذهنم می آید. اولین باری نیست که احساس می کنم تحت نظرم، و به خودم می گویم که مسخره شده ام. چه کسی من را تحت نظر خواهد گرفت؟ با این همه، نمی توانم جلو اشک هایم را بگیرم. آخرین باری که درخواست تکرار نسخه را داشتم دکترم از من پرسید که آیا داروهای خواب آور عوارض جانبی داشته اند؟ من گفتم نه، ولی حس ناراحتی به درون من رخنه کرده است و پوستم می لرزد و ذهنم می پرد و تمرکز کردن سخت است. واقعاً باید مصرف آن ها را متوقف می کردم. من عصبانی و بدگمان هستم و به سختی خودم را می شناسم.

این فقط یک ماشینه.

حالا چراغ های دیگری ظاهر می شوند و لندرور قدیمی دن وارد دید می شود. با عجله به سمت مبل می روم، لم می دهم و با دستی که هنوز می لرزد کتابم را برمی دارم. آرام خواهم شد. دن لخ لخ کنان وارد اتاق می شود، کتش را روی مبل نزدیک پای من پرت می کند و با چشمان سرخش به من نگاه می کند. وحشتناک به نظر می رسد. خشم و خوشحالی درونم با هم مبارزه می کنند: خشم می برد.
«کدوم جهنمی بودی؟ کی با توئه؟»
«با من؟» دن از بالای شانه اش نگاه می کند.
«اون یکی ماشین؟»
«اون یکی ماشین؟»
«قراره هرچی رو من می گم تکرار کنی؟ چرا زنگ نزدی؟»
«موبایلم رو گم کردم.»
«کجا؟»
با تشر می گوید: «اگه می دونستم که دیگه گم نشده بود.»
«نه...»
او هر دو دستش را جلوش گرفته و انگشتانش از هم باز است. «ببخشید. باید از خونه ی هری(۳۲) بهت زنگ می زدم ولی روی مبلش خوابم برد.»
وقتی دن، هری و دوست دختر هری، کلوئه(۳۳)، را تصور کردم که جلو شومینه ی خانه ی هری با یک جعبه بودوایزر و چیپس ترتیلا و سالسا ولو شده اند، طبق عادت شنبه شب ها قبل از این که چارلی بمیرد، دلم درد گرفت.
«من نگران بودم.»
«تو همیشه نگرانی. می رم چند ساعتی دراز بکشم و خودم رو تمیز کنم.»
دن از نگاه خیره ی من فرار می کند و با گام های بلند از اتاق بیرون می رود و بالای پله ها انگشت شستش را نشان می دهد. لحظه ای بعد، جیرجیر باز شدن در حمام و، با باز شدن شیر، صدای شرشر آب را می شنوم.
نمی دانم آیا بعد از دوشش پایین خواهد آمد یا نه. نمی دانم چرا خودم نمی توانم این پیشنهاد را بدهم. خیلی زود، در اتاق خواب باز و بسته می شود. فنرهای تخت غژغژ می کند.
در حمام، بخار شده و ابر بی اطمینانی بالای سرم می گردد. پنجره ی کوچک را باز می کنم و حوله ی دن را از روی زمین برمی دارم. وارد اتاقک شیشه ای می شوم، دوش را باز می کنم و تا گرم شدن آب می لرزم. او واقعاً همه ی شب خانه ی هری بود؟ من با ژل استوقدوس خودم را می شویم: رایحه ای آشنا، آرامش زمان کودکی، ترس هایم را حل می کند، تا این که یک به یک آن ها را بشویم و از فاضلاب بیرون بریزم. دلیلی نداشتم که فکر کنم دن به من دروغ گفته است. سوگْ قضاوت من را مخدوش کرده است. چنگ انداختن من به واقعیت در بهترین شرایط کم اهمیت شمرده می شود. پائولا همیشه من را تشویق می کرد افکارم را منطقی پیش ببرم، نه این که تسلیم ترس شوم. او گفت: «ذهن می تواند از یک فکر چند سناریوی ممکن خلق کند و اکثر آن ها صحیح نیست.» من خسته تر از آن هستم که در موردش درست فکر کنم.
از زیر دوش بیرون می آیم، از افکارم بیرون می آیم، و پیژامه ام را می پوشم. من دن را ترک می کنم تا کمبود خوابش را جبران کند. از چیزی که احتمال دارد بگویم می ترسم، از چیزی که احتمال دارد بشنوم می ترسم، و نگرانم تا این که پایین می روم تا ببینم ماشین هنوز بیرون هست یا نه ـ ولی رفته است.
در انباری هوا خیلی سرد است، نفسم بخار می شود. به بخاری تلنگری می زنم و دستکش خاکستری بدون انگشت را دستم می کنم. میز تلفنی که سمباده زدم روی ورق های روزنامه و آماده ی رنگ آمیزی است. برای تولد خانم جونز است. او همیشه از میز من تعریف می کند. چرتکه را داخل رنگ می کنم و رنگ گچی سبز پسته ای را به چوب بدون رنگ می کشم. دن دلبستگی من به اثاث قدیمی را درک نمی کند، ولی من عاشق ارتقای استفاده و نگه داری تکه ای کوچک از تاریخ هستم. من همیشه به مالکان اصیل فکر می کنم: زندگی آن ها شبیه به چه بوده، آن ها خوشبخت بوده اند؟ رفت وروب قلم موی رنگ به من آرامش می دهد و وقتی کارم را تمام می کنم تنش از شانه هایم دور شده است، ترس هایم به جایی می روند که دیده نمی شوند. موبایلم زنگ می زند و صفحه را باز می کنم. پدربزرگ است که تایید می کند ناهار ساعت یک است ـ نه به خاطر این که فراموش می کنم، ما بیش تر یک شنبه ها می رویم، ولی از وقتی مادربزرگ برای تولد هفتاد سالگی اش که پارسال بود یک موبایل خریده، همیشه به من پیام می دهد. جوابی می دهم که خوب تر از حسم است، و گوشی را درون جیبم سر می دهم. بهتر است که دن را بیدار کنم.
آب گوشت ملایم و غلیظ بود. آن را داخل یک کاسه ی چینی سفید ریختم، و با انگشت قطره هایی را که از کناره ها ریخته بود پاک کردم. پدربزرگ استیک را برید و مادربزرگ سبزی های بخارپز خوش رنگ را در کاسه ای می ریخت و سرو می کرد. با بوی پودینگ یورکشایر(۳۴) دهنم آب افتاد. عصبی هستم. صبحانه نخورده ام و آن قدر بدخلق هستم که احساس گرسنگی نمی کنم. «الکل ننوشید.» روی بطری قرص خوابم نوشته شده است، ولی این فقط اخطاری معمولی است، مگر نه؟ و همه ی ما این چیزها را ندید می گیریم. با چنگال گوشت را به دهان می گذارم و به خاطر سس ریشه ی خردل آب بینی ام سرازیر می شود. مادربزرگ دستمالی به من می دهد و از «مرد جوان خوبی» می گوید که آمده بود تا کامپیوتر جدیدشان را راه بیندازد، و این که چه طور هر روز از گوگل استفاده می کند.
شانه هایم از خنده ای که جلوش را گرفته ام می لرزد و سعی می کنم تا نظر دن را جلب کنم. او روی بشقابش قوز کرده است و غذایش را به اطراف پخش می کرد و تا زمانی که شروع به تمیز کردن میز کردم به اطراف نگاه نکرد. بشقاب های کثیف را به آشپزخانه بردم و ظرف سفالی را نزدیک سینک گذاشتم. اغلب پدربزرگ و مادربزرگم را تشویق می کردم یک ماشین ظرف شویی بخرند. هم از نظر مالی توان پرداخت داشتند و هم جایش را داشتند. همیشه می گفتند بهش فکر می کنند، ولی فکر می کنم دوست داشتند مدل قدیم ظرف بشویند: کنار هم بایستند، مادربزرگ بشوید و پدربزرگ خشک کند، و با هم در مورد این که کدوها چه قدر بزرگ شده اند و نوع پرنده های روی دان خوری صحبت کنند.
صدای پدربزرگ از دیوار می گذشت، آهسته و کلفت. اگر نمی شناختی اش، فکر می کردی که سیگاری است. دن می خندد و یک ثانیه طول می کشد تا صدا را تشخیص بدهم. از وقتی که آن را شنیدم خیلی زمان می گذرد. ما با هم بزرگ شده ایم و گاهی فکر می کنم طبیعی است که از هم فاصله گرفته ایم. آیا به هر حال این اتفاق می افتاد و نباید شرایط را مقصر دانست؟
مادربزرگ کاستر خانگی را برای مارمالاد سیب که در فر گرم می شد هم می زد. روی پنجه ی پایم ایستادم و ظرف را از بالای کابینت برداشتم، همان که صورتی بود و گاوها رویش چرا می کردند. زیر شیر می شوریمش.
«گریسی، من اون روز ایمیلی از دوستم جان گرفتم. بالای یخچاله.»
«پرینتش کردی؟»
«بله. اون یک دستور غذایی فرستاده که من می خواستم برات بفرستمش.»
دهانم را باز کردم که برایش توضیح بدهم «فرستادن» چیست، و دهانم را بستم. برای الان همین قدر که درگیر نوشتن ایمیل شده کافی است، و در موضوع هر ایمیل می نویسد «این از طرف مادربزرگ است» و بعد تلفن می زند که مطمئن شود من دریافتش کرده ام.
دستور پخت پلو ایتالیایی کدوحلوایی است، به نظر خوشمزه می آید. برای هفته ی آینده درستش می کنم، البته برای دن استیک می پزم، وگرنه او سبزی ها را با چنگالش بلند می کند و می پرسد گوشتش کجا مخفی شده است.
«لکسی(۳۵) رو دیدم.»
وقتی اسم مادر چارلی به میان می آید، خشکم می زند.
«باز هم مست بود، به سختی سرپا ایستاده بود.»
وقتی چارلی زنده بود، لکسی دوست داشت بنوشد، ولی از وقتی دخترش مرد کاملاً از کنترل خارج شد. مادربزرگ شعله ی گاز را خاموش و رو به من کرد. «نمی دونستم باید بهت بگم، گریس. آخرین چیزی که می خوام اینه که اون زن تو رو غمگین کنه.» مادربزرگ هیچ وقت برای لکسی احترام زیادی قایل نبود.
«چی به من بگی؟»
«اون می خواد تو رو ببینه.»
از فکر رو به رو شدن با مادر بهترین دوستم نبضم به شدت می زد. از زمان مراسم تدفین چارلی او را ندیده بودم. مراسم تدفین را هم مجبور شدم ترک کنم، زیرا لکسی به من گفته بود که به خاطر مرگ دخترش هرگز من را نخواهد بخشید.
آن چه قبل از مرگ چارلی اتفاق افتاد تقصیر من نبود. تقصیر چارلی هم نبود. چه طور اتفاق افتاده بود؟ پس چرا چارلی فرار کرده بود؟ صداهایی در سرم نجوا می کنند و من نشنیده می گیرم شان، ولی از بین نمی روند.
مادربزرگ کاستر را در ظرف می ریزد و آن را به من می دهد تا به ناهارخوری ببرم. وقتی راه می روم، می پاشد و مایع داغ روی دستم می ریزد، ولی من اصلاً توجهی نمی کنم. مادربزرگ با مارمالاد سیب دنبالم می آید. الان دیگر نمی توانم چیزی بخورم. پشت میز می نشینم، قاشقم را سفت در دستم گرفته ام. زمزمه ی صداهای اطرافم بیش تر و بیش تر از من فاصله می گیرند تا این که نامفهوم می شوند. من لبخند می زنم و با سر تایید می کنم به امید این که در لحظه ی درستی این کار را انجام می دهم، ولی در تمام مدت یک فکر در ذهنم می چرخد: لکسی از من چه می خواهد؟

۳

آن موقع

کم کم دنیا دست از چرخیدن برداشت و متوجه شدم پدربزرگ با دست گرم و محکمش پشتم را با حرکات دایره ای کوچک مالش می داد.
او من را وادار کرد، «آهسته نفس بکش، گریس»، من ابر هوا را همانند قطار بخار به بیرون دادم. سوز باد من را به سرفه انداخت. اشک از گونه های یخ زده ام سرازیر بود و با پنج شماره نفسم را بیرون می دادم و تو می کشیدم، این طوری یاد گرفته بودم، تا این که احساس آرامش کردم، کمرم را راست و نرده ی آهنی را ول کردم. آن قدر محکم به آن ها چنگ زده بودم که لکه های سبز خزه ای در دستکشم نشست. دست هایم را به هم زدم، و همین که عمارت ترسناک روبه رویم را برانداز کردم، خرده های رنگ را روی سنگ فرش ریختم.
«مجبورم نکن اون جا برم.»
«می دونم که این عمل برات سخت بوده .»
این کم ترین چیزی بود که می شد گفت. موضوع فقط کسانی که پشت سر گذاشته بودم، اتاق زرد آفتاب گردانی ام، یا مدرسه ام که دلتنگش بودم نبود؛ موضوع صداهایی بود که خانه را شکل می دهند. هر روز صبح با صدای شکستن امواج از خواب بیدار شدن و غژغژ پله ی سوم موقعی که یک نفر پایش را رویش می گذارد، جیغ مرغ های دریایی هنگام رفتن به مدرسه و قرچ قروچ ریگ های زیر پا زمان دویدن در امتداد ساحل موقع برگشت به خانه، و پر شدن ریه ها با هوای نمکین.
همیشه عاشق دیدن پدربزرگ و مادربزرگم موقع تعطیلات مدرسه بودم. می دیدم که روستای جالب اکسفوردشایر(۱۷) هر سال گسترده تر می شود و خانه های آجرقرمز به حومه اش اضافه می شوند، یک میخانه، یک کافی شاپ. مادربزرگ گفت: «اسباب راحتی فراهمه.» ولی باز هم حس خانه به آدم دست نمی داد. صدایش شبیه خانه نبود. دیگر هیچ وقت وقتی که باد و باران روی صخره ها اعلان جنگ می کنند و برق فانوس دریایی از بین پرده های اتاق سوسو می زند زیر ملحفه جمع نمی شوم.
پدربزرگ که همیشه خوش بین بود گفت: «خیلی زود دوست پیدا می کنی.»
«اگه بفهمن که چه کار کردم، نه.»
«دست از سرزنش خودت بردار. هیچ کس چیزی نمی فهمه مگه این که بهشون بگی.» پدربزرگ کلاهم را مرتب کرد. «تو باید بری مدرسه، گریسی.» او لبخند زد، ولی باعث نشد که چشم هایش حالت عادی بگیرد. من با سر تایید کردم، و از ایجاد چنین قشقرقی احساس گناه می کردم. الان نه ساله شده بودم و باید این طوری عمل می کردم. اگر مادربزرگ آن جا بود، مستقیم وارد می شدم.
«یالا.» او دستش را که چروک خورده بود و لک پیری رویش بود دراز کرد. «بیا بریم تو.»
من انگشتانم را دور انگشتانش قلاب کردم و از بین زمین بازی بایر گذشتیم. من تازه سفرهای گالیور را تمام کرده بودم و وقتی به پایین پله های بتنی رسیدیم و به ساختمان معظم قرمزی خیره شدم احساس لی لی پوتی ها بهم داست داد. میلیون ها بار بزرگ تر از دبستان پیشین من بود.
پدربزرگ جوری نگاه کرد که انگار می خواهد صحبت کند ولی در عوض سرش را تکان داد، و به آرامی دستم را کشید تا این که پاهای بی رغبت من او را تا گرمای جنگل استوایی مدرسه ی جدیدم دنبال کرد.
داخل ورودی متصدی ای که لبخند نمی زد پشت میز نشسته بود. روی دیوار بالای سرش که به رنگ زرد نرگسی بود نوشته شده بود: «انجمن یادگیری گرینفیلدز(۱۸) به شما خوشامد می گوید!»
پدربزرگ شانه ام را نوازش کرد. «گریس متیوز. روز اولشه.»
متصدی به ما اشاره کرد که روی صندلی های صورتی که احتمالاً زمانی قرمز بودند بنشینیم، و من با تشکر در نرمی غرق شدم. پاهایم در هوا آویزان بود. ظرف غذای پلاستیکی جدیدم را به میزی می کوبیدم که رویش حک شده بود: «خانم مارخام(۱۹) خوبه.»
پدربزرگ در فکر رفت: «خانم مارخام معلم ابتدایی هاست؟»
وقتی به اطراف نگاه می کردم، تکه نخی را که روی صندلی فرسوده ام افتاده بود برداشتم. هیچ نقاشی یا کاردستی ای دیوارهای رنگ ورورفته را مزین نکرده بود. در یک گوشه درخت کریسمس رهاشده ای بود، شاخه هایش تقریباً لخت بودند، یک رشته چراغ رنگی خیلی کوتاه دور وسطش پیچیده شده بود. من هرگز نمی خواستم دوباره کریسمس را جشن بگیرم. چند هفته پیش، حسی مشابه بقیه ی نه ساله ها داشتم و حالا مشاور خودم را داشتم، پائولا(۲۰). از جلسات درمانی هفتگی و صحبت درباره ی احساساتم بدم می آمد ـ انگار می توانست چیزی را تغییر بدهد. حالا آرزو می کردم در مطب پائولا بودم، رنگ آبی دیوارهایش حس غرق شدن در من ایجاد می کرد. آرزو می کردم هر جایی بودم به جز این جا.
بوی محصولات پاک کننده حال به هم زن بود و دلم آشوب شد، حسرت مدرسه ی قدیمم من را مغلوب کرده بود: بوی کفش ورزشی و روزنامه دیواری، دوستان قدیمی ام، لی لی و استپ گرگی. سرم را تکیه دادم و چشم هایم را بستم. به طور ترسناکی ساکت بود. به ما گفته شده بود که تا بعد از ثبت نام نیاییم، بنابراین نباید چندان احساس مغلوب شدن می کردم ولی حس بدتری داشتم. باید به محض شروع شدن درس به آن ملحق می شدم. نفس عمیقی کشیدم، همان طور که پائولا به من یاد داده بود، و سعی کردم خودم را به مکان شادی انتقال دهم. خودم را در اتاقم تصور کردم، اتاق واقعی ام، اتاقی که شاید واقعاً دیگر هرگز نبینم. مشت هایم کم کم باز شدند و باید خوابم برده بوده باشد، زیرا تق تق پاشنه های کفش من را بیدار کرد. برای چند ثانیه واقعاً باور کردم که همه چیز عادی بود. من به خانه برگشته ام و مامان برای بابا شام درست می کند.
پدربزرگ گفت: «ایشون خانم بیتون(۲۱) هستن. وقتی تو رو ثبت نام می کردم، ایشون رو دیدم.»
مدیر با لبخندی حاکی از همدلی جلو من ایستاد. «گریس، از دیدنت خوشوقتم.» این اواخر از این لبخندها خیلی دیده بودم.
ساکت به او خیره شدم، لب هایم بدون حالت و جدی بود.
«مایل هستین با من بیاین، آقای رابرتز(۲۲)؟ کمی کار اداری هست که باید انجام بدیم. گریس، زیاد طول نمی کشه.»
آن ها روی میز پذیرش قوز و سرهای شان را به هم نزدیک کرده بودند و یواشکی صحبت می کردند، و گهگاهی نگاه هایی نگران به من می انداختند.
پدربزرگ کمی بعد بای بای کرد و با خنده ای تقریباً زیاد از حد پت وپهن و با صدای تقریباً بلندی گفت: «بعداً می بینمت، عزیزم.» موقعی که بیرون رفتنش را نگاه می کردم، صدای قدم هایش طنین بلندی داشت و به قلبم می کوفت.
من تندتند پشت خانم بیتون از میان هزارتوی راهروهای مشابه می گذشتم، و هر بار که از جلو پنجره ای می گذشتیم پا سست می کردم و مشتاق نگاهی گذرا به پدربزرگ می انداختم که سرش را در برابر باد خم کرده بود و دست های بدون دستکشش را درون جیب های مخمل کبریتی اش فرو کرده بود. کفش های جدید کلارکم روی لینولئوم جیرجیر کرد و من احساس کردم که روی پاشنه ام تاول زد.
خانم بیتون در کلاسی را هل داد و باز کرد: «ایناهاش.» دریایی از صورت به سمت ما برگشت و من هرگز به اندازه ی آن لحظه خودم را کوچک احساس نکردم.
«گریس، ایشون خانم استیلز(۲۳) هستن.»
خانم استیلز عینکش را روی پل بینی اش برد. او شلوار پوشیده بود و از معلم قبلی من جوان تر بود، او همیشه پیراهن می پوشید. من دعا کردم از من نخواهد خودم را معرفی کنم.
«یه جای خالی اون عقب هست، گریس»
عجولانه، با خیالی آسوده، با سرعت به سمت صندلی خالی رفتم. با سرعتی بیش از آن چه باید، با کفش هایی که هنوز به پایم جا نیفتاده بود، به طرف صندلی پریدم. لحظه ای که احساس کردم دارم سر می خورم، دست هایم را از هم باز کردم تا جلو افتادنم را بگیرم. ظرف غذایم گرومپی به زمین افتاد و من هم کنارش ولو شدم، آرزو کردم می توانستم بمیرم.
وقتی دامنم را پایین کشیدم تا اندک شان باقی مانده ام را حفظ کنم و چهاردست وپا رفتم تا ناهارم را بردارم، به هیچ کس نگاه نکردم. قاشق غذاخوری ام گم شده بود، ولی اهمیتی ندادم. درِ ظرف جدید غذایم با زاویه ی غیرمعمول آویزان بود، یکی از لولاهایش شکسته بود، ولی من همه چیز را با فشار به داخل برگرداندم و در بغلم گرفتم. قوزکم آسیب دیده بود و وقتی بلند شدم جلو اشکم را گرفتم.
«فکر کنم این مال توئه؟»
پسری صندلی اش را سمت من کج کرد و تکه ای کاغذ را به سمتم هل داد.
با سر رد کردم. به زحمت به جلو آمد.
«یادت نره چه قدر دوستت داریم، گریسی.»
خشکم زد، چون چیزهایی که از روی محبت توسط پدربزرگ نوشته شده بود با لحنی مسخره بلند خوانده شد. همین که کلاس شروع کرد به خنده ی مسخره، کاغذ را قاپیدم.
پسر با انگشت بهم سیخونک زد. «ببین، صورت دارچین به اندازه ی موهای این قرمزه!»
«بسه، دنیل گیبسون(۲۴).» خرسند از مداخله ی خانم استیلز، لنگ لنگان به سمت صندلی ام رفتم. به زمین خیره شده بودم، انگار می توانست به جاده ی آجر زرد(۲۵) تبدیل شود تا من را به سمت جادوگر شهر اوز(۲۶) ببرد. هیچ جا خانه نمی شود.
سر هر میز دو صندلی بود. من متوجه بغل دستی ام نشدم تا این که او کتابش را وسط میز سر داد تا من هم بتوانم استفاده کنم. من با خصومت می توانستم کنار بیایم ولی مهربانی من را به گریه می انداخت. تازگی ها خیلی این کار را کرده بودم.
سعی کردم با تصور این که در ساحل هستم خودم را آرام کنم، ولی این باعث شد که یاد خانه بیفتم، می خواستم سرم را روی میز بگذارم و از این همه بی انصافی هق هق گریه کنم. انگار ساعت ها گذشت تا این که زنگ ناهار خورد.
وقتی کلاس به سمت در هجوم برد، خانم استیلز به طرف انتهای کلاس آمد.
او به دختری که کنار من بود و وسایلش را داخل کوله پشتی صورتی می ریخت گفت: «شارلوت(۲۷)، می شه لطفاً با گریس بری و بهش نشون بدی که کجا ناهار می خوریم؟»
شارلوت گفت: «باشه.»
وقتی از میان راهروهای مازشکلْ مارپیچی می رفتیم، شارلوت پرسید: «اهل کجایی؟» او قدبلند بود. برای این که بهش برسم باید تقریباً می دویدم. قوزکم اذیتم می کرد ولی شکایتی نکردم و شاکر بودم که تنها نبودم. «چرا دیر شروع کردی؟»
انتظار این سوال را داشتم، ولی دروغ هایی که جلو آینه ی اتاقم تمرین کرده بودم ته گلویم گیر کرد. شارلوت ایستاد و من به سختی آب دهانم را قورت دادم، فکر کردم منتظر جواب من است، ولی بعد متوجه شدم که آن جاییم، رسیدیم به غذاخوری. سالن غذاخوری شبیه سالن زندانی بود که قبلاً در تلویزیون دیده بودم: ردیف هایی از میزهای خاکستری و صندلی های نارنجی. ناهار تازه شروع شده بود، ولی چیپس و خرده نان همه جا روی زمین پارکت پخش بود. به شدت در حسرت مدرسه ی قدیمی ام بودم، که در کلاس مان ناهار می خوردیم، بیسکویت کلاب را با بیسکویت پنگوئن و ماست را با کیک عوض
می کردیم.
«خب، این جا غذاخوریه. به قول مامان "چندان لوکس نیست" ولی می دونی...»
با سر تایید کردم، با این که اصلاً نمی دانستم در مورد چی حرف می زد.
شارلوت برای دو دختری که گوشه ای چمباتمه زده بودند دست تکان داد. «اون ها اسمی و شیوان هستن. بعداً معرفیت می کنم. من معمولاً با اون ها می شینم ولی امروز نه. بیا.»
دوان دوان پشت سر شارلوت رفتم، و به جلو خم می شدم تا صدایش را بشنوم.
«می تونی بعد مدرسه بیای خونه مون، می آی؟ می تونم موهات رو درست کنم و آرایشت کنم. مامانم خواننده است و یک عالمه وسایل باحال داره. معمولاً خونه نیست، برای همین نمی فهمه.»
نمی توانستم. پدربزرگ می آمد دنبالم. به علاوه، اگر با آرایش می رفتم خانه، پدربزرگ از کوره درمی رفت.
نمی خواستم مثل بچه ها به نظر بیایم. گفتم: «شاید.»
«این جا بنشینیم.» شارلوت دنگی وسایلش را کنار پسری که سر کلاس من را مسخره کرده بود انداخت. من مردد بودم، با خودم فکر کردم بهتر از تنها نشستن بود، ولی حس کردم گونه هایم داغ شد.
شارلوت به من خیره شد. «بفرما بنشین.» چشمان سبز روشنش من را به یاد گربه ی پیرمان بسی(۲۸) انداخت، و حسی به من گفت که می توانم به او اعتماد کنم.
هر وقت مضطرب بودم، انگار گلویم قفل می شد، ولی به هر حال نشستم و ناهارم را بیرون آوردم. اگر هنوز قاشق داشتم، کمی ماست می خوردم. زردآلو هم بود: میوه ی مورد علاقه ام. به پسره، دنیل، اخمی کردم، بعد قوطی آب سیبم را برداشتم و درونش نی کردم و جرعه ی کوچکی سر کشیدم. شارلوت بطری شیرموزش را تکان داد.
شارلوت به دنیل لبخند زیرکانه ای زد. «می تونی یه نی برام بیاری؟»
«آره.» قرمز شد، صندلی اش را هل داد عقب و با تکبر، با حالتی که من خیلی باحالم، در سالن راه رفت.
«نگاه کن!» شارلوت ساندویچ نصفه ی دنیل را چنگ زد و نان رویی اش را برداشت. بطری سس گوجه را از جای چاشنی ها برداشت و آن را روی مربای توت فرنگی ریخت، و بعد دوباره نان را سر جایش گذاشت.
وقتی دنیل برگشت و ناهارش را برداشت و یک گاز محکم زد، از وحشت خشکم زده بود. یک بار جوید، دو بار جوید، بعد همه چیز را تف کرد و دهنش را با آستینش پاک کرد.
شارلوت به او اشاره کرد. «اوه، نگاه کن! صورتش به اندازه ی ساندویچش قرمزه.»
دنیل ایستاد. دست هایش در کنارش گره خورده بودند. «کی این کار رو کرد؟»
«من این کار رو کردم. حقت بود، به خاطر این که روز اولِ گریس خیلی توهین آمیز باهاش رفتار کردی.»
«تو یه کولی خبیثی، شارلوت فیشر.» دنیل ناهارش را ریخت داخل کوله پشتی اش، به من خیره شد و من خودم را باختم. «تاوانش رو می دی.» با داد و فریاد به سمت در خروجی رفت.
شارلوت داد زد: «شرت کم!»
گفتم: «باورم نمی شه این کار رو کردی، شارلوت.»
او گفت: «اگه قرار باشه با هم باشیم، اسمم چارلیه نه شارلوت. یکی می خوای؟»
دهنم خشک تر از آن بود که بتوانم چیزی بخورم، ولی یک تکه پنیر و چیپس پیاز برداشتم و روی زبانم گذاشتم.
«خب چرا این جا اومدی، گریس؟»
چیپس توی دهنم خشک و سنگین شد. سعی کردم قورتش بدهم، ولی راه گلویم بسته شده بود.

نظرات کاربران درباره کتاب خواهر