فیدیبو نماینده قانونی کتابسرای بیان و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب مهارت سخن گفتن و سخنرانی
همراه با مهارت گوش دادن و مهارت پرسیدن

نسخه الکترونیک کتاب مهارت سخن گفتن و سخنرانی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب مهارت سخن گفتن و سخنرانی

سخن گفتن، گوش دادن و پرسیدن که از ارکان اصلی یاد گرفتن و به کار بستن هستند، این هدف را محقق می‌سازند. در قرن حاضر سازمان علمی، فرهنگی، تربیتی سازمان ملل متحد «یونسکو» یادگیری را استقرار بر چهار ستون: «یادگیری چگونه زیستن، یادگیری با هم زیستن، یادگیری چگونه انجام دادن و یادگیری چگونه آموختن می‌داند»؛ سخن گفتن، گوش دادن و پرسیدن از مهارت‌های اساسی و زمینه‌ساز چگونه آموختن و چگونه به کار بستن و پیشگیری‌کننده از ناکامی، افسردگی، اضطراب و آسیب‌های اجتماعی عصر انفجار اطلاعات است.
با توجه به نیازسنجی‌های انجام‌شده و تشخیص ضرورت مذکور، کتاب «مهارت سخن گفتن» در سه فصل به رشته‌ی تحریر درآمده است.
گروه هدف این کتاب سخنوران، مدرسان، دانش‌آموزان و دانشجویان می‌باشند. لیکن سعی شده در تدوین و تنظیم مطالب، اصل ساده‌نویسی و روان بودن مطالب و از همه مهمتر سودمندی (کاربردی) بیش از هر چیزی مورد توجّه قرار گیرد تا برای همه‌ی علاقه‌مندان، قابل استفاده باشد.

ادامه...
  • ناشر کتابسرای بیان
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.97 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۶۰ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب مهارت سخن گفتن و سخنرانی

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



فصل اوّل: مهارت سخن گفتن و سخنرانی

بخش یکم: مهارت سخن گفتن

سخندان پرورده پیر کهن
بیندیشد آنگه بگوید سخن

مزن تا توانی به گفتار دم
نکو گوی گر دیر گویی چه غم

بیندیش و آنگه برآور نفس
وز آن پیش بس کن که گویند بس

به نطق آدمی بهتر است از دواب
دواب از تو به گر نگویی صواب
«سعدی»

زبان وسیله ی نقل و انتقال افکار، اندیشه ها و افشاکننده ی شخصیت و منش و فرهنگ انسان هاست، به وسیله ی زبان و جلوه ی آن: «سخن» از نظریات، باورها و اعتقادات یکدیگر باخبر می شویم. به وسیله ی سخن نیازها و خواسته های خود را اظهار کرده و از نیازها و خواسته های دیگران اطلاع پیدا می کنیم. از همه مهمتر به وسیله ی سخن گفتن با هم ارتباط برقرار کرده و به تعامل می پردازیم. به همین دلیل می گویند زبان و جلوه ی آن: «سخن» یکی از بزرگترین نعمت هایی است که خداوند متعال به انسان ارزانی داشته و بین او و سایر موجودات تمایز قایل شده است.
همان گونه که انجام هر عمل انسانی دارای مقررات و قواعد خاصی است، سخن گفتن هم از این قاعده مستثنی نبوده و آن هم دارای اصول و آداب و مقررات ویژه ی خود می باشد که در اینجا به پاره ای از آنها اشاره می کنیم. اما قبل از آنها به هنر سخن گفتن از دیدگاه های مختلف می پردازیم.

تعریف گفتن

گفتن را می توان به معانی زیر به کار برد: بیان کردن، ارتباط برقرار کردن، شریک شدن، آشکار کردن، اعلام کردن، گزارش دادن.
در ارتباط بین فردی، گفتن عملی است که توسط سخنور برای به زبان آوردن عقیده، نظر، احساس یا واقعیت صورت می گیرد.
بحث مهارت سخن گفتن را با پاسخ به پرسش های: چه بگوییم؟ چرا بگوییم؟ چگونه بگوییم؟ آغاز می کنیم.

چه بگوییم؟

۱) اطلاعات واقعی
۲) احساسات، افکار، عقاید، نظرات
۳) انتخاب ها
۴) دلایل و توضیحات
۵) نحوه ی عمل (روش ها)

چرا بگوییم؟

۱) برای دادن اطلاعات
۲) برای تلاش در درک مخاطب
۳) برای حمایت از گفته ها و ادعاها
۴) اطمینان بخشی
۵) برای حل تناقضات و تصورات غلط
۶) برای رفع اشکالات در برقراری تفاهم
۷) برای ابراز صمیمیت
۸) برای قانع کردن دیگران

چگونه بگوییم؟

۱ـ با استفاده از واژه های ساده، واضح و غیرتهدیدکننده
هر فرد گوش کننده، با یک صافی به شما مراجعه می کند که اگر لحن شما مبهم و غیر قابل تحمّل باشد، صافی به کار می افتد.
پس تلاش کنید یک مصاحب سرزنده باشید. داستان هایی را تعریف کنید که مطلوب گوش کننده باشد. در صورت امکان، مزاح کنید. اگر بر اثر گفته های شما، مخاطب لبخند بزند یا خنده ای کند، قدم بزرگی در راه کسب اعتماد و اطمینان او برداشته اید.
۲ـ با استفاده از واژه هایی که گوش کننده مایل به شنیدن آنهاست
از تصاویر و تخیل او کمک بگیرید و واژه هایی را استفاده کنید که نظر شما را به خوبی منتقل کنند. از مثال هایی استفاده کنید که برای مخاطب، آشنا است برای این کار، شما باید با زبان و لغات فرد مخاطب آشنا باشید (این روش در نحوه ی برخورد مردمی به کار می رود).
۳ـ با احتراز از لغات طردکننده
این لغات موجب ترس، شک و عدم اطمینان می شوند و باعث به وجود آمدن احساس مخالفت مخاطب می گردند. همچنین از به کار بردن واژه های تخصصی (مثلاً وازدفرانس، آناستوموز مجدد خودبخودی و...) در صحبت های عمومی و خودمانی باید احتراز کرد. لغات تخصصی، موجب سردرگمی می شوند و یا گاهی این احساس به مخاطب دست می دهد که شما اظهار فضل می کنید. لذا موجب تیره شدن دورنمای موفقیتتان می شود. تا حد امکان از لغات ساده استفاده کنید و بر توصیف عملی، تمرکز کنید.
۴ـ با استفاده از نوشته ها و اسباب بصری
مردم نمی توانند فقط بنشینند به شما گوش کنند و به صورتتان نگاه کنند. استفاده از اسباب بصری موجب می شود که گفته های شما زنده تر، جالب تر، قابل فهم تر و بخاطر سپردنی تر شوند. سعی کنید سخن شما کامل و دقیق باشد. تمام اطلاعات نیز باید کامل و دقیق باشند. بدین ترتیب شما هم در وقت صرفه جویی می کنید و هم اطمینان مراجعه کننده را جلب می کنید.

نکات اساسی در مورد نحوه ی گفتن

دقّت(Accuracy): گفته ی شما باید دقیق باشد. دقّت آن بستگی به صحیح بودن، در موارد زیر دارد:
۱ـ دستور زبان ۲ـ هجی کردن ۳ـ ظاهر اشکال ۴ـ واقعیت ها و اعداد.
همچنین، جمله باید کامل باشد. تمام جزئیات و واقعیت های مهم باید ذکر شوند و شامل پاسخ به سوالات زیر باشد که دانستن آنها برای شنونده مهم یا لازم است. مثلاً چه باید کرد؟ چه کسی باید آن را انجام دهد؟ چرا باید آن را انجام داد؟ چه زمانی باید آن را انجام داد؟ کجا باید آن را انجام داد؟ چگونه قرار است انجام شود؟ با چه کسی قرار است انجام شود؟
ایجاز (Brevity): جمله ای موجز است که «مختصر و مفید» باشد.
۱ـ اگر می توانید آن را در یک کلمه بیان کنید در دو کلمه نگویید.
۲ـ اگر می توانید آن را در یک جمله بگویید در دو جمله نگویید.
۳ـ اگر می توانید آن را در یک پاراگراف بیان کنید در دو پاراگراف نگویید.
برای مثال به جدول زیر توجّه کنید:



وضوح(Clarity): سخن شما زمانی وضوح دارد که منسجم باشد؛ یعنی اینکه عقایدتان را به خوبی تعریف کرده اید و آنها را براساس یک برنامه ی دقیق برای رسیدن به یک هدف واحد، منظم کرده اید. برای رسیدن به این هدف، سعی کنید که: عقایدتان را به درستی و به طور مناسب سازماندهی و منظم کنید؛ از کلماتی که زمان را بیان می کنند، درست استفاده کنید؛ از واژه های بینابینی استفاده کنید؛ یعنی واژه هایی که نه تخصصی باشند و نه عامیانه، نه خیلی ادبی باشند و نه محاوره ای.
شما می توانید با استفاده از لغات آشنا و ساده، به وضوح بیان مقصود کنید تا بتوانید افکار و عواطف شنونده را به حرکت درآورید.
از لغات ساده و آشنا استفاده کنید، یعنی لغاتی که شنونده، با آنها آشنایی داشته باشد. لغات فنی را به زبان عامه ی مردم بیان کنید. مثال:



ـ از لغات غیرانتزاعی استفاده کنید، چراکه بهتر درک می شوند.
ـ استفاده از لغات اختصاصی را به عمومی ترجیح دهید. یعنی برحسب ویژگی های مخاطبان از لغات اختصاصی استفاده کنید.



سادگی (Simplicity): تلاش کنید بجای لغات دو بخشی یا بیشتر، از لغات یک بخشی استفاده کنید. مثال: (تلاش î سعی) و (به کارگیری î استفاده)

هنر سخن گفتن از دیدگاه های مختلف

تا مرد سخن نگفته باشد
عیب و هنرش نهفته باشد
«سعدی»

شیوه ی سخن گفتن نه تنها معرف شخصیت افراد است، بلکه با توجه به آن به میزان دانش و تحصیلاتشان نیز پی می بریم. کسی که از هنر سخنوری آگاه است و با استفاده ی درست کلمات و عبارات آشنایی دارد، قادر به گشودن هر در بسته ای است و از هر مهلکه ای رهایی می یابد. عبوس ترین و خشمگین ترین چهره ها را باز کرده و خنده بر لبانشان جاری می سازد و بدین وسیله شادی را بر خود و دیگران عرضه می کند. چنانکه حضرت علی علیه السلام فرموده اند: «جمال مرد به فصاحت اوست».
برای آنکه ارزش سخن گفتن را بهتر دریابید، لازم است با گفته های بزرگان آشنا شوید.
ژرژ هربرت می گوید: «یا درست حرف بزن یا آنکه عاقلانه سکوت کن». فیثاغورت این مطلب را به گونه ای دیگر اظهار می دارد: «خاموش باش یا حرفی بزن که از خاموشی بهتر باشد». کلام مونتسکیو نیز چنین است: «گاهی سکوت بیش از تمام حرف ها مقصود را بیان می کند». و سرانجام، به قول یکی از فلاسفه ی یونانی: «کم دانستن و بد بیان کردن، مانند پول نداشتن و زیاد خرج کردن است».
مثال های فوق، ویژگی های سخن گفتن و شگفتی های این هنر را بر شما آشکار می سازد. این را بدانید که برجسته ترین سیاستمداران دنیا همواره بزرگترین سخنوران نیز بوده اند. منظور از درست سخن گفتن، سخنرانی کردن نیست، بلکه خوب حرف زدن و انتخاب کلمات و مطالب مناسب و بجاست، که می تواند موجب برقراری رابطه ی مطلوب باشد.
امروزه در دنیای اقتصاد، سیاست و خانواده «مذاکره» امری مهم تلقی می شود، زیرا مناسبترین و سریعترین راه حل هاست. از طریق «مذاکره» می توانیم به سوءتفاهماتی که عامل و منشا هرگونه اختلاف اند، خاتمه دهیم. افراد به هنگام گفت وگو اطلاعات لازم را در اختیار یکدیگر قرار می دهند و در جریان کمّ و کیف نظریاتِ هم قرار می گیرند که نتیجه ی آن آگاهی از خواسته های طرفین، دستیابی به راه حل عقلانی و منطقی و در نهایت برقراری تفاهم نسبی است.
«گفت وگو» پدیده ای نوظهور نیست که بخواهیم آن را توضیح دهیم. ما در تمام لحظات و دقایق زندگی خود با این امر مهم سر و کار داریم. هنگامی که با راننده ی تاکسی بر سر مبلغ کرایه بحث می کنیم، زمانی که با مغازه دار در مورد خرید جنس چانه می زنیم و یا آنگاه که قصد خرید اتومبیلی را داریم، و یا وقتی که با همسر و فرزند درباره ی مسائل زندگی صحبت می کنیم، درحقیقت در حال «گفت وگو» هستیم.
درست است همه ی این اشخاص با یکدیگر در حال مذاکره اند، ولی کسی به نتیجه ی مطلوب و دلخواه می رسد که از ضوابط این امر مهم آگاه باشد. افرادی که شیوه ی صحیح گفت وگو با دیگران را رعایت نکنند، کمتر موفق به حل گرفتاری های خود با دیگران می شوند.
در کتاب اخلاق ناصری(۱) آمده است: «باید که بسیار نگویید و سخن دیگری را با سخن خود قطع نکنید، هرکه حکایتی یا روایتی کند که او بر آن واقف باشد، وقوف خود بر آن اظهار نکند تا آن کس سخن را به اتمام رساند، و چیزی را که از غیر او پرسند جواب نگوید، اگر کسی به کسی جوابی می دهد و او بهتر از آن جوابی قادر بود صبر کند تا آن سخن تمام شود، پس جواب خود بگوید، بر وجهی که متقدم طعن نکند و در مجاورتی که به حضور او میان دو کس رود خوض ننماید، و اگر از او پوشیده دارند استراق سمع نکند و یا او را با خود در آن سرّ مشارکت ندهند، مداخله نکند.
با مهتران سخن به کنایت گوید، و آواز نه بلند دارد و نه آهسته، بلکه اعتدال نگاه دارد. اگر در سخن او معنی غامض افتد، در بیان آن به مثال های واضح جهد کند و الا شرط ایجاز نگاه دارد، و الفاظ غریب و کنایات نامستعمل به کار ندارد. تا سخنی که با او تقریر می کنند تمام نشود به جواب مشغول نگردد، و تا آنچه خواهد گفت در خاطر مقرر نگرداند، در نطق نیارد، مگر که بدان محتاج شود و اگر بدان محتاج شود قلق و ضجرت ننماید و فحش و شتم بر لفظ نگیرد، اگر به عبارت از چیزی فاحش مضطر گردد، بر سبیل تعرض کنایت کند از آن، و مزاح منکر نکند، از غیبت و نمّامی و بهتان و دروغ گفتن تجنب کند و چنانکه به هیچ حال بر آن اقدام ننماید، با اهل آن مداخله نکند و استماع آن را کاره باشد، و باید که شنیدن او از گفتن بیشتر بود. از حکیمی پرسیدند: چرا استماع تو از نطق زیادت است؟ گفت: زیرا که مرا دو گوش داده اند و یک زبان، یعنی دوچندان که گویی، شنو».

نظرات کاربران درباره کتاب مهارت سخن گفتن و سخنرانی