فیدیبو نماینده قانونی پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب عدالت در اسلام
چکیده مقالات کنفرانس بین‌المللی اسلام و جامعه

نسخه الکترونیک کتاب عدالت در اسلام به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب عدالت در اسلام

عدالت، یکی از تعالیم و دستورالعمل‌های گران‌سنگ تمام پیامبران الهی بوده و خداوند متعال بر پایی عدالت را هدف خود از بعثت انبیا و انزال کتب آسمانی معرفی کرده است. از منظر دینی، بریایی همه امور به عدل، و استواری همه چیز به آن است: بالعدل قامت السماوات والارض (آسمان‌ها و زمین به عدل برپاست. عدل، همدوش توحید، رکن معاد، هدف تشریع نبوت، فلسفه زعامت و امامت، معیار کمال فرد و مقیاس سلامت اجتماع است. جامعه‌ای که برپایه عدالت اداره می‌شود، جامعه‌ای استوار و ارزشمند است؛ بدیهی است که مساله ای به این مهمی، دارای ابعاد و جوانب مختلف باشد. از وجوه فردی عدالت گرفته تا ابعاد اجتماعی. برخی از این ابعاد را می‌توان به نحو زیر فهرست کرد: عدالت در داوری؛ عدالت در زمینه عمل به قانون؛ عدالت در زمینه اقتصاد؛ عدالت در زمینه روابط اجتماعی؛ عدالت در روابط خانواده و به طور خاص، عدالت در رفتار فردی که علم اخلاق اسلامی از همین‌جا پدیدار گشته است.

ادامه...
  • ناشر پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.47 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۰۰ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب عدالت در اسلام

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



اعضای کمیته علمی دبیرخانه کنفرانس
اعضای کمیته علمی در ایران
دکتر غلامرضا خواجه سروی، دانشگاه علامه طباطبایی، دکتر جلال درخشه؛ دانشگاه امام صادق، دکتر محمدرضا حاتمی، پژوهسکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، دکتر محمد امین قانعی راد، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، دکتر سعید رضا علملی، دانشگاه تهران، دکتر سید عبدالامیر نبوی، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، دکتر نعمت الله موسی پور، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، دکتر حسین ابراهیم آبادی، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، دکتر عبدالحسن ریاضی، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، دکتر جبار رحمانی، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، دکتر مرتضی بحرانی، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، دکتر سید محمدرضا امام، دانشگاه تهران، دکتر محمدصادق زاهدی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، دکتر حسن آقا نظری، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، دکتر رضا صمیم، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، دکتر نادر نور محمد، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی
اعضای کمیته علمی در مالزی
Assoc. Prof. Dr. Nor Kamariah Nordin, Universiti Putra Malaysia, Prof. Dr. Zaid Ahmad, Universiti Putra Malaysia, Assoc. Prof. Dr. Kamaruzaman Yusoff, Universiti Kebangsaan Malaysia, Prof. Dato’ Dr. Mohd Yusof Haji Othman, Universiti Kebangsaan Malaysia, Assoc. Prof. Dr. Latiffah Pawanteh, Universiti Kebangsaan Malaysia, Dr. Kaseh Hj. Abu Bakar, Universiti Kebangsaan Malaysia, Prof. Dr. Khairul Anuar, Multimedia University, Prof. Datin. Dr. Azizan Baharudin, Institute of Islamic Understanding Malaysia (IKIM), Prof. Dato’ Dr. Salleh Ya’apar, Universit Sains Malaysia, Prof. Dr. Zulfigar Yassin, Universit Sains Malaysia, Prof. Dr. Zulkifli Abd. Ghani, Universiti Sains Islam Malaysia, Prof. Dr. Che Husna Azhari, Universiti Kebangsaan Malaysia, Assoc. Prof. Dr. Imran Ho Abdullah, Universiti Kebangsaan Malaysia, Madam Adlin Masood, Universiti Kebangsaan Malaysia, Madam Noorrulhawa Abu Bakar, Universiti Kebangsaan Malaysia, Madam Ruziyah Ahmad, Universiti Kebangsaan Malaysia, Mr. Mazalan Nordin, Universiti Kebangsaan Malaysia
داوران مقالات
فهرست داوران علمی مقالات و همکاران کمیته علمی کنفرانس در ایران
دکتر سید محسن علوی پور، دکتر مسعود آریایی نیا، دکتر حسین ابراهیم آبادی، دکتر رضا اکبری نوری، دکتر مجیدی، دکتر جلال درخشه، دکتر غلامی، دکتر حسن خانی، دکتر میراحمدی، دکتر مجید صالحی، دکتر حمید محمدقاسمی، دکتر احمدی، دکتر زریباف، دکتر آجیلی، دکتر شروین مقیمی زنجانی، دکتر طغیانی، دکتر حمید نساج، دکتر افضل طوسی، آقای یوسف محمدی فر، آقای رسول رسایی فرد، دکتر مرتضی بحرانی، دکتر سیدعبدالامیر نبوی، دکتر سیدابوالحسن ریاضی، دکتر قاسم زائری، دکتر جبار رحمانی، دکتر محمدصادق زاهدی.

مقدمه دبیر کنفرانس

بسم الله الرحمن الرحیم: «لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا معهم الکتاب و المیزان لیقوم الناس بالقسط».

ضمن سلام و خیر مقدم به حضار محترم، اندیشمندان گرامی، اساتید ارجمند، پژوهشگران متعهد، و دانشجویان نستوه در عرصه عدالت، سخنان خود را در دو سطح خدمت شما تقدیم می کنم:
سطح اول چندنکته در باب عدالت
یکم. عدالت، یکی از تعالیم و دستورالعمل های گران سنگ تمام پیامبران الهی بوده و خداوند متعال بر پایی عدالت را هدف خود از بعثت انبیا و انزال کتب آسمانی معرفی کرده است. از منظر دینی، بریایی همه امور به عدل، و استواری همه چیز به آن است: بالعدل قامت السماوات والارض (آسمان ها و زمین به عدل برپاست. عدل، همدوش توحید، رکن معاد، هدف تشریع نبوت، فلسفه زعامت و امامت، معیار کمال فرد و مقیاس سلامت اجتماع است. جامعه ای که برپایه عدالت اداره می شود، جامعه ای استوار و ارزشمند است؛ بدیهی است که مساله ای به این مهمی، دارای ابعاد و جوانب مختلف باشد. از وجوه فردی عدالت گرفته تا ابعاد اجتماعی. برخی از این ابعاد را می توان به نحو زیر فهرست کرد: عدالت در داوری؛ عدالت در زمینه عمل به قانون؛ عدالت در زمینه اقتصاد؛ عدالت در زمینه روابط اجتماعی؛ عدالت در روابط خانواده و به طور خاص، عدالت در رفتار فردی که علم اخلاق اسلامی از همین جا پدیدار گشته است.
دوم. فرهنگ، بستر عدالت اجتماعی است: عرصه فرهنگی، عمیق ترین و ذهنی ترین عرصه فعالیت هر نظام اجتماعی است؛ پایدارترین رفتارها و کارکردهای عناصر اجتماعی، از فرهنگ جامعه ریشه می گیرند و ترویج روحیه عدل پذیری نیز از این قاعده مستثنی نیست؛ از این رو اقدام در عرصه فرهنگ، علی رغم همه دشواری های آن، برای تحقق جامعه عدل ضروری است و در واقع، احیای مشخصه های جامعه عدل موعود، تا حد زیادی مستلزم اصلاحات عمیق فرهنگی است؛ ضرورت توجه به فرهنگ از آن روست که استمرار موفقیت برنامه های اصلاحات اجتماعی، در گرو پذیرش و مشارکت آگاهانه اعضای جامعه است؛ و رعایت عدالت، لازمه مشارکت آگاهانه آنها است.
سوم. اجتماع و عدالت: عدالت از جمله لوازم حیاتی هر نوع مشارکت اجتماعی است؛ هر گونه همکاری و تعاون انسانی، نیازمند رابطه ای عادلانه است. به طوری که حتی در ضعیف ترین تشکلهای انسانی نیز استمرار حضور داوطلبانه افراد، در گرو ادراک آنان از نحوه و میزان رعایت انصاف و عدالت است. هر چه افراد رفتار کلی سیستم اجتماعی را عادلانه تر بدانند، تعهد آنان به مشارکت برای حفظ و توسعه آن بیشتر می شود. ارزش یک جامعه به میزان دادگری و دادخواهی در آن است. جامعه ای که در آن حق ضعیفان از زورمندان گرفته نمی شود، جامعه ای بی ارزش است. جامعه ای که در آن دهان مردمان از حق گویی بسته است، جامعه ای تباه است. جامعه ای که در آن ترس از بیان حق عدالت و بر پا داشتن آن حاکم است، جامعه ای خوار است؛ و چنین جامعه ای هرگز روی خوشبختی نمی بیند. همه ارزش های اجتماعی در گرو عدالت است. اگر عدالت در جامعه رنگ بازد، همه ارزش ها رنگ می بازد.
چهارم. سیاست بستر و ابزار تحقق عدالت است. عدالت، از یک سو، بن مایه مشروعیت حاکمیت است و می توان آن را به مثابه سنگ پایه اصلاحات اجتماعی در نظر گرفت. از امام علی(ع) نقل شده است؛ جامعه را چیزی جز اجرای عدالت اصلاح نمی کند. امام خمینی تحقق انقلاب اسلامی و برقراری نظام جمهوری اسلامی را نه به خاطر نفس تشکیل حکومت و ایجاد نظام حکومتی دیگری در برابر حکومت سلطنتی موروثی می داند، بلکه در نگاه ایشان نفس تشکیل حکومت و بالاتر از آن هدف از انقلاب، تحقق عدل اسلامی است. از دید ایشان بطور کلی فسلفه تشکیل حکومت تحقق عدالت و قسط در جامعه است. از بین بردن امتیازات و تبعیضها و ایجاد انسان عادل و معتدل و جامعه عادل و معتدل است. در پرتو همین نگاه است که سیاست یا حیوانی می شود، یا انسانی و یا الهی. سیاست الهی در مقام بهترین نوع سیاست آن است که مبنایش عدالت باشد.
پنجم. عدالت و شکوفایی انسانی: استقرار عدالت و قسط در جامعه نه تنها زمینه را برای مشارکت اجتماعی و تدوام حیات سیاسی فراهم می آورد، بلکه از طریق احیای معارف دینی و مکارم اخلاقی، محیط امنیتی مطمئنی را بوجود می آورد که در آن استعدادها به شکوفایی می رسند، قدرتهای خلاقه شکفته می شود و رشد و توسعه در تمامی ابعاد جامعه ایجاد می گردد. زیرا امنیت اقتصادی و سیاسی و فکری زمینه را برای بالندگی فرهنگی جامعه فراهم می آورد. از سوی دیگر چون جلوی چپاولها و غارتها گرفته می شود و جامعه از محرمات و پلیدیها پاک می گردد، بنابراین نعمتها از هر سوی به انسانها روی می آورد. بنابراین عدالت و قسط عامل مهم رشد و شکوفایی استعدادهای بشری و رفاه و توسعه جوامع انسانی است.
سطح دوم بحث: چند نکته راجع به این کنفرانس
در جهان امروز و مسائل که برای انسان معاصر وجود دارد، عدالت اسلامی می تواند راهگشای بسیاری از این مشکلات باشد. در این راستا کنفرانس بین المللی «اسلام و جامعه: عدالت در اسلام» که توسط پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی و با همکاری دانشگاه یو.کی.ام مالزی برگزار می شود، در صدد است که با ایجاد فضایی برای هم اندیشی و گفتگو میان صاحب نظران و متخصصان علوم انسانی، زمینه ای را برای ارائه مفاهیم و نظریه اسلامی عدالت در زمینه ها و رشته های علمی مختلف نسبت به حل مسائل دنیای معاصر فراهم کند. حضور اندیشمندان و صاحب نظران از کشورهای مختلف، به ویژه مالزی، بستری برای تجمیع و هم افزایی تجارب و دیدگاه های جوامع اسلامی مختلف، و محملی برای ارائه راهکارهایی عملی نسبت مسائل مبتلا به جامعه امروز و نیاز آن به مقوله عدالت است.
این کنفرانس ماحصل تفاهم نامه ای است میان پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی و دانشگاه یو.کی.ام مالزی. بر اساس این تفاهم نامه قرار است علاوه بر مبادلات علمی و اکادمیک، مجموعه ای از کنفرانس های مشترک در زمینه اسلام و جامعه با رویکردهای موضوعی خاص برای هر کنفرانس بطور سالانه برگزار گردد. در سال جاری، موضوع محوری کنفرانس اسلام و جامعه با توجه به اهمیت مقوله عدالت برای جهان معاصر، «عدالت در اسلام» تعریف شده است. برای برگزاری این کنفرانس یک دبیرخانه در تهران، و دبیر خانه دوم در دانشگاه یو.کی.ام مالزی تشکیل شد. فراخوان عمومی برای ارائه مقاله از همان آغاز با استقبال اندیشمندان و صاحب نظران و دانشجویان داخل و خارج کشور مواجه شد، بطوریکه در مرحله اول در حدود دویست چکیده مقاله و در مرحله دوم یکصد دوازده مقاله کامل به دبیرخانه های این کنفرانس در ایران و مالزی ارسال شد. در نهایت قرار شد در روز کنفرانس، به دلیل محدودیت زمان و فضا، تعدادی از مقالات به صورت شفاهی و برخی نیز به صورت پوستر ارائه شوند.
همانند دیگر فعالیت های علمی، برگزاری این کنفرانس بدون کمک و همراهی مجموعه از حامیان میسر نمی شد. بنابراین بایسته است از مساعدت و همکاری بی دریغ حامیان این کنفرانس تشکر و قدر دانی به عمل آید. معاونت فرهنگی وزارت علوم، و به ویژه جناب آقای دکتر خواجه سروی همکاری و حمایت ویژه ای از این کنفرانس داشتند، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی نیز به عنوان برگزار کننده اصلی این کنفرانس در ایران و همچنین رایزنی علمی ایران در مالزی، دانشگاه یو.کی ام و موسسه تحقیقاتی تمدن اسلامی (Institute of Islamic Hadhari) در مالزی هرکدام نقش به سزایی در برگزاری این کفنرانس داشتند. لازم است از مجموعه همکاران پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، از جناب آقای دکتر جبار رحمانی – عضو هیات علمی این پژوهشکده – به عنوان دبیر اجرایی آن و همچنین از کلیه همکاران گرامی و پرتلاش در کمیته های علمی و اجرایی تقدیر و تشکر به عمل آورم.
بی تردید این کنفرانس بین المللی تنها آغاز مسیری است که می تواند با طرح مسائل اساسی مبحث اسلام و جامعه و رویکرد اسلامی به چالش ها و نیازمندی های انسان و جامعه معاصر، فرصتی را فراهم سازد تا اندیشمندان و صاحب نظران بتوانند در زمینه ای مشترک به طرح و توسعه دیدگاه های خودشان بپردازند. امید است در ادامه راه و با برگزاری کنفرانس بعدی در مالزی، بتوان گامی برای حضور فعال تر سایر کشورهای اسلامی و اندیشمندان مختلف در این بستر گفتگویی فراهم کرد.

و من الله التوفیق
محمدرضا حاتمی
رئیس کنفرانس و رئیس پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی

مقالات ارائه شفاهی

عدالت در اسلام: مطالعه موردی صورت بندی عدالت از دیدگاه امام علی(ع)

جلال درخشه(۱)
چکیده
عدالت چیست؟ امر عادلانه چه می باشد و چه نوع تصمیماتی عادلانه قلمداد می شود؟ و پرسش هایی نظیر آن، از جمله پرسش های بنیادین، دیرینه، پایدار و پیچیده تاریخ اندیشه سیاسی بشر می باشد که هیچ متفکری از طرح و توضیح آن بازنمانده است. در عین حال عدالت به عنوان مقوله ای فراتاریخی، مسئله پایای ادیان الهی و به ویژه اسلام می باشد. در اندیشه اسلامی، عدالت به خودی خود از چنان اهمیتی برخودار است که در قرآن کریم و سنت درباره آن بحث های گسترده ای وارد شده و به دنبال آن به عنوان یکی از پرمناقشه ترین مفاهیم دینی همواره مورد واکاوی اندیشمندان مسلمان اعم از فیلسوف و فقیه و متکلم بوده است. کوشش اصلی این مقاله معطوف به پاسخگویی به پرسش عدالت و ترسیم چارچوب نظری و صورت بندی آن از دیدگاه امام علی (ع) به عنوان تنها امام معصومی است که حکومتداری جامعه اسلامی را تجربه کرده است.
واژگان کلیدی: عدالت، امام علی(ع)، تقوا، حکمت، انصاف، نفی تبعیض

عدالت آموزشی در آموزش عالی ایران: از آموزه های دینی تا آرزوهای اجتماعی

نعمت الله موسی پور(۲)
چکیده
عدالت دارای مفهوم واحدی در کاربردهای مختلف نیست. این موضوع سبب می شود برای فهم عدالت آموزشی به گفتمان های عدالت رجوع و چهار گفتمان متفاوت آن بررسی شود: گفتمان دینی (اسلامی)، گفتمان علمی، گفتمان سیاسی و گفتمان اجتماعی. در عرصه دین، عدالت به مثابه ویژگی خداوند و راهنمایی برای عمل بندگان او مطرح است؛ در عرصه علمی، عدالت به مثابه یک ضرورت حیات فردی ـ اجتماعی رخ نمایانده است؛ در عرصه سیاسی، عدالت به مثابه یک بنیاد نگاه به مردم ظهور یافته؛ و در عرصه اجتماعی، عدالت نوعی انتظار است که مردم از متولیان امور اداره اجتماع مطرح می کنند. در این چهار گفتمان، ورود یکسان به آموزش دیده نمی شود. باوجوداین؛ آنچه از عدالت آموزشی در همه آنها مشترک است، موضوع برابری است. برابری گرچه محور مباحث عدالت را تشکیل می دهد، اما بنیاد واقع بینانه ای برای عمل آموزشی به عنوان یک عمل اجتماعی محسوب نمی شود. برابری نه در سطح فرد قابل احراز است و نه در سطح اجتماع قابل اعمال؛ زیرا آنچه بنیاد اجتماع را می سازد ـ که در دنیای جدید بیش از گذشته جلوه آن آشکار است ـ آرمان های مشترک است. این آرمان های مشترک به ترسیم سیمای جامعه آینده می انجامد و عمل اجتماعی در ارتباط با آنها معنی دار می شود. بنابراین، عدالت آموزشی نیز در همین زمینه معنا می گردد و مفهومِ «در جای خود استقرار داشتن» از آن مستفاد می شود. این مفهوم عدالت آموزشی، نوعی تناسب را نشان می دهد که در ارتباط با برنامه زیستن در یک اجتماع می باشد. عدالت آموزشی از دو منظر قابل پیگیری است: از منظر فرد ذی نفع (درونی) و از منظر جامعه تدارک کننده (بیرونی). از منظر درونی، عدالت آموزشی با درخواست، فرایند و دستاورد و از منظر بیرونی با فرصت، فرایند و دستاورد ارتباط دارد. واقعیت های آموزش عالی ایران حکایت از آن دارد که درخواست برابر، فرایند نابرابر و دستاورد نامتناسب در ارتباط با فرد ذی نفع و فرصت های نابرابر، فرایند نابرابر و دستاورد کم و بیش متناسب در ارتباط با جامعه تدارک کننده بر آموزش عالی ایران حاکم است. این بدان معناست که پیگیری عدالت آموزشی را نمی توان با احکام مطلق همراه ساخت بلکه این موضوعی است که مقادیر و ابعادی از آن ممکن است تحقق یابد و زمینه ای را برای حرکت سریع تر بعدی فراهم آورد.
واژگان کلیدی: عدالت، عدالت آموزشی، گفتمان های عدالت، آموزش عالی ایران.

ضرورت و مبانی نظری عدالت در ایران عصر صفوی

نصرالله پورمحمدی املشی(۳)
چکیده
عدالت و امامت دو اصل از اصول مذهب تشیع می باشد که وجه مشخصه تشیع از تسنن به حساب می آید.بنا بر این در حکومت شیعه عدالت یکی از محوری ترین گفتمان مذهبی را به خود اختصاص داده است. از طرف دیگر حکومت شیعه بعد از ۹۰۰ سال در ایران عصر صفوی تشکیل شد. به نظر می رسد توجه به عدالت از دو منظر سیاست عملی و همچنین جایگاه عدالت در اندیشه سیاسی – مذهبی عصر صفوی (تئوری) به عنوان اولین حکوت رسمی شیعه که بر سراسر ایران اسلامی با تسلط و به استقلال حکوت می کند حائز اهمیت است. ضمن اینکه باید توجه داشت عدالت در این دوره از منظر تئوری از سه خاستگاه نظری نشات و مصداق یابی می گردد، که به ترتیب اولویت عبارتند از: ۱- اسلام (قران، سنت نبوی و احادیث و روایات معصومین)؛ ۲- ایران باستان(از عملکرد پادشاهان و صدر اعظم های خوشنام ساسانی مانند انوشیروان عادل و بزرگمهر)؛ ۳-ایران اسلامی(از آغاز حکومت اسلامی درایران تا حمله مغول با تاکید بیشتر بر حکومت طاهریان، غزنویان)
اما نکته اساسی در فهم گفتمان عدالت در اندیشه سیاسی عصر صفوی تا عصر انقلاب مشروطه وسیع تر و عمیق تر از اصطلاح لغوی و معنای کنونی بکار می رفت. زیرا عدالت به عنوان محور و معیاری برای همه عملکردهای حکمرانان، کارگزاران آنان و روابط مردم با یکدیگر و همچنین با دولت بشمار می آمد. به عبارت دیگر در این دوره آنچه عادلانه بود قانون بود و گویی عدالت جانشین کلمه قانون بود. اما آنچه که دریافت حقیقت از واقعیت را در این بررسی و استنباط مشکل می سازد برداشت و درک عدالت بود که از منظر شخصیت ها سیاسی و مذهبی با توجه به جایگاه طبقاتی آنان متفاوت می نمود. استفاده کلی و مبهم از «عدالت اسلامی» زمینه ای را فراهم می کرد که بین سیاست نظری اندیشمندان دینی و مذهبی تا سیاست عملی حکومت گران فاصله و شکاف زیادی ایجاد گردد.

نظریه ی اسلامی عدالت سیاسی

اصغر افتخاری(۴)
چکیده
موقعیت محوری و راهبردی عدالت در اندیشه و عمل سیاسی، منجر شده تا طیف متنوعی از نظریه های عدالت سیاسی توسط اندیشه گران لیبرال و یا مارکسیست تولید و عرضه شود که در نهایت بر مفاهیم بنیادینی چون یکسان سازی، انصاف، التزام به قانون، و... استوار هستند. این در حالی می باشد که مفاهیم مزبور در بهترین حالت، تنها وجهی خاص از عدالت سیاسی را در بر می گیرند که با آموزه های لیبرالیستی و یا مارکسیستی تناسب دارند. محقق در نوشتار حاضر پرسش از مفهوم بنیادی نظریه عدالت سیاسی در اسلام را مطرح ساخته است.
جهت پاسخ به این سوال، محقق با رجوع به قرآن کریم و سیره معصومین علیهم السلام، واژه «تعدیل» را به مثابه مفهوم محوری نظریه اسلامی عدالت سیاسی پیشنهاد نموده است. مطابق این نظریه، عدالت سیاسی در دو سطح داخلی و خارجی موضوعیت می یابد. درحالی که عدالت سیاسی در داخل به تعدیل رابطه بین دولت و مردم نظر دارد و ایده «دولت خدمتگزار» را تولید می نماید؛ در حوزه خارجی به تنظیم روابط بین واحدهای سیاسی بر اساس «عزت ـ احترام» ناظر است.
نظریه مزبور از عدالت سیاسی به دلیل جامعیتش در قیاس با نظریه های رئالیستی و ایده آلیستی، از ارزش نظری و کاربردی بیشتری برخوردار است و به همین دلیل مخاطب آن نه صرفاً جوامع اسلامی (پیروان مکتب اسلام) بلکه عقول سلیم در تمامی جوامع انسانی می باشد. بدین معنا که نظریه اسلامی عدالت سیاسی، از قابلیت درک و کاربست در دیگر جوامع نیز برخوردار است.
واژگان کلیدی: اسلام. قرآن کریم. عدالت سیاسی. روابط بین الملل. سیاست داخلی.

نظرات کاربران درباره کتاب عدالت در اسلام