فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب راسته کنسروسازان

نسخه الکترونیک کتاب راسته کنسروسازان به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب راسته کنسروسازان

راسته کنسروسازان مکانی واقع در کالیفرنیاست که نویسنده در بسیاری از داستان‌های کوتاه خود، اشاره‌ای گذرا به آن داشته باشد. هم‌زمانی تحریر کتاب در سال ۱۹۴۵ با رکود اقتصادی بزرگ، این اثر را به شاهکاری خواندنی درباره وضعیت کارگران آمریکا بدل کرده است. محوریت داستان در خیابانی می‌گذرد که حاشیه آن مملو از ماهی‌فروشان محقری است که زندگی‌شان با کارخانه بزرگ کنسروسازی گره خورده است. طنز تلخ استن‌بک، تصویری از زندگی سیاه کارگرانی را نشان می‌دهد که در کنار شکست‌های بزرگ، همواره به دنبال تجربه‌ای گذرا و موقت از شادی هستند.

ادامه...
  • ناشر انتشارات نگاه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.27 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۱۶ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب راسته کنسروسازان

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



فصل اول

فروشگاه لی چانگ(۴) گرچه در پاکی نمونه نبود، در فراوانی معجزه می کرد. کوچک بود و انباشته، اما در آن تک اتاق آدم می توانست هرچه را که می خواهد و لازم دارد تا عمری را بگذراند و خوش باشد، پیدا کند. از لباس گرفته تا غذا، هم تازه و هم کنسرو، عرق و توتون و لوازم ماهیگیری و ماشین آلات و قایق و طناب و کلاه کپی و تکه های گوشت خوک. در فروشگاه لی چانگ می شد جفتی دمپایی و کیمونوی(۵) ابریشمی خرید و نیم چتولی(۶) ویسکی و سیگار برگ تهیه دید. در هر حال که بودی می شد چیزی مناسب حالت بیابی. تنها جنسی را که لی چانگ نداشت آن سوی تکه زمین لخت در خانه ی دورا(۷) گیر می آمد.
فروشگاه از سپیده دم باز بود و بسته نمی شد تا آخرین ولگرد سرگردان سکه ی ده سنتی اش را خرج می کرد یا به راحت شب می رفت. نه اینکه لی چانگ آزمند بود، نه، اما اگر کسی می خواست پول خرج کند، او دستیاب بود. موفقیت لی در میان مردم همان سان که دیگران را شگفت زده می کرد برای خودش شگفتی آور بود. در طول سالیان همه در «راسته ی کنسروسازی» به او بدهکار بودند. لی هرگز مشتری هایش را در فشار نمی گذاشت. اما آن گاه که حساب بالا می رفت، نسیه دادن را کنار می نهاد و مشتری پیش از آنکه راهش را جای دیگر کج کند حسابش را می پرداخت یا برای پرداختنش کوشش می کرد.
لی، گردصورت بود و باادب، به انگلیسی مطنطنی سخن می گفت و حرف «ر»، را بکار نمی برد. آن زمان که جنگ های تونگ(۸) در ایالت کالیفرنیا در جریان بود، گاه گداری پیش می آمد که او هم پاداشی می یافت. آن گاه لی مخفیانه به سان فرانسیسکو می شتافت و به بیمارستانی می رفت تا رنجوری به پایان می رسید. هرگز کسی سردر نیاورده است که او با پولش چه می کند. شاید چیزی گیرش نمی آمد. بلکه ثروتش در قبض های نپرداخته خوابیده بود. اما او خوش می زیست و محبوب همه ی همسایه هاش بود. به مشتری هایش اطمینان داشت تا آنجا که اطمینان بیشتر حماقت آمیز بود. گاه اشتباه هایی در کارش می کرد، اما اینها هم به نیت خیر حتی، برایش سودمند می شد. «قصر فلاپ هاوس و گریل(۹)» هم چنین بود. هرکس جز لی چانگ معامله را زیانی کلی تلقی می کرد.
جای لی چانگ در فروشگاه پشت پیشخوان سیگار بود. دفتر حساب سمت چپش بود و چرتکه سمت راست. در جعبه ی آیینه سیگار برگ های قهوه ای رنگ قرار داشت و انواع سیگار، بول دورام(۱۰)، مخلوط دیوک(۱۱) و «پنج برادران» پشت سر لی، درون قفسه های دیواری شیشه های نیم بطر و چتول و نیم چتول اولدگرین ریور(۱۲) بود و اولدتاون هاوس(۱۳) و اولدکلنل(۱۴) و اولدتنسی(۱۵) مرغوب، ویسکی مخلوطی که کهنگی اش چهار ماه ضمانت شده بود و خیلی ارزان بود و آن دور و برها به اولدتنیس شوز(۱۶) شهره بود. لی چانگ بی خود میان جایگاه ویسکی و مشتری نمی ایستاد. چندتا تردست در فرصتی کوشیده بودند توجهش را به سمت دیگری از فروشگاه جلب کنند عموزاده ها، خواهرزاده ها، دامادها و عروس هایش در جاهای دیگر فروشگاه می ایستادند. اما لی هرگز از پشت پیشخوان سیگار جم نمی خورد. روی جعبه ی آیینه، میز تحریرش بود. دست های چاق ظریفش روی شیشه می ماند و انگشت ها مثل سوسیس هایی کوچک و بی قرار می جنبید. حلقه ی زرین پهن عروسی که برانگشت وسط دست چپش بود، تنها زیورش بود که با آن آرام روی تکه لاستیک جلو پیشخوان که از گذشت زمان سابیده شده بود، می کوبید. لی دهان پر و مهربانی داشت و برق طلای دندان هایش وقتی که می خندید گرم و سرشار بود. عینک یک چشمی می زد و چون همه چیز را با آن می دید مجبور بود برای دیدن دورها سرش را پس بکشد. روی چرتکه با انگشت های بی قرار سوسیس مانندش به حساب سود و تنزیل، افزایش و کاهش می رسید و چشمهای خرمایی رنگ دوستانه اش سراسر فروشگاه را می گشت و دندان هایش رو به مشتری ها برق می زد.
پسینگاهی لی در همان حال که در جایگاهش ایستاده و برای گرم نگاه داشتن پاهایش دسته ای روزنامه زیر پایش بود، با سبکسری واندوه در اندیشه ی معامله ای بود که بعدازظهر همان روز انجام گرفته بود و همان بعدازظهر قطعی شده بود. از فروشگاه که بیرون می روی اگر گربه آسا آن سوی تکه زمین علف پوش بخزی، از میان لوله های بزرگ زنگ زده ی از مصرف افتاده ی کنسروسازی ها راه باز کنی، کوره راهی پوشیده از علف را خواهی دید. ادامه اش که دادی از درخت سرو می گذری و آن سوی خط راه آهن از تخته ای با جای پا بالا می روی و می رسی به بنایی دراز و کم ارتفاع که دیرزمانی به عنوان انبار ماهی خشک(۱۷) از آن استفاده می شد. بنا، تنها اتاق بزرگ سرپوشیده ای بود مال آقایی پریشان احوال، هوراس ابه ویل(۱۸) نام. هوراس دو زن داشت و شش بچه و در طول سالیان با التماس و اغوا حسابی بدهی بالا آورده بود که در مونتری دومی نداشت. آن بعدازظهر هوراس به فروشگاه آمده و چهره ی ملول حساسش از سایه ی درشتی که بر چهره ی لی دیده بود دوری گزیده بود. انگشت لی بر تکه لاستیک جلوی پیشخوان فرود آمد. هوراس کف دست هایش را روی پیشخوان سیگار گذاشت. به سادگی گفت: «فکر می کنم خیلی پول به شما بدهکارم.»
دندان های لی برق زد، به قدردانی از برخوردی که با آنچه تاکنون شنیده بود، متفاوت بود. موقر سر تکان داد؛ اما خاموش ماند تا حقه اش بگیرد.
هوراس لب هایش را، گوش تا گوش، با زبان تر کرد. گفت:
«من خوش ندارم این قرض گردن بچه هام بیفته. چرا که شرط می بندم حالا یه بسته قرص نعناع هم بهشون نمی دی.»
چهره ی لی چانگ موافقتی با این نتیجه گیری نشان داد. گفت: «خیلی پوله.»
هوراس ادامه داد: «تو اون جایی رو که من اون ور بالای خط آهن دارم و توش ماهی خشک هست، می شناسی؟»
لی چانگ سر تکان داد، انبار خودش بود.
هوراس با لحنی جدی گفت: «اگه اونجا رو بهت بدم، حسابم باهات تسویه می شه.»
لی چانگ سرش را پس کشید و از میان عینک یک چشمی ش به هوراس خیره شد، در حالی که حواسش پیش صورت حساب ها بود و دست راستش بی قرار روی چرتکه می جنبید. به بنایی می اندیشید که سست بود و زمینی که اگر به مصرف کنسروسازی می رفت، ارزشی می یافت. لی چانگ گفت: «البته.»
هوراس عجول می نمود: «خب، صورت حسابو حاضر کن تا من سند فروش اونجا رو بهت بدم.»
لی گفت: «احتیاجی به صورت حسابا نیست، من سند تمام پرداختی رو بهت می دم.»
با بزرگواری معامله را تمام کردند و لی چانگ یه چتول «اولدتنیس شوز» ریخت. آن گاه هوراس ابه ویل قدم زنان یک راست به آن سوی تکه زمین لخت رفت، از کنار درخت سرو گذشت و از خط راه آهن عبور کرد و از تخته با جای پا بالا رفت و به منزلی که از آن خودش بود رسید و روی توده ای از ماهی خشک خودش را کشت و گرچه ارتباطی با این قصه ندارد اما پس از این واقعه هیچ کدام از بچه های ابه ویل، مهم نیست بچه ی کدام مادر، کمبود بسته ی قرص نعناع را ندیدند.
اما به پسینگاه آن روز برگردیم، تن هوراس را فراز تختی نهاده و عطرآگینش کرده و دو همسرش کنار درگاه خانه نشسته بودند (آنها تا زمان تشییع جنازه دوستان خوبی بوده و پس از آن بچه ها را تقسیم کردند و دیگر با هم حرف نزدند). لی چانگ پشت پیشخوان سیگار ایستاده و چشم های جذاب خرمایی رنگش حالت درونی غم آرام و ابدی چینی را داشت. می دانست کمکی از دستش برنمی آید، اما دلش می خواست بداند و شاید کوششی برای کمک می کرد. این صمیمیت از مهربانی لی سرچشمه می گرفت و دانستن اینکه حق انسان برای خودکشی شایسته ی احترام است، اما گاه می شود که دوستی این نیاز را از میان برمی دارد. پیش از این لی مخارج تدفین را پذیرفته بود و سبدی خواربار برای خانواده های مصیبت دیده فرستاده بود.
اکنون لی چانگ مالک بنای ابه ویل بود؛ بنایی با سقفی خوب، کف مرتب و دو پنجره و یک در. خانه از ماهی خشک انباشته بود و بوی خوش و تندی داشت. لی چانگ برای فروشگاه در نظرگرفته بودش، چیزی مثل انبار، اما باز که فکرش را کرده منصرف شده بود. خیلی دور بود و هرکس می توانست از پنجره وارد آن شود. داشت با حلقه ی زرینش روی تکه لاستیک جلوی پیشخوان می زد و در فکر مشکل بود که در باز شد و مک(۱۹) وارد شد.
مک بزرگ و رهبر و عقل کل و به مقیاس کوچک استثمارگر گروهی کوچک از مردانی بود که بطور مشترک نه خانواده ای، نه پولی و نه هدفی داشتند، جز غذا و مشروب و شادی. اما از آنجا که بیشتر آدم ها در جست وجوی شادی خویشتن را به نابودی می کشانند و بیزار از هدف هایشان دور می مانند، مک و رفقایش اندک و به ندرت قرین شادی می شدند و به آرامی از آن بهره می گرفتند. مک و هازل(۲۰)، که جوانکی زورمند بود، و ادی(۲۱)، که می فروش نوبتکاری بود در لاآیدا(۲۲) و هوگی(۲۳) و جونز(۲۴) که هر از گاهی وزغ و گربه برای آزمایشگاه «وسترن بیولوژیکال(۲۵)» جمع آوری می کردند؛ به طور معمول در آن لوله های بزرگ زنگ زده ی تکه زمین لخت مجاور فروشگاه لی چانگ زندگی می کردند. یعنی هوا که مرطوب بود در آن لوله ها به سر می بردند اما در هوای خوب جایشان زیر سایه ی درخت سرو سیاه بود، در بلندترین جای زمین لخت، آنجا که شاخه های بزرگ به هم پیچیده و سقفی ساخته بود و آدم می توانست آن زیر بخوابد و جریان و زندگی «راسته ی کنسروسازی» را نظاره کند.
همین که مک وارد شد لی چانگ اندکی محکم سر جایش ایستاد و چشمهایش به سرعت دور و بر فروشگاه چرخید تا اطمینان بیابد ادی یا هازل یا هوگی یا جونز هم وارد نشده باشند و خود را پشت جنس ها نهان نکرده باشند.
مک با صداقتی پیروزمندانه منظورش را گفت: «من و ادی و بقیه شنیدیم تو صاحب ملک ابه ویل شدی.»
لی چانگ سر تکان داد و منتظر ماند.
مک تند افزود: «من و رفقام فکر کردیم ازت اجازه بگیریم به اونجا اسباب کشی کنیم. ما اونجارو حفظ می کنیم.»
و پیشنهاد کرد: «اجازه نمی دیم کسی در و پنجره رو بشکنه بیاد تو و به چیز میزی ضرر بزنه. بچه ها ممکنه پنجره ها رو بکنن، می دونی، اگه کسی بالا سرش نباشه ممکنه بسوزه و از بین بره.»
لی سرش را پس کشید و از عینک یک چشمی به چشم های مک خیره ماند و همین که به فکر فرو رفت ضرب انگشت جنبانش کاهش یافت. در چشم های مک نیت خیر موج می زد و دوستی و اشتیاقی برای شادی رساندن به همه ی خلایق. چرا لی چانگ اندکی خودش را دودل می دید؟ چرا ذهنش همچون گربه ای کار می کرد که بخواهد به نرمی راهش را از میان درخت های کاکتوس بیابد؟ به نیکی و تقریباً با احساسی از انسان دوستی انجام شده. اندیشه ی لی در جست وجوی امکانات بود. نه، اینها احتمالات بود و جنبش انگشتش آرام تر شده بود. دید که پیشنهاد مک را نپذیرفته و آن گاه شیشه های شکسته ی پنجره در نظرش آمد. آن گاه مک برای بار دوم پیشنهاد محافظت اموال لی را داد. ولی با دومین نپذیرفتن بوی دود را می شنید و می شد که شعله های کوچک بالاخزنده از دیوار را ببیند. مک و رفقایش می کوشیدند تا خاموشش کنند. انگشت لی آرام روی تکه لاستیک جلو پیشخوان قرار گرفت. درمانده شده بود. این را می دانست تنها امکان نجات برایش باقی مانده بود و مک در این مورد خیلی باگذشت به نظر می رسید. لی گفت: «می خواین اونجا رو اجاره کنین؟ می خواین مثِ مهمونخونه اونجا زندگی کنین؟»
مک خنده ی کاملی کرد. باگذشت بود. داد زد: «آره، این یه آرزوست. البته چند؟»
لی به فکر رفت. می دانست مهم نیست چقدر تعیین کند. در هرحال چیزی گیرش نمی آمد. از این رو می بایست قیمت حسابی آبرو نگهداری را پیشنهاد کند. گفت:
- هفته ای پنج دلار.
مک قضیه را تمام کرد. باتردید گفت:
- باس با بچه ها صحبت کنم، نمی تونی تو هفته ای چهارتا ببریش؟
لی محکم گفت:
- پنج دلار.
مک گفت:
- خب، ببینم بچه ها چی می گن.
قضیه از این قرار بود. همه از آن خوشحال بودند. اگر تصور شود لی چانگ زیانی عمده دید، دستکم دیگر فکرش آنجور کار نکرد. پنجره ها نشکست. آتش زبانه نکشید، و گرچه هرگز اجاره ای پرداخت نشد، اما اگر پولی در بساط مستاجرین بود، که اغلب هم بود، هرگز برایشان پیش نیامده که آن را درجایی، جز فروشگاه لی چانگ، خرج کنند. آنچه لی داشت گروه کوچک مشتری هایی بود فعال و بالقوه پنهان. اما قضیه از این بالاتر بود. اگر مستی غوغایی در فروشگاه به پا می کرد. اگر بچه ها به قصد غارت از نیومونتری هجوم می آوردند، لی چانگ فقط خبری می داد و مستاجرینش به کمک می شتافتند. قید دیگری هم پیش آمده بود. نمی توانی مال بانی خیرت را بدزدی. اندوخته ی لی چانگ از شیر و هندوانه و قوطی های لوبیا و گوجه فرنگی بیش از قیمت پرداخت اجاره بود. اگر در میان فروشگاه های نیومونتری دزدی های ناگهانی و فراوان شونده ای پیش آمد؛ ربطی به لی چانگ نداشت.
بچه ها به خانه وارد شده و ماهی خشک ها بیرون ریخته شد. کسی نمی داند نام «قصر فلاپ هاوس وگریل» را. که از این پس بر این خانه نهادند، که پیشنهاد کرد. در آن لوله های بزرگ و زیر درخت سرو جایی برای اثاثیه نبود و آن آراستگی های کوچکی که نه از سر تشخص اند بلکه قیدهای تمدن ما هستند. در «قصر فلاپ هاوس وگریل» بچه ها به جمع آوری اثاثیه پرداختند؛ یک صندلی پیدا شد و تختخوابی سفری و یک صندلی دیگر. یک مغازه ی فروش ابزار فلزی جعبه ای قرمز رنگ در اختیارشان گذاشت، نه از روی بی میلی چون خبری از آن نداشت، تا همین که میز و چهارپایه ی تازه ای پیدا شد که رنگ شود، نه فقط برای اینکه زیباتر شوند از این جهت که در چشم صاحب پیشینشان دگرگون جلوه کنند. و «قصر فلاپ هاوس وگریل» دایر شد. بچه ها می توانستند جلو در خانه شان بنشینند و به آن سوی خط راه آهن و تکه زمین لخت و پنجره های پیشین «وسترن بیولوژیکال» در خیابان چشم بدوزند. شب ها صدای موسیقی را از آزمایشگاه می شنیدند و چشم هایشان آن سوی خیابان دنبال داک(۲۶) می گشت که برای آبجو به طرف فروشگاه لی چانگ می رفت و مک می گفت: «این داک آدم ماهیه، باید یه کاری براش بکنیم.»

فصل دوم

کلام رمزی ا ست و لذتی که آدم ها و چشم اندازها، درخت ها، دستگاه ها، کارخانه ها و چینی ها را فرا می خواند. آن گاه «شیء»، «کلمه» می شود و دیگر بار به اصل خویش بدل می گردد. اما دگرگون و در قالبی فریبنده ریخته شده. «کلمه»، «راسته ی کنسروسازان» را فرا می خواند، مستحیلش می کند و بیرونش می ریزد و «راسته» درخشش کم سوی جهان سرسبز و دریاهای آسمان تاب را به دست آورده است. لی چانگ والاتر از فروشنده ای چینی ا ست. چنین باید باشد. شاید او بدی است که از پا مانده با خوب برابر شده – سیاره ای آسیایی که با کشش لائوتسه در مدار خویش قرار گرفته و به نیروی چرتکه و دفتر حساب از لائوتسه گریخته است – لی چانگ در میان ارواح و لوازم فروشگاه درمانده است و چرخان و گیج. با جعبه ای لوبیا آدمی خشن است. با استخوان های پدربزرگش آدمی نجیب. زیرا لی چانگ گوری را در چایناپوینت(۲۷) کنده و استخوان هایی زردرنگ یافته بود، جمجمه ای با موهای خاکی رنگ کشیده که هنوز بر آن بود. لی به دقت استخوان ها را گرد آورده بود، استخوان های ران و درشت نی های راست، جمجمه ای در میان، چنبره ای گرداگرد آن و لگنی و دنده هایی خمیده از هر سو. آن گاه لی چانگ پدربزرگ شکننده ی درون جعبه اش را به آن سوی دریای باختری فرستاد تا دست کم در زمینی که به دست پیشینیانش تقدس یافته، به خاک رود.
مک و بچه ها نیز، در مدارهایشان سرگردانند. آنها «تقوا ها» و «خوبی ها» و «زیبایی ها»ی به شتاب از شکل افتاده ی شوریده ی مونتری و جهان مونتری اند؛ آنجا که آدم ها از ترس و گرسنگی در ستیز به خاطر نان، شکم های همدیگر را می درند، آنجا که آدم های آرزومند دوست داشتن، هر چیز دوست داشتنی را از میان می برند. مک و بچه ها آن «تقوا ها» و «خوبی ها» و «زیبایی»هایند. در دنیایی که حکومت با پلنگان زخمی است و با درنده های ناتوان به هیجان می آید و آراستگی اش با شغالان کور است، مک و بچه ها با ظرافت همسفره ی پلنگانند و گوساله های خشمگین را گرامی می دارند تا خرده نان ها را پنهان کنند و مرغان دریایی «راسته ی کنسروسازان» را طعمه نمایند. چه سود که انسان همه ی دنیا را به چنگ آورد و اندوخته اش همراه زخم معده ای باشد و ورم پروستاتی و چشمی دوبین؟ مک و بچه ها از دام می پرهیزند، کنار سموم گام برمی دارند و از تله ها جان به در می برند در حالی که نسلی از به دام افتاده ها، مسموم ها و گرفتارها به سرشان فریاد می کشند و آدم های به دردنخور، عاقبت نابخیر، ننگِ شهر، دزد، حقه و لات خطابشان می کنند. «پدر» ما که در طبیعت است، آنکه نعمت بقا به گرگ بخشیده است، به موش خرما و پرستو و مگس و پروانه، او باید که مهری فراوان و روزافزون در حق به دردنخورها و ننگ های شهر و لات ها، مک و بچه ها روا بدارد. تقوا ها و خوبی ها و تنبلی و ذوق. «پدر» ما که در طبیعت است.

به ادریکتز که می داند چرا و باید

* آدم ها و جاها و ماجراها در این کتاب، بی شک، خیالی و ساختگی است.

سخن ناشر

جان استن بک(۱)، زاده ی ۱۹۰۲، رمان نویس شهیر آمریکایی است که آثار واقع گرایانه اش تصویری از زندگی انسان معاصر را به نمایش می گذارد. تلاش بی وقفه ی او برای انعکاس واقعیات تلخ و پر از گزند طبقات فرودست و دور شدن از فضای رمانتیک حاکم بر ادبیات آمریکا، باعث شد که آثار وی طی چند دهه تبدیل به روایتی از تاریخ نانوشته ی مردمان این سرزمین شود.
توصیف بی نظیر استن بک از خانواده ای آواره و مصیبت زده در کتاب خوشه های خشم (۱۹۳۹)، شاهکاری را به ادبیات آمریکا افزود که در همان سال با ستایش منتقدین، جایزه ادبی پولیترز را به خود اختصاص داد.
استن بک نویسنده ای پرکار بود و آثاری چون در نبردی مشکوک (۱۹۳۶)، موش ها وآدم ها (۱۹۳۷)، راسته کنسروسازان (۱۹۴۴)، اتوبوس سرگردان (۱۹۴۷)، شرق بهشت (۱۹۵۲)، روزگاری جنگی درگرفت (۱۹۵۸)، زمستان نارضایتی ها (۱۹۶۱)، سفرهای من با چارلی (۱۹۶۲)، همچنین مروارید، اسب سرخ، مرگ و زندگی و دره ی دراز در کارنامه ی درخشان او دیده می شود.
تجربیات شخصی نویسنده، از کارگری تا نویسندگی، پل ارتباطی او با لایه های تحتانی اجتماع بود.
کشور ما از دیرباز با آثار استن بک آشنا بوده است، زیرا زبان او روایت گر درد مشترکی از تمامی انسان ها، فارغ از هر نژاد و ملیت است.
انتشارات نگاه مفتخر است، در مجموعه ای بی مانند، آثار این نویسنده ی بزرگ را با ویرایش جدید، تقدیم به دوستداران ادبیات جهان کند.

موسسه انتشارات نگاه

نظرات کاربران درباره کتاب راسته کنسروسازان

ترجمه علی رغم برخی اشکالات، خوب و قابل قبول است، اما مهمتر از آن، خود داستان است که درون مایه ای درخور تامل دارد.
در 3 ماه پیش توسط