فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب انتخاب

کتاب انتخاب
مجموعه داستان

نسخه الکترونیک کتاب انتخاب به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب انتخاب

زن و مرد در برابر پیر ما دو زانو نشستند. پیر ما هشدار داد که آن دو از دو فرقه حیدری و نعمتی هستند و پدرانشان و پدران پدرانشان دستشان به خون همدیگر آلوده است، پس چگونه راضی به یکی شدن آن‌ها خواهند شد؟ و گفت: آن‌چه به نظر حقیر می‌رسد، این است که در جست‌وجوی اسم اعظم راهی صعود به قله پلوار شوند و خداوندگار عالم راه را به آن‌ها نشان می‌دهد. اما این‌بار هم به شما هشدار می‌دهم که به صراط مستقیم بروید و نه به راست پرتزویر متمایل شوید و نه به چپ حیله‌گر، و این‌که پشت سر آکنده از خرافه را هم نگاه نکنید. از باد و بوران و برف هم نهراسید. ممکن است گردباد نوبت ابرهای آبستن را جلو بیندازد و باران یا برف شما را از سطوت سرما در امان ندارد. تنها پناهتان باری‌تعالی باد و وجود گمشده‌تان؛ مگر نه این‌که بارها از خود پرسیده‌اید که من کیستم و در این کیهان چه می‌کنم؟ به قله که رسیدید دو شاخه ریواس روییده است و دو گل نایاب در کنار ساقه‌های ریواس. آن‌ها را بچینید و تا پایان عمر خشک شده آن‌ها را نگاه دارید. حاصل سلوک و راز بختیاری شما در این اکسیر است. زن فضل‌فروشی کرد: گل اَدِل وایس؟ پیر ما پاسخ داد: نظیر آن است. گل ادل وایس آبی است و در قله آلپ می‌روید، عشاق خود را به‌خطر می‌اندازند تا آن را برای معشوقشان هدیه ببرند، اما دو گل شما سفید است و نشانی از پاکی‌تان. از سنگ بپرسید چگونه این دو گل را رویانیده‌ای؟ سنگ خواهد گفت: بنیاد خلقت شما همین دو گل و همین دو شاخه ریواس است. سرتان را برافرازید و خداوندگار را سپاس گویید. ــ خدا آن‌جاست؟ این را زن پرسید.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.87 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۶۸ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب انتخاب

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



انتخاب

می رفتیم مراسم ختم خان بزرگ. دبیرستان ما را خان بزرگ ساخته بود. میزها و نیمکت ها و تخته های سیاه را هم خودش خریده بود و به اداره آموزش و پرورش اهدا کرده بود. حقوق و پاداش و عیدی معلم ها و ناظم و مدیر دبیرستان را هم از جیب خود می داد. از زمانی که خان بزرگ به علّت کهن سالی در شیراز در باغ انجیری مقیم شده بود، هم به مشکلات افراد ایل و هم به مشکلات مردم شهر می رسید. خان بزرگ، اتاق نشیمن و راهرو و ناهارخوری را داده بود گَلِ هم کرده بودند و فرش کرده بودند و دو تا پشتی برای نشستن و تکیه دادن، رو به دیوارهای تالار گذاشته بودند. چلچراغ رنگ ها. آن قدر رنگ پشتی ها با رنگ قالی ها هم آهنگ بود که آدم خیال می کرد باغ را به تالار آورده اند. رنگ قرمز، رنگ غالب پشتی ها و قالی ها بود و رنگ های دیگر مثل رنگ های قوس و قزح به رنگ قرمز تعظیم می کردند و درهم تنیده بودند. تک تک که تعظیم نمی کردند، همگی با هم ــ چند بار بهمن، پسر کوچک خان و دوست جان جانی من در دبیرستان را به باغ انجیری به ضیافت رنگ ها، برده بود و من مبهوت از آن همه رنگ، می ترسیدم پا روی قالی ها بگذارم. خیال می کردم پا روی دست ها و چشم های قالی باف هایشان گذاشته ام و روی پشتی ها هم که می نشستم، باز خیال می کردم روی نوه های قالی ها نشسته ام. بافندگانشان حالا کجا بودند؟ خدا می داند. اگر هم مرده بودند، آثارشان که مانده بود.
قالی ها و پشتی هایی که از پنجره ها نور می گرفتند می درخشیدند و آن ها که در تاریکی قرار داشتند، منتظر بودند تا نور جابه جا شود. غیر از نور پنجره ها، چراغ برق ها هم از نورپاشی دریغ نمی کردند. نه چراغ برق ها منتّی بر تالار می گذاشتند و نه پنجره ها. همه شان به علت همجواری سالیان دراز با هم قوم و خویش شده بودند. به هم لبخند و چشمک می زدند و اینک در غروب روزی که مراسم ختم خان بزرگ برگزار می شد، لبخندها و چشمک ها جای خود را به چه داده بودند؟ لابد گره های قالی ها و پشتی ها خود را به رخ می کشیدند و اخم می کردند. شاید در دل هایشان اشک هم می ریختند.
مدیر و ناظم و معلم ها از جلو و چند نفر از هم شاگردی های بهمن در پی آن ها قدم به باغ گذاشتیم. بهمن به پیشوازمان آمد و ما را به تالار برد که مراسم سوگواری در آن جا انجام می شد. مردها با کلاه های دولبه شان و پوشش های ایلیاتی و زن ها با چارقدهای سیاه در تالار نشسته بودند.
بهمن مرا کنار خود روی یک تشکچه سیاهپوش نشاند. مدیر و ناظم و معلم ها هم گرداگرد ما نشستند.
یکی از مردان ایل پا شد و مرثیه ای برای خان بزرگ خواند. صدایش آن قدر گیرا بود که از پنجره های باز به گوش درخت های باغ می رسید و آن ها هم برای همدردی سر تکان می دادند:
«مثل پیش تر نزنم تیر و به نشونه بالمو چرخ اشکنه دلم رو زمونه چو کفتر چاهی تیر خورده او بالم بهلینم من کلک، بهلینم تا بنالم(۳) پوشش های خان روی یک چهارپایه گذاشته شده بود. مردی پا شد و عزاداری همگانی با آوای او رسما اعلام شد.
مرد کفش خان بزرگ را در دست گرفت و خواند: ای واویلا همی کفش او پاش بی. زن ها و مردها در جواب او، واویلای کشداری را از اعماق سینه هایشان بیرون می فرستادند و سینه می زدند. صدای واویلا، زمین و زمان را به هم پیوند زده بود گفتی تمام درخت ها و باغچه ها و آب های جاری در جوی های باغ واویلا می گفتند.
مرد، کفش را زمین گذاشت و جوراب خان را برداشت و خواند: ای واویلا همی جوراب او پاش بی. و صحنه قبلی تکرار شد تا مرد رسید به زیر شلواری خان بزرگ و خواند: ای واویلا همی تنبان او پاش بی.
با دیدن و شنیدن تنبان خان بزرگ، نتوانستم جلو خودم را بگیرم و زدم به خنده. سکوتی تالار را در بر گرفت. انگار این سکوت به من می گفت: خفه شو. نه، بهمن بود که دست مرا کشیده بود و از جا بلند کرده بود و گفته بود: خفه شو. و مرا به باغ کشانده بود. چند تا معلم و ناظم و مدیر هم در پی ما به باغ آمدند. بهمن شروع کرد به زدن من. می گفت: پسره حمال، بی بابا و ننه. بچه سر راهی، حرامزاده، اگر خان بزرگ تو را به پدر و مادر دروغیت نسپرده بود، هنوز در بیمارستان سماق می مکیدی.
از ته گلو گفتم: هیچ معلوم هست چه می گویی و چرا می گویی؟
گفت: مادرت که تو را زایید، گذاشت و از بیمارستان فرار کرد. تو تا دوسالگی در بیمارستان بودی.
ــ از کجا می گویی؟
ــ برو آلبوم عکس خانوادگی را از پدر و مادر دروغیت بگیر و نگاه کن: نه عکس نوزادی تو در آن است و نه عکس مادرت هنگام بارداری.
من هِق هِق گریه می کردم. بهمن گفت: پسره بدبخت ولخند. خان بزرگ بود که تو را به مادر و پدر دروغیت سپرد و خودش پدرخوانده تو شد... تمام مدارک نقل و انتقال تو، در صندوق آهنی خان بزرگ هست. مدارک محضر، مدارک امضا شده پدر و مادر دروغیت و تو در ختم چنین پدرخوانده ای خندیدی، درحالی که همه با های های گریه خان بزرگ را صدا می کردند. مردی که زندگی مرفه فعلیت را مدیون او هستی. خدا را شکر که سال آخر دبیرستان هستیم و دیگر تا ابد، تو سعید نکبتی را نمی بینم. حالا باید برگردم سر ختم. و راه افتاد که برود.
معلم محبوب من، آقای فرهمند گفت: یک کم صبر کن، با تو حرف ها دارم که بزنم. بهمن خوب گوش کن. یک خنده، هر چند بیجا، این همه تاوان نمی خواهد. و این همه افشای راز با آن همه شتاب.
بهمن رو به من داد زد: برو گمشو، سعید نکبتی. از پیش چشمم برو. من راه افتادم. آقای فرهمند در گوشم گفت: رَگ های ایلیاتیش جنبیده.
ته دلم گواهی می داد که نه به خانه بروم و نه در دبیرستان بمانم. تنها پنجاه تومان در جیب داشتم که پدر و مادر دروغیم برای خرید تنقلات در جیبم می گذاشتند. رفتم به مسجدی که خان بزرگ برای شهر ساخته بود و متولیش را می شناختم. متولی گفت: همین امشب، پشت منبر بخواب و پیش از نماز صبح بزن به چاک.
پنجاه تومانم را به متولی دادم و گفتم: بگذار چند شب، آن جا بخوابم.
ــ فقط یک شب دیگر.
صبح که شد، نان و پنیر و چای صبحانه را با هم خوردیم. نمازهای بامدادی و ظهر و شام را پشت سر آخوندی خواندیم، منی که حتی نمی دانستم، قبله کدام سمت است. روز سوم ناچار به امر متولی زدم به چاک و رفتم به پارک شهر و روی نیمکتی خوابیدم و آیندگان و روندگان را تماشا می کردم. خانمی آمد و از جلو من رد شد و سیر به من نگاه کرد و از قصد، کوزه سفالی ماستی را که در دستش بود به زمین انداخت. او که رفت، پا شدم و با ولع و با دست، ماست ها را از روی زمین جمع می کردم و می خوردم. خانم با آژدانی برگشتند و گفت: ایناهاش. نصف مژدگانی مال من است.
آژدان، روزنامه ای که دستش بود باز کرد و من عکس خودم را در روزنامه دیدم و برای آژدان خواندم که: «مژدگانی: هر کس گم کرده ما را بیابد و تحویل بدهد، مژدگانی خوبی دریافت خواهد کرد.» آژدان دست مرا گرفت. برد سر فشاری آب پارک. واداشت، دست و صورتم را بشویم.
با خانم و آژدان رفتیم به خانه. مادر دروغیم در را باز کرد، پرسید: کجا بودی مادر؟ گفتم: مادر بی مادر. شما مادر من نیستید. مادر دروغیم گریه کرد. و من یک راست رفتم به اتاق خودم. چقدر تمیز! چقدر راحت. لباس هایم را کندم و پاجامه خود را تن کردم و در تختخواب خودم خوابیدم. مثل کسی بودم که صد سال نخوابیده. تقه ای به در خورد. صدای مادر دروغیم را شنیدم: ناهارت را گذاشته ام پشت در. با چه ولعی ناهارم را بلعیدم. مثل کسی که صد سال قوت از گلویش پایین نرفته.
عصر از انزوا و احساس غربت خود، بغض گلویم را گرفته بود. از اتاقم بیرون آمدم. مادر دروغیم، پشت سماور نشسته بود. برایم چای ریخت. آلبوم عکس های خانوادگی را از قفسه برداشتم و ورق زدم. بهمن راست می گفت: تصویری از بارداری مادر دروغی و نوزادی من در آن نبود.
به پدر دروغیم که آمده بود، پشت سر من ایستاده بود و دست هایش را روی شانه هایم گذاشته بود، گفتم: مردکه حمال، چرا به من نگفتید که سرراهیم و حرامزاده؟
پدر و مادر دروغیم، کنارم نشستند. مادر دروغیم گفت: ما تو را انتخاب کردیم. انتخاب مهم است.
ــ ببین ما بچه دار نمی شدیم. به همه پرورشگاه های شیراز و جهرم و فسا سر زدیم. هیچ بچه ای نظر ما را نگرفت، تا خان بزرگ، تو را که در بیمارستان ماندگار شده بودی، چون هیچ پرورشگاهی جا نداشته، به ما معرفی کرد.
ــ من که سراغ تو آمدم، انگشتم را به طرفت دراز کردم. انگشتم را گرفتی و به دهان بردی و مِک زدی، انگار داشتی از پستانم شیر می خوردی و بعد به من لبخند زدی. و ما تو را از میان هزاران بچه ای که در پرورشگاه ها دیده بودیم، انتخاب کردیم. انتخاب مهم است.
ــ باید به من زودتر می گفتید.
ــ دلمان نمی آمد.
زیر لب گفتم: انتخاب مهم است.
دست در گردن مادر و پدر دروغیم انداختم و اشک هر سه مان به هم آمیخت.

لقاءالسلطنه

تقدیم به احمدرضا احمدی

با چه والزاریاتی و چه خرج و مخارجی یک خبرنگار را خر کردم تا با من مصاحبه بکند ــ با عکس و تفصیلات ــ و رفیقم هم منهای والزاریات، چند تا شعر درباره روزگار کج مدار و بی بهایی جیفه دنیایی برایم سرهم کرد. می خواستم به جناب وزیر سابق اسبق بفهمانم که من هم برای خودم کسی هستم. عکاس تریک تریک عکس برمی داشت.

صدای خبرنگار:

ــ نام خود را بیان فرمایید.

بیان فرمودم: بنده عباسقلی خان، اما نه عباسقلی خانی که ایرج میرزا سروده که پسرش علیمردان خان بوده و دهنش را به لله کج می کرده و لج می کرده.

ــ نام پدر؟

ــ از روی تصادف نام مرحوم ابوی علیمردان خان بوده، اما ربطی به علیمردان خانِ سروده ایرج میرزا نداشته ولله هم نداشته و دهنش را هم کج نمی کرده.

ــ نام مادر؟

ــ مادرم عزت خاتون بوده، اما ربطی به زینب خاتون که گیس داشته قد کمون و از شبق مشکی تر، نداشته. سرش به علت ابتلای به سرطان و شیمی درمانی بعدی، به کلی از مو عاری بوده، پس شانه فیروزه و حمام صد روزه هم منتفی بوده. برایش کلاه گیس خریدم که روی سرش بند نمی شد. گاه به چپ و گاه به راست و گاه به عقب متمایل می شد و بیشتر مو به صورت جنگل مازندران و قسمت دیگر سر به صورت کویر لوت نمایان می شد. ترجیح داد، روسری سر بکند. عزت خاتون را میرزا والده خطاب می کردیم. کم کم والده را حذف کردیم و میرزا هم اول شد میر و بعد شد میز. خانواده ما به اختصار، پای بندست.

ــ دیگر؟

ــ دیگر خانم همشیره. نامش خورشید کلاه خانم بود که برای خطاب دراز بود. خورشید زیادی بود. ماند کلاه. کلاه خانم معنای خوبی نمی داد. یعنی کسی که کلاه سرش رفته، یا سرش بی کلاه مانده، یا کلاه سر کسی گذاشته. های ملفوظ غیرمقتول را هم حذف کردیم شد کلاخانم. اما همشیره در این دنیا دو آرزو داشت و دارد. یکی این که یک سلطنه یا دوله یا ملوک دنبال اسمش باشد و دیگر این که زن وزیر بشود ــ حالا هرجور وزیری باشد ــ تا به او بگویند خانم وزیر. می گفتم: خواهر من، نمی شود به تو خطاب کرد: کلاسلطنه یا کلادوله ــ یا کلاملوک. وزیر بی زن هم از گور پدرم پیدا بکنم؟
اداره شناسنامه مشکل اول را حل کرد. به این صورت که در موقع تعویض شناسنامه ها که به امر دولت وقت انجام گرفت ــ به منظور ایجاد اشتغال و انصراف خلق الله ــ خورشید کلاه را خوانده بودند: خورشید لقاء. پس خانم همشیره شد لقاءالسلطنه.

ــ زن وزیر شد؟

ــ در تالار شهر تئاتر می دادند. سه تا بلیط در ردیف هشتم خریدم و یکی را برای جناب وزیر سابق اسبق بی زنی که پیدا کرده بودم فرستادم.

ــ چرا ردیف هشتم؟

ــ آخر در ردیف های اول صدای بازیگران گوشخراش است و در ردیف های بعد از هشتم صدا به گوش احدی نمی رسد.

ــ خوب، می گفتید.

ــ بنا شد همشیره کنار وزیر سابق اسبق بنشیند و از دلبری فروگذار نکند. یعنی دل بَری بکند نه گِل بَری. زنگ اول را زدند. جناب وزیر هم آمد با دو تا زن اعجوبه که یکیشان خواهر فولادزره می نمود و دیگری دختر اکوان دیو. اما هر سه رفتند جلو نشستند و به جای وزیر، یک مرد سبزه آس و پاس آمد و کنار خانم همشیره نشست. آبله هم داشت.
صدای خواهرم را می شنیدم: شما که جناب وزیر نیستید؟
ــ نه، من مباشر ایشانم. حالا چرا جناب وزیر مباشر سیاه سوخته آبله رو انتخاب کرده بود، بروید از خودش بپرسید.
باز صدای خواهرم: اسم شما؟
ــ عرض شود که... عرض شود که اسم من «بمان» است. مادرم هر چه پسر می زاییده، می مرده. اسم مرا «بمان» گذاشته که زنده ماندم.

صدای خبرنگار

ــ نمایش چطور بود؟

ــ نمایش مزخرف بود. بازیگرها دور هم چرخ می خوردند، یا به هوا می پریدند یا پشتک وارو می زدند ــ برای ایجاد ترس مثلاً.

ــ بازیگر زن نداشت؟

ــ چرا. آن ها رُل نعش را بازی می کردند. پرده اول نمایش که تمام شد، جناب وزیر و دو تا همراه قوم و خویش فولادزره و اکوان دیو، دوش به دوش راه افتادند. مباشر، من و خانم همشیره هم به دنبالشان. رفتیم به تالار استراحت. مباشر در گوش وزیر سابق اسبق چیزی گفت. او و دو تا همراهش به طرف ما آمدند. اول همشیره را معرفی کردم: لقاءالسلطنه و بعد خودم را: چاکر، عباسقلی خان هستم. اما نه عباسقلی خانی که ایرج میرزا سروده و پسرش علیمردان خان بوده و علیمردان خان دهنش را به لله کج می کرده و هر چه به او می داده اند می گفته: کم است و مادرش مات می شده که این چه شکم است؟
جناب وزیر با یک چشم متحرک آکنده از تعجب نگاهم کرد. چشم دیگرش در چشمخانه ثابت بود. پس یک چشم وزیر مصنوعی بود. خودش به فراست دریافت. گفت: من که دنیا را با یک چشم می بینم چه می کشم؟ وای ی ی... به حال شما که دنیا را با دو چشم می بینید.
ــ قربان چقدر بامعرفتید.
جناب وزیر همشیره هایش را معرفی کرد: اخترالملوک. شمس الدوله. من هم همشیره را از نو معرفی کردم: لقاءالسلطنه.
جناب وزیر رفت و گرفتار عده ای بادمجان دور قاب چین شد که صدای یکیشان را جسته گریخته می شنیدم که می گفت با دو تا گوش خود شنیده که در کابینه بعدی وزیر... به گمانم گفت: وزیر شل کن، سفت کن می شود.
«بمان» مشاور وزیر جلو من و لقاءالسلطنه، ایستاده بود و اخترالملوک و شمس الدوله هم در دو طرفش جا داشتند. «بمان» چشمکی به من زد و با دو انگشت سبابه اش اشاره به همشیره های وزیر کرد و پرسید:
it is good? یاoo tos good?
لقاءالسلطنه سقلمه ای به من زد و گفت می پرسد: این خوب است یا آن دیگری؟
من، عباسقلی خان، نه عباسقلی خان پدر علیمردان خان که ایرج میرزا سروده و... و... در دل گفتم: لعنت به هر دوتاشان. اما بلند گفتم: آقا «بمان» یک وقتی برای لقاءالسلطنه از جناب وزیر بگیر.
«بمان» چشمکی به من زد و گفت: هر چه زودتر بهتر، همین فردا ساعت نه. انعام ما فراموش نشود.
خبرنگار غش کرده بود. لقاءالسلطنه آمد تو و گفت: آقا داداش، یک تلفن به اداره برق بزن. دو ساعت است برق رفته و حالا من، عباسقلی خان که پدر هیچ کس نبودم، مانده بودم و یک خبرنگار غش کرده و یک نوار خالی. بی این که از شاعر بودنم حرفی زده باشم و شعرهای رفیقم را به اسم خودم جا زده باشم. فردایش لقاءالسلطنه به دیدار جناب وزیر سابق اسبق رفت. وزیر گفته بود: بفرمایید روی یک صندلی بنشینید تا من این نامه را تمام کنم. همشیره گفته بود: می دانید من کی هستم؟ من لقاءالسلطنه هستم. جناب وزیر گفته بوده: خوب، روی دو تا صندلی بنشینید.

نظرات کاربران درباره کتاب انتخاب