فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب قطار سر وقت

کتاب قطار سر وقت

نسخه الکترونیک کتاب قطار سر وقت به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب قطار سر وقت

این پیکر سیاه روی سکوی راه‌آهن مدام دورتر و دورتر می‌شد... مدام دورتر می‌شد تا این‌که ایستگاه راه‌آهن در دل شب گم شد. بعضی کلمات به ظاهر بی‌تفاوت ادا می‌شوند، یکباره جنبه‌ای سرنوشت‌ساز در بیان آن صورت می‌گیرد. همه چیز خیلی سریع و سخت و نادر می‌شود و راوی پیشاپیش عجله می‌کند و مکان انباری را که از جا می‌کند در محلۀ ناکجاآباد آینده تعیین می‌کندو مجدداً بادقت و اطمینان وحشتناک هدف‌گیری بومرنگ به سویش برمی‌گردد. از سخنان سطحی و بی‌قید و بی‌تعمق که اکثراً به شکل کاملاً مات و سخت و ناراحت کنندۀ لحظۀ بدرود پای قطارهایی که به سوی مرگ رانده می‌شوند و موجی از قلع سنگین بر سخنگو برجای می‌ماند و سخنگو ناگهان با جلوۀ ترسناک و درعین حال مستانۀ قدرت آشنا می‌شود. به همۀ عاشقان و سربازان و همۀ مقاومان در برابر مرگ و همۀ کسانی که از خشونت کیهانی زندگی لبریز هستند گاهی ناغافل این نیرو داده می‌شود و ناگهان نگرش آن‌ها تغییر می‌کند و آن را به بارشان می‌افزایند... و کلمه رسوخ می‌کند... کلمه در آنها رسوخ می‌کند. درحالی که آندرئاس راه خویش را داخل واگن با دستانش لمس می کرد کلمۀ «زود» مثل یک تیر رها شده در وجودش و در گوشت و سلول‌ها و اعضای بدن و روانش رسوخ می‌کرد تا بالاخره این کلمه در جایی خودش را نشان و جای داده و یک جراحت بد را پاره کرده و خون از آن فواره زد... زندگی... درد... او به سختی فکر کرد و احساس کرد چگونه رنگ‌اش پریده است و با وجود آن‌که از آن آگاهی می‌یابد کارش را طبق عادت انجام می‌داد. کبریتی روشن کرد و نوری بر انبوهی از سربازان که روی و زیر و کنار چمدان‌هایشان نشسته و دراز کشیده و خوابیده بودند انداخت.

ادامه...
  • ناشر انتشارات نگاه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.94 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۴۴ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب قطار سر وقت

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

وقتی که آنها در آن پایین به زیرگذر تاریک قدم می نهادند بر فراز سرشان صدای عبور قطار را می شنیدند که روی ریل ها می چرخید و صدای رسایی که از پشت بلندگو با لطافت خاصی می گفت: «قطار سربازانی که به مرخصی آمده اند از پاریس، پرسمیزل(۱)...» بعد آنها از پله ها به سوی سکوی راه آهن بالا رفتند و جلوی یکی از واگن هایی که مسافران با چهره ای خندان از آن پیاده می شدند ایستاده، مسافرانی که بارشان مملو از بسته های بزرگ بود. سکوی راه آهن خیلی سریع خالی شد. جایی پای پنجره ها دخترکی یا زنی یا پدر ساکت و تلخ رویی ایستاده بود... و صدای رسا دوباره گفت که مسافرین عجله کنند، قطار سروقت حرکت می کند.
کشیش با ترس از سرباز پرسید:
- چرا سوار نمی شی؟
سرباز با حیرت جواب داده بود:
_چگونه؟
- من می توانم خود را زیر قطار پرتاب کنم... من می توانم از خدمت فرار کنم.... چگونه؟ توچه می خواهی؟... من می توانم و می توانم دیوانه شوم... همانطور که حقم است. این حق مسلم من است که دیوانه شوم. من نمی خواهم بمیرم. این وحشتناک تر از همه است که نمی خواهم بمیرم!
او چنان سرد صحبت کرد که گویی کلمات چون تکه های یخ از لبانش بیرون می ریختند: «ساکت باش. سوار می شم، همیشه جایی پیدا می شود... باشه... باشه، عصبانی نباش، دعایم کن!»
او چمدانش را گرفت و از یکی از درهای باز سوار قطار شد و پنجره را از داخل قطار پایین کشید، در حالی که صدای رسا مثل ابری از مایعی لزج در هوا می چرخید خودش را از پنجره خم کرد.
- قطار حرکت می کند...
فریاد کشید:
- من نمی خواهم بمیرم، نمی خواهم بمیرم و اما وحشتناک این است که من خواهم مرد... به زودی.
این پیکر سیاه روی سکوی راه آهن مدام دورتر و دورتر می شد... مدام دورتر می شد تا این که ایستگاه راه آهن در دل شب گم شد. بعضی کلمات به ظاهر بی تفاوت ادا می شوند، یکباره جنبه ای سرنوشت ساز در بیان آن صورت می گیرد. همه چیز خیلی سریع و سخت و نادر می شود و راوی پیشاپیش عجله می کند و مکان انباری را که از جا می کند در محله ناکجاآباد آینده تعیین می کندو مجدداً بادقت و اطمینان وحشتناک هدف گیری بومرنگ(۲) به سویش برمی گردد. از سخنان سطحی و بی قید و بی تعمق که اکثراً به شکل کاملاً مات و سخت و ناراحت کننده لحظه بدرود پای قطارهایی که به سوی مرگ رانده می شوند و موجی از قلع سنگین بر سخنگو برجای می ماند و سخنگو ناگهان با جلوه ترسناک و درعین حال مستانه قدرت آشنا می شود.
به همه عاشقان و سربازان و همه مقاومان در برابر مرگ و همه کسانی که از خشونت کیهانی زندگی لبریز هستند گاهی ناغافل این نیرو داده می شود و ناگهان نگرش آن ها تغییر می کند و آن را به بارشان می افزایند... و کلمه رسوخ می کند... کلمه در آنها رسوخ می کند.
درحالی که آندرئاس(۳) راه خویش را داخل واگن با دستانش لمس می کرد کلمه «زود» مثل یک تیر رها شده در وجودش و در گوشت و سلول ها و اعضای بدن و روانش رسوخ می کرد تا بالاخره این کلمه در جایی خودش را نشان و جای داده و یک جراحت بد را پاره کرده و خون از آن فواره زد... زندگی... درد... او به سختی فکر کرد و احساس کرد چگونه رنگ اش پریده است و با وجود آن که از آن آگاهی می یابد کارش را طبق عادت انجام می داد.
کبریتی روشن کرد و نوری بر انبوهی از سربازان که روی و زیر و کنار چمدان هایشان نشسته و دراز کشیده و خوابیده بودند انداخت. بوی سرد شده دود سیگار با بوی سرد عرق بدن و یک بوی نادر گرد و خاک با هم مخلوط شده که مجموعه بر هم چسبیده بر روی سربازان بود. در آتش کبریتی که رو به خاموشی می رفت و با جیرجیر آخری که بر شعله چوب کبریت می کشید آخرین روشنی اش را نشان داد و او زیر این آخرین نور در انتهای راهروی تنگ واگن جای خالی کوچکی پیدا کرد که محتاطانه به طرفش رفت. بسته اش را زیر بغل گرفته و کلاهش را در دست داشت.
با خودش می اندیشید به زودی، وحشت حسابی در وجودش جای گرفته، حسابی و عمیق. ترس و یقین کامل. او فکر می کرد، دیگر هرگز، هرگز این ایستگاه قطار را نمی بینم، هرگز دیگر صورت رفیقم را که تا آخرین لحظه دشنامش دادم نمی بینم... دیگر هرگز... زود!
بالاخره او به جایش رسید و با کمال احتیاط کیفش را بر زمین نهاد تا افرادی را که در اطرافش در خواب غوطه ور بودند بیدار نکند، او به نوعی سر جایش نشست تا بتواند به در واگن تکیه دهد، بعد کوشید پاهایش را تا حدامکان به حالتی راحت در آن مکان جا دهد. پای چپش را محتاطانه از روی صورت سربازی خواب آلود گذراند و دراز کرد و پای راستش را هم بر چمدان فرد خواب آلود دیگری که بر پشتش بود دراز کرد. پشت سرش در واگن کبریتی شعله ور شد و شخصی در سکوت و تاریکی شروع به سیگارکشیدن کرد. اگر کمی بدنش را کج می کرد می توانست آتش سیگار را ببیند و گاهی، وقتی این غریبه پُکی به سیگارش می زد روشنایی آتش سیگار بر چهره فرد ناشناس می افتاد که خسته و شکسته به نظر می رسید و چروک های تلخی از هوشیاری وحشت زده اش نمایان بود.
فکر می کرد «به زودی»، تکان های قطار مثل همیشه بودند. بو و تمایل به سیگارکشیدن، تمایلی زیاد به سیگارکشیدن، اما نباید خوابید! از پشت پنجره سایه های تیره شهر می گذشتند. جایی در دوردست ها مثل انگشتان لاشه ای که مانتویی آبی رنگ را در شب تقسیم می کردند، نورافکن ها درجستجوی چیزی در آسمان بودند... و در دوردستها صدای شلیک توپ های ضدهوایی می آمد... و این خانه های بی نور و ساکت و تیره. آخر این «زود» کی می رسد؟ خون از قلبش خارج شده و دوباره وارد قلبش می شود، می چرخد و می چرخد و زندگی می چرخد و ضربان نبضش چیزی را جز زود نمی گفت...
قادر به گفتن نبود و حتی نمی توانست به این فکر کند: «من نمی خواهم بمیرم.» هرگونه که او این جمله را می ساخت یا درنهایت به یاد می آورد: «من خواهم مرد... زود...» پشت سرش دومین صورت تیره در نور آتش سیگار هویدا شد و او صدای نرم و خیلی خسته پچ پچی را شنید، آن دو ناشناس با هم صحبت می کردند:
- صدای یکی گفت: «اهل درسدن(۴).»
و دیگری گفت: «دورتموند(۵).»
پچ پچ ادامه یافت و کمی جان گرفت. بعد یکی از آنها ناسزا گفت و پچ پچ دوباره آرام گرفت. پچ پچ پایان یافت و دوباره فقط آتش یک سیگار پشت سرش نمایان بود. این آتش دومین سیگار بود، این هم خاموش شد و دوباره تیرگی در پشت و کنار او بود و پیش روی سیاهی شب با خانه های بیشماری که ساکت و یکپارچه سیاه بودند. فقط در دوردست ها هنوز انگشتان لاشه مانند بسیار بلند و کاملاً آرام نورافکن ها که آسمان را لمس می کردند، این احساس را در او خفه می کرد که انگار صورتی که متعلق به این انگشتان است باید تبسمی داشته باشد، تبسمی ناباورانه و با خشونت همچون صرافان و کلاهبرداران. «ما گیرت می اندازیم.» دهان های بزرگ و باریکی که به این انگشتان تعلق داشتند می گفتند: «ما گیرت می اندازیم، تمامی شب را جستجو می کنیم.» شاید این انگشتان در پی کمکی بودند. کمکی کوچک درون پالتوی شب و آنها این کمک را پیدا می کنند... زود، زود، زود، زود. آخر این زود چه زمانی است؟ آخر این چه کلمه وحشتناکی است: زود! زود می تواند ثانیه ای دیگر باشد و زود می تواند سالی دیگر باشد. زود کلمه وحشتناکی است. این زود، آینده را درهم می فشارد و کوچک می کند و هیچ قطعیتی وجود ندارد، هیچ قطعیتی؛ این یک بی اطمینانی مطلق است. زود هیچ چیز نیست و زود خیلی است و زود همه چیز است و زود مرگ است...
به زودی من مرده ام. من به زودی خواهم مرد. تو خودت این را گفتی و کسی در وجودت و کسی بیرون از وجودت این را گفت که این «زود» به شهر خواهد رسید.
به هرحال این زود در جنگ خواهد بود. این چیزی مطلق است و حداقل چیزی ثابت. جنگ چقدر به طول می انجامد؟
این می تواند یک سال به طول بیانجامد پیش از آنکه در قسمت شرقی همه چیز از هم پاشیده شود و اگر آمریکایی ها و انگلیسی ها به غرب حمله نکنند. پس می تواند دو سالی طول بکشد، پیش از آن که روسها در آتلانتیک باشند، آنها حمله خواهند کرد. اما روی هم یک سال طول می کشد و پیش از پایان سال ۱۹۴۴ جنگ به اتمام نمی رسد. این دستگاه خیلی فرمانبر و ترسو و صادق بنا شده است. پس زمان بین یک ثانیه و یک سال است. یک سال چند ثانیه است؟ به زودی می میرم و آن هم در جنگ. من دیگر با صلح آشنا نمی شوم. هیچ صلحی. دیگر هیچ چیز داده نمی شود، هیچ موسیقی ای... هیچ گُلی... هیچ شعری... و دیگر هیچ نشاط انسانی و به زودی می میرم.
این به زودی مثل یک ضربه رعد است. این کلمه کوچک همانند جرقه ای است که طوفان را روشن می کند و ناگهان برای یک صدم ثانیه تمام دنیا زیر این کلمه روشن می شود. پیکرها بوی همیشگی شان را می دهند. بوی کثافت و خاک و پوتین های سیاه. عجیب است که هرجا سربازان هستند کثافت است... انگشتان لاشه ها کمک ها را گرفته اند... او سیگار دیگری روشن کرده بود. با خودش فکر می کرد می خواهد آینده را برای خودش تصور کند. شاید این به زودی یک فریب است، شاید من زیادی خسته و عصبی هستم که اجازه می دهد بترسم. او می کوشید پیش خود تصور کند که چه خواهد کرد اگر دیگر جنگی در کار نباشد... او... او می خواهد... اما آنجا دیواری است که از آن نمی تواند بالا برود، یک دیوار کاملاً سیاه. او نمی تواند تصورش را بکند. مسلماً او می تواند به خود فشار بیاورد تا به انتهای جمله اش بیندیشد:
- من تحصیل خواهم کرد... من در جایی اتاقی خواهم داشت... با کتابها... سیگار... تحصیل می کنم... موسیقی... اشعار... گل ها.
اما حتی اگر او به خود فشار بیاورد تا به انتهای جمله اش بیندیشد باز می داند که این گونه نمی شود. همه این چیزها نمی شوند. اینها خواب و رویا نیستند، افکار خالی ای هستند که وزنی ندارند، خونی ندارند و هیچ نشانه ای از انسانیت در آنها نیست. آینده دیگر چهره ای ندارد و این چهره در جایی بریده شده و هرچه بیشتر او به آن می اندیشد بیشتر به نظرش می رسد که به زود نزدیک تر شده است. به زودی می میرم، این چیز مطلقی است که بین یک سال و یک ثانیه تغییر می کند. دیگر رویایی وجود ندارد...
به زودی، شاید دو ماه، او سعی می کند زمان را تصور کند، می خواهد بداند آیا این دیوار دو ماه دیگر هم همانجا ایستاده است، دیواری که دیگر نمی تواند از آن بگذرد. دو ماه دیگر و این آخر ماه نوامبر است. اما او موفق می شود که زمان را مشخص کند. دو ماه تصور درستی نیست. همینطور سه یا چهار یا شش ماه، این تصور پژواک بیدار چیزی نیست. به ژانویه فکر می کند. اما آنجا دیگر هیچ دیواری نیست. امیدی ناآرام و عجیب در او بیدار می شود و با یک جهش ناگهانی، به ماه مه می اندیشد.
هیچ چیز. دیوار سکوت کرده است. هیچ جا دیواری نیست و هیچ چیزی نیست. این به زودی... این به زودی یک تُف وحشتناک است... او به نوامبر می اندیشد و هیچ! نشاط وحشیانه وحشتناکی در او زنده می شود. ژانویه، همین ژانویه بعدی، یک سال و نیم، یک سال و نیم زنده بمانم! هیچ! هیچ دیواری! او آهی از خوشبختی می کشد و به افکارش ادامه می دهد و افکارش از سرحد زمان همانند سرحد نور می گذرند و مانع های کاملاً کوتاه. ژانویه، مه، دسامبر و هیچ! و یکباره احساس می کند دستش را در خلا می کشد. این مفهوم زمانی نیست و جایی که دیوار بنا شده است. زمان دیگر اهمیتی ندارد. دیگر زمانی وجود ندارد، ولی با وجود آن هنوز امید باقی است. او خیلی خوب از ماه ها گذشته است، از سال ها...
به زودی می میرم و این مثل شناگری است که خویش را در کنار ساحل می بیند و ناگهان از موجی بلند به زیر آب کشیده می شود. به زودی! این دیواری است که او به پشتش نمی رسد و دیگر روی زمین نخواهد بود.
او به «کراکو»(۶) می اندیشید و قلبش یکباره می ایستد گویی که رگ هایش به هم گره خورده و نمی گذارند خونی به آن برسد. او در مسیرش است: کراکو، هیچ، او بیشتر به پیش می رود پرسمیزل، هیچ، لمبرگ(۷)، هیچ! سپس می کوشد تا عجله کند: چرنوویتس(۸)، چرکاسی(۹)، کیشینف(۱۰)، نیکوپل!(۱۱) اما با آخرین کلمه احساس می کند که این چیزی جز کف نیست، و کفی همانند افکارش: من درس می خوانم. دیگر هرگز و دیگر هرگز او نیکوپل را نمی بیند و چرنوویتس را نخواهد دید. لمبرگ، او لمبرگ را هنوز می بیند، او زنده به لمبرگ می آید. فکر می کند که دیوانه شده است: من روانی نشده ام و می باید میان چرنوویتس و لمبرگ می مردم! این چه دیوانگی است... او با زور افکارش را برمی گرداند و دوباره شروع به کشیدن سیگار می کند و به سیمای شب خیره می شود. من آدم هیستریکی هستم، دیوانه ام، زیادی سیگار می کشم و شب و روزهای زیادی صحبت کرده و نخوابیده ام و چیزی نخورده و فقط سیگار کشیده ام، حال نباید آدم آنجا دیوانه شود...
او می اندیشد باید چیزی بخورم و بنوشم. نوشیدن و خوردن، بدن و روح را نگه می دارد. این دود کردن لعنتی همیشگی. او شروع به جستجوی کیفش می کند اما درحالی که در تاریکی به میان پاهایش خیره شده تا سگک کیف را پیدا کند و بعد در کیفش به جستجو بپردازد که در آن نان کره مالیده و لباس ها و توتون و سیگار و یک بطری الکل روی هم قرار داشتند، خستگی مطلق اجتناب ناپذیری را حس کرد که رگ هایش را بست... به خواب رفت... کیف باز شده اش میان دستانش و پای چپش کنار صورتی که او هرگز ندیده و پای راستش روی چمدان و پاهایی که خسته بودند و دستان کثیفش روی کیف، او خوابیده و سربر سینه فرود آورده بود....
از اینکه یک نفر انگشتش را لگد می کند بیدار می شود. یک درد ناگهانی و چشمانش را می گشاید. یک نفر با عجله از کنارش رد شده و تنه ای به پشتش زد و دستش را لگد کرد. او می بیند هوا روشن است و می شنود که دوباره صدایی رسا با گرمی نام یک ایستگاه راه آهن را می خواند و می فهمد آنجا دورتموند است. کسی که شب پیش پشت سرش سیگار کشیده و پچ پچی کرده بود از قطار پیاده شده و بدون ملاحظه کسی با فحاشی از سالن ایستگاه می گذشت، این چهره خاکستری ناشناس در خانه بود، در دورتموند. کسی که پای راستش را بر چمدانش به استراحت نهاده بود اینک بیدار شده و بر جایش نشسته و چشمانش را در راهروی سرد می مالد. کسی که پای چپش کنار صورتش قرار داشت هنوز خواب بود. دورتموند شهری که دختران جوان با قوری هایی که از آنان بخار بلند می شد این طرف و آن طرف می دویدند. همه چیز مثل همیشه است و زنانی آنجا ایستاده اند که گریه می کنند و دخترانی که اجازه بوسیدن می دهند و پدرانی... همه چیز مثل همیشه است و این دیوانه کننده است.
اما در اصل او فقط می داند که به محض باز کردن چشمانش این احساس را یافته که زود هنوز آنجا است. قلاب در عمق وجود او چنگ زده و او را رها نمی کند. این زود به درون قلابی که او در آن دست و پا می زد، نقل مکان کرده و دست و پا زدن تا میان لمبرگ و چرنووتیس ادامه دارد...
فقط وقتی بیدار شده بود، به سرعت برق برای یک هزارم ثانیه امیدوار شده که این زود؛ مثل یک شب، شبی بعد از شایعات بی اساس و سیگار کشیدن های بی انتها گورش را گم کرده است، اما زود آنجا است، به صورت اجتناب ناپذیری آنجاست...
روی صندلی، خودش را صاف می کند و می نشیند و متوجه ساک باز میان دستانش می شود، پیراهنی که از آن بیرون افتاده، دوباره آنرا در ساکت فرو می کند. شخصی که سمت راست اوست پنجره ای را پایین می کشد و لیوانی از آن بیرون می برد تا دخترکی، قهوه ای کم رنگ و کهنه درون آن بریزد. بوی قهوه بدی است و این بوی داغی قهوه کم رنگ معده اش را به هم می ریزد، این بوی پادگان است، بوی آشپزخانه پادگان که در همه اروپا پخش شده است... و باید در همه جهان پخش شود. با وجود آن (آنقدر عمیق در عادات ریشه کرده اند) لیوانش را بیرون می برد و می گذارد قهوه ای در آن ریخته شود. قهوه ای خاکستری که به رنگ اونیفورم است. در این قهوه بوی تبخیر دخترک را می بینی و در دخترک می بینی که شب را با همان لباسش خوابیده است و از قطاری به قطاری رفته و قهوه ای را به دنبال خویش برده است، و قهوه ای با خود برده است...
دخترک بوی رسوخ کرده این قهوه وحشتناک را می دهد و شاید او کنار قوری قهوه ای می خوابد که روی اجاق قرار دارد تا با رسیدن قطار بعدی همیشه قهوه اش گرم بماند.
پوست او همانند شیری کثیف، خاکستری و چرب است و تارموهای کم و سیاه رنگش از زیر روسری کلاه مانند به در آمده است، اما چشمانش حالتی لطیف و غمگین دارند و وقتی دخترک خم می شود تا قهوه ای برایش در لیوان بریزد، او پشتِ گردن هوس انگیز او را می بیند. با خود می اندیشد که این دخترک چه زیباست و همه او را زشت خواهند دید و او زیباست... او قشنگ است... همچنین انگشتان ظریفی دارد... دلم می خواهد ساعت ها برایم قهوه بریزد. اگر لیوانم سوراخی داشت می بایستی او قهوه بریزد و بریزد و من به تماشای چشمان لطیف و پشت گردن هوس انگیزش نشسته و این صدای رسای بلندگو هم باید ساکت می شد. همه بدبختی ها از همین صدای رسا می آمد و این صداهای رسا جنگ را شروع کرده بودند، این صداهای رسا بدترین جنگ ها را نظم می دادند، جنگ هایی که از روی سکوی راه آهن شکل می گرفتند. لعنت بر هرچه صدای رسا است. مرد با کلاه قرمز گوش به فرمان صدای رسا ایستاده است که باید بگوید: «قطار حرکت می کند.» قطاری که قهرمانان اندکی را حمل می کند و چند قهرمان به بارش اضافه شده اند.
هوا روشن است، اما خیلی زود است ساعت هفت صبح. هرگز، هرگز دیگر از شهر دورتموند نخواهم گذشت. شهری مثل دورتموند عجیب است! و من بارها از این شهر گذشته ولی هرگز در این شهر نبوده ام. هرگز در زندگیم نخواهم دانست که دورتموند چه شکلی است و دیگر هرگز در زندگیم قادر به دیدن این دخترک با قوری قهوه اش نخواهم شد، هرگز. به زودی بین لمبرگ و چرنووتیس می میرم. زندگی من فقط یک شماره مشخص کیلومتر و یک مسیر قطار است.
اما عجیب است که خط جبهه ای مابین لمبرگ و چرنوویتس وجود ندارد و پارتیزان های زیادی هم نیست، آیا خط جبهه شبانه لیز خورده و به این پایین رسیده است؟ آیا جنگ به یکباره و غیرمترقبه به اتمام رسیده است؟ آیا صلح پیش از این «زود» فرا می رسد؟ آیا فاجعه ای رخ داده است؟ شاید این حیوانی که به حد خدایی رسیده مرده و بالاخره کشته شده و یا روس ها حمله ای همه جانبه و بزرگ انجام داده اند و همه جا را به غیر از خط میان لمبرگ و چرنوویتس در هم کوبیده اند، شاید تسلیمی رخ داده...
دیگر راه فراری در کار نیست و خواب زدگان بیدار شده و شروع به خوردن و نوشیدن و پشت هم پرگویی کرده اند...
او به پنجره نزدیک می شود و می گذارد بادِسرد صبحگاهی به صورتش بخورد. می اندیشد مست می کنم و تمام بطری را خالی کرده بعد دیگر هیچ چیز نمی فهمم و حداقل تا شهر برسلا در امانم. خم می شود و با عجله ساکش را باز می کند اما یک دست نامرئی او را از درآوردن بطری باز می دارد. او نان کره مالیده اش را بیرون می آورد و آرام و آهسته شروع به جویدن آن می کند.
این وحشتناک است که انسان کمی پیش از مرگش غذا بخورد. به زودی می میرم و حال باید غذا بخورم. نان کره زده با کالباس و نان هایی که مخصوص ایام حمله های هوایی است دوستِ کشیشش برایش بسته بندی کرده و یک بسته بزرگ از نان های کره مالیده به او داده، بدتر از همه آن است که این نان ها بهش مزه می دهند. او به پنجره تکیه داده و آرام و آهسته نانش را می جود و گاهی هم نگاهی به ساکش می اندازد تا نان دیگری از آن بیرون بکشد و جرعه ای هم از قهوه ولرم بنوشد.
نظر افکندن به خانه های فقیرانه ای که بردگان درون آن فقط خود را آماده رفتن به کارخانه ها می کنند بسیار وحشتناک است. خانه ای در کنار خانه ای دیگر و خانه ای دیگر در کنار خانه ای دیگر و همه جا انسان هایی زندگی می کنند که رنج می برند و می خندند، انسان هایی که می خورند و می نوشند و انسان های جدید تولید می کنند، انسان هایی که شاید فردا مرده باشند. همه جا آدم ها وول می خورند؛ پیرزن ها و بچه ها و مردها و همچنین سربازان. سربازان پشت پنجره ایستاده و آنجا یکی و اینجا یکی و همه می دانند که چه زمانی دوباره در قطار می نشینند و به سوی جهنم باز می گردند...
صدای گرفته ای در پشت سرش گفت:
- رفیق بازی می کنی؟
او یکه ای خورده و برمی گردد و بدون اینکه بداند می گوید:
- آره.
درهمان لحظه ورق بازی در دست، سرباز ریش نتراشیده ای می بیند که تبسمی به او می کند. می اندیشد بلی گفته و سرش را به علامت تایید پایین آورده و دنبال سرباز ریش تراشیده راه می افتد. راهروی قطار خالی است و فقط دو مرد با اسبابشان در کوپه جلو نشسته، آنجا یکی نشسته، مردی قدبلند، بلوند با صورتی نرم و تبسمی برلب.
- یکی را پیدا کردی؟
مرد ریش نتراشیده با صدای گرفته ای گفت:
- آره.
«به زودی می میرم، آندرئاس»، به این می اندیشد و روی ساکی که با خود آورده می نشیند. همیشه وقتی ساکش را روی زمین می گذارد صدای زنگ کلاهخودش بلند می شود و حال که به کلاهخودش می نگرد به یادش می افتد که تفنگش را فراموش کرده است. او فکر می کند؛ تفنگم در اتاق رختکن پاول(۱۲) پشت کت گره خورده است. او لبخند زده و بلوندی می گوید:
- این درسته رفیق، غم و اندوهت را فراموش کن و با ما یک دست بازی کن.
آن دو، جلوی دربی که مسدود شده و دور دستگیره اش با سیم بسته شده و اسبابشان جلوی آن قرار دارد، نشسته اند. ریش نتراشیده یک انبردست از کیفش بیرون می آورد و از میان اسبابی که آنجا قرار داشت یک تکه سیم را بیرون می کشد و سیم دو دستگیره درب را محکم تر می پیچد.
- این طوری بهتره رفیق.
مرد بلوند گفت:
- بذار آنها تا پرسیمزل ماتحتمان را بلیسند. تو که پرسیمزل می ری؟
وقتی آندرئاس با سرتایید کرد بلوندی گفت:
- این را آدم می فهمد.

نظرات کاربران درباره کتاب قطار سر وقت

یکی از بهترین اثار بل که به تازگی به فارسی برگردانده شده است
در 6 ماه پیش توسط Farzin B
واقعا کتاب خوبیه.و نویسنده هم از بهترین هاست.البته من یه ترجمه دیگه ازش خونده بودم که مقداری بهتر بود
در 2 ماه پیش توسط سید امیر حسینی