کتاب یادگاری های صادق هدایت اثر صادق هدایت نشر آوای چکامه

مرگ... چه لغت بیمناک و شورانگیز است! از شنیدن آن احساسات جانگدازی به انسان دست می‌دهد: خنده را از لب می‌زداید شادمانی را از دل می‌برد تیرگی و افسردگی آورده هزار گونه اندیشه‌های پریشان از جلو چشم می‌گذراند. زندگانی از مرگ جدایی ناپذیر است. تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنیین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت. از ستاره آسمان تا کوچک ترین ذره روی زمین دیر یا زود می‌میرند: سنگ‌ها گیاه‌ها جانوران هر کدام پی در پی به دنیا آمده و به سرای نیستی رهسپار می‌شده و در گوشه فراموشی مشتی گرد و غبار می‌گردند. زمین لا ابالیانه گردش خود را در سپهر بی‌پایان دنبال می‌کند طبیعت روی بازمانده آنها دوباره زندگانی را از سر می‌گیرد، ‌خورشید پرتو افشانی می‌کند نسیم می‌وزد گلها هوا را خوشبو می‌گردانند پرندگان نغمه سرایی می‌کنند، همه جنبندگان به جوش و خروش می‌آیند، آسمان لبخند می‌زند زمین می‌پروراند، مرگ با داس کهنه خود خرمن زندگانی را درو می‌کنند….