فیدیبو نماینده قانونی نشر چشمه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب ویلای دلگیر

کتاب ویلای دلگیر

نسخه الکترونیک کتاب ویلای دلگیر به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۴,۳۲۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب ویلای دلگیر

یک تابستان دهه‌ی شصت. یکی از شهرستان‌های فرانسه، کنار دریاچه، نزدیک سویس. ویکتور کمارا، راوی داستان، پسر هجده‌ساله و بی‌ملیتی است که به خاطر مبارزه با ترس (ترس از جنگ؟ از فاجعه‌ای بزرگ؟ از دنیای بیرون؟) و ناامنی و تهدیدی که پیرامونش حس می‌کند، در این شهر آب‌گرم مخفی می‌شود.آن‌جا با شخصیت‌های مرموزی آشنا می‌شود، از جمله دکتری که اسم خودش را ملکه آسترید گذاشته... و خصوصا ایون، با سگ آلمانی‌اش... او می‌کوشد منظره‌ها، لحظات فرار و فضای گذشته‌ی دور را دوباره زنده کند. ولی انگار از پشت شیشه‌ی یک قطار، همه‌چیز پشت سرهم می‌آیند و می‌روند، طوری که دیگر چیزی جز یک سراب و چشم‌انداز تصنعی باقی نمی‌ماند. انسان بی ریشه‌ای در جست‌وجوی زمانی از دست رفته و جوانی‌یی که گذشته.

ادامه...
  • ناشر نشر چشمه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.26 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۶۱ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب ویلای دلگیر

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



۱

هتل وردون(۱) را خراب کرده اند. این ساختمان عجیب، روبه روی ایستگاه بود و کنارش ایوانی چوبی در حال پوسیدن. تاجران مسافر، در فاصله ی بین دو قطار، می آمدند آن جا و می خوابیدند. مشهور شده بود به خانه ی فساد. کافه ی دایره ای شکلِ مجاور هم ناپدید شده. اسمش کافه کادران(۲) بود یا آونیر(۳)؟ حالا بین ایستگاه و چمن های میدان آلبرِ اول(۴)، یک فضای خالی است.
خیابان روآیال(۵) تغییر نکرده، ولی اگر گذرتان دیروقت یا زمستان به این خیابان بیفتد، خیال می کنید وسط شهر مُرده ها راه می روید. ویترین های کتاب فروشی کلمان مارو(۶)، هورویتزِ(۷) طلافروش، دوویل(۸)، ژنو(۹)، توکه(۱۰) و قنادی انگلیسی فیدل برژه(۱۱)... کمی آن طرف تر، آرایشگاه رنه پیگو(۱۲)... ویترین های هانری اندیشمند(۱۳). بیشتر این مغازه های مجلل فقط در فصل تعطیلات بازند. اولِ پیاده روهای سرپوشیده، آن ته، سمت چپ، مهتابی قرمز و سبز سنترا(۱۴) می درخشد. قبلاً در پیاده روِ مقابل، نبش خیابان روآیال و میدان پاکیه(۱۵)، کافه ی تاورن(۱۶) پاتوق جوان ها در تابستان بود. آیا امروز هم همان مشتری ها را دارد؟
دیگر چیزی از کافه ی بزرگ باقی نمانده، از چلچراغ هایش، آینه هایش و میزهایش که زیر چترهای آفتابی، تا لب خیابان رسیده بودند. حدود هشت شب، رفت وآمدها میزبه میز شروع می شد و گروه ها شکل می گرفتند. صدای قهقهه ها. موهای بور. جرنگ جرنگ لیوان ها. کلاه های حصیری. هرازگاهی یک حوله ی رنگارنگ پلاژ هم اضافه می شد. مردم خودشان را برای جشن های شبانه آماده می کردند.
آن پایین، سمت راست، ساختمان سفید و بزرگ کازینو فقط از ژوئن تا سپتامبر باز است. زمستان ها، آدم های طبقه ی متوسط محلی، هفته ای دوبار توی سالن ورق بازی می کنند و اتاق سیگاری ها هم محلِ اجتماع «روتاری کلوپِ»(۱۷) بخش می شود. پشت، پارک آلبینی(۱۸) با شیب بسیار ملایمی پایین می رود و به بیدهای مجنون و دکه ی موسیقی و باراندازهای دریاچه می رسد؛ مردم از روی این باراندازها سوار کشتی فرسوده ای می شوند که مرتب بین دهکده های لبِ آب، در رفت وآمد است: وریه، شاووآر، سن ژوریو، ادن روک، پورلوزاتز(۱۹)... لیست دورودرازی دارد. ولی باید برخی کلمه ها را مدام با آهنگ لالایی زمزمه کرد.
راهی خیابان آلبینی می شوم که دو طرفش را درخت های چنار گرفته اند. این خیابان از کنار دریاچه ادامه پیدا می کند و درست جایی که سمت راست می پیچد، درِ چوبی سفیدی دیده می شود: ورودی اسپورتینگ(۲۰). دو طرف گذرگاه شنی، چند زمین تنیس وجود دارد. بعد، فقط کافی است چشم هایم را ببندم تا ردیف طولانی اتاقک ها و پلاژ ماسه ای که حدود سیصد متر گسترده می شود، یادم بیاید. در دورترین نقطه، یک باغ انگلیسی، کافه و رستورانِ اسپورتینگ را که در نارنجستانی قدیمی بنا شده اند، در خود جا داده است. تمام این ها شبه جزیره ای را تشکیل می دهند که در سال ۱۹۰۰ به سازنده ی اتومبیل های گوردن گرام(۲۱) تعلق داشت.
از طرفِ دیگر خیابان آلبینی، به موازات اسپورتینگ، بلوار کاراباسل(۲۲) شروع می شود و تا هتل هرمیتاژ(۲۳)، وندسور(۲۴) و آلهامبرا(۲۵)، مارپیچ بالا می رود، ولی می توان سوار تراموا هم شد. تابستان ها تا نیمه شب کار می کند و باید در ایستگاه کوچکی که از بیرون شبیه یک کلبه است، منتظر نشست. پوشش گیاهی این جا متنوع است و آدم نمی فهمد در آلپ است یا حاشیه ی مدیترانه، یا حتا زیر خط استوا. کاج های چتری. درخت گل ابریشم. صنوبر. نخل. توی بلوار که جلو بروید، دامنه ی تپه به چشم می آید: تمام دورواطرافْ دریاچه و رشته کوه های آراویس(۲۶) است و آن طرفِ آب، سرزمین دوری به نام سویس.
هرمیتاژ و وندسور فقط آپارتمان های مبله در اختیار مسافر می گذارند. بااین حال، ورودی وندسور و جداره ی شیشه ای یی را که در امتداد سرسرای هرمیتاژ است، خراب نکرده اند. یادتان نرود: آن جا پُر بود از گیاهان گرمسیری. وندسور در سال ۱۹۱۰ تاسیس شده و نمای سفیدش، درست مثل نمای رول(۲۷) و نگرسکو(۲۸) در نیس، شبیه سفیده ی تخم مرغ و شکری است که روی کیک می گذارند. هرمیتاژِ اُخرایی رنگْ ساده تر و باشکوه تر بود. شبیه هتل روآیالِ دوویل بود. بله، مثل یک برادر دوقلو. آن ها واقعاً آپارتمانی شده اند؟ حتا یک پنجره هم روشن نیست. عبور از سرسراهای تاریک و بالا رفتن از پله ها جرئت می خواهد. آن وقت معلوم می شود کسی آن جا زندگی می کند یا نه.
آلهامبرا هم با خاک یکسان شده. دیگر هیچ اثری از باغ های دورتادورش نیست. لابد می خواهند جایش یک هتل مدرن بسازند. یک تلاش کوچک ذهنی: در تابستان، باغ های هرمیتاژ، وندسور و آلهامبرا به تصویری که انسان از «بهشت گم شده» یا «سرزمین موعود» در ذهنش دارد، خیلی نزدیک بودند. از این سه هتل، کدام شان باغچه ی بزرگ کوکب داشت و نرده ای که به آن تکیه می دادی و دریاچه ی آن پایین را تماشا می کردی؟ مهم نیست. شاید آن زمان، ما آخرین شاهدان چنین دنیایی بودیم.
زمستان است و دیروقت. آن طرف دریاچه، چراغ های نم گرفته ی سویس زورکی دیده می شود. از انبوه گیاهان کاراباسل فقط چند درخت خشکیده باقی مانده و چند کپه علف تکیده. بناهای وندسور و هرمیتاژ سیاه و سوخته اند. شهر آن حالت همه پسند و دیدنی اش را از دست داده. به اندازه ی یک مرکز بخش شده. شهر کوچک مخفی شده ای انتهای قلمرو فرانسه. دفتردار و فرماندار در کازینوِ بدون مشتری بازی می کنند. همین طور خانم پیگو(۲۹) که مدیر آرایشگاه است، چهل سالی دارد، بور است و به خودش عطر «شوکینگ»(۳۰) می زند. کنارش، پسر فورنیه(۳۱) ایستاده که خانواده اش مالک سه کارخانه ی نساجی در فاورژ(۳۲) هستند؛ خانم سرووز(۳۳) مدیر آزمایشگاه های داروسازی شامبری(۳۴) است و در گلف، رودست ندارد. او که خلاف خانم پیگو سبزه است، همیشه پشت فرمان بی ام و می نشیند و بین ژنو و ویلایش در شاووآر در رفت وآمد است و جوان ها را هم خیلی دوست دارد. او اغلب با پمپن لاورل(۳۵) دیده می شود. می توان هزاران جزئیات بی ارزش و بهت آور دیگر درباره ی زندگی روزمره در این شهر برشمرد، چرا که مطمئناً محیطش و آدم هایش در این دوازده سال تغییر نکرده اند.
کافه ها بسته اند. نور صورتی رنگی از لای درِ سنترا نفوذ می کند. می خواهید داخل شویم تا ببینیم پوشش چوبی دیوار عوض نشده و آباژور اسکاتلندی هنوز سر جایش، سمت چپ پیشخان است؟ عکس های امیل آله(۳۶) موقع پیروزی در مسابقات قهرمانی جهان در انگلبرگ(۳۷) را برنداشته اند. همین طور عکس های ژام کوته(۳۸). و عکس دانیل هاندریکس(۳۹). همگی بالای قفسه ی نوشیدنی های اشتهاآور ردیف شده اند. مسلماً رنگ شان زرد شده. در تاریک وروشن، تنها مشتری کافه که مردی سرخ رو با کت چهارخانه دار است، در عالم خودش به پیشخدمت فکر می کند. اوایل سال های شصت، این دختر زیبایی چشمگیری داشت، اما بعد، روزبه روز سنگین شد و سنگین تر.
صدای پاهای خودت را در خیابان سوت وکور سومیه(۴۰) می شنوی. دست چپ، سینما رژان(۴۱) همان سینمایی است که بود: هنوز همان دیوار نارنجی و همان نوشته ی «رژان» با حروف انگلیسی و ارغوانی رنگ. با این حال، حتماً سالن را امروزی کرده اند و صندلی های چوبی و عکس های ستاره های سینما که دکور ورودی بودند، عوض شده اند. میدان «ایستگاه» تنها جای شهر است که چند تایی چراغِ روشن دارد و هنوز هم کمی جنب وجوش بر آن حاکم است. قطار تندروِ پاریس شش دقیقه بعدِ نیمه شب وارد ایستگاه می شود. سربازهای پادگان برتوله(۴۲)، با چمدان های فلزی یا مقوایی، در دسته های کوچک و پُرسروصدا از راه می رسند. چند نفری آواز صنوبر قشنگ من را می خوانند: بدون شک به خاطر نزدیک شدن نوئل است. آن ها روی سکوی شماره ی ۲ به هم چسبیده اند و با آرنج به پشت یکدیگر می کوبند. انگار عازم جبهه اند. بین آن همه پالتوِ نظامی، کت وشلوار بژی هم دیده می شود. از قرار معلوم، مردی که این کت وشلوار را پوشیده سردش نیست؛ شال ابریشمی سبزی دور گردنش انداخته و با عصبانیت فشارش می دهد. از این گروه به آن گروه می رود، گیج وگم است و سرش را چپ و راست می چرخاند. انگار وسط شلوغی دنبال کسی می گردد. می رود و از یک نظامی سوال می کند، اما این نظامی و دو رفیقش با تمسخر براندازش می کنند. سربازهای دیگر هم چرخیده اند و سر راهش سوت می زنند. وانمود می کند به آن ها هیچ توجهی ندارد و چوب سیگارش را بین دندان هایش می جود. حالا کنار یک سرباز جوان و کاملاً بورِ پیاده نظام می رسد، که از بقیه دور است. این یکی گه گاه به همقطارهایش یواشکی نگاهی می اندازد و ظاهراً کمی معذب است. مرد به شانه اش تکیه داده و توی گوشش چیزی پچ پچ می کند. سرباز جوان پیاده نظام سعی می کند در برود. همان وقت پاکتی توی جیب پالتوش می گذارد، بدون کوچک ترین حرفی نگاهش می کند و از آن جا که بارش برف شروع می شود، یقه ی کتش را بالا می دهد.
اسم این مرد رنه منته(۴۳) است. ناگهان دست چپش را تا پیشانی بالا می آورد و همان جا مانند سایبانی نگه می دارد. دوازده سال پیش، این حرکت برایش آشنا بود. چه قدر پیر شده...
قطار وارد ایستگاه می شود. برای سوار شدن هجوم می برند، توی راهروها همدیگر را هل می دهند، شیشه ها را پایین می کشند و چمدان ها را دست به دست می کنند. بعضی ها آواز می خوانند: این یه خداحافظیه... اما بیشترشان ترجیح می دهند نعره بزنند: صنوبر قشنگ من... برف شدیدتر می بارد. منته سرپا و بی حرکت است و دستش را سایبان کرده. جوان بور از پشت شیشه نگاهش می کند و لبخند موذیانه ای گوشه ی لبش است. با کلاه نظامی اش ور می رود. منته برایش دست تکان می دهد. واگن ها پی درپی راه می افتند و دسته ی سربازهایی را که آواز می خوانند و دست تکان می دهند، با خود می برند.
او دست هایش را توی جیب های کتش فرو کرده و سمت بوفه ی ایستگاه می رود. دو پیشخدمت میزها را می چینند و با حرکاتی نرم، دور و اطراف را جارو می کنند. پشت بار، مرد بارانی پوشی آخرین لیوان ها را مرتب می کند. منته نوشیدنی سفارش می دهد. مرد با لحن خشکی جواب می دهد که تعطیل است. منته دوباره نوشیدنی می خواهد. مرد کلمه ها را بخش بخش می کند و با لحنی کشیده می گوید «این جا، این جا، خونه ی خاله نیست.»
پشت سرش، دو نفر دیگر قاه قاه می خندند. منته جنب نمی خورد. به نقطه ی روبه رویش خیره شده. به نظر خسته و کلافه می آید. یکی از پیشخدمت ها چراغ های دیوار سمت چپ را خاموش می کند. فقط محدوده ی روشنِ زردرنگ دور پیشخان باقی می ماند. آن ها دست ها را روی سینه قلاب کرده و منتظرند. یعنی دک و پوزش را خُرد می کنند؟ چه کسی می داند؟ شاید منته با کف دستش روی پیشخانِ چرک بکوبد و با آن پشت خمیده و خنده ی متکبرانه ی گذشته ها، سرشان داد بزند «من ملکه آسترید(۴۴)م، ملکه ی بلژیکی ها!»

۲

در هجده سالگی، لب این دریاچه، در این ایستگاه معروف آب گرم معدنی، چه کار می کردم؟ هیچ کار. در پانسیون خانوادگی تیول(۴۵) در بلوار کاراباسل سکونت داشتم. می توانستم داخل شهر اتاق بگیرم، ولی ترجیح می دادم آن بالاها باشم، در دو قدمی وندسور و هرمیتاژ و آلهامبرا، تا از تجمل و باغ های انبوه شان قوت قلب بگیرم.
چون از ترس داشتم جان به لب می شدم. از آن زمان، این ترس هیچ وقت دست از سرم بر نداشته بود: آن وقت ها خیلی محکم تر و سمج تر بود. از پاریس فرار کرده بودم، چون فکر می کردم این شهر برای آدم هایی مثل من خطرناک است. آن جا یک فضای نظامی ناخوشایند حاکم بود. هجوم پلیس و دستگیری های جمعی فراوان. بمب ها منفجر می شدند. می خواهم زمان دقیقش را مشخص کنم و برای این کار، جنگ ها بهترین سرنخ تاریخی اند. ولی کدام جنگ؟ همانی که «جنگ الجزایر» نام داشت؛ اوایل دهه ی شصت، دورانی که مردم سوار ماشین های روباز می شدند و زن ها بدلباس بودند. همین طور مردها. ترسم خیلی بیشتر از امروز بود و به همین خاطر، این پناهگاه را که در پنج کیلومتری سویس بود، انتخاب کردم. با شنیدن کوچک ترین صدای آژیر خطری، کافی بود از دریاچه بگذرم. پیش خودم فکر می کردم هر چه به سویس نزدیک تر باشم، شانس بیشتری برای فرار از جنگ دارم. هنوز نمی دانستم که سویس وجود ندارد.
«فصل تعطیلات» از ۱۵ ژوئن شروع شده بود. به زودی جشن ها و ضیافت ها یکی پس از دیگری برپا می شد. شام «سفیرها» در کازینو. کنسرت آواز ژرژ اولمر(۴۶). سه اجرای «آقایون، خوب گوش کنید». مراسم آتش بازی به مناسبت ۱۴ ژوییه در میدان گلف شاووآر، مجلس پایکوبی مارکی دوکووا(۴۷) و برنامه های دیگری که اگر فهرست چاپ شده ی سازمان توسعه ی گردشگری دستم بود، حتماً یادم می آمدند. آن را نگه داشته ام و مطمئنم بین صفحه های کتابی که آن سال می خواندم، پیدایش می کنم. کدام کتاب؟ هوا «عالی» بود و مشتری های همیشگی پیش بینی می کردند که آسمان تا اکتبر آفتابی باشد.
خیلی کم می رفتم آب تنی. در کل، روزهایم را در سرسرا و باغ های وندسور می گذراندم و خودم را قانع می کردم که لااقل این جا خطری تهدیدم نمی کند. وقتی ترس برم می داشت ــ مثل گلی که گلبرگ هایش را آرام آرام باز می کند ــ روبه رو را نگاه می کردم، آن طرف دریاچه را. از محل باغ های وندسور، یک روستا دیده می شد. مستقیم، حدود پنج کیلومتر. این فاصله را می شد شناکنان رفت. شبانه، با یک قایق موتوری کوچک، بیست دقیقه ای طول می کشید. بله. سعی می کردم خودم را آرام کنم. شمرده شمرده زیر لب می گفتم «شبونه، با یه قایق موتوری کوچولو...» همه چیز روبه راه می شد. دوباره شروع می کردم به رمان خواندن یا مجله ای که از جنگ نمی نوشت (روزنامه خواندن و گوش دادن به اخبار رادیو را برای خودم قدغن کرده بودم. هر بار که می خواستم بروم سینما، حواسم را جمع می کردم که بعد از پخش خبرها برسم). نه، اصلاً دلم نمی خواست از سرنوشت دنیا چیزی بدانم. نمی خواستم آن ترس و آن حسِ فاجعه ی قریب الوقوع را بیشتر کنم. دلم می خواست فقط به چیزهای بی اهمیت مشغول باشم: مُد، ادبیات، سینما، سالن موسیقی. روی صندلی های بزرگ تاشو دراز بکشم، چشم ها را ببندم و خستگی در کنم. خصوصاً خستگی در کردن. فراموش کردن. هان؟
دم غروب سرازیر می شدم سمت شهر. در خیابان آلبینی روی نیمکتی می نشستم و جنب وجوش لب دریاچه و ازدحام قایق های بادبانی و پدالی را تماشا می کردم. آرامش بخش بود. بالای سرم، شاخ وبرگ چنارها محافظم بودند. با گام های آرام و محتاط، به راهم ادامه می دادم. در میدان پاکیه، همیشه یک میز پرت را توی تراس تاورن انتخاب می کردم و همیشه هم کامپاریزودا(۴۸) سفارش می دادم. بعد به جوان های دوروبرم، که خودم هم جزءشان بودم، نگاه می کردم. هر چه ساعت جلوتر می رفت، تعدادشان بیشتر می شد. هنوز صدای خنده های شان را می شنوم. موهای رهاشده روی چشم هاشان را به خاطر دارم. دخترها لباس های ورزشی تنگ می پوشیدند. پسرها یقه ی باز پیراهن شان را روی دستمال گردن می انداختند و از کت های ورزشی مارک دار بدشان نمی آمد. موهای شان کوتاه بود و به این مدل مو «میدان» می گفتند. آن ها پارتی راه می انداختند و دخترها را دعوت می کردند. جوان های احساساتی و سربه راهی که باید به الجزایر اعزام می شدند. ولی من نه.
ساعت هشت به تیول برمی گشتم و شام می خوردم. این پانسیون خانوادگی که از بیرون شبیه یک کلبه ی شکار بود، هر تابستان تقریباً ده تا مشتری همیشگی داشت. همگی آن ها شصت سال را رد کرده بودند. اول از حضورم عصبانی بودند. جرئت نداشتم نفس بکشم. حرکاتم محدود بود، قیافه ام یخ زده و چشم هایم درست نمی دیدند ــ تا حد امکان پلک نمی زدم ــ و این طور سعی می کردم موقعیت متزلزلم را از چیزی که هست، بد تر نکنم. آخرش به حسن نیتم پی بردند و گمانم دیدِ مهربان تری به من پیدا کردند.
غذای مان را در یک سالن غذاخوری به سبک معماری ساووآ(۴۹) می خوردیم. می توانستم سر صحبت را با بغل دستی هایم که یک زوج پیر و شیک پوش پاریسی بودند باز کنم، اما به دلایل خاصی فکر می کردم که مرد قبلاً بازرس پلیس بوده. بقیه هم جفت جفت شام می خوردند، غیر از آقای سبیل نازکی که قیافه اش مثل سگ های شکاری بود و انگار آن جا ولش کرده بودند. بین هیاهوی گفت وگوها، هر از گاهی صدای عُق زدن های کوتاهی که بیشتر شبیه زوزه بود، به گوشم می رسید. مشتری های پانسیون وارد سالن می شدند، روی صندلی های راحتی فوت می کردند و بعد می نشستند. خانم بوفاز(۵۰) که مالک تیول بود، برای شان یک جوشانده یا هضم کننده می آورد. زن ها با هم گپ می زدند. مردها شروع می کردند به ورق بازی. آقایی که شبیه سگ های شکاری بود، دورتر می نشست و بعد از آن که با قیافه ی غم گرفته اش سیگار برگی آتش می زد، بازی را دنبال می کرد.
زیر نور ملایم و آرامش بخش آباژورهای ابریشمی که لامپ های شان صورتی مایل به نارنجی بود، من هم با خیالی آسوده کنارشان می نشستم. ولی باید با آن ها حرف می زدم یا در ورق بازی شان شرکت می کردم. شاید هم راضی بودند که همان جا ساکت بنشینم و نگاه شان کنم. دوباره سرازیر می شدم سمت شهر. سر ساعت نه و پانزده دقیقه ــ درست بعدِ اخبار ــ وارد سالن سینما رژان یا سینمای کازینو که شیک تر و راحت تر بود، می شدم. یکی از برنامه های رژان را پیدا کرده ام که مربوط می شود به آن تابستان.

سینما رژان

از ۱۵ تا ۲۳ ژوئن:
الیزابت مهربان و خشن. فیلمی از ه. دوکوآن
از ۲۴ تا ۳۰ ژوئن:
سالِ گذشته در ماریان باد. فیلمی از آ. رسنه
از اول تا ۸ ژوییه:
ار. پ. ز با برلین تماس می گیرد. فیلی از ر. حبیب
از ۹ تا ۱۶ ژوییه:
وصیت اورفه. فیلمی از ژ. کوکتو
از ۱۷ تا ۲۴ ژوییه:
ناخدا فراکاس. فیلمی از پ. گاسپارویت
از ۲۵ ژوییه تا ۲ اوت:
شما کی هستید، آقای سورژ. فیلمی از ی. سیامپی
از ۳ تا ۱۰ اوت:
شب. فیلمی از م. آنتونیونی
از ۱۱ تا ۱۸ اوت:
دنیا. فیلمی از سوزی وونگ
از ۱۹ تا ۲۶ اوت:
دور باطل. فیلمی از م. پکاس
از ۲۷ اوت تا ۳ سپتامبر:
بیشه ی عاشقان. فیلمی از س. اوتان لارا

تصاویری از این فیلم های قدیمی به ذهنم می رسند.
بعدِ سینما، دوباره می رفتم تاورن و چیزی می نوشیدم. از جوان ها خبری نبود. نصفه شب. لابد جایی می رقصیدند. به تمام آن صندلی ها و میزهای خالی و پیشخدمت هایی که چترهای آفتابی را برمی گرداندند، دقیق می شدم. زل می زدم به فواره ی بزرگ و درخشان آن طرف میدان، جلوِ ورودی کازینو. مدام رنگ عوض می کرد. برای سرگرمی، سبز شدنش را می شمردم. یک جور وقت گذرانی مثل بقیه ی وقت گذرانی ها، مگر نه؟ یک بار، دو بار، سه بار. وقتی به عدد ۵۳ می رسیدم، بلند می شدم. اما بیشتر وقت ها زحمت ادامه ی این بازی را به خودم نمی دادم. نوشیدنی ام را ماشینی مزه مزه می کردم و غرق خیال پردازی می شدم. لیسبونِ دوران جنگ را یادتان هست؟ آن آدم های سرگردانِ توی بارها و سرسرای هتل آویز(۵۱) را که با چمدان و بار و بندیل سفر، چشم به راه کشتی یی بودند که نمی آمد؟ خوب، حالا بعد از بیست سال، من حس می کردم یکی از آن هایم.
چند دفعه که لباس فلانل پوشیدم و تنها کراواتم را بستم (کراواتی سرمه ای که گل های سوسن داشت و یک امریکایی به من داده بود و پشتش این کلمه ها دوخته شده بودند «Internatianal Bar Fly». بعدها فهمیدم که اسم انجمن مخفی الکلی هاست. آن ها از روی این کراوات می توانستند یکدیگر را بشناسند و به هم کمک کنند.)، هوس می کردم وارد کازینو شوم و چند دقیقه ای در چارچوب برومل(۵۲) بایستم و پایکوبی مردم را تماشا کنم. آن ها سی تا شصت ساله بودند. گاهی دختر جوانی همراه مرد میان سال لاغری دیده می شد. مشتری های بین المللی و خیلی «شیکی» که با آهنگ های معروف ایتالیایی یا موسیقی کالیپسو موج می خوردند و شادی می کردند. بعدش بالا می رفتم و وارد سالن می شدم. بازیکن ها معمولاً مبلغ های زیادی وسط می گذاشتند. پول دارترین بازیکن ها از سویس می آمدند که نزدیک آن جا بود. یادم می آید یک مرد مصری خیلی تنومند با موهای حنایی براق و چشم های درشت، متفکرانه به سبیل انگلیسی اش دست می کشید. او ورق های پنج میلیونی وسط می گذاشت و می گفتند یارو پسرعموی ملک فاروق است.
همین که هوای آزاد به سرم می خورد، احساس آرامش می کردم. سلانه سلانه خیابان آلبینی را می گرفتم و برمی گشتم طرف کاراباسل. به عمرم شب هایی به قشنگی و شفافی آن شب ها ندیده ام. چراغ ویلاهای کنار دریاچه درخششی داشتند که چشم را می زدند. حس می کردم از آن ها نغمه ی خوش آهنگی بلند می شود؛ یک تک نوازی ساکسیفون یا ترومپت. علاوه بر این، صدای چنارهای خیابان را هم خیلی خفیف و جزئی می شنیدم. روی نیمکت فلزی کلبه منتظر آخرین تراموا می نشستم. سالن فقط با یک چراغ خواب روشن بود و من آرام آرام، با اعتمادبه نفس کامل، در آن سیاهی کبود جلو می رفتم. از چه چیزی باید می ترسیدم؟ هیاهوی جنگ و قیل وقال دنیا به این راحتی ها به آبادی ما نمی رسید. چه کسی به سرش می زد که بیاید آن جا و بین آدم های برجسته ای که تعطیلات تابستانی شان را می گذراندند، دنبال من بگردد؟
اولین ایستگاه پیاده می شدم: سن شارل کارابسل(۵۳). تراموای خالی به بالا رفتنش ادامه می داد. مثل یک کرم شب تاب بزرگ.
بعد از این که کفش هایم را در می آوردم، پاورچین پاورچین از راهرو تیول رد می شدم، چون خواب آدم های پیر سبک است.

نظرات کاربران درباره کتاب ویلای دلگیر

عالی بود ....من نوشته های مودیانو رو دوست دارم ...ذهنو ب چالش میکشه
در 3 هفته پیش توسط sara