فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب رویای سپید (۳ )

نسخه الکترونیک کتاب رویای سپید (۳ ) به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب رویای سپید (۳ )

کتاب «رویای سپید ۳: آهنگ آخر دنیا»‌ نوشته استیون کینگ ( -۱۹۴۷) نویسنده آمریکایی و خالق بیش از ۲۰۰ اثر در ژانر وحشت است.
رمانهای تا کنون او با استقبال بسیار زیاد خوانندگان در سراسر دنیا روبرو شده و چند کارگردان مطرح دنیا نیز آثار ماندگاری را بر اساس کتابهای او ساخته‌اند که از جمله می‌توان به «رهایی از شاوشنگ» ،‌ «مسیر سبز» ،‌«درخشش» و «مه»‌ اشاره کرد.
این کتاب جلد آخر از مجموعه «آهنگ آخر دنیا» است که همچون دیگر آثار کینگ سرشار از لحظات تکان‌دهنده و فراموش نشدنی است.
این مجموعه روایتگر داستانی است که در آن یک بیماری ویروسی دست ساخته بشر،‌ تمام مردم دنیا را گرفتار خود کرده و روزانه بسیاری از آدمها را به کام مرگ می‌کشاند.
در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:
«مرد تاریکی نگهبان‌های مرزی خود را در مرز شرقی ایالت اورگون مستقر کرده بود. بزرگ‌ترین پاسگاه آن‌ها، در آنتاریو بود. آن‌جا بزرگراه ۸۰ از آیداهو وارد اورگون می‌شد. شش نگهبان در کامیون بزرگی مستقر شده بودند. بیش از یک هفته بود که آن‌جا بودند و با اسکناس‌های بیست‌وپنج دلاری که حالا به‌اندازه‌ی کارت‌های بازی بچه‌ها، بی‌ارزش بودند، بازی می‌کردند. یکی از آن‌ها، تقریباً شش‌هزار دلار دستش بود.
تقریباً تمام هفته باران باریده بود و همه دمق بودند. آن‌ها از پورتلند آمده بودند و می‌خواستند به شهر برگردند. در پورتلند امکانات زیادی وجود داشت. بی‌سیمی قوی از میخ آویزان بود و جز صدای خش‌خش پارازیت، از آن صدایی به‌گوش نمی‌رسید. همه بی‌صبرانه منتظر دو کلمه بودند: «برگردین خونه.» و این، به معنای آن بود که مردی که دنبالش بودند، جای دیگری دستگیر شده است.
مردی که دنبالش بودند، تقریباً ۷۰ ساله، قوی‌هیکل، تاس و عینکی بود و ماشینش، جیپی آبی و سفید بود. دستور این بود که به‌محض دیدن، او را بکشند.»

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.83 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۳۴ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب رویای سپید (۳ )

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



یادداشت نویسنده

مجموعه ی «آهنگ آخر دنیا»، کتابی خیالی است که بسیاری از وقایع آن در مکان های واقعی رخ می دهد؛ مانند اوگان کوییت، مین، لاس وگاس، نوادا، بولدر و کلرادو. من این مکان ها را انتخاب کرده ام تا وقایع داستان واقعی تر به نظر برسند. امیدوارم خواننده هایی که در این مکان ها و سایر مکان های واقعی که در این کتاب به آن ها اشاره کرده ام، زندگی می کنند، از گستاخی من ناراحت نشده باشند. به هرحال، این پیشنهاد دوروتی سیرز بود که خودش نیز از این جنس کارها زیاد انجام می دهد.
سایر مکان ها، مانند آرنت در تگزاس و شویو در آرکانزاس، خیالی و ساخته ی ذهن خودم هستند. از دکتر راشل دور و دکتر ریچارد هرمان تشکر می کنم که به سوال های من درباره ی مراحل مختلف بیماری آنفولانزا و تغییر شکل ویروس آن پاسخ دادند و از بیل تامپسون و بتی پرشکر هم تشکر می کنم که این کتاب را با بهترین کیفیت، چاپ و منتشر کردند.

استیفن کینگ

ایستگاه آخر

۷ سپتامبر۱۹۹۰- ۱۰ ژانویه ۱۹۹۱

این سرزمین، مال توست،
این سرزمین، مال من است،
از کالیفرنیا
تا نیویورک،
از جنگل های درخت ماموت
تا آب های اقیانوس اطلس،
این سرزمین برای من و تو به وجود آمده است.
ـ وودی گاتری(۱۱)
«هی، آشغالی، وقتی چک حقوق خانم سمپل(۱۲) رو آتیش زدی، بهت چی گفت؟»
ـ کارلی یتز(۱۳)
وقتی شب از راه می رسد،
و زمین تاریک می شود و ماه، تنها نوری است که می بینیم،
من نخواهم ترسید، چون تو در کنارم هستی.
ـ بن ای.کینگ(۱۴)

فصل اول

مرد تاریکی نگهبان های مرزی خود را در مرز شرقی ایالت اورگون(۱۵) مستقر کرده بود. بزرگ ترین پاسگاه آن ها، در آنتاریو(۱۶) بود. آن جا بزرگراه ۸۰ از آیداهو(۱۷) وارد اورگون می شد. شش نگهبان در کامیون بزرگی مستقر شده بودند. بیش از یک هفته بود که آن جا بودند و با اسکناس های بیست وپنج دلاری که حالا به اندازه ی کارت های بازی بچه ها، بی ارزش بودند، بازی می کردند. یکی از آن ها، تقریباً شش هزار دلار دستش بود.
تقریباً تمام هفته باران باریده بود و همه دمق بودند. آن ها از پورتلند(۱۸) آمده بودند و می خواستند به شهر برگردند. در پورتلند امکانات زیادی وجود داشت. بی سیمی قوی از میخ آویزان بود و جز صدای خش خش پارازیت، از آن صدایی به گوش نمی رسید. همه بی صبرانه منتظر دو کلمه بودند: «برگردین خونه.» و این، به معنای آن بود که مردی که دنبالش بودند، جای دیگری دستگیر شده است.
مردی که دنبالش بودند، تقریباً ۷۰ ساله، قوی هیکل، تاس و عینکی بود و ماشینش، جیپی آبی و سفید بود. دستور این بود که به محض دیدن، او را بکشند.
عصبی و کسل بودند؛ ولی نه آن قدر که به اختیار خود به پورتلند برگردند. آن ها مستقیماً از مرد تاریکی دستور گرفته بودند و حتی بعد از این که از بودن در محیطی بسته و در هوای بارانی، به مرز دیوانگی رسیده بودند، هنوز از او می ترسیدند. اگر وظیفه شان را درست انجام نمی دادند و او متوجه می شد، کارشان تمام بود.
همان طور نشسته بودند و بازی می کردند و به نوبت نگهبانی می دادند. بزرگراه بارانی و کسالت بار ۸۰ خالی بود. منتظر بودند جاسوس از این جاده یا جاده ا ی دیگر، از راه برسد.
مرد تاریکی گفته بود که او جاسوس طرف مقابل است. وقتی حرف می زد، پوزخندی وحشتناک بر لب داشت. کسی نمی توانست دلیل وحشتناک بودن پوزخندش را درک کند. وقتی به چهره ی کسی نگاه می کرد، خون مثل سوپی داغ، در رگ های او به جریان درمی آمد. «اون یه جاسوسه و ما می تونستیم به استقبالش بریم و با آغوش باز، ازش پذیرایی کنیم و چیزی بهش نشون بدیم و بعد صحیح و سالم بذاریم که بره، ولی من می خوامش؛ هر دوشونو می خوام و قبل از این که بارش برف شروع شه، سرشونو می فرستیم اون طرف کوه ها. بهتره برای زمستون یه سوژه برای بحث کردن داشته باشن.» و بعد، به افرادی که در تالار شهر پورتلند برای شنیدن حرف های او جمع شده بودند، از ته دل خندید. آ ن ها هم با لبخند، پاسخش را دادند، ولی لبخندشان سرد و مضطرب بود؛ ظاهراً به خاطر انتخاب شدن برای چنین کار مهمی، با صدای بلند به هم تبریک می گفتند، ولی در دل آرزو می کردند که آن چشم های ترسناک و شاد که شبیه چشم های راسو بودند، به کسی غیر از آن ها خیره شوند.
در دوردست، پاسگاه دیگری در جنوب آنتاریو، در شهر شیویل(۱۹) وجود داشت. پاسگاه های دیگر، فقط دو نگهبان داشتند و تعدادشان به دوازده پاسگاه می رسید و از شهر کوچک فلورا(۲۰) در کنار جاده ی ۳ و در فاصله ی ۶۰ کیلومتری مرز واشنگتن(۲۱) تا مک درمیت(۲۲)، در مرز نوادا(۲۳) و اورگون امتداد داشتند.
هدف شان، پیرمردی داخل جیپی سفید و آبی بود. دستور ها به تمام نگهبان ها یکسان بود: «اونو بکشین، ولی به سرش تیر نزنین. بالای گردنش نباید کبود بشه، یا خونریزی کنه.»
رندی(۲۴) قهقهه ای وحشتناک سر داد و گفت: «نمی خوام هدیه ی من به اونا، صدمه ببینه.»
مرز شمالی آیداهو و اورگون با رودخانه ی اسنیک(۲۵) مشخص شده است. اگر رودخانه را در امتداد شمال آنتاریو دنبال کنی، به نزدیکی کاپرفیلد(۲۶) می رسی. روی رودخانه ی اسنیک، سدی است که به سد «نعل گاو» مشهور است و در هفتمین روز ماه سپتامبر، در حالی که استوآرت ردمن(۲۷) و گروهش، جاده ی ۶ کلرادو(۲۸)، در هزار کیلومتری جنوب شرقی را پیاده گز می کردند، بابی تری(۲۹) در فروشگاهی در کاپرفیلد نشسته و چند مجله ی طنز کنارش بود و وضعیت سد را بررسی می کرد و باز یا بسته بودن دریچه ها را زیر نظر داشت. بیرون فروشگاه، جاده ی ۸۶ اورگون، مقابل او بود. او و شریکش، دیو رابرتز(۳۰) که حالا در آپارتمان بالای فروشگاه خوابیده بود، درباره ی سد، بحثی طولانی کرده بودند. یک هفته بود که باران می بارید. سطح آب رودخانه بالا آمده بود. اگر سد سرریز می کرد، فاجعه ای رخ می داد. هجمه ای از آب، شهر کاپرفیلد را همراه بابی تری و دیو رابرتز جارو می کرد و با خود می برد. شاید آن ها را تا اقیانوس آرام با خود می برد؛ بنابراین، تصمیم گرفتند به سد بروند و دیواره ی آن را ببینند تا مطمئن شوند ترک نخورده است؛ ولی هنوز جرات این کار را نداشتند. دستور های فلگ واضح بود: «خودتونو مخفی کنین.»
دیو خاطر نشان کرده بود که فلگ می توانست همه جا باشد. او به همه جا سرکشی می کرد. درباره ی او داستان های زیادی نقل می شد. او می توانست ناگهان در شهر کوچک دورافتاده ای که در آن چند نفر مشغول تعمیر کابل های برق بودند، یا در انبار اسلحه ظاهر شود. مثل ارواح بود؛ تنها فرقش با ارواح معمولی این بود که او همیشه پوزخند بر لب و چکمه هایی خاک گرفته با پاشنه های سائیده به پا داشت. گاهی تنها بود و گاهی لوید هنرید(۳۱) او را همراهی می کرد. گاهی او را در حال قدم زدن می دیدند. لحظه ای ناپدید می شد و لحظه ای دیگر، ظاهر می شد. می توانست یک روز در لس آنجلس(۳۲) باشد و روز بعد، پای پیاده در بویس(۳۳) باشد؛ ولی آن طور که دیو می گفت، او نمی توانست هم زمان در شش مکان مختلف باشد. یکی از آن ها می توانست مخفیانه به سد برود و نگاهی به آن بیندازد و مخفیانه برگردد.
بابی تری به او گفته بود: «خوبه، پس تو این کار رو بکن.» ولی دیو با لبخندی مضطرب، پیشنهاد او را رد کرده بود. چون فلگ نیروی عجیبی داشت که او را از همه چیز آگاه می کرد. حتی اگر ظاهر هم نمی شد، از موضوع باخبر می شد. بعضی ها می گفتند که او روی حیوانات و پرندگان شکاری هم نفوذ دارد. زنی به نام رز کینگمن(۳۴)، ادعا می کرد که فلگ را دیده که رو به چند کلاغ که روی کابل برق نشسته بودند، بشکن زده است و با صدای بشکن او، کلاغ ها به پرواز درآمدند و روی شانه ی او نشستند و بعد هم ادعا کرده بود که کلاغ ها گفته اند: «فلگ... فلگ... فلگ...» و بارها اسم او را تکرار کرده اند..
این داستان ها مسخره بود و فقط احمق ها آن ها را باور می کردند و بابی تری می دانست که مادرش او را احمق بار نیاورده است. او می دانست که داستان ها چطور دهان به دهان می چرخند و از دهانی که خارج می شدند و تا گوشی که آن ها را می شنید، یک کلاغ، چهل کلاغ می شد و این را هم می دانست که مرد تاریکی از شنیدن چنین داستان هایی، چه قدر خوش حال می شد.
ولی در عین حال، این داستان ها، مثل افسانه ای کهن، لرزه بر اندامش می انداخت؛ انگار که در دل همه ی آن ها، نشانه ای از حقیقت وجود داشت. بعضی ها می گفتند که او می توانست گرگ ها را احضار کند، یا روحش را وارد جسم گربه ای کند. یکی از اهالی پورتلند می گفت که او در کوله پشتی مندرسش، راسو یا جانوری شبیه به آن دارد. همه ی این داستان ها احمقانه بود؛ ولی اگر این احتمال وجود داشت که مثل دکتر دولیتل(۳۵) شیطان صفت، با حیوان ها حرف بزند، آن وقت موضوع فرق می کرد و اگر آن ها برخلاف دستور او، از مخفیگاه خود خارج می شدند و فلنگ را می بستند، حتماً دیده می شدند و اتفاق بدی می افتاد.
مجازات سرپیچی از دستورها، به صلیب کشیده شدن بود.
به هر حال، بابی تری فکر نمی کرد که این سد قدیمی بشکند.
یک سیگار کنت(۳۶) از جیبش بیرون آورد و آن را روشن کرد. از طعم سیگار، چهره اش را درهم کشید. تا شش ماه بعد، دیگر نمی شد آن سیگارها را کشید. شاید این، به نفع همه بود؛ سیگار، نشانه ی مرگ بود.
آهی کشید و یکی دیگر از کتاب های طنز را برداشت. داستان مسخره ای درباره ی «لاک پشت های نینجا» بود. لاک پشت های نینجا همیشه مراقب مردم بودند. کتاب را به آن طرف فروشگاه پرتاب کرد و کتاب بال بال زنان، روی صندوق فروشگاه فرود آمد. کتاب هایی نظیر لاک پشت های نینجا، آدم را قانع می کرد که شاید نابودی دنیا زیاد هم بد نبود.
کتاب دیگری برداشت. کتاب درباره ی بتمن(۳۷) بود. دست کم می شد بتمن را تا حدی قبول کرد. تازه داشت صفحه ی اول را می دید که جیپ آبی از مقابل چشم هایش عبور کرد و به طرف غرب رفت. لاستیک های بزرگ جیپ، آب باران را که در چاله های خیابان جمع شده بود، به اطراف پاشید.
بابی تری با دهان باز، به نقطه ای که جیپ از آن گذشته بود، زل زد. ماشینی که همه ی آن ها دنبالش بودند، امکان نداشت از جلو آن ها گذشته باشد. در واقع، او تصور می کرد که ماموریت شان، چیزی جز چرندیات بیهوده نیست.
با عجله به طرف در ورودی رفت و آن را چهارطاق باز کرد. در پیاده رو شروع به دویدن کرد. هنوز کتاب بتمن را در دست داشت. فکر کرد خیالاتی شده است. شاید فلگ چنین توهم هایی را به وجود آورده بود.
ولی توهمی در کار نبود. فقط توانست لحظه ای کوتاه سقف جیپ را ببیند که از تپه ی بعدی پایین می رفت و از شهر خارج می شد. با عجله به طرف فروشگاه دوید و با فریادی بلند، دیو را خبر کرد.
***
قاضی با جدیت، فرمان اتومبیل را در دست داشت. سعی می کرد تظاهر کند که مرضی به نام ورم مفاصل وجود ندارد و اگر هم وجود داشت، او به آن مبتلا نبود و اگر هم به آن مبتلا بود، در هوای مرطوب آزارش نمی داد. دیگر در استدلالش از این جلوتر نرفت، چون باران واقعیت داشت و اگر پدرش زنده بود، می گفت که تمام این استدلال ها، واهی است.
سه روز گذشته را در باران سفر کرده بود. گاهی اوقات، قطره های باران ریز می شد، ولی اغلب درشت و تند بود. در بعضی مناطق، آب تقریباً بالا آمده بود و تا بهار آینده، راه ها مسدود می ماند. بعد از سه روز تلاش برای حرکت در جاده ی ۸۰، به این نتیجه رسید که اگر از راه های فرعی استفاده نکند، تا سال دوهزار هم به غرب کشور نخواهد رسید. بزرگراه در فواصلی طولانی، به شکل مرموزی متروک بود؛ اغلب مجبور می شد جرثقیل جیپ را به ماشین های مزاحم وصل کند و آن ها را کنار بکشید تا راه باز شود.
وقتی به رالینز(۳۸) رسید، تحملش تمام شد و به سمت شمال، تغییر مسیر داد و در حاشیه ی دره ی بزرگ دیواید(۳۹) به سفرش ادامه داد و دو روز بعد، در غرب وایومینگ(۴۰)، در پارک معروف یلواستون(۴۱) اتراق کرد. در جاده های آن جا از وسیله ی نقلیه خبری نبود. عبور از وایومینگ و شرق ایالت آیداهو، برای او تجربه ای ترسناک و کابوسی مخوف بود. باورش نمی شد که روح مرگ این چنین بر این سرزمینِ خالی از سکنه، سنگینی کند، ولی چنین احساسی آن جا وجود داشت؛ سکوت ناخوشایندی که زیر آسمان بزرگ غرب، همه جا را پوشانده بود. قبلاً این جا پر از گوزن و جانور های دیگر بود. در کابل های تلفنی که افتاده و تعمیر نشده بودند، احساس مرگ وجود داشت. این حس در سکوت سرد شهر های کوچکی نیز که از آن ها می گذشت، وجود داشت. شهرهایی مانند لامت(۴۲)، مادی گپ(۴۳)، جفری(۴۴)، لندر(۴۵) و کروهارت(۴۶).
احساس تنهایی او، با درک پوچی زندگی و پذیرفتن مرگ شدیدتر می شد. بیش ازبیش مطمئن می شد که بازگشت او به منطقه ی آزاد، محال است و دیگر مردم آن جا، فرانی(۴۷)، لوسی(۴۸)، لادر(۴۹) و نیک اندروس(۵۰) را نخواهد دید. قاضی حالا در غرب بود.
وارد آیداهو شد و برای خوردن ناهاری سبک، کنار جاده توقف کرد. جز جریان ممتد آب رودخانه ی مجاور، صدایی نمی شنید. صدا شبیه خرد شدن چیزی لای لولای در بود. بالای سرش، روزنه های آسمان با اشکالی شبیه پولک های ماهی، در حال باز شدن بود. هوای مرطوب در راه بود و درد مفاصلش هم همراه رطوبت از راه می رسید. تا این جا که با وجود فعالیت زیاد و رانندگی و... آرتروزش او را آزار نداده بود... این صدای خرد شدن چه بود؟ وقتی ناهارش تمام شد، اسلحه اش را از جیبش بیرون آورد و سری به محوطه ی اطراف رودخانه زد. آن جا ردیفی از درخت ها سر به آسمان می ساییدند و در میان آن ها، تعدادی میز دیده می شد. مردی از درختی به دار آویخته شده بود و کفش هایش زمین را می سایید. سرش به شکلی غیرطبیعی به جلو خم شده بود. پرنده ها تقریباً تمام گوشت بدنش را خورده بودند. صدایی که شبیه خرد شدن چیزی لای لولای در بود، از حرکت طناب پوسیده به وجود آمده بود که به مویی بند بود.
مفهومش این بود که او به غرب رسیده است.
دو روز بعد به شهر بیوت(۵۱) رسید و درد مفاصل انگشت ها و زانو هایش آن قدر شدید شده بود که مجبور شد یک روز کامل، در هتلی استراحت کند. در سکوت محض، روی تخت دراز کشید و حوله ی داغی را دور دست ها و زانوهایش بست و شروع به خواندن کتاب «قانون و طبقات اجتماعی»، اثر لپهم(۵۲) کرد.
پس از خوردن آسپرین، به سفرش ادامه داد. با صبر و حوصله، دنبال راه های فرعی می گشت. هر وقت که می توانست، به جای استفاده از جرثقیل، از دنده ی کمک جیپ استفاده می کرد و با پراکندن گل ولای، راه خود را از میان ماشین ها باز می کرد؛ به این ترتیب، زحمت اندام های بدنش را برای خم شدن کم می کرد.
شب ۴ سپتامبر، سه روز قبل از این که بابی تری او را هنگام عبور از کاپرفیلد ببیند، در شهر نیومدوز(۵۳) اتراق کرد و آن جا حادثه ی ناگواری رخ داد. وارد متل رچهند(۵۴) شد و کلید یکی از اتاق ها را برداشت. وقتی به اتاق رفت، دید که شانس آورده است؛ بخاری اتاق با باطری کار می کرد. بخاری را پایین تخت گذاشت. وقتی غروب شد، احساس خوبی داشت که در طول هفته ی قبل بی نظیر بود. بخاری، نوری ملایم داشت. او لباسی نازک به تن داشت و به بالشت ها تکیه داده بود و موردی قضایی را مطالعه می کرد که در آن زن بی سواد سیاه پوستی از شهر بریکستون ایالت می سی سی پی به جرم دزدی از فروشگاه، به ده سال زندان محکوم شده بود. معاون دادستان و سه نفر از اعضای هیئت منصفه، سیاه پوست بودند و لپهم به این نکته اشاره می کرد که...
تپ تپ تپ؛ صدای برخورد چیزی به پنجره آمد.
قلب پیر قاضی در سینه اش شروع به تپیدن کرد. بی اختیار کتاب را پرتاب کرد. اسلحه را برداشت و رو به پنجره ایستاد. آماده انجام دادن هر کاری بود. داستانی را که سرهم کرده بود، مثل تکه های کاه که در جریان باد قرار بگیرند، از ذهنش دور کرد. این جا، آخر کار بود. آن ها می خواستند بدانند که او کیست و از کجا آمده است.
کلاغی لب پنجره نشسته بود. کم کم خیال قاضی راحت شد و لبخندی ملایم و عصبی زد.
این که فقط یک کلاغه.
کلاغ روی لبه ی خارجی پنجره نشسته و پرهای براقش به شکل مضحکی به هم چسبیده بود. از آن سوی پنجره ، با چشم های ریزش، به قاضی پیر و پیرترین جاسوس مبتدی در آیداهو که دراز کشیده بود و کتابی جلو شکم بزرگش دیده می شد، زل زده بود و انگار پوزخند می زد.
قاضی کاملاً آرام شد و با پوزخندی عصبی به او جواب داد: «باشه، بایدم مسخره م کنی. بعد از دو هفته سفر تو سرزمین های متروک باید به من حق بدی که یه کمی وحشت زده باشم.»
تپ تپ تپ.
لبخند قاضی محو شد. چیزی در نگاه کلاغ بود که قاضی را نگران می کرد. هنوز به نظر می رسید که پوزخند می زند، ولی قاضی می توانست قسم بخورد که پوزخند کلاغ، شرورانه و نوعی نیشخند بود.
تپ تپ تپ؛ مثل کلاغی بود که قارقارکنان از روی انفجاری بزرگ پرواز کرده باشد. کی می تونم اطلاعات مورد نیاز منطقه ی آزاد رو که حالا خیلی از این جا دوره، به دست بیارم؟ هیچ وقت. بالاخره می تونم اطلاعاتی درباره ی سلاح های لشگر مرد تاریکی به دست بیارم؟ هیچ وقت. آیا صحیح و سالم برمی گردم؟ هرگز.
تپ تپ تپ.
کلاغ هم چنان پوزخندزنان به او نگاه می کرد.
و ناگهان در حالتی شبیه به کابوس و در یقینی که از ترس، بدنش را می لرزاند، دریافت که این کلاغ، مرد تاریکی است.
با تعجب به کلاغ خیره شد.
چشم های کلاغ بزرگ شد. دور چشم هایش، قرمز پررنگ و به رنگ یاقوت بود. باران از سرورویش می بارید. کلاغ به جلو خم شد و خیلی با دقت، به شیشه ضربه زد.
«فکر کنم داره منو هیپنوتیزم می کنه؛ ولی شاید من برای این کارا خیلی پیر شدم. اگه تفنگمو با یه حرکت سریع دربیارم، چی کار می کنه؟ چهار ساله که هیچ حیوونی رو شکار نکردم، ولی سال ۶۶، قهرمان باشگاه بودم و سال ۶۹ دوباره این مقام رو به دست آوردم و تا سال ۷۶، تیراندازیم خوب بود؛ ولی عالی نبود. اون سال جایزه نگرفتم؛ برای همین تیراندازی رو کنار گذاشتم. دیگه چشمام قدرت لازم رو نداشت؛ ولی هنوز اون قدر خوب بودم که بین بیست و دو نفر، پنجم شدم. تازه این پنجره خیلی از هدف تیراندازی نزدیک تره. اگه اون خودش باشه، می تونم بکشمش. البته اگه حدسم درسته باشه؛ اما موضوع می تونه به همین سادگی باشه که یه مرد ضعیف مثل من، همه ی مشکلات رو حل کنه و با کشتن یه پرنده ی سیاه تو غرب آیداهو، قائله رو ختم کنه؟»
کلاغ به او نیشخند می زد. حالا دیگر مطمئن بود که کلاغ به او نیشخند می زند. قاضی با جهشی ناگهانی، بلند شد و فوراً تفنگ را روی شانه اش گذاشت و با حرکتی سریع که هیچ وقت نمی توانست تصورش را هم بکند، آماده ی شلیک شد. به نظر می رسید که کلاغ از چیزی ترسیده است. چشم هایش از ترس گشاد شده بود. قاضی صدای خفه ی قارقار کلاغ را شنید. برای لحظه ای، از پیروزی خود مطمئن شد. او مرد تاریکی بود و درباره ی قاضی به درستی قضاوت نکرده بود و بهای این اشتباه، زندگی نکبت بارش بود.
قاضی با صدایی رعدآسا گفت: «بخور که اومد.» و ماشه را چکاند.
ولی تفنگ شلیک نکرد، چون فراموش کرده بود ضامن را خلاص کند و لحظه ای بعد، آن سوی پنجره، اثری از کلاغ نبود و چیزی جز باران دیده نمی شد.
قاضی اسلحه را روی زانویش گذاشت. احساس کسالت و حماقت می کرد. با خود گفت شاید آن کلاغ، کلاغی معمولی بوده و او فقط خیالاتی شده است و اگر پنجره را شکسته بود و باران وارد اتاق می شد، مجبور می شد اتاقش را عوض کند.
با این حال، آن شب نتوانست راحت بخوابد. بارها از خواب پرید و به پنجره خیره شد. مطمئن بود که صدای تپ تپ را از آن سوی پنجره می شنید. ضامن تفنگ را خلاص کرد تا در صورت بازگشت کلاغ، آماده ی شلیک باشد؛ ولی کلاغ دیگر برنگشت.
***
صبح روز بعد، دوباره به طرف غرب به راه افتاد. آرتروزش بدتر نشده بود، ولی بی شک بهتر هم نشده بود و چند دقیقه بعد از ساعت ۱۱، در رستورانی کوچک توقف کرد تا ناهار بخورد و در حالی که ساندویچ و قهوه درون فلاسک را می خورد، دید که کلاغ سیاه بزرگی از جلو رستوران گذشت و روی سیم تلفنی فرود آمد که صدمتر آن طرف تر بود. قاضی با تعجب به کلاغ نگاه کرد. لیوان فلاسک در نیمه راه میز و دهانش متوقف شده بود. این کلاغ، همان کلاغ قبلی نبود. از این بابت مطمئن بود. تعداد کلاغ ها به میلیون ها می رسید و همه ی آن ها چاق و سالم بودند. حالا دنیا متعلق به کلاغ ها بود؛ ولی در عین حال فکر می کرد که همان کلاغ است و بعد احساس کرد که پایانی مرگبار در انتظارش است. نوعی احساس ناامیدی وجودش را فراگرفت که مفهومش این بود که کارش تمام است.
دیگر گرسنه نبود.
با عجله به راهش ادامه داد. ساعت ۱۲:۱۵ به اورگون رسید و در جاده ی ۸۶ به حرکتش ادامه داد. از شهر کاپرفیلد گذشت. حتی متوجه فروشگاهی نشد که در آن، بابی تری، با دهان باز، عبور او را تماشا می کرد. اسلحه کنار دستش روی صندلی بود و ضامن آن هنوز آزاد نشده بود. یک جعبه فشنگ کنار اسلحه بود. قاضی تصمیم گرفته بود هر کلاغی را که دید، با تیر بزند.
***
«تندتر برو! لعنتی نمی تونی تندتر بری؟»
«هی بابی تری، دست از سرم بردار. فقط برای این که سر پُست خوابم برده بود، دلیل نمی شه که بخوای حال منو بگیری.»
دیو رابرتز، راننده ی جیپی بود که در کوچه ی کنار فروشگاه، رو به خیابان، پارک شده بود. تا تری توانست دیو را بیدار کند و دیو به خود بیاید و لباس بپوشد، پیرمرد ده دقیقه از آن ها جلو افتاده بود. باران تندی می بارید و دید کافی نداشتند. یک تفنگ وینچستر روی زانوی بابی تری بود و یک کلت ۴۵ هم به کمرش بسته بود.
دیو چکمه ی کابویی، شلوار جین و کاپشنی زرد به تن داشت. دیو به تری نگاه کرد: «همه ش با ماشه ی اون تفنگ ورمی ری. اگه ادامه بدی، یه سوراخ گنده روی در درست می شه.»
بابی تری گفت: «تو فقط بگیرش.» و بعد با خود گفت: باید بزنم تو شیکمش. نباید سرش آسیب ببینه.
«با خودت حرف نزن.»
بابی تری پرسید: «پس کدوم جهنمیه؟»
«میگیرمش. اگه خیالاتی نشده باشی و این داستانو از خودت درنیاورده باشی، گیرش میاریم. درغیراین صورت، دخلت اومده.»
«خواب و خیال نیست. جیپ اسکات بود. اگه بپیچه چی؟»
«کجا بپیچه؟ تا شهر بعدی، هیچ راهی جز راه های روستایی نیست. ده متر بره تا گلگیر می ره تو گل و با دنده کمکی هم نمی تونه بیرون بیاد. هی اون جا رو ببین. ردشو پیدا کردیم.»
جلوتر از آن ها، تصادفی شاخ شاخ، بین یک شورلت و بیوک رخ داده بود. ماشین ها بی حرکت زیر باران بودند و جاده را از دو طرف بسته بودند. سمت راست اثر عمیق لاستیک هایی که به تازگی گذشته بودند، دیده می شد.
دیو گفت: «خودشه. اون جای لاستیک پنج دقیقه هم نمی شه که درست شده.»
مسیر جیپ را تغییر داد و آن را از کنار تصادف، به شانه ی جاده هدایت کرد. آن ها اثر گل آلود عاج های لاستیک جیپ قاضی را می دیدند. بالای تپه بعدی، جیپ او را دیدند که از فاصله ی دو کیلومتری ناپدید می شد.
دیو رابرتز فریاد زد: «آخ جون! هورا! تا ته گاز بده!»
پدال گاز را تا ته فشار داد و سرعت جیپ به ۶۰ کیلومتر در ساعت رسید. شیشه ی جلو آن ها، تصویر مبهم نقره ای رنگی بود که برف پاکن ها امیدی به پاک کردن آن نداشتند. بالای تپه بار دیگر جیپ قاضی را دیدند. این بار نزدیک تر بود. چراغ های عقب ماشین قاضی روشن شد.
دیو گفت: «خوب. باید دوستانه عمل کنیم. صبر کن تا بیاد بیرون. با اسلحه ی آماده بیرون نرو، تری. اگه این کارو درست انجام بدیم، دوتا آپارتمان لوکس تو هتل بزرگ ام جی ام(۵۵) نصیبون می شه.پس کارو خراب نکن. بذار بیاد بیرون.»
«وای خدای من! نمی شد تو یه شهر دیگه آفتابی بشه.» لحن بابی شکوه آمیز بود. دست هایش روی وینچستر قفل شده بود.
دیو به تفنگ ضربه زد و گفت: «اینم با خودت می بری؟»
«آخه...»
«خفه شو، آخه نداره. لبخند بزن احمق!»
بابی تری لبخند زد. شبیه دلقک های سیرک شده بود.
دیو با لحنی سرزنش آمیز گفت: «به درد هیچ کاری نمی خوری. بمون تو ماشین.»
در امتداد جیپ قاضی ایستاد. دو تا از لاستیک های جیپ روی آسفالت جاده و دو چرخ دیگر، در شانه ی جاده بود.
دیو لبخند زد. دست هایش را توی جیب کاپشن زردش فرو برده بود. در جیب سمت چپش، یک کالیبر ۳۸ بود.
قاضی با احتیاط از ماشین پیاده شد. او هم کاپشن بارانی زرد به تن داشت. با دقت راه می رفت. با جسم خود طوری رفتار می کرد که انگار گلدانی ظریف است. آرتروز مثل گله ای ببر به وجودش حمله کرده بود. تفنگ را در دست چپ خود حمل می کرد.
دیو با لبخندی دوستانه گفت: «هی، تو که نمی خوای با اون به من شلیک کنی؟»
قاضی گفت: «فکر نکنم لازم باشه. لابد شما از کاپرفیلد اومدید؟»
«درست حدس زدی. اسم من دیو رابرتزه.» و بعد دستش را دراز کرد.
«اسم من فاریسه(۵۶).» قاضی در حین گفتن این جمله، دست راستش را دراز کرد تا با او دست بدهد و بعد به مرد دیگر نگاه کرد و دید که بابی تری از پنجره، خود را بیرون کشیده و اسلحه ی کالیبر ۴۵ را با دو دست، به طرف او نشانه رفته است. باران از لوله ی اسلحه اش می چکید. چهره اش مثل جسد، سفید شده بود و هنوز لبخند تصنعی و جنون آسای دلقک های سیرک را به لب داشت.
قاضی زیر لب گفت: «آشغال!» و دستش را از دست خیس و لیز رابرتز بیرون کشید و همان موقع، رابرتز از جیب کاپشنش به او شلیک کرد. گلوله درست به زیر معده ی قاضی اصابت کرد و با چرخشی سریع از سمت راست، ستون فقراتش بیرون زد. سوراخ خروجی گلوله به اندازه ی یک نعلبکی بود. تفنگ از دست قاضی روی جاده افتاد و فشار گلوله او را به در باز سمت راننده جیپش کوبید.
هیچ یک از آن ها متوجه کلاغ نشد که در طرف دیگر جاده، روی سیم تلفن فرود آمد.
دیو رابرتز قدم دیگری جلو آمد تا کار را تمام کند. همان لحظه، باب تری از پنجره ی سمت شاگرد گلوله ای شلیک کرد. گلوله به گردن رابرتز خورد و قسمت اعظم گردنش کنده شد. خون مثل آبشار از گردن او فوران کرد و روی کاپشن زردش ریخت و با آب باران مخلوط شد. رابرتز به طرف باب تری برگشت. آرواره هایش بی صدا و با تعجب، به حرکت درآمد. چشم هایش از حدقه بیرون زده بود. تلوتلوخوران، دو قدم جلو رفت و بعد احساس شگفتی از چهره اش محو شد. همه ی احساسات از وجودش خارج شد و به زمین افتاد و مرد. قطره های باران روی کاپشنش بالا و پایین می پریدند و مثل طبل، صدا می دادند.
باب تری با ترس گفت: «عجب گندی زدم!»
قاضی با خود فکر کرد: «آرتروزم خوب شد. اگه زنده می موندم، می تونستم باعث شگفتی دنیای پزشکی بشم. علاج آرتروز یک گلوله توی شیکمه. اوه خدای بزرگ! اینا منتظر من بودن؟ فلگ بهشون خبر داده بود؟ خدایا، به بقیه که دارن میان این جا، رحم کن.»
تفنگش روی جاده افتاده بود. خم شد تا آن را بردارد. احساس کرد دل و روده اش از بدنش بیرون می ریزد. احساس عجیبی داشت. تفنگ را برداشت. آیا ضامن خلاص بود؟ بله. اسلحه را بالا آورد؛ انگار ۵۰۰ کیلو وزن داشت.
بابی تری بالاخره نگاه متعجبش را از رابرتز برداشت و درست لحظه ای که قاضی می خواست به طرفش شلیک کند، متوجه او شد. قاضی روی جاده نشسته بود. کاپشنش، از سینه تا پایین، خون آلود بود و لوله ی تفنگ را روی زانویش تکیه داده بود.
بابی شلیک کرد و تیرش خطا رفت. تفنگ قاضی با صدایی رعدآسا شلیک کرد و تکه های تیز شیشه روی صورت بابی پاشید. قاضی فریاد زد. فکر کرد که او را کشته است. بعد قسمت چپ شیشه ی جلو را دید که از بین رفته بود و فهمید که بابی جان سالم به در برده است.
قاضی با حوصله هدفش را تنظیم کرد. تقریباً دو درجه تفنگش را که روی زانویش بود، چرخاند. بابی تری که اعصابش غیرقابل کنترل شده بود، سه بار پی درپی شلیک کرد. گلوله ی اول حفره ای بزرگ در بدنه ی جیپ قاضی ایجاد کرد. گلوله ی دوم، به بالای چشم راست قاضی خورد. کالیبر ۴۵، اسلحه ی مخوفی است و در برد کم، زخم های زشت و عمیقی ایجاد می کند. گلوله قسمت اعظم جمجمه ی قاضی را از جا کند و دندان هایش را در دهانش منفجر کرد و قاضی خرده های دندان را با نفس آخرش بیرون ریخت. چانه و استخوان آرواره اش از هم جدا شد. انگشت لرزان قاضی ماشه را چکاند، ولی گلوله فقط هوا را شکافت. سکوت حکم فرما شد.
باران روی سقف ماشین و اجساد خونین می بارید. این تنها صدایی بود که شنیده می شد. تا این که کلاغ با قارقاری گوشخراش به پرواز درآمد و سکوت را شکست. صدای قارقار، بابی تری را به خود آورد. به آرامی از قسمت شاگرد پیاده شد و هنوز اسلحه را که دود می کرد، محکم با دو دستش گرفته بود.
زیر لب گفت: «اون آشغال رو کشتم. بهتره باورت بشه. خودم همین الان اونو همون طور که خواسته بودی، کشتم.
ولی با وحشت متوجه شد آن طور که اربابش سفارش کرده بود، کارش را انجام نداده است. قاضی در حالی که به داخل ماشین تکیه داده بود، مرده بود. بابی تری یقه ی کاپشن او را گرفت و به باقیمانده ی صورت او خیره شد. در واقع فقط دماغ قاضی باقی مانده بود و حتی دماغش هم در وضعیت خوبی نبود.
این چهره می توانست متعلق به هر کسی باشد. بعد در کابوسی وحشتناک صدای فلگ را شنید که می گفت: «می خوام سر اونو بدون هیچ زخمی براشون بفرستم.»
«خدای بزرگ! این می تونه صورت هر کسی باشه.» انگار عمداً نافرمانی کرده بود و برخلاف دستور فلگ، او را به قتل رسانده بود.
دو گلوله مستقیماً به سر او اصابت کرده بود. حتی از دندان هایش هم چیزی باقی نمانده بود.
باران می بارید.
کار او در غرب تمام بود. دیگر فرصتی نداشت. هم جرئت نمی کرد به شرق برود و هم شجاعت رفتن به غرب را نداشت. او را به صلیب می کشیدند. شاید هم بدتر...
آیا چیزی بدتر از مصلوب شدن هم وجود داشت؟
با وجود آن دیوانه ی پوزخند به لب که ارباب همه بود، مطمئن بود که سرنوشت بدتری هم می توانست در انتظارش باشد. پس چه باید می کرد؟
در حالی که دستش را بین موهایش می برد و هنوز به جسد قاضی نگاه می کرد، سعی کرد فکر کند.
جنوب. راه حل مشکل او حرکت به سوی جنوب بود. آن جا نگهبانان مرزی نبودند. به طرف جنوب و به سوی مکزیک(۵۷) می رفت. اگر مکزیک به اندازه ی کافی از منطقه ی نفوذ مرد تاریکی دور نبود، می توانست به گواتمالا(۵۸)، پاناما(۵۹) وحتی برزیل(۶۰) برود؛ به این ترتیب، از این منجلاب خود را بیرون می کشید. می توانست آقای خود باشد. آن جا امن بود و از مرد تاریکی و جاهایی که با چکمه های مسخره اش می رفت، دور می شد.
صدایی جدید در بعدازظهر بارانی به گوش رسید.
بابی تری فوراً سرش را بالا برد و گوش هایش تیز شد.
صدای باران که روی سقف فولادی اتومبیل ها می بارید و صدای دو ماشینی که موتورهای شان در حالت خلاص می غریدند و... صدای عجیب وغریب پاشنه های سائیده ی چکمه ای که با سرعت روی آسفالت جاده ی فرعی حرکت می کرد، شنیده می شد.
سعی کرد برگردد.
صدای چکمه ها سریع تر شد. اول صدای حرکت سریع پاها و بعد یورتمه و دویدن آهسته و بعد دویدن سریع به گوشش رسید. وقتی بابی تری کاملاً به خود آمد، دیگر دیر شده بود. او داشت می آمد. فلگ مثل هیولایی ترسناک، به سوی او می آمد. گونه های مرد تاریکی گل افتاده بود و چشم هایش برقی شادمانه و دوستانه داشت. نیشخندی لب هایش را از روی دندان هایش کنار زده بود. دندان هایش، شبیه دندان های کوسه ماهی بود و چند پر مشکی براق در بین موهایش به چشم می خورد. بابی تری سعی کرد بگوید: «نه. خواهش می کنم.» ولی صدا از گلویش خارج نشد.
مرد تاریکی فریاد زد: «هی بابی؛ تو همه چی رو خراب کردی.» و بعد خود را روی بدن بی اراده ی بابی انداخت.
بله، چیزی بدتر از مصلوب شدن هم وجود داشت و آن دندان های تیز و برنده بود.

مقدمه ی دو بخشی نویسنده

بخش اول: این بخش را پیش از خریدن کتاب بخوانید

پیش از آن که از کتابفروشی بیرون بروید، باید چند نکته درباره ی این کتاب بدانید. البته امیدوارم پیش از هر کاری، اول بقیه ی خرید های تان را کنار بگذارید و این کتاب را باز کنید. در واقع، امیدوارم پیش از آن که کیف پول تان را بیرون بیاورید، این بخش را بخوانید. آماده اید؟ خیلی خوب. متشکرم. قول می دهم خلاصه بگویم.
اول از همه، داستان این کتاب نسبت به نسخه های قبلی آن، تغییری نکرده است. اگر با توضیحات فروشنده دچار سوءتفاهم شده اید، فوراً کتاب را پس بدهید و پول تان را پیش از پرداخت به صندوق، در جیب تان بگذارید. نسخه ی اصلی این کتاب، ده سال پیش چاپ شده است.
دوم، این نسخه ی جدید، تفاوت عمده ای با نسخه ی قدیمی ندارد، فقط مفصل تر از آن است و قسمت هایی به آن اضافه شده است.
در این کتاب، من گسترده تر و مفصل تر از نسخه ی قدیمی، به شرح داستان و ماوقع آن پرداخته ام. همان طور که گفتم، شخصیت های این کتاب نسبت به نسخه ی قبلی تغییری نکرده اند، اما تقریباً تمام شخصیت های اصلی کتاب درگیر وقایع بیش تری می شوند؛ بنابراین، اگر نسخه ی قدیمی این کتاب را دارید و نمی خواهید نسخه ی جدید آن را بخوانید، میل خودتان است. اگر هم این کتاب را خریده اید، امیدوارم هنوز فاکتور خرید آن را داشته باشید.
اگر دوست دارید نسخه ی جدید این کتاب را که کامل تر است، بخوانید، از شما می خواهم که در ادامه ی این مقدمه، با من همراه شوید. من حرف های زیادی برای گفتن دارم و فکر می کنم می توانیم با هم به شناخت بیش تری دربا ره ی این کتاب دست یابیم.

بخش دوم: این بخش را بعد از خریدن کتاب بخوانید

در واقع، نمی توانم نام این بخش را «مقدمه» بگذارم؛ بلکه می خواهم توضیح بدهم که اصلاً چرا نسخه ی جدید این کتاب به وجود آمد. نسخه ی جدید این رمان بلند، طولانی تر از قبلی است و استقبال بی نظیر مخاطب ها از این کتاب، مرا بر آن داشت که داستان آن را کمی گسترده تر کنم. البته تعریف از خود نباشد. من آن قدر احمق نیستم که ندانم نقدهایی نیز بر این کتاب وارد است. به هرحال، بسیاری از منتقدان معتقدند که داستان این رمان، خیلی طولانی است.
این که این رمان بیش ازحد طولانی و خسته کننده است، بستگی به نظر خواننده ها دارد. من فقط می خواهم بگویم که نسخه ی جدید و طولانی تر این کتاب را چاپ کرده ام، نه به این دلیل که خودم تمایلی به این کار داشته ام، بلکه من به درخواست خود خوانند ه ها این کار را کرده ام. البته اگر بگویم خودم نظر خواننده ها را قبول نداشتم و برای انجام دادن این کار کنجکاو نبودم، دروغ گفته ام.
حالا به شما می گویم این داستان چه طور به وجود آمد و زنجیر افکار من چه طور به هم پیوست و نتیجه اش روایت این داستان شد. بعضی از نویسنده ها فکر می کنند که فرمول خاصی برای نوشتن رمانی موفق وجود دارد، اما این طور نیست. کافی است سوژه ای در ذهن داشته باشید که دایم فکرتان را مشغول می کند. وقتی با این سوژه ارتباط برقرار می کنید، شخصیت هایی در ذهن تان شکل می گیرند. همان موقع است که پشت میز می نشینید، قلم و کاغذی برمی دارید و شروع به نوشتن می کنید، یا پای رایانه تان می نشینید و تایپ می کنید.
شاید برای خواننده ها جالب باشد بدانند که تقریباً چهارصد صفحه از کل داستان این مجموعه، پاک و دوباره نوشته شده است. علتش ویرایش آن صفحه ها نبود؛ بلکه می خواستم گسستگی ای را که در برخی قسمت های داستان به وجود آمده بود، از بین ببرم؛ بنابراین، تصمیم گرفتم در داستان دست ببرم و آن را شیوا تر شرح بدهم. اگر نظر مرا بخواهید، حتی دوست دارم با خودم نیز این کار را بکنم.
شاید بپرسید اگر کل داستان به جراحی و تغییر نیاز داشت، اصلاً چرا خودم را به دردسر انداختم و بهتر نبود آن را همان طور به حال خود رها می کردم؟ آیا انجام دادن این کار وقت تلف کردن نبود؟ امیدوارم وقت تلف کردن نبوده باشد، اما اگر هم این طور باشد، باید اعتراف کنم که بخش اعظمی از زندگی من، وقت تلف کردن بوده است. برای روشن تر شدن توضیحاتم، می خواهم به داستان «هانسل(۱) و گرتل(۲)» اشاره کنم.
هانسل و گرتل دو کودک بودند که پدر و مادر مهربانی داشتند. مادر مهربان شان مُرد و پدر هم با زنی بدجنس و خبیث ازدواج کرد. زن می خواست هر طور شده، بچه ها را از خانه بیرون کند تا پول بیش تری برای خودش باقی بماند. او همسرش را وادار می کند که بچه ها را به جنگل ببرد و آن ها را بکشد. پدر وقتی بچه ها را به جنگل می برد، از تصمیمش پشیمان می شود و اجازه می دهد آن ها فرار کنند؛ بنابراین، بچه ها به جای آن که با چاقوی پدر، مرگی سریع و آسان داشته باشند، گرسنه و سرگردان در جنگل پرسه می زدند و مرگی تدریجی در پیش داشتند. درحالی که در جنگل گم شده بودند و بی هدف راه می رفتند، خانه ای پیدا کردند که از شکلات و آب نبات درست شده بود. صاحب خانه جادوگری بود که آدم می خورد. جادوگر بچه ها را زندانی کرد و به آن ها گفت که خوب غذا بخورند تا چاق شوند و او بتواند آن ها را بخورد؛ اما بچه ها نقشه ی خوبی کشیدند. هانسل جادوگر را در تنوری که برای پختن آن ها درست کرده بود، هل داد. بعد بچه ها گنج جادوگر را پیدا کردند. حالا باید نقشه ی گنج را نیز پیدا می کردند. بالاخره، هانسل و گرتل بار دیگر به خانه برگشتند و پدرشان نیز زن بدجنسش را از خانه بیرون کرد و آن ها تا ابد، خوش بخت و شاد، در کنار هم زندگی کردند.

پایان

نمی دانم نظر شما چیست، اما به نظر من، این داستان ناقص است و پرداخت زیبایی ندارد؛ مثل کادیلاک زردی که به مرور زمان، رنگ بدنه اش ریخته و مانند تکه آهنی قراضه، گوشه ای بلااستفاده افتاده است.
من کل چهارصد صفحه ای را که از کتاب حذف کرده بودم، عیناً بازنویسی نکردم؛ بلکه تغییراتی در آن ایجاد کردم. بعضی از قسمت ها را همان طور که بودند، باقی گذاشتم، اما درباره ی بقیه قسمت ها، مثل ملاقات فرانی با مادرش در ابتدای کتاب، دیالوگ ها و قسمت های دیگری به آن اضافه کردم تا خواننده از خواندن این قسمت ها لذت ببرد.
به داستان هانسل و گرتل برمی گردیم. شاید به خاطر داشته باشید که نامادری بدجنس از همسرش می خواهد که بعد از آن که فرزندانش را کشت، به عنوان مدرک، قلب آن ها را با خودش به خانه بیاورد. هیزم شکن بیچاره هم قبول می کند. هیزم شکن بعد از آن که فرزندانش را در جنگل رها می کند، زرنگی می کند و قلب دو خرگوش را برای زن بدجنسش می برد. هانسل هم وقتی همراه با خواهرش در جنگل به راه می افتد، تکه های نان را پشت سرش برجای می گذارد تا او و خواهرش بتوانند راه برگشت به خانه را پیدا کنند؛ اما هنگام بازگشت به خانه، هانسل متوجه می شود که پرنده ها خرده های نان را خورده اند. درست است که این نقشه برای آن ها ثمری نداشت، اما آن قدر زیرکانه و جالب بود که بیش از صد سال است که هر خواننده ای با خواندن این داستان، شیفته ی آن می شود.
منظورم این نیست که قسمت هایی که به این کتاب افزوده ام، حکم نقشه ی هانسل را دارند، اما همیشه افسوس خورده ام که هیچ کس جز خودم و چند خواننده ی دیگر، تا به حال به دیوانه ای که خودش را بچه می نامد، برخورد نکرده اند، یا با تجربه ای مشابه اتفاقی که برای لاری آندروود در تونل لینکلن(۳) نیویورک افتاد، مواجه نشده اند.
بنابراین، خواننده ی وفادار من، این داستان به این شکل که می بینی، به وجود آمد. خوب یا بد، بدنه ی اصلی داستان دست نخورده باقی مانده است.
اگرچه این کتاب، رمان مورد علاقه ی من نیست، اما بازخورد مردم نشان می دهد که این رمان، یکی از محبوب ترین رمان هایی است که تا به حال خوانده اند. وقتی با مردم حرف می زنم، معمولاً درباره ی این کتاب از من سوال می پرسند. همیشه می گویند شخصیت های این داستان چه قدر واقعی هستند و بارها از من می پرسند که چه طور این داستان را نوشته و شخصیت های آن را خلق کرده ام و من هم تمام مطالب فوق را برای شان توضیح می دهم.
مردم معمولاً از من می پرسند که آیا قرار است این رمان تبدیل به فیلم شود؟ احتمالاً این اتفاق می افتد. البته خوب یا بد، فیلم ها اثر عجیبی روی کارهای فانتزی دارند و در بعضی مواقع، از زیبایی آن ها می کاهند. (البته دراین باره استثنا نیز وجود دارد؛ مثل فیلم جادوگر از(۴).) همیشه فکر می کنم رابرت دوال(۵) می تواند نفس رندال فلگ(۶) را خیلی خوب ایفا کند؛ اما مردم اغلب کلینت ایستوود(۷)، بروس درن(۸) و کریستوفر والکن(۹) را پیشنهاد می دهند. همه ی این بازیگر ها برای این نقش مناسب هستند. بروس اسپرینگتین(۱۰) هم برای ایفای نقش لاری آندروود مناسب است، البته اگر دوست داشته باشد این نقش را ایفا کند؛ اما در نهایت، من فکر می کنم که شاید بهتر باشد استو، لاری، گلن، فرانی، رالف، تام کالن، لوید و مرد تاریکی در ذهن خلاق خواننده خلق شوند، نه در فیلم؛ خواننده ای که آن ها را با نگاه خلاقانه ی خود در ذهنش می بیند، نه با دوربین فیلمبرداری. فیلم ها، تصاویر متحرکی متشکل از هزاران عکس ثابت هستند؛ اما ذهن خلاق انسان ها سیال است. فیلم ها هرقدر هم خوب ساخته شوند، داستان را فلج و محدود می کنند، اما ذهن انسان هیچ محدودیتی ندارد. زیبایی داستان، در سیال و نامحدود بودن است. یک داستان خوب، متعلق به تک تک خواننده هایی است که تصاویر آن را در ذهن شان می سازند.
و در نهایت، من این کتاب را به خواست خودم و تمام مردم نوشتم. امیدوارم که در جلب رضایت هر دو موفق بوده باشم.

استیفن کینگ

این کتاب ترجمه ای است از:
Stand
Stephen King

نظرات کاربران درباره کتاب رویای سپید (۳ )

این کتاب بصورت رایگان دراینترنت موجوده و ترجمه بسیار عالی و شیوایی هم داره.
در 1 سال پیش توسط
خدای ناکرده به ناشر از لحاظ مالی فشار وارد نشه. تخفیف نسبت به نسخه چاپی فقط هزار تومان؟!!!
در 2 سال پیش توسط