فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب دختری که با تبهکارها در افتاد

نسخه الکترونیک کتاب دختری که با تبهکارها در افتاد به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب دختری که با تبهکارها در افتاد

کتاب «دختری که با تبهکارها درافتاد» نوشته استایگ لارسون (۲۰۰۴- ۱۹۵۴) نویسنده و روزنامه‌نگار سوئدی است.
نوشته‌های لارسون لحنی شجاعانه و تأثیرگذار دارند. او در فعالیت‌های حرفه‌ایش مشی جدش را ادامه داد و در دوران فعالیت روزنامه نگاریش علیه فاشیسم بسیار نوشت. به خصوص علیه نئونازی ها که آن زمان ابراز وجود کرده بودند. حتی او را تهدید کردند؛ اما او
بی پروا به نوشتن ادامه داد.
استایگ به داستان‌های جنایی- پلیسی علاقه بسیار داشت و آثار بزرگانی چون ریموند چندلر، دشیل هُمت را دنبال کرده و از آنها می‌آموخت.
او با دقت تمام روی جزییات طرح‌های داستانی‌اش تمرکز می‌کردو به ساختار داستانهای پلیسی تسلط کامل داشت.
وقتی شروع به داستان نویسی کرد شک نداشت که رمانی پلیسی خواهد نوشت. هر چند برخلاف سنت مرسوم ادبیات پلیسی، با رویکردی فمینیستی یکی از کلیدی ترین شخصیت های رمان هایش را که مایه های حادثه ای پررنگی هم داشت به یک زن سپرد.
او طرح نوشتن ده جلد رمان را در سر داشت؛ اما تنها فرصت نوشتن سه رمان کامل: «دختری با خال کوبی اژدها»، «دختری که با آتش بازی کرد» و «دختری که با تبهکارها درافتاد» (دختری که به لانه زنبورهای قرمز لگد زد) و یک رمان ناتمام را پیدا کرد؛ رمانی که قرار شده توسط نویسنده ای دیگر کامل شود.
این داستان روایت؛ ميکائيل بلومکويست روزنامه‌نگاري جست‌وجوگر است که خشونت‌ها و ظلم وارد شده بر ليزبت سالاندر، شخصيت اصلي داستان را برنمي‌تابد و براي حمايت از او با تمام قوا به مقابله با دستگاه‌هاي امنيتي سوئد مي‌پردازد. اتفاقات و رخدادهايي که در اين ميان براي بلومکويست و سالاندر روي مي‌دهد جذاب و هيجان‌انگيز و گاه متحيرکننده است.
در بخشی از کتاب «دختری که با تبهکارها درافتاد» می‌خوانیم:
«از ساعت ۱۲:۳۰ به بعد جریان یکنواخت بیماران اورژانسی کم‌تر شد. یوناسون سری به بخش زد و وضعیت بیماران را بررسی کرد و سپس به اتاق مخصوص کارمندان رفت تا کمی استراحت کند. باید تا ساعت ۶ صبح سر کار می‌ماند و حتی اگر مورد خاصی را هم به بیمارستان نمی‌آوردند خیلی فرصت خوابیدن پیش نمی‌آمد، اما آن شب بلافاصله بعد از خاموش کردن برق خوابش برد.
رعد و برق را روی دریا می‌دید. می‌دانست بالگرد سر وقت می‌رسد. ناگهان باران شدیدی روی شیشه‌ی اتاق کوبیدن گرفت. انگار توفان به گوتنبرگ رسیده بود».

ادامه...

  • ناشر: نشر قطره
  • تاریخ نشر:
  • زبان: فارسی
  • حجم فایل: 4.9 مگابایت
  • تعداد صفحات: ۸۹۷صفحه
  • شابک:

چند صفحه از کتاب دختری که با تبهکارها در افتاد

این کتاب ترجمه ای است از:
The Girl Who Kicked Ehe Hornet's Nest
Stieg Larsson



دختری که با تبهکارها در افتاد

استیگ لارسون

مترجم: احمد نیازاده





حق انتشار الکترونیک برای فیدیبو محفوظ است



تقدیم به مادر عزیزم حامی همیشگی ام در زندگی

بخش اول: میان پرده ای در راهرو

هشتم آوریل ـ دوازدهم آوریل

حدود ۶۰۰ زن طی جنگ های داخلی آمریکا جنگیدند. آن ها به شکل مردان تغییر چهره می دادند. هالیوود در این جا از بخش قابل ملاحظه ای از پیشینه ی فرهنگی غافل شده، شاید هم پرداختن به این امر تاریخی از لحاظ ایدئولوژیکی کار چندان آسانی نبوده است. مورخان همواره برای پرداختن به زنانی که تمایزهای جنسیتی را رعایت نمی کنند به زحمت افتاده اند، در هیچ جای دیگری این موضوع به وضوح نبردهای مسلحانه وجود نداشته است. (حتی امروزه همراه داشتن زنان در امری معمولی هم چون شکار گوزن الک سوئدی می تواند موجب به راه افتادن جنجال شود.)
اما از دوران باستان تا عصر نوین داستان های زیادی از زنان جنگجو موجود بوده است؛ از شیرزنان. مشهورترین آن زنان به عنوان ملکه ها و حاکمان و رهبران جنگجو وارد کتاب های تاریخی شده اند. آن ها مجبور بوده اند هم چون افرادی نظیر چرچیل، استالین یا روزولت عمل کنند؛ سمیرامیس(۱) از اهالی نینوا که امپراطوری آشوریان را شکل داد و بودیکا(۲) که یکی از خونبارترین شورش ها علیه قوای اشغالگر روم را فرماندهی کرد فقط دو نمونه از این زنان هستند. برای ارج نهادن به بودیکا در کنار پل وِست مینِستر(۳) بر روی رودخانه ی تِمز(۴)، مقابل بنای بیگ بن(۵)، مجسمه ای ساخته شده است. حتماً اگر اتفاقی از کنار آن می گذشتید، سلامی به او عرض کنید.
از سوی دیگر، تاریخ در مورد زنانی که به عنوان سربازان عادی می جنگیده اند سکوت اختیار کرده است؛ آن هایی که سلاح ها را حمل می کردند، عضو لشگرها بودند، کسانی که در نبردها هم ردیف مردان می جنگیدند، گرچه کم تر نبردی بوده که بدون حضور زنان در میان مقامات رده بالای ارتش آغاز شده و ادامه یافته باشد.

فصل اول

جمعه، هشتم آوریل

یکی از پرستارها پنج دقیقه قبل از این که بالگرد امداد به زمین بنشیند دکتر یوناسون(۶) را بیدار کرد. چند دقیقه ای از ساعت یک و نیم صبح گذشته بود.
یوناسون سردرگم پرسید: «چی شده؟»
«بالگرد امداد تا چند دقیقه ی دیگر می رسد. دو بیمار داریم. یک مرد زخمی و یک زن جوان که تیر خورده.»
یوناسون با بی حوصلگی گفت: «خیلی خوب.»
نیم ساعت بیش تر نخوابیده بود و اصلاً حال نداشت. آن شب پزشک کشیک بخش اورژانسِ بیمارستان سالگرینسکا(۷) در گوتنبرگ(۸) بود و عصرِ طاقت فرسایی را پشت سر گذاشته بود.
از ساعت ۱۲:۳۰ به بعد جریان یکنواخت بیماران اورژانسی کم تر شد. یوناسون سری به بخش زد و وضعیت بیماران را بررسی کرد و سپس به اتاق مخصوص کارمندان رفت تا کمی استراحت کند. باید تا ساعت ۶ صبح سر کار می ماند و حتی اگر مورد خاصی را هم به بیمارستان نمی آوردند خیلی فرصت خوابیدن پیش نمی آمد، اما آن شب بلافاصله بعد از خاموش کردن برق خوابش برد.
رعد و برق را روی دریا می دید. می دانست بالگرد سر وقت می رسد. ناگهان باران شدیدی روی شیشه ی اتاق کوبیدن گرفت. انگار توفان به گوتنبرگ رسیده بود.
کمی بعد صدایی آمد و یوناسون بالگرد را دید که یک ور شده بود و در میان باد و باران سعی می کرد در محل مخصوص فرود بنشیند. نفسِ یوناسون در سینه اش حبس شد. انگار خلبان به مشکل برخورده بود. بعد صدا ضعیف و ضعیف تر شد. یوناسون شتاب زده چند جرعه از چایش را خورد و فنجان را روی میز گذاشت و در قسمت پذیرش به تیم اورژانس پیوست. پزشک کشیکِ دیگر سراغ بیمار اول رفت؛ مرد مسنی که سرش را پانسمان کرده بودند و صورتش بدجوری زخمی شده بود. خودش هم بالای سر بیمار دوم رفت، همان زنی که تیر خورده بود. خیلی سریع اوضاع ظاهری او را بررسی کرد. به قیافه اش می خورد نوجوان باشد، با سر و صورتی کثیف و خون آلود و زخم هایی عمیق. بعد پتویی را که گروه امداد دور بدن دختر پیچیده بود بلند کرد. یک نفر روی محل اصابت گلوله ها در باسن و شانه ی او چسب شیشه ای زده بود. به نظرش کار هوشمندانه ای بود. چسب مانع ورود باکتری ها به زخم می شد و جلو خونریزی را هم می گرفت. گلوله ای که به باسن بیمار خورده بود مستقیم وارد بافت ماهیچه ای شده بود. یوناسون به آرامی شانه ی او را بلند کرد، سوراخِ روی کمرش معلوم بود، اما محل خروجی دیده نمی شد. گلوله داخل بدن مانده بود. دعا می کرد به ریه ی او آسیبی نرسیده باشد و چون از دهانش خون نمی آمد احتمالاً چنان اتفاقی نیفتاده بود.
یوناسون به پرستارِ کنارش گفت: «رادیولوژی.» در آن لحظه این تنها حرفی بود که می توانست بزند.
بعد پانسمانی را که گروه امداد دور جمجمه ی بیمار پیچیده بود باز کرد. وقتی چشمش به محل اصابت یک گلوله ی دیگر افتاد خشکش زد. دختر از ناحیه ی سر هم تیر خورده بود.
یک ثانیه ای به او نگاه کرد. ناامید شده بود. همیشه فکر می کرد شغلش هم چون دروازه بان هاست. هر روز آدم های مختلف با شرایط متفاوت، اما به یک منظور به بیمارستان می آمدند: برای کمک گرفتن.
یوناسون مثل دروازه بانی بود که بین بیمار و مرکز کفن و دفن فونِس(۹) ایستاده است. او باید تصمیم می گرفت که چه اقداماتی انجام شود. با یک اشتباه ممکن بود بیمار از بین برود یا تمام عمر دچار معلولیت شود. در اغلب موارد تصمیماتش درست بود. بیش تر بیماران مشکلات روشن و مشخصی داشتند. جراحت ریه ها در اثر ضربه ی چاقو یا صدمه ی شدید ناشی از سانحه ی رانندگی را معمولاً می شود راحت تشخیص داد و از عهده اش برآمد. نجات بیمار در آن موارد بستگی به میزان صدمات وارده و مهارت او داشت.
اما یوناسون از دو نوع جراحت متنفر بود: یکی سوختگی شدید که به هر حال برای بیمار یک عمر درد و رنج به همراه دارد و دیگری آسیب مغزی.
دخترکِ روی تخت می تواند با دو تکه سرب در باسن و شانه اش به زندگی اش ادامه دهد، اما قضیه ی گلوله ا ی که به سرش اصابت کرده کاملاً متفاوت است. یوناسون یک دفعه متوجه شد پرستار با او حرف می زند.
«ببخشید. حواسم نبود.»
«همان دختر است.»
«منظورت چیست؟»
«لیزبت سالاندر(۱۰). همان دختری که به اتهام قتل سه نفر در استکهلم(۱۱) چند هفته ای تحت تعقیب است.»
یوناسون دوباره به صورت بیمارِ بی هوش نگاه کرد. بلافاصله متوجه شد حق با پرستار است. هفته ها بود خودش و تمام مردم سوئد عکس گذرنامه ی سالاندر را روی تابلوهای تبلیغاتی تمام روزنامه فروشی ها می دیدند. خودِ قاتل چه طور تیر خورده است؟ شاید این حادثه مجازات عادلانه ای برای او باشد.
اما این موضوع ربطی به یوناسون ندارد. کار او نجات بیمار است، چه قاتل سه نفر باشد چه برنده ی جایزه ی نوبل. یا هر دو.
بعد یک دفعه آشفتگی موثری که در تمام بخش های اورژانس دنیا دیده می شود، به راه افتاد. همه مشغول انجام وظایف شان شدند. لباس های بیمار را پاره کردند. یکی از پرستارها فشار خون او را گزارش داد: ده روی هفت. یوناسون گوشی اش را روی سینه ی سالاندر گذاشت و به ضربان قلب او گوش کرد. در کمال تعجب قلبش منظم می زد، اما تنفسش طبیعی نبود.
یوناسون بلافاصله اعلام کرد وضعیت دختر وخیم است. بعداً به زخم شانه و باسن او رسیدگی می کنند، اما باید روی آن ها را محکم ببندند. فعلاً چسب های آن فرد هوشمند کافی است. باید مشکل جراحت سر او را حل کنند. بلافاصله دستور داد با دستگاه سی تی اسکن پیشرفته ای که بیمارستان به تازگی خریداری کرده بود از سر بیمار عکس بگیرند.
در فکر معالجه ای خلاف قواعد معمول پزشکی بود. به نظرش پزشک ها اغلب دلیلی برای تصمیمات شان ندارند؛ یعنی خیلی زود تسلیم می شوند و در مراحل حساس زمان زیادی را صرف درک دقیق مشکل بیمار می کنند تا بتوانند درمان درستی را در پیش بگیرند. در درستی این روش تردیدی نیست ولی وقتی پزشک مشغول فکر کردن است، بیمار با مرگ دست و پنجه نرم می کند.
اما یوناسون هرگز بیماری نداشته که گلوله به سرش اصابت کرده باشد. به احتمال زیاد باید از یک جراح مغز کمک بگیرد. از لحاظ نظری آن قدر درباره ی مغز می داند که بتواند کارش را شروع کند، اما اصلاً نمی تواند خودش را جای یک جراح مغز بگذارد. صلاحیت انجام چنین کاری را ندارد. یک دفعه به ذهنش رسید شاید از آن چه فکر می کند خوش اقبال تر باشد. قبل از این که دست هایش را بشوید و لباس جراحی اش را بپوشد یکی از پرستارها را صدا زد.
«یک استاد آمریکایی اهل بوستون در بیمارستان کارولینسکای(۱۲) استکهلم کار می کند. بر حسب تصادف امشب در گوتنبرگ است و در هتل الیت پارک اَوِنیو(۱۳) در خیابان اَونین(۱۴) اقامت دارد. چند روز پیش درباره ی یافته های تحقیقات مغزی سخنرانی داشت. از دوستان خوب من است. می توانی شماره اش را پیدا کنی؟»
وقتی منتظر جواب عکس برداری بود، پرستار با شماره ی الیت پارک اَوِنو برگشت. یوناسون گوشی را برداشت. دربان نوبت شبِ هتل اصلاً تمایلی به بیدار کردن یکی از مهمان ها در آن موقع شب نداشت. توضیح داد شرایط بسیار حساس است و عاقبت نگهبان متقاعد شد تماس او را وصل کند.
تلفن چند بار زنگ خورد. «صبح بخیر فرانک، آندرس(۱۵) هستم. حالش را داری تا سالگرینسکا بیایی و در یک عمل جراحی مغز کمکم کنی؟»
«شوخی می کنی؟» چند سالی می شد دکتر فرانک الیس ساکن استکهلم بود و سوئدی را روان صحبت می کرد، البته با لهجه ی آمریکایی، اما همیشه با یوناسون انگلیسی حرف می زد.
«بیمار بیست و چند ساله است. گلوله از سرش خارج نشده.»
«و نمرده؟»
«نبضش ضعیف می زند. تنفسش هم خیلی منظم نیست. فشار خون ده روی هفت. یک گلوله به شانه اش خورده و یکی هم به باسنش، اما خودم از پس آن دو تا برمی آیم.»
«امیدوار کننده است.»
«امیدوار کننده؟»
«اگر کسی گلوله به سرش بخورد و جان به در ببرد، یعنی باید به او امیدوار بود.»
«آهان... فرانک، می توانی کمکم کنی؟»
«آندرس، امروز عصر با چند نفر از دوستان صمیمی ام بودم. ساعت یک صبح خوابیدم و خیلی هشیار نیستم.»
«تصمیم ها را خودم می گیرم و جراحی را انجام می دهم، اما یک نفر باید کمکم کند تا مرتکب اشتباه احمقانه ای نشوم. وقتی حرف از صدمه ی مغزی باشد، پروفسور الیسِ پاتیل که حتی نمی تواند سر پا بایستد به مراتب بهتر از یوناسون در بهترین شرایطش است.»
«خیلی خوب می آیم، اما یادت باشد یکی طلب من.»
«در لابی هتل منتظر باش. می گویم یک تاکسی بلافاصله بیاید دنبالت. راننده می داند کجا پیاده ات کند. یکی از پرستارها برای انجام جراحی آماده ات می کند.»

«چند سال پیش در بوستون یک بیمار داشتم که درباره ی وضعیتش مطلبی را در مجله ی نیو اِنگلند(۱۶) نوشتم. یک دختر بود هم سن و سال همین بیمار تو. در مسیر دانشگاه یک نفر او را با کمان تفنگی مورد هدف قرار داده بود. تیر از گوشه ی بیرونی ابروی چپش داخل و از قسمت میانی پشت سرش خارج شده بود.»
«و زنده ماند؟»
«وقتی او را به بیمارستان آوردند شباهتی به آدم زنده نداشت. انتهای تیر را بریدیم و سرش را داخل یک دستگاه سی تی اسکن گذاشتیم. تیر درست از مغزش عبور کرده بود. هر جور حساب می کردی دخترک یا باید می مرد یا مغزش آن چنان آسیب می دید که به اغما می رفت.»
«و در چه وضعیتی بود؟»
«تمام مدت هشیار بود. وحشت وجودش را فرا گرفته بود، اما حواسش سر جایش بود. تنها مشکلش این بود که یک تیر از وسط جمجه اش رد شده بود.»
«تو چه کار کردی؟»
«خوب، من هم پنس را دستم گرفتم و تیر را بیرون کشیدم و زخم را پانسمان کردم، یعنی تقریباً.»
«و آن دختر زنده ماند تا ماجرا را برای دیگران تعریف کند؟»
«مشخص بود وضعیتش وخیم است، اما در واقع می توانستیم همان روز مرخصش کنیم. هیچ وقت بیماری به آن سالمی نداشتم.»
یوناسون نمی دانست الیس او را دست انداخته یا آن ماجرا واقعیت داشته است.
الیس ادامه داد: «اما در استکهلم یک بیمار چهل و دو ساله داشتم که سرش به لبه ی پنجره خورده بود. بلافاصله حالش به هم خورده بود و او را با آمبولانس به اورژانس آورده بودند. وقتی سراغش رفتم بی هوش بود. سرش کمی ورم داشت و کمی هم کبود شده بود، اما بیمار هرگز به هوش نیامد و بعد از نه روز در بخش مراقبت های ویژه از دنیا رفت. تا امروز نفهمیده ام چرا آن مرد جان به در نبرد. در گزارش کالبد شکافی علت مرگ را خونریزی مغزی ناشی از سانحه گزارش کردیم، اما هیچ کدام مان از آن تشخیص راضی نبودیم. خونریزی بسیار جزیی بود، آن هم در ناحیه ای که اصلاً نباید روی قسمت های دیگر تاثیری داشته باشد. با وجود این کبد و کلیه ها و قلب و ریه های بیمار یکی پس از دیگری از کار افتاد. هرچه از عمرم می گذرد، بیش تر به این فکر می افتم که کار مغز مثل بازی رولت است. به نظرم هیچ وقت نمی فهمیم چه طور کار می کند.» الیس با خودکارش روی عکس رادیولوژی زد. «می خواهی چه کار کنی؟»
«امیدوار بودم تو بگویی.»
«تشخیص خودت چیست؟»
«خوب، اول این که به نظر می رسد قطر گلوله کم باشد. از شقیقه وارد شده و در چهار سانتی متری مغز و مقابل بطن طرفی متوقف شده. همان قسمت خونریزی کرده.»
«می خواهی چه طور پیش بروی؟»
«اگر بخواهم مثل شما جراحان مغز صحبت کنم، باید بگویم با پنس گلوله را از همان مسیری که وارد شده درمی آوریم.»
«عالی است. از نازک ترین پنسی که دارید استفاده می کنیم.»
«به همین سادگی؟»
«چه کار دیگری می شود کرد؟ می توانیم گلوله را همان جا رها کنیم و این طوری شاید آن دختر تا صد سالگی زندگی کند، اما این کار یک جورهایی خطرناک است. احتمال دارد دچار صرع یا میگرن یا کلی عارضه ی دیگر شود. البته یک راه دیگر هم هست که اصلاً دوست ندارم امتحانش کنم. می شود جمجمه اش را سوراخ کرد و یک سال دیگر و بعد از بهبودی زخم هایش او را عمل کرد. چون گلوله از رگ های اصلی فاصله دارد توصیه می کنم آن را دربیاوری، اما...»
«اما چی؟»
«خیلی نگران گلوله نیستم. بیمار تا این جا زنده مانده و احتمالاً اگر گلوله را هم دربیاوریم جان سالم به در می برد. مشکل اصلی این جاست.» الیس به عکس اشاره کرد. «اطراف محل ورود گلوله کلی تکه استخوان هست. می توانم لااقل ده دوازده تایی از آن ها را که طول شان چند میلی متری می شود ببینم. بعضی از آن ها داخل بافت مغزی فرو رفته اند. اگر مراقب نباشی این تکه ها ممکن است باعث مرگ دخترک شود.»
یوناسون گفت: «این همان قسمت مغز نیست که با اعداد و توانایی های ریاضی مرتبط است؟»
الیس شانه اش را بالا انداخت. «بی معنی اند. اصلاً نمی دانم این سلول های خاکستری برای چه هستند. باید تمام تلاشت را بکنی. تو جراحی را انجام بده. من هم کنارت می ایستم و می بینم چه کار می کنی.»

میکائیل بلومکویست(۱۷) به ساعت نگاه کرد. چند دقیقه ای از سه صبح گذشته بود. دست بندی که به دست هایش زده بودند آشفته اش کرده بود. چند لحظه ای چشمانش را بست. خسته بود، اما هنوز در بدنش آدرنالین ترشح می شد. چشم هایش را باز کرد و با سگرمه های درهم به افسر پلیس نگاه انداخت. بازرس توماس پائولسون(۱۸) جا خورد. در خانه ی ویلایی مزرعه ای به نام گوسبرگ(۱۹) در نزدیکی نوسِبرو(۲۰) روی میز آشپزخانه نشسته بودند. بلومکویست اولین بار دوازده ساعت پیش اسم آن جا را شنیده بود.
بدون شک دیگر نمی شد کاری کرد.
بلومکویست گفت: «ابله.»
«حالا، گوش کن...»
بلومکویست دوباره گفت: «ابله، هشدار دادم آدم خطرناکی است، گفتم محض رضای خدا به حرفم گوش کن. گفتم مثل نارنجکی می ماند که هر لحظه احتمال دارد منفجر شود. گفتم سه نفر را با دست خالی کشته و مثل تانک محکم است و آن وقت تو دو پلیس محلی را برای دستگیری اش فرستادی، انگار ولگردی است که شنبه شب در خیابان ها پرسه می زند.»
بلومکویست دوباره چشمانش را بست، نمی دانست آن شب به چه مشکلات دیگری برخواهد خورد.
کمی از نیمه شب گذشته بود که لیزبت سالاندر را خونین و مالین پیدا کرد. بعد به پلیس و مرکز فوریت های پزشکی زنگ زد.
فقط یک چیز درست پیش رفته بود. توانست پذیرش را متقاعد کند بالگرد بفرستند تا سالاندر را به بیمارستان سالگرینسکا منتقل کنند. درباره ی صدمات وارده به لیزبت و زخم سر او توضیح داد و فردی باهوش در مرکز فوریت های پزشکی حرف هایش را کاملاً فهمید.
با این حال نیم ساعتی طول کشید تا بالگرد از سِیو(۲۱) به مزرعه برسد. بلومکویست از داخل انبار دو ماشین را بیرون آورد و چراغ های جلو آن ها را روشن کرد تا منطقه ی فرود در فضای جلو خانه روشن شود. خدمه ی بالگرد و دو پیراپزشکِ همراه شان دست به کار شدند و روال عادی و کارهای تخصصی شان را شروع کردند. یکی از پیراپزشک ها به وضعیت سالاندر رسیدگی کرد و دیگری سراغ الکساندر زالاچنکو(۲۲) رفت که در آن حوالی با نام کارل اکسل بودین(۲۳) شناخته می شد. زالاچنکو پدر سالاندر و بدترین دشمن او بود و حتی می خواست دخترش را بکشد. بلومکویست او را در انبار هیزم پیدا کرد، صورتش بر اثر ضربه ی تبر بدجوری زخمی شده بود و یکی از پاهایش هم از چند قسمت شکسته بود، اما حتی به خودش زحمت نداد نگاهی بیندازد و ببیند وضعیت او چه طور است.

وقتی بلومکویست منتظر رسیدن بالگرد بود، هر کاری از دستش برمی آمد برای سالاندر انجام داد. از روی کابینت یک تکه پارچه ی نخی تمیز برداشت و با آن باندِ زخم درست کرد. خونِ روی زخمِ سر لیزبت دلمه بسته بود و می ترسید آن جا را پانسمان کند. سرانجام پارچه را خیلی شل دور سر او بست تا زخم در معرض باکتری ها و چرک و کثیفی قرار نگیرد. بعد توانست به ساده ترین شکل ممکن جلو خونریزی باسن و شانه را بگیرد. یک حلقه چسب شیشه ای پیدا کرد و دور زخم ها را بست. پیراپزشک ها می گفتند تا آن موقع چنان شیوه ی پانسمانی ندیده بودند. بلومکویست با یک حوله ی مرطوب گرد و خاک روی صورت سالاندر را تمیز کرد، اما اصلاً به انبار هیزم نرفت تا سری هم به زالاچنکو بزند، در واقع هیچ اهمیتی به آن مرد نمی داد. با تلفن همراه به اریکا برگر(۲۴) سردبیر مجله ی میله نیوم(۲۵) زنگ زد و وضعیت را برای او توضیح داد.
برگر پرسید: «حالت خوب است؟»
بلومکویست گفت: «خوبم، اما جانِ لیزبت واقعاً در خطر است.»
برگر گفت: «دخترِ بیچاره. امروز عصر گزارشی را که بیورک(۲۶) برای ساپو(۲۷) نوشته بود خواندم. باید با آن چه کار کنم؟»
بلومکویست گفت: «دیگر برایم انرژی ای نمانده که به آن فکر کنم.» ماموران پلیس امنیت باید تا صبح روز بعد منتظر می ماندند، حتی اگر آن گزارش به رفع اتهام از لیزبت کمک می کرد.
وقتی با برگر حرف می زد، کنار نیمکت نشست و حواسش را جمع سالاندر کرد. کفش ها و لباس های او را درآورده بود تا بتواند زخم باسنش را ببندد. دستش را داخل جیب های شلوار او کرد. داخل یکی از آن ها چیزی بود؛ یک پام تانگستن تی ۳(۲۸).
سگرمه هایش را درهم کرد و به رایانه ی جیبی نگاه انداخت. وقتی صدای نزدیک شدن بالگرد را شنید، آن را داخل جیب کناری کتش گذاشت و سریع جیب های دیگر سالاندر را هم گشت. دسته کلید آپارتمان موسه باکه(۲۹) و یک گذرنامه به اسم آیرین نِسر(۳۰) هم بود. بلافاصله آن ها را در جیب کناری کیف لپ تاپش گذاشت.
اولین ماشین گشت اداره ی پلیس ترول هِتان(۳۱) چند دقیقه بعد از به زمین نشستن بالگرد به مزرعه رسید. بعد از آن سر و کله ی بازرس پائولسون پیدا شد و او بلافاصله مسئولیت اوضاع را برعهده گرفت. بلومکویست همه ی اتفاقات را شرح داد ولی خیلی زود متوجه شد پائولسون آدمی پرافاده و خشک و مقرراتی است و گوشش اصلاً بدهکار حرف های او نیست. از وقتی او پایش را آن جا گذاشت اوضاع به هم ریخت.
پائولسون فقط یک چیز را می فهمید؛ دختری که شدیداً صدمه دیده و کنار نیمکت آشپزخانه افتاده و پیراپزشک ها مشغول رسیدگی به او هستند همان لیزبت سالاندر است که سه نفر را کشته. و البته باید حتماً او را دستگیر کند. بازرس سه مرتبه از کادر درمانی که حسابی سرشان شلوغ بود پرسید می تواند بیمار را همان جا دستگیر کند یا نه. عاقبت یکی از پیراپزشک ها بلند شد و سر او فریاد زد که گورش را گم کند.
پائولسون بعد سراغ مرد زخمی داخل انبار هیزم رفت. بلومکویست صدای او را شنید که با بی سیم گزارش می داد سالاندر قصد داشته فرد دیگری را هم از پا دربیاورد. انگار اصلاً حرف در سر او نمی رفت.
بلومکویست که حسابی کفرش درآمده بود سر او فریاد زد که بدون اتلاف وقت به بازرس بوبلانسکی(۳۲) در استکهلم زنگ بزند. حتی تلفن همراهش را درآورد و پیشنهاد کرد خودش شماره ی او را بگیرد، اما پائولسون اصلاً علاقه ای به آن کار نداشت.
سپس بلومکویست مرتکب دو اشتباه شد.
اول این که صبورانه ولی جدی توضیح داد مردی که قتل های استکهلم را مرتکب شده رونالد نِیدرمان(۳۳) است. گفت او هم چون یک آدم آهنی زره پوش محکم است و به دلیل یک بیماری مادرزادی اصلاً دردی را حس نمی کند. بعد اضافه کرد او در گودالی در جاده ی نوسبرو به یک تابلوی راهنمایی و رانندگی بسته شده است. دقیقاً به پائولسون گفت کجا می شود آن قاتل را پیدا کرد و به او توصیه کرد یک رسته ی نظامی مسلح به سلاح های خودکار را برای دستگیری اش بفرستد. عاقبت بازرس پرسید نیدرمان چه طور سر از آن گودال درآورده و بلومکویست خیلی راحت اعتراف کرد خودش با استفاده از یک تفنگ او را آن جا انداخته است.
پائولسون هم بلافاصله پاسخ داد: «نقض قانون با یک اسلحه ی مرگبار.»
البته بلومکویست باید تا آن موقع می فهمید پائولسون به شکل خطرناکی نفهم است. خودش باید به بوبلانسکی زنگ می زد و از او می خواست مداخله کند و بازرس پائولسون را از ابهام و کج فهمی اش نجات دهد، اما مرتکب اشتباه دومش شد. کلت نیمه خودکاری را که همان روز در آپارتمان سالاندر در استکهلم پیدا کرده بود از جیبش درآورد و به بازرس داد. از همان اسلحه برای خلع سلاح و از کار انداختن نیدرمان استفاده کرده بود، البته مسلط شدن به آن نره غول خیلی هم کار ساده ای نبود.
پائولسون بلافاصله بلومکویست را به علت حمل سلاح غیرقانونی دستگیر کرد و به دو نفر از افسرانش دستور داد با ماشین به جاده ی نوسبرو بروند و ببینند ماجرایی که او می گوید درست است و یک مرد را به تابلوی محل عبور گوزن اِلک بسته اند یا نه. قرار شد بروند و شخص موردنظر را دست بسته به مزرعه ی گوسبرگ بیاورند.
بلومکویست با تصمیمِ پائولسون مخالفت کرد و گفت نیدرمان یک قاتل دیوانه است و نمی شود به آسانی به او دست بند زد. از بازرس تقاضا کرد برای رضای خدا آن کار را نکند، اما او گوش نمی داد.
بلومکویست که در اثر خستگی آن روز بی پروا شده بود دوباره سر پائولسون فریاد زد که او آدمی ابله و بی لیاقت است و گفت تا وقتی آن افسرها درخواست نیروی پشتیبانی نکرده اند نباید دست های نیدرمان را باز کنند. همین از کوره در رفتن باعث شد به او دست بند بزنند و او را در صندلی عقب ماشین پائولسون بیندازند.
بلومکویست همین طور ناسزا می گفت و مامورها را تماشا می کرد که سوار ماشین گشت می شدند و از آن جا می رفتند. تنها سوسوی امید انتقال سالاندر با بالگردی بود که به سمت گوتنبرگ می رفت و در آن سوی درخت ها ناپدید می شد. واقعاً احساس ناتوانی می کرد. فقط امیدوار بود به بهترین شکل ممکن از لیزبت مراقبت کنند، وگرنه حتماً جانش را از دست خواهد داد.

یوناسون از بالا به پایین دو برش عمیق روی سر سالاندر زد و پوست اطراف محل اصابت گلوله را جدا کرد و با پنس باز نگه داشت. یکی از پرستارهای بخش اورژانس لوله ی مکش را وارد شکاف کرد تا خون جمع شده را خالی کند. بعد نوبت سخت ترین قسمت کار رسید. باید سوراخ داخل جمجمه را با دریل بزرگ تر می کرد. آن کار به طور عذاب آوری کند پیش می رفت.
سرانجام سوراخ نسبتاً بزرگی را ایجاد کرد و به مغز سالاندر رسید. با دقت زیاد یک سوند را داخل سوراخ کرد و محل زخم را چند میلی متری بزرگ تر کرد. بعد یک سوند نازک تر را وارد کرد تا به گلوله برخورد. عکس رادیولوژی نشان می داد گلوله چرخیده و در زاویه ی چهل و پنج درجه ای محل ورود قرار گرفته است. با احتیاط لبه ی گلوله را گرفت تا آن را از مغز جدا کند. پس از چندین بار تلاش، کمی آن را بالا آورد و در مسیر درست چرخاند.
سرانجام یک پنس نازک دندانه دندانه را داخل سوراخ کرد. انتهای گلوله را گرفت و محکم نگه داشت و سپس پنس را مستقیم بیرون کشید. گلوله راحت خارج شد. چند ثانیه ای آن را در برابر نور گرفت و متوجه شد سالم است. بعد آن را داخل یک ظرف انداخت.
یوناسون گفت: «زخم پاک کن.» بلافاصله خواسته اش انجام شد.
نگاهی به نوار قلب انداخت. قلب بیمارش هنوز منظم می زد.
«پنس.»
سپس ذره بین قوی بالای سر بیمار را روی قسمت شکافته شده ی سر متمرکز کرد.
الیس گفت: «مراقب باش.»
طی چهل و پنج دقیقه ی بعد یوناسون بیش از سی تکه استخوان بسیار ریز را از اطراف محل ورود گلوله جمع کرد. کوچک ترین آن ها را نمی شد با چشم غیرمسلح به راحتی دید.

بلومکویست تلاش می کرد هر طور شده تلفن همراهش را از جیب جلو کتش دربیاورد، اما دست هایش از پشت بسته بود و اصلاً نمی توانست کاری کند. نمی دانست حتی اگر موفق هم شود، با آن وضعیت چه طور می تواند شماره بگیرد. چند افسر پلیس و کارشناس فنی دیگر هم به گوسبرگ آمدند. پائولسون به آن ها دستور داد مدارک محکمه پسندِ داخل انبار هیزم را جمع آوری کنند و به دقت تمام خانه را بگردند تا شاید سلاح های دیگری هم پیدا کنند. بلومکویست که می دانست کاری از دستش برنمی آید از صندلی عقب ماشین رفت و آمد ماموران را زیر نظر داشت.
بعد از یک ساعت پائولسون سرانجام متوجه شد افسرانی را که برای دستگیری نیدرمان فرستاده بود برنگشته اند. دستور داد بلومکویست را به آشپزخانه ببرند و دوباره نشانی آن محل را از او بپرسند.
بلومکویست چشم هایش را بست.
هنوز در آشپزخانه بودند که تیم واکنش سریع که برای کمک به آن دو مامور اعزام شده بود گزارش داد. گردن یکی از افسرها شکسته شده بود. دیگری هنوز زنده بود، اما به طور وحشیانه ای کتک خورده بود. هر دو را نزدیک یک تابلوی محل عبور گوزن ها در کنار جاده پیدا کرده بودند. خبری از اسلحه و ماشین پلیس نبود.
تا قبل از باز شدن پای بازرس پائولسون به آن ماجرا می شد تا حدودی از عهده ی اوضاع برآمد، اما حالا یک پلیس به قتل رسیده و یک قاتل مسلح هم فراری است.
بلومکویست دوباره گفت: «ابله.»
«توهین به مامور پلیس کمکی به تو نمی کند.»
«اتفاقاً این کلمه در مورد تو کاملاً درست است. گزارش کوتاهی ات در انجام وظیفه را می نویسم. کاری می کنم که نفهمی چه بلایی سرت آمده. قبل از خلاص شدن از دستت، روی پیشخوان تمام روزنامه فروشی های سوئد به عنوان احمق ترین پلیس کشور مشهور می شوی.»
عاقبت تصور مضحکه ی عام و خاص شدن بازرس پائولسون را تحت تاثیر قرار داد. اضطراب را می شد در چهره اش دید.
«چه پیشنهادی داری؟»
«پیشنهاد نمی کنم، می خواهم به بازرس بوبلانسکی در استکهلم زنگ بزنی. همین حالا. گوشی در جیب جلو کتم است.»

وقتی تلفن همراه بازرس مودیگ(۳۴) در آن طرف اتاق خواب زنگ خورد، او یک دفعه لرزید و از خواب بلند شد. مضطربانه به ساعت نگاه کرد؛ چند دقیقه از چهار صبح گذشته بود. شوهرش راحت خوابیده بود و خروپف می کرد. احتمالاً اگر توپ هم شلیک کنند بیدار نمی شود. تلوتلوخوران از روی تخت بلند شد، شارژر گوشی اش را از برق کشید و کورکورمال دنبال دکمه ی پاسخ گشت.
حتماً یان(۳۵) بوبلانسکی است. فرد دیگری نمی تواند باشد.
افسر مافوق مودیگ حتی به خودش زحمت نداد سلامی بگوید یا برای بیدار کردن او در آن موقع صبح معذرت خواهی کند، «در ترول هتان جهنمی به پا شده. قطار ایکس ۲۰۰۰ به گوتنبرگ ساعت پنج و ده دقیقه حرکت می کند. با تاکسی برو به ایستگاه.»
«چه اتفاقی افتاده؟»
«بلومکویست سالاندر و نیدرمان و زالاچنکو را پیدا کرده و بعد به دلیل توهین به افسر پلیس و مقاومت در حین بازداشت و حمل اسلحه ی غیرقانونی بازداشت شده. سالاندر از ناحیه ی سر تیر خورده و به بیمارستان سالگرینسکا منتقلش کرده اند. زالاچنکو هم با یک زخم تبر در جمجمه اش همان جاست. نیدرمان امشب یک مامور پلیس را از پا درآورده و متواری شده.»
مودیگ دو بار پلک زد، معلوم بود حسابی خسته است. فقط دلش می خواست به تختش برگردد و یک ماه مرخصی بگیرد.
«قطار ایکس ۲۰۰۰، ساعت پنج و ده دقیقه. خوب. می خواهی چه کار کنم؟»
«یِرکر هولمبرگ(۳۶) در ایستگاه مرکزی منتظر است. قرار شده با بازرس توماس پائولسون در اداره ی پلیس ترول هتان صحبت کنید. مثل این که او مسئول بیش تر گندکاری های امشب است. بلومکویست می گفت یک ابله به تمام معناست.»
«با بلومکویست صحبت کردی؟»
«از قرار معلوم تحت بازداشت است. پائولسون را متقاعد کردم اجازه دهد چند لحظه با او حرف بزنم. خودم در راه کونگزهولمِن(۳۷) هستم. می روم ببینم چه خبر است. با تلفن در ارتباط هستیم.»
مودیگ دوباره به ساعت نگاه کرد. بعد زنگ زد تا برایش ماشین بفرستند و خیلی سریع دوش گرفت. دندان هایش را مسواک زد و موهایش را شانه کرد و شلوار مشکی و تی شرت و کت خاکستری پوشید. هفت تیرش را داخل کیف رودوشی اش انداخت و یک پالتوی چرمی تیره هم برداشت. بعد کلی شوهرش را تکان داد تا بیدار شد. توضیح داد کجا می رود و صبح خودش باید به کارهای بچه ها برسد. وقتی از درِ ساختمان بیرون می رفت، تاکسی رسید.
لازم نبود دنبال همکارش بازرس هولمبرگ از دایره ی جنایی بگردد. همان طور که حدس می زد در واگن رستوران قطار بود و برای هر دو نفرشان قهوه و ساندویچ گرفته بود. پنج دقیقه ای ساکت نشستند و صبحانه شان را خوردند. سرانجام هولمبرگ فنجان قهوه اش را کنار گذاشت و گفت: «شاید باید در زمینه های دیگری آموزش ببینم.»

چند دقیقه از ساعت چهار صبح گذشته بود که بازرس مارکوس اِرلاندر(۳۸) از واحد جرایم خشن اداره ی پلیس گوتنبرگ به گوسبرگ رسید و مسئولیت رسیدگی به آن پرونده را از پائولسون که زیر بار کلی مسئولیت قرار داشت گرفت. ارلاندر مردی چاق و کوتاه قد و حدوداً پنجاه ساله بود با موهایی جوگندمی.
ارلاندر اول سراغ بلومکویست رفت و دست بندش را باز کرد و به او یک ساندویچ داد و از داخل فلاسک برایش کمی قهوه ریخت. بعد به اتاق نشیمن رفتند تا خصوصی صحبت کنند.
«با بوبلانسکی حرف زدم. چند سالی می شود من و بابل(۳۹) هم دیگر را می شناسیم. خیلی متاسفم که عملکرد ناشیانه ی پائولسون تو را به دردسر انداخت.»
«کار خودش را کرد و امشب یک پلیس را به کشتن داد.»
«شخصاً آن مامور را می شناسم. قبل از این که به ترول هتان بیاید در گوتنبرگ خدمت می کرد. یک دختر سه ساله دارد.»
«متاسفم. سعی کردم به پائولسون هشدار بدهم.»
«شنیده ام. از قرار معلوم خیلی اصرار کردی و برای همین بازداشت شدی. سال پیش تو آن سرمایه دارِ میلیاردر ونراستروم(۴۰) را رسوا کردی. بوبلانسکی می گفت روزنامه نگاری بی پروا و دردسرساز و گزارشگری جست وجوگر و خطرناک هستی و کارَت را خوب بلدی. می شود من را هم در جریان آخرین اطلاعات قرار بدهی؟»
«اتفاق امشب در ادامه ی ماجرای قتل دو نفر از دوستانم به نام های داگ اسونسون(۴۱) و می یا یوهانسون(۴۲) در اِیان کوئیده(۴۳) است. این قضیه با قتل وکیلی به نام بیِرمان(۴۴) که قیم لیزبت سالاندر بوده ارتباط دارد.»
ارلاندر کم کم از قهوه اش می خورد و یادداشت برمی داشت.
«مطمئناً خبر دارید پلیس از عید پاک دنبال سالاندر می گردد. او در جریان هر سه قتل مظنون است. اول باید بدانید در آن سه قتل نقشی نداشته و در تمام آن قضایا قربانی شده.»
«دقیقاً در جریان ماجرای ایان کوئیده نیستم، اما بعد از حرف هایی که در رسانه ها درباره ی او زده اند قبول بی گناهی اش کمی سخت است.»
«به هر حال تمام حرف هایم حقیقت دارد. سالاندر بی گناه است. همین و بس. قاتل، رونالد نیدرمان است، همان مردی که امشب یک افسر پلیس را کشت. او برای کارل اکسل بودین کار می کند.»
«همان بودین که در بیمارستان سالگرینسکاست و با تبر به جمجمه اش زده اند؟»
«بله. حدس می زنم کار سالاندر باشد. اسم واقعی او الکساندر زالاچنکوست و در واقع پدر لیزبت است. قبلاً یکی از آدمکش های حرفه ای اداره ی اطلاعات ارتش روسیه بوده و در دهه ی هفتاد به سوئد پناهنده می شود و تا فروپاشی اتحادیه ی جماهیر شوروی برای ساپو کار می کند. بعد برای خودش یک شبکه ی تبهکاری راه می اندازد.»
ارلاندر مردی را که مقابلش نشسته بود برانداز کرد. روی صورت بلومکویست عرق نشسته بود و چهره اش برق می زد. معلوم بود خسته است و یخ کرده. تا آن جا حرف های او منطقی به نظر می آمد، اما پائولسون هشدار داده بود بلومکویست مدام درباره ی جاسوس های روسیه و آدم کش های حرفه ای آلمانی حرف می زند؛ چیزهایی که در پلیس سوئد به ندرت به آن ها برمی خوردند.
ظاهراً قبول حرف های بلومکویست برای پائولسون مشکل بوده و بنابراین توجهی به آن ها نکرده بود، اما یک مامور پلیس در جاده ی نوسبرو کشته شده و یکی دیگر هم حسابی از پا درآمده است. پس ارلاندر تمایل داشت به حرف های او گوش کند، اما شک و تردید را می شد در صدایش حس کرد.
«خوب. یک جاسوس روسیه.»
بلومکویست با زور لبخند زد. می دانست داستانش خیلی عجیب به نظر می رسد.
«یک جاسوس سابق روسیه. می توانم همه ی ادعاهایم را با مدرک ثابت کنم.»
«ادامه بده.»
«زالاچنکو در دهه های شصت و هفتاد یک خبرچین طراز اول بود، اما از کشورش فرار کرد و ساپو به او پناهندگی داد. در دوران پیری رو به تبهکاری آورد. فکر نمی کنم این قضیه بعد از فروپاشی جماهیر شوروی خیلی هم عجیب باشد.»
«خوب.»
«همان طور که گفتم، دقیقاً نمی دانم امشب این جا چه خبر بوده، اما لیزبت بعد از پانزده سال پدرش را پیدا می کند. زالاچنکو مادر او را به شکل وحشیانه ای آزار می داده و عاقبت کار زن بیچاره به آسایشگاه می کشد. زالاچنکو می خواسته لیزبت را از بین ببرد. نقشه ی قتل اسونسون و یوهانسون را هم او کشیده و نیدرمان آن را اجرا کرده. دزدیدن مریام وو(۴۵) دوست سالاندر هم کار او بود. احتمالاً درباره ی مسابقه ی بوکس پائولو روبرتو(۴۶) در نیکوارن(۴۷) شنیده ای که در نتیجه ی آن وو از مرگ حتمی نجات پیدا کرد.»
«اگر سالاندر با تبر به سر پدرش زده، یعنی خیلی هم بی گناه نیست.»
«اما سه بار به او تیراندازی کرده اند. فکر کنم بشود کارش را دفاع از خود دانست. نمی دانم...»
«آهان؟»
«تمام بدن سالاندر خاکی بود، یعنی گِلی، موهایش گلوله گلوله شده بود. لباس هایش پر بود از شن، هم از داخل و هم از بیرون. انگار طی شب زیر خاک دفنش کرده بودند. نیدرمان عادت دارد آدم ها را زنده به گور کند. پلیس سودرتِلیه(۴۸) بیرون نیکوارن و در محلی که متعلق به باشگاه موتورسواری اسواولشو(۴۹) است دو قبر پیدا کرده.»
«در حقیقت سه تا. یکی دیگر را هم شب گذشته پیدا کردند، اما اگر سالاندر تیر خورده و دفن شده، چه طور توانسته بیرون بیاید و تبر به دست در اطراف بگردد؟»
«هر اتفاقی هم افتاده باشد، باید بدانید او بسیار با تدبیر است. سعی کردم پائولسون را متقاعد کنم سگ های پلیس را بیاورد...»
«در راه هستند.»
«خوب.»
«پائولسون به دلیل توهین به افسر پلیس دستگیرت کرد...»
«مخالفم. گفتم ابله و نالایق است. فکر نمی کنم با شرایط موجود هیچ کدام از این لقب ها نادرست باشد.»
«خوب. خیلی هم توصیف نادرستی نیست، اما سلاح غیرقانونی همراهت بوده.»
«اشتباه کردم اسلحه را به او دادم. در این مورد بعد از صحبت با وکیلم حرف می زنم.»
«خیلی خوب. کاری به آن موضوع نداریم. مسائل مهم تری هست که باید در موردشان حرف بزنیم. درباره ی این نیدرمان چه می دانی؟»
«یک قاتل است. مشکل دارد. قدش دو متر می شود و مثل تانک محکم است. می توانی از پائلو روبرتو که با او مسابقه داده سوال کنی. بی حسی مادرزادی دارد، یعنی سیناپس های مغزش کار نمی کنند. درد را احساس نمی کند. متولد هامبورگ است و در نوجوانی آدم شری بوده. در حال حاضر متواری است و هر کس به او بربخورد دچار مشکل می شود.»
«می دانی کدام طرفی می رود؟»
«نه. فقط می دانم گیرش انداخته بودم و نزدیک بود دستگیر بشود که آن ابله از ترول هتان آمد و اوضاع را دستش گرفت.»
آنیکا جیانی(۵۰) لرزید و از خواب بلند شد. ساعت ۵:۵۸ دقیقه ی صبح بود. با اولین موکلش ساعت ۸ قرار داشت.
برگشت و نگاهی به همسرش انریکو(۵۱) انداخت که آرام خوابیده بود، به نظر نمی آمد تا قبل از ساعت ۸ بلند شود. چند مرتبه پلک زد و قبل از این که دوش بگیرد قهوه ساز را روشن کرد. شلوار مشکی و پیراهن نخی و یک کت آجری روشن پوشید. دو تکه نان تست برداشت و بین آن ها پنیر و مارمالاد پرتغال و یک آوکادوی برش خورده گذاشت و صبحانه اش را به اتاق نشیمن برد تا به اخبار ساعت ۶:۳۰ تلویزیون گوش کند. یک قلپ قهوه خورد و می خواست نان را گاز بزند که سرخط خبرها آغاز شد.
کشته شدن یک افسر پلیس و زخمی شدن یک مامور دیگر. لیزبت سالاندر که متهم به قتل سه نفر است در جریان ماجرای غم انگیز شب گذشته دستگیر شد.
آنیکا اول گیج شد. یعنی سالاندر مامور پلیس را کشته؟ خبر کامل نبود، اما کم کم معلوم شد قاتل تحت تعقیب است. تمام کشور برای دستگیری مرد سی و چند ساله ای که نامش ذکر نشده بود به حالت آماده باش درآمده بود. سالاندر با صدمات شدید در بیمارستان سالگرینسکا در گوتنبرگ بستری بود.
جیانی شبکه را عوض کرد، اما چیز بیش تری در مورد آن حادثه دستگیرش نشد. بعد سراغ تلفن همراهش رفت و به برادرش میکائیل بلومکویست زنگ زد، اما فقط می توانست برایش پیام صوتی بفرستد. دلش شور می زد. میکائیل در راه گوتنبرگ به او زنگ زده بود. دنبال سالاندر و قاتلی به اسم رونالد نیدرمان می گشت.
وقتی هوا روشن تر شد، یک مامور تیزبین روی زمین پشت انبار هیزم آثاری از خون پیدا کرد. یک سگ پلیس رد خون را گرفت و در چهارصد متری شمال شرقی خانه و در بیشه ای در آن اطراف به یک گودال رسید.
بلومکویست و بازرس ارلاندر به آن جا رفتند و با دقت محل را بررسی کردند. خون بیش تری در اطراف و داخل گودال ریخته بود.
یک قوطی سیگار قر شده هم پیدا کردند که انگار از آن برای کندن استفاده شده بود. ارلاندر قوطی را داخل کیسه ی مدارک انداخت و روی آن برچسب زد. چند نمونه از تکه گِل های خونی را هم برداشت. یک افسر دیگر ته سیگاری را که کمی آن طرف تر از گودال افتاده بود به ارلاندر نشان داد. یک سیگار پال مال(۵۲) بدون فیلتر بود. بازرس آن را هم برداشت و داخل یک کیسه انداخت و روی آن برچسب زد. بلومکویست یادش آمد روی پیشخوان آشپزخانه ی زالاچنکو یک بسته سیگار پال مال دیده بود.
ارلاندر به ابرهای باران زا که پایین آمده بود نگاه انداخت. از قرار معلوم توفان شب گذشته ی گوتنبرگ به جنوب نوسبرو رسیده بود و احتمالاً باران به زودی آغاز می شد. بنابراین به یکی از مامورانش دستور داد برزنت بیاورد و گودال و اطراف آن را بپوشاند.
وقتی به خانه ی مزرعه برمی گشتند، ارلاندر به بلومکویست گفت: «فکر کنم حق با تو باشد. آزمایش خون احتمالاً ثابت می کند سالاندر تیر خورده و این جا دفنش کرده بودند. فکر کنم اثر انگشتش را روی قوطی سیگار پیدا کنیم. یک جوری توانسته خودش را نجات بدهد و از گودال خارج شود...»
بلومکویست جمله ی ارلاندر را تمام کرد: «و یک جوری توانسته به مزرعه برگردد و با تبر به سر زالاچنکو بزند. وقتی کفر او دربیاید، دیگر نمی شود جلویش را گرفت.»
«اما چه طور از عهده ی نیدرمان برآمده؟»
بلومکویست شانه اش را بالا انداخت. در آن مورد او هم مثل ارلاندر گیج شده بود.

نظرات کاربران
درباره کتاب دختری که با تبهکارها در افتاد

قسمت اول پ چی
در 9 ماه پیش توسط
دراگون تاتو فیلمش هم قشنگ بود لطف کنید کتابشو موجود کنید البته فکر کنم ترجمه نشده باشه به علت ....
در 10 ماه پیش توسط
سلام. برای من کتاب متفاوتی بود .خیلی لذت بردم .با تشکر از فیدیبو
در 1 سال پیش توسط
سلام. نسخه چاپی این کتاب رو میشه با قیمتی نزدیک به قیمتی که اینجا زدین خرید. پس لطف خرید کتاب الکترونیکی و حمایت از درختان چیه؟!
در 1 سال پیش توسط
/// ◄ فیدیبو: باسلام سپاس از پیشنهاد شما ، کتاب مورد نظر شما در لیست کتابهای درخواستی قرار گرفت. بامهر /// کتاب دختری با نشان اژدها ازین نویسنده فقید واقعا خوندن داره البته اگه فیدیبو لطف کنه بذاره
در 2 سال پیش توسط