فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب دختری که با آتش بازی کرد

نسخه الکترونیک کتاب دختری که با آتش بازی کرد به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب دختری که با آتش بازی کرد

کتاب «دختری که با آتش بازی کرد»، نوشته استیگ لارسون (۲۰۰۴-۱۹۵۴)، نویسنده سوئدی، است.
او خالق مجموعه سه‌گانه هزاره است که در سالهای گذشته، همواره یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌ها در سطح جهان بوده است.
وی در سال ۲۰۰۸ بعد از خالد حسینی عنوان پرفروش‌ترین نویسنده جهان را از آن خود کرد.
این کتاب یکی از قسمتهای سه‌گانه هزاره است. در این داستان «میکاییل بلومکویست»، ناشر مجله «میلنیوم» تصمیم می‌گیرد عملیات قاچاق انسان و تجارت جنسی گسترده‌ای را بر ملا کند. یک روز قبل از چاپ این گزارش، دو نفر به طرز وحشیانه‌ای به قتل می‌رسند و مشخص می‌شود که اثرانگشت روی آلت قتل متعلق به دوست او «لیزیت سالاندر»، هکر نابغه است.
«بلو مکویست» که از بی‌گناهی «سالاندر» مطمئن است، به جست‌وجو و تحقیق دراین‌باره می‌پردازد. در این میان، خود «سالاندر» وارد یک بازی کشنده موش و گربه می‌شود که او را مجبور به رویارویی با گذشته تاریکش می‌کند.
محوریت اصلی این سه‌گانه را خشونت علیه زنان تشکیل می‌دهد و نویسنده به علت تجربه شخصی و دردناکش از این موضوع، به خوبی ابعاد مختلف آن را به تصویر می‌کشد.
در بخشی از کتاب «دختری که با آتش بازی کرد» می‌خوانیم:
« او در حالی که به پشت خوابیده بود، با بندهاي چرمی به یک تخـت باریک فلزي بسته شده بود. بند روي قفسه‌ي سینه‌ي او محکم شده بـود.دستهایش به کناره‌هاي تخت بسته شده بود.
خیلی وقت پیش، از تلاش براي رهایی دست کشیده بود. بیدار بود. اما چشمانش بسته بودند. اگر چشمانش را باز می‌کرد، خود را در تاریکی می‌یافت، تنها نور موجود نوار باریکی بود که از بالاي در نفوذ کرده بود. مزه‌ي بدي در دهانش احساس می‌کرد و خیلی دلش می‌خواست مسواك بزند.
به صداي قدمها گوش می‌داد که نشانه‌ي آمدن او بـود. نمی‌دانسـت چقدر دیروقت بود، اما حس می‌کرد براي ملاقات با او خیلی دیر شده بود. با یـک لرزه‌ي ناگهانی در تخت، چشـمانش را بـاز کرد. انگار دستگاهی برقی در ساختمان راه افتاده و باعث لرزش تخت شده بود.
بعد از چند لحظه، دیگر مطمئن نبود که اینها تصورات او بودند یا واقعیت.
در ذهنش یک روز دیگر را علامت زد.
چهل و سومین روز اسارتش بود».

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 3.8 مگابایت
  • تعداد صفحات ۷۴۷ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب دختری که با آتش بازی کرد

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



پیش درآمد

او درحالی که به پشت خوابیده بود، با بندهای چرمی به یک تخت باریک فلزی بسته شده بود. بند روی قفسه ی سینه ی او محکم شده بود. دست هایش به کناره های تخت بسته شده بود.
خیلی وقت پیش، از تلاش برای رهایی دست کشیده بود. بیدار بود اما چشمانش بسته بودند. اگر چشمانش را باز می کرد، خود را در تاریکی می یافت؛ تنها نور موجود نوار باریکی بود که از بالای در نفوذ کرده بود. مزه ی بدی در دهانش احساس می کرد و خیلی دلش می خواست مسواک بزند.
به صدای قدم ها گوش می داد که نشانه ی آمدن او بود. نمی دانست چه قدر دیروقت بود، اما حس می کرد برای ملاقات با او خیلی دیر شده بود. با یک لرزه ی ناگهانی در تخت، چشمانش را باز کرد. انگار دستگاهی برقی در ساختمان راه افتاده و باعث لرزش تخت شده بود. بعد از چند لحظه، دیگر مطمئن نبود که این ها تصورات او بودند یا واقعیت.
در ذهنش یک روز دیگر را علامت زد.
چهل و سومین روز اسارتش بود.
بینی او می خارید و سرش را چرخاند تا آن را به بالش بمالاند. عرق می ریخت. هوای اتاق گرم و خفه بود. لباس خواب ساده ای بر تن داشت که زیرش جمع شده بود. اگر رانش را حرکت می داد، می توانست لباس را با دو انگشتش بگیرد و یک طرف آن را دو یا سه سانتیمتر پایین بکشد. اما لباس هنوز زیر گودی کمرش جمع شده بود. تشک ناهموار بود. تنهایی، حواس پنج گانه ی او را آن قدر قوی کرده بود که در حالت عادی متوجه آن ها نمی شد. بندی که با آن بسته شده بود، آن قدر شل بود که می توانست حالتش را تغییر دهد و به بغل بخوابد، اما اصلاً احساس راحتی نمی کرد، چون آن وقت یکی از دست هایش پشتش می ماند که باعث می شد بازویش خواب برود.
نمی ترسید. اما خشم سرکوب شده ای در خود حس می کرد.
در آنِ واحد با خیال بافی های ناخوشایند درباره ی اتفاقاتی که قرار بود برایش بیفتد، آشفته می شد. از این بیچارگی نفرت داشت. هر قدر هم تلاش می کرد روی چیز دیگری تمرکز کند تا وقت بگذرد و توجهش را از وضعیت موجود به مسئله ی دیگری معطوف کند، باز هم ترس به سوی او می آمد. ترس مثل ابری از گاز، دور او شناور بود و او را به نفوذ در روزنه های وجودش و مسمومیت تهدید می کرد. او کشف کرده بود که کارسازترین روش دور نگه داشتن این ترس، خیال بافی درباره ی چیزی بود که به او قوت می بخشید. چشمانش را بست و بوی بنزین را تصور کرد.
آن مرد در اتومبیلی نشسته بود و شیشه هایش پایین بود. او به سمت ماشین دوید، بنزین را داخل اتومبیل ریخت و کبریت را روشن کرد. فقط یک لحظه طول کشید. شعله ها برافروخته شدند. مرد جان می کَند و او جیغ های وحشت و درد او را می شنید. بوی گوشت سوخته، بوی گند و زننده ی پلاستیک و اثاث داخل اتومبیل را حس می کرد که به کربن تبدیل می شدند.

حتماً خوابش برده بود چون صدای قدم ها را نشنید، اما وقتی در باز شد کاملاً بیدار بود. نوری به درون آمد که چشمان او را آزار می داد.
به هر حال او آمده بود.
آن مرد قد بلند بود و او نمی دانست چند سال داشت، اما موهای ژولیده ی قهوه ای مایل به قرمز و ریش بزی کم پشت داشت و عینکی با قاب مشکی زده بود. بوی اَفتِرشِیو می داد.
از بوی او بدش می آمد.
پایین تخت ایستاد و مدت زیادی او را زیر نظر گرفت.
از سکوتش بدش می آمد.
با نوری که از راهرو می آمد، تنها می توانست نیمرخ مرد را ببیند. سپس آن مرد با او صحبت کرد. صدای شیطانی و رسایی داشت و با تاکید بر هر کلمه حرف می زد.
از صدایش بدش می آمد.
به او گفت که تولدش بود و می خواست به او تبریک بگوید. لحن صدایش غیردوستانه یا طعنه آمیز نبود. بی غرض بود. فکر کرد او دارد می خندد.
از او بدش می آمد.
نزدیک تر آمد و به سمت سر تخت رفت. پشت دست مرطوبش را روی پیشانی او گذاشت و انگشتانش را لای موهایش کشید و با این ژست احتمالاً قصد داشت دوستانه باشد. این هدیه ی تولدش به او بود.
از این که به او دست بزند بیزار بود.
دید که دهانش را تکان می داد، اما او صدای این مرد را در ذهنش خفه کرد. نمی خواست به او گوش دهد. نمی خواست جواب او را بدهد. شنید که صدایش را بالا برد؛ این نشان می داد از این که جواب او را نداده بود، ناراحت شده بود. درباره ی اعتماد متقابل صحبت کرد، بعد از چند دقیقه مکث کرد. او نگاه مرد را نادیده گرفت. سپس آن مرد شانه اش را بالا انداخت و بندهای چرمی را تنظیم کرد. بندِ دور سینه اش را سفت تر کرد و به سمت او خم شد.
او ناگهان تا آن جا که بندها اجازه می داد، به سرعت به سمت چپ و پشت به مرد چرخید. زانوهایش را به سوی چانه بالا آورد و محکم به سر مرد کوبید. سیب گلوی او را نشانه گرفته بود و نوک شستش به جایی در زیر چانه ی مرد خورد، اما او برای چنین چیزی آماده بود و صورت خود را چرخاند و بدین ترتیب ضربه ی خفیفی از آب درآمد. سعی کرد دوباره او را بزند، اما آن مرد دیگر در دسترسش نبود.
پاهایش را دوباره روی تخت گذاشت.
ملحفه روی زمین افتاد.
مرد بدون این که حرفی بزند، مدت زیادی بی حرکت ایستاد. سپس دور تخت راه رفت و پایش را با بند سفت بست. او سعی کرد پاهایش را بالا بکشد، اما مرد مچ یکی از پاهای او را گرفت، به زور زانویش را با دستی دیگر پایین کشید و پایش را با بندی چرمی بست. به آن سوی تخت رفت و پای دیگرش را هم بست.
الآن دیگر به معنای واقعی کلمه، مستاصل بود.
مرد ملحفه را از روی زمین برداشت و رویش کشید. دو دقیقه در سکوت او را تماشا کرد. با این که مرد هیجانش را نشان نداد، او می توانست احساس مرد را در تاریکی حس کند. بی شک به وجد آمده بود. می دانست که به او دست خواهد زد.
مرد برگشت، در را پشت سرش بست و آن جا را ترک کرد. او صدای قفل کردن در را شنید که اصلاً نیازی به این کار نبود، زیرا او هیچ راهی برای رهایی از تخت نداشت.
چند دقیقه دراز کشید و به باریکه ی نور بالای در نگاه کرد. سپس حرکت کرد و سعی داشت بفهمد چه قدر سفت بسته شده بود. می توانست کمی زانوهایش را بالا بیاورد، اما بند روی سینه و طناب پاهایش محکم بسته شده بودند. استراحت کرد. درحالی که به چیزی نگاه نمی کرد، بی حرکت دراز کشید.
منتظر ماند. به یک قوطی بنزین و کبریت فکر کرد.
دید که مرد با بنزین خیس شده بود. در واقع می توانست جعبه ی کبریت را در دستش حس کند. تکانش داد. تق تق صدا کرد. جعبه را باز کرد و یک کبریت برداشت. صدای مرد را شنید، اما گوش هایش را گرفت و به کلمات او گوش نداد. وقتی کبریت را به سمت سطح آتش زای جعبه برد، به چهره ی مرد نگاه کرد. صدای گوش خراش گوگرد را شنید. مانند صدای طولانی رعد و برق بود. دید که کبریت به شعله های آتش تبدیل شد.
لبخند بی رحمانه ای زد و خود را آماده کرد.
آن روز تولد سیزده سالگی این دختر بود.

بخش ۱: معادلات نامنظم

۲۰-۱۶ دسامبر

معادلات بر اساس بزرگ ترین توانِ (مقدار نمای) مجهولاتشان طبقه بندی شده اند. اگر توان یک باشد، معادله درجه ی اول است. اگر دو باشد، معادله درجه ی دوم است و.... حاصل معادلات درجه های بالاتر از یک، چندین مقدار احتمالی برای اعداد مجهول است. این مقادیر را به نام ریشه می شناسند.

معادله ی درجه ی اول (معادله ی خطی):
(۳ = x: ریشه) 3x –9 = 0

فصل ۱

پنجشنبه ۱۶ دسامبر ـ جمعه ۱۷ دسامبر

لیزبت سالاندر عینک آفتابی خود را تا نوک بینی پایین آورد و با چشمی نیمه باز از زیر کلاه آفتابی خود نگاهی انداخت. زنِ ساکن اتاق ۳۲ را دید که از در ورودی هتل بیرون آمد و به سمت یکی از نیمکت های کنار استخر رفت که دارای خطوط سبز و سفید بود. به زمین خیره شده بود و قدم های نا منظمی برمی داشت.
سالاندر او را از دور دیده بود. تصور می کرد که تقریباً سی و پنج سال داشته باشد، اما طوری به نظر می رسید که انگار هر سنی بین بیست و پنج تا پنجاه بهش می خورد. موهای قهوه ای بلند، صورت بیضی شکل و هیکلی داشت که گویی برای کاتالوگ سفارش لباس های زنانه ساخته شده بود. لباس شنا و صندل هایی مشکی پوشیده بود و یک عینک آفتابی با شیشه های بنفش داشت. آمریکایی بود و با لهجه ی جنوبی صحبت می کرد. کلاه آفتابی زردش را کنار نیمکت انداخت و به متصدی کافی شاپ «اِلا کارمایکل» اشاره کرد.
سالاندر کتابش را روی زانویش گذاشت و قبل از آنکه پاکت سیگار را بردارد، جرعه ای از قهوه ی سردش را نوشید. بدون این که سرش را بچرخاند، مسیر نگاهش را به سوی افق تغییر داد. منطقه ی کارائیب را در میان درخت های نخل و گل های صد تومانی روبه روی هتل می دید. قایقی در مسیر شمال به سمت سنت لوسیا یا دومینیکا در حرکت بود. کمی دورتر، نمای کشتیِ خاکستری را می دید که به سوی جنوب در مسیر گویانا حرکت می کرد. وَزش نسیم، گرمای صبحگاهی را قابل تحمل کرد، با این حال یک قطره عرق روی ابرویش چکید. سالاندر علاقه ای به حمام آفتاب نداشت. تا آن جا که می توانست روزهای خود را در سایه سپری می کرد و حتی الآن هم که زیر سایبان تراس نشسته بود، باز هم به تیرگی بادام بود. شلوار خاکی و تی شرت سیاهی بر تن داشت.
او به موسیقی عجیب طبل های فولادی که از بلندگوهای کافی شاپ در حال پخش بود، گوش می داد. نتوانست تشخیص دهد که گروه نوازنده اسون اینگوار بود یا نیک کیو، ولی طبل های فولادی او را مجذوب خود کرده بودند. نواختن موسیقی با بشکه های نفت تقریباً ناممکن به نظر می رسید، اما عجیب تر از آن موسیقی منحصر به فردی بود که با این بشکه ها تولید می شد. از نظر او این موسیقی، جادویی بود.
ناگهان کلافه شد و دوباره به آن زن نگاه کرد که تازه یک لیوان نوشیدنی نارنجی رنگ از متصدی کافی شاپ گرفته بود.
این مشکل لیزبت سالاندر نبود، اما نمی توانست دلیل ماندن زن را درک کند. از زمانی که این زوج وارد هتل شدند، چهار شب بود که سالاندر به وحشتِ گنگی که در اتاق هم جوار او جریان داشت، گوش می داد. صدای گریه و صداهای آرام و پرشور و تشنج و حتی گاهی صدای آشنای سیلی به گوشش رسیده بود. مردی که زن را کتک می زد، مردی که سالاندر فکر می کرد شوهر آن زن بود، موهای صاف تیره ای داشت که به سبکی قدیمی از وسط فرق داشت و به نظر می رسید برای مسائل کاری در گرنادا بود. چه نوع کاری؟ سالاندر نمی دانست. اما آن مرد هر روز صبح با کیف سامسونت و کت و شلوار و کراوات ظاهر می شد و قبل از این که بیرون برود و تاکسی بگیرد، در کافی شاپ هتل قهوه می نوشید.
در ساعات پایانی بعدازظهر به هتل بازمی گشت، یک دور شنا می کرد و با همسرش کنار استخر می نشست. با هم شامِ به ظاهر آرام و عاشقانه ای می خوردند. شاید آن زن گاهی از خود بیخود می شد، اما حرکاتی نفرت انگیز از خود نشان نمی داد.
هر شب درست هنگامی که سالاندر با کتابی درباره ی اسرار ریاضیات به رختخواب می رفت، هیاهو و آشوب در اتاق بغلی شروع می شد. حمله ی چندان شدیدی به نظر نمی رسید. تا آن جایی که سالاندر از پشت دیوار تشخیص می داد، مشاجره ی تکراری و خسته کننده ای بود. سالاندر شب قبل نتوانست بر کنجکاوی خود غلبه کند. رفت روی بالکن تا از پشت درِ نیمه باز اتاقشان به حرف های آن ها گوش دهد. مرد بیش از یک ساعت در اتاق راه می رفت و اعلام می کرد که خود را پست فطرتی می دانست که لایق آن زن نبود. بارها و بارها می گفت حتماً زنش فکر می کرد که او کلاه بردار بود. زن جواب می داد که نه، این طور فکر نمی کند و سعی داشت مرد را آرام کند. مرد جدی تر شد و به نظر می رسید شانه ی آن زن را گرفته بود و او را به جلو و عقب تکان می داد. تا این که بالاخره زن جوابی را داد که مرد می خواست بشنود...آره، تو یک کلاه برداری. و مرد هم بی درنگ آن را بهانه کرد تا با او بدرفتاری کند. او زن را ولگرد صدا زد، اتهامی که اگر به سالاندر وارد می شد حتماً در مقابلش جبهه می گرفت. با این که به سالاندر این تهمت را نزده بود، او مدت زیادی به این فکر کرد که آیا باید در این باره کاری کند یا نه.
سالاندر با شگفتی به این مشاجره ی تلخ گوش داده بود، مشاجره ای که به یک باره با چیزی شبیه سیلی پایان یافت. وقتی ناگهان سکوت در اتاق حکم فرما شد، نزدیک بود به راهروی هتل برود و درِ اتاق همسایه اش را بکوبد.
الآن که زنِ کنار استخر را به دقت بررسی می کرد، کبودی کمرنگی روی شانه و خراشی را روی لب او دید، اما جراحت دیگری در بدنش دیده نمی شد.

سالاندر چند ماه پیش در مجله ی پاپیولار سایِنس که یک نفر در فرودگاه لئوناردو داوینچی در رُم جا گذاشته بود، مقاله ای خواند و به موضوع مبهم نجوم کروی علاقه مند شد. با تصمیمی آنی به کتاب فروشی دانشگاه در رُم رفته بود تا چند نمونه از آثار اصلی درباره ی این موضوع را بخرد. با این حال، برای این که از نجوم کروی چیزی بفهمد، مجبور بود خود را در اسرار عمیق ریاضیات غرق کند. در طول سفرهای خود در ماه های اخیر به کتاب فروشی های دانشگاه های دیگر هم سر زده بود تا کتاب های بیشتری پیدا کند.
تحصیلات او نامنظم و بدون دنبال کردن هدفی واقعی بود، حداقل تا زمانی که بی هدف وارد کتاب فروشی دانشگاه در میامی شد و کتاب ابعاد در ریاضیات نوشته ی دکتر اِل سی پرنالت (چاپ دانشگاه هاروارد، ۱۹۹۹) را پیدا کرد، وضعیت این چنین بود. درست قبل از سفر به جزایر فلوریدا و جزیره گردی در منطقه ی کارائیب این اتفاق افتاد.
جاهایی که سفر کرده بود شامل گوادالوپ (دو شب در یک زباله دانی زننده)، دومینیکا (پنج شب جالب و بدون دغدغه)، باربادوس (یک شب در هتلی آمریکایی که در آن جا بسیار احساس غریبی می کرد) و سنت لوسیا (نُه شب) بود. اگر با جوان لات کند ذهنی که مرتب به کافی شاپ هتل دوردست سالاندر می رفت، مشکلی پیدا نکرده بود، تصمیم داشت بیشتر در سنت لوسیا بماند. بالاخره صبرش سرآمد و با آجر به سر جوان کوبید، از هتل خارج شد و با قایق موتوری به سنت جورج پایتخت گرنادا رفت. قبل از تهیه ی بلیت برای این قایق موتوری، هرگز اسم این کشور به گوش او نخورده بود.
ساعت ۱۰:۰۰ صبح یکی از روزهای نوامبر در میان طوفانی گرمسیری وارد ساحل گرنادا شد. از کتاب راهنمای گردشگری کارائیب فهمید که گرنادا به جزیره ی ادویه معروف است و یکی از مهم ترین تولید کنندگان جوز است. جمعیت این جزیره ۱۲۰۰۰۰ نفر بود اما ۲۰۰۰۰۰ گرنادایی دیگر در آمریکا، کانادا یا بریتانیا زندگی می کردند که خود نشان دهنده ی وضعیت بازار کار در کشورشان بود. سرزمینی کوهستانی بود و در اطراف آتش فشانی غیرفعال به نام گراند اِتانگ قرار داشت.
گرنادا یکی از مستعمره های کوچک بریتانیا بود. سال ۱۷۹۵ جولیان فدون، یک کشاورز سیاه پوست فرانسوی تبار، قیامی الهام گرفته از انقلاب فرانسه را رهبری کرد. سربازهای زیادی اعزام شدند تا شورشیان را تیرباران، اعدام یا قطع عضو کنند. آنچه رژیم مستعمراتی را تکان داد، این بود که حتی سفیدپوستان فقیر معروف به پتی بلان (سفیدهای کوچک) نیز بدون در نظر گرفتن حد و مرزهای نژادی به شورش فدون ملحق شده بودند. این قیام سرکوب شد، اما فدون هرگز دستگیر نشد و در کوه های گراند اِتانگ ناپدید و تبدیل به افسانه ای مثل داستان رابین هود شد.
تقریباً دویست سال بعد در سال ۱۹۷۹ وکیلی به نام موریس بیشاپ آغازگر انقلابی جدید شد که بنا به گفته ی کتاب راهنما الهام گرفته از حکومت کمونیستی در کوبا و نیکاراگوئه بود. اما وقتی سالاندر با فیلیپ کمپبل آشنا شد که معلم، کتابدار و واعظ بود، تصویر متفاوتی از مسائل به او ارائه شد. او در چند روز اول اقامتش، اتاقی در مهمانخانه ی این مرد گرفته بود. خلاصه ی داستان این بود که بیشاپ رهبر محبوب مردم بود و دیکتاتوری دیوانه را خلع کرد. دیکتاتوری که دیوانه ی سفینه های فضایی بود و بخشی از بودجه ی ناچیز ملی را صرف دنبال کردن بشقاب پرنده ها کرده بود. بیشاپ برای دموکراسی اقتصادی لابی گری کرده و اولین قانون برابری جنسیت را در کشور مطرح کرده بود. و سپس در سال ۱۹۸۳ ترور شد.
بعد از آن بیش از یک صد نفر از جمله وزیر خارجه، وزیر امور زنان و بعضی از رهبران ارشد اتحادیه ی اصناف قتل عام شدند. سپس ایالات متحده ی آمریکا به کشور حمله و دموکراسی را برقرار کرد. تا آن جایی که به گرنادا مربوط می شد، این بدان معنی بود که میزان بی کاری از ۶ درصد به چیزی حدود ۵۰ درصد رسید و تجارت کوکائین بار دیگر تنها منبع عظیم درآمد کشور شد. کمپبل با شنیدن توضیحات کتاب راهنمای سالاندر با ناراحتی سر تکان داد و به او درباره ی مردم و محله هایی اطلاعات داد که باید بعد از تاریکی از آن ها دوری می کرد.
کسی مثل سالاندر معمولاً بی اعتنا از کنار چنین نصیحتی می گذشت. با این حال، او از آشنایی با جنایت در گرنادا پرهیز کرد و در عوض عاشق ساحل گراندانس شد؛ ساحلی کم جمعیت واقع در جنوب سنت جورج که کیلومترها ادامه داشت. آن جا می توانست بدون حرف زدن یا حتی برخورد با کسی ساعت ها راه برود. او به هتل کیز نقل مکان کرد که یکی از معدود هتل های آمریکایی در گراندانس بود و در آن جا هفت هفته ماند و تنها کاری که می کرد، قدم زنی در ساحل و خوردن میوه های محلی مثل آلو بود که او را به یاد انگورهای ترش سوئدی می انداخت و برایش بسیار دلپذیر بودند.
فصل تعطیلات نبود و تنها کمتر از یک سوم اتاق های هتل کیز پر شده بود. تنها مشکل این بود که آرامش و رفاهش و همچنین اشتیاق او به ریاضیات با وحشتِ فروکش کرده ی اتاق بغلی مختل شده بود.

میکائیل بلومکویست زنگ آپارتمان سالاندر واقع در لونداگاتان را به صدا درآورد. انتظار نداشت در را باز کند، اما دیگر عادت کرده بود هر هفته زنگ آپارتمان او را بزند تا بفهمد چیزی تغییر کرده بود یا نه. درِ صندوق پستی را باز کرد و انبوهی از هرزنامه ها را دید. دیر شده بود و آن قدر تاریک بود که نمی توانست بفهمد نسبت به دفعه ی قبل چه قدر حجم نامه ها بیشتر شده بود.
لحظه ای در پاگرد ایستاد و سپس با ناامیدی بازگشت. آهسته و قدم زنان به سمت آپارتمان خود در بلمانسگاتان رفت، قهوه گذاشت و روزنامه های عصرگاهی را ورق زد تا برنامه ی خبری شامگاهی راپورت شروع شود. از این که نمی دانست سالاندر کجا است، کلافه و ناراحت بود. احساس بی قراری می کرد و برای هزارمین بار نگران بود که چه اتفاقی افتاده بود.
او در تعطیلات کریسمس سالاندر را به کلبه ی خود در ساندهامن دعوت کرده بود. مدت زیادی پیاده روی کرده و در آرامش درباره ی عواقب اتفاقات مهیجی صحبت کردند که هر دوی آن ها سال گذشته درگیرشان شده بودند. سالی که بلومکویست چیزی را تجربه کرد که بنا به تصور خودش بحران میانسالی زودرس بود. او متهم به افترازنی شده بود، دو ماه زندانی شد و حرفه ی روزنامه نگاری او رو به افول گرایید. از سِمت خود در مقام ناشر مجله ی میلنیوم کم و بیش با بی آبرویی استعفاء کرد. اما در آن برهه همه چیز تغییر کرد. ماموریت نوشتن زندگی نامه ی کارخانه داری به نام هنریک وانگِر که در این برهه برای بلومکویست نوعی روان درمانیِ پردرآمد و مضحک بود، به تعقیب هولناک قاتلی زنجیره ای تبدیل شد.
او در طول تعقیب این جنایتکار با سالاندر آشنا شد. بلومکویست به طور ناخودآگاه دستی روی زخم خفیفی کشید که طناب دار، زیر گوش چپش باقی گذاشته بود. سالاندر نه تنها به او در پیدا کردن این قاتل کمک کرده بود، بلکه زندگی اش را نیز نجات داده بود.
سالاندر او را بارها و بارها با استعدادهای عجیب و غریب خود شگفت زده کرده بود. او حافظه ی دقیق و مهارت های فوق العاده ای در استفاده از رایانه داشت. بلومکویست خود را تقریباً در استفاده از رایانه بی سواد می دانست، اما سالاندر طوری با آن کار می کرد که انگار با شیطان قرارداد بسته بود. بالاخره بلومکویست فهمید که او یکی از بهترین هکرهای جهان و عضو انجمن بین المللی منحصر به فردی است که مختص بالاترین سطوح جرائم رایانه ای بود. او یک اسطوره بود. در اینترنت به زنبور وحشی معروف بود.
توانایی سالاندر در ورودِ بدون محدودیت به رایانه های دیگران، مطلبی را در اختیار بلومکویست گذاشت که رسوایی او را به آنچه معروف به «جریان وِنِراِستروم» شد، تغییر داد؛ داستانی که یک سال بعد هنوز هم موضوع تحقیقات بین المللی پلیس درباره ی جرائم حل نشده ی مالی بود. و هنوز هم بلومکویست به میزگردهای تلویزیونی دعوت می شد.
او یک سال پیش در آن زمان، با رضایت تمام این داستان خبری را نوعی انتقام و بازپروری تلقی می کرد. اما این رضایت زود فروکش کرد. ظرف چند هفته، دیگر از پاسخ دادن به سوال های تکراری روزنامه نگاران و پلیس مسائل مالی خسته شده بود. متاسفم، اما نمی توانم منابع خود را فاش کنم. وقتی خبرنگاری از روزنامه ی انگلیسی زبان آذربایجان تایمز راهی طولانی تا استکهلم را برای پرسیدن همان سوال ها آمده بود، دیگر کاسه ی صبر بلومکویست لبریز شد و مصاحبه ها را به حداقل رساند و در ماه های اخیر فقط زمانی نرم شد که آن زن از برنامه ی شی در کانال تی وی ۴ او را راضی به انجام مصاحبه کرد. این اتفاق فقط به این خاطر افتاد که ظاهراً تحقیقات وارد مرحله جدیدی شده بود.
همکاری بلومکویست با این زن از کانال تی وی ۴ بُعد دیگری نیز داشت. او اولین روزنامه نگاری بود که با چنگ و دل دنبال این داستان را گرفت. بدون برنامه ی تلویزیونیِ او در همان شبی که میلنیوم این خبر را منتشر کرد، شاید داستان به اندازه ی الآن تاثیرگذار نمی شد. بلومکویست بعدها متوجه شد که این زن مجبور شده با چنگ و دندان بجنگد تا تهیه کننده را برای پخش برنامه قانع کند. مقاومت گسترده ای وجود داشت تا هیچ امتیازی به «آن احمق» در میلنیوم داده نشود و درست تا لحظه ای که آن زن روی آنتن رفت، اصلاً قطعی نبود که وکلای سازمان مجوز پخش این داستان را صادر کنند. چند نفر از همکاران ارشد او، این کارش را غیرقابل قبول دانستند و به او گفته بودند که اگر اشتباه کرده باشد، حرفه ی او به پایان می رسد. او سر حرف خود ایستاد و این گزارش تبدیل به خبر سال شد.
در اولین هفته، خودش داستان را پوشش داد؛ هر چه باشد او تنها گزارشگری بود که تحقیقی جامع درباره ی این موضوع انجام داده بود. اما چند وقت قبل از کریسمس، بلومکویست متوجه شد که تمام زوایای جدید داستان به همکاران مرد سپرده شده بود. نزدیک سال نو، بلومکویست از این و آن شنید که آن زن را کنار گذاشته اند، آن هم به این بهانه که چنین داستان مهمی باید به گزارشگران مالی کارکشته سپرده شود و نه به یک دختربچه که اهل گوتلند یا بِرگس لاگِن یا هر جهنم دره ی دیگری است. بلومکویست هنگام تماس بعدی تی وی ۴ با صراحت توضیح داد که تنها در صورتی مصاحبه خواهد کرد که «او» سوال ها را بپرسد. روزها با سکوت تلخی گذشتند تا اینکه کارکنان تی وی ۴ بالاخره تسلیم شدند.
علاقه ی رو به کاهش بلومکویست به جریان وِنِراِستروم با ناپدید شدن سالاندر از زندگی او هم زمان شده بود. هنوز نفهمیده بود که چه اتفاقی افتاده است.
دو روز پس از کریسمس از هم جدا شدند و تا آخر هفته سالاندر را ندید. بلومکویست یک روز قبل از عید سال نو با او تماس گرفته بود، اما کسی گوشی را برنداشت.
شب قبل از عید دو بار به آپارتمانش رفت و زنگ در را زد. دفعه ی اول چراغ های خانه روشن بودند، اما در را باز نکرده بود. دفعه ی دوم هیچ چراغی روشن نبود. روز عید دوباره با او تماس گرفت و باز هم کسی جواب نداد، اما با این پیغام مواجه شد که مشترک موردنظر در دسترس نبود.
در چند روز بعدی او را دو بار دیده بود. وقتی نتوانست با سالاندر از طریق تلفن صحبت کند، به آپارتمانش رفت و روی پله های کنار در خانه ایستاد و منتظر شد. با خود کتابی آورده بود و ساعت ها با سماجت منتظر او ماند تا این که سالاندر راس ساعت ۱۱:۰۰ شب از ورودی اصلی وارد شد. جعبه ا ی قهوه ای در دست داشت و وقتی او را دید، لحظه ای ایستاد.
کتابش را بست و گفت: «سلام لیزبت.»
سالاندر بدون هیچ احساسی به او نگاه کرد، هیچ نشانه ای از صمیمت یا حتی دوستی در نگاهش نبود. سپس از کنارش گذشت و قفل در را با کلید باز کرد.
او گفت: «نمی خواهی یک فنجان قهوه مهمانم کنی؟»
سالاندر برگشت و آهسته گفت: «از این جا برو. دیگر نمی خواهم تو را ببینم.»
سپس در را روی او بست و بلومکویست صدای قفل کردن در را از داخل شنید. گیج شده بود.
سه روز بعد با قطار زیرزمینی از اِسلوسِن تا تی ـ سنترالن رفت و وقتی قطار در گاملاستان توقف کرد، از پنجره به بیرون نگاه کرد و سالاندر را دید که روی سکو فقط چند متر دورتر ایستاده بود. دقیقاً لحظه ای که درها بسته شد، او را دید. سالاندر پنج ثانیه طوری به بلومکویست خیره شد که انگار چیزی جز هوا نمی دید تا این که برگشت و با حرکت قطار از میدان دید بلومکویست خارج شد.
این کار او بی تردید یک معنی داشت. سالاندر نمی خواست با او ارتباطی داشته باشد و با همان دقت و قاطعیتی که پرونده ها را بدون هیچ توضیحی از رایانه اش پاک کرده بود، او را هم از زندگی خود بیرون انداخت. شماره تلفن همراهش را عوض کرده بود و به ایمیل هایش جواب نمی داد.
بلومکویست آهی کشید، تلویزیون را خاموش کرد؛ به کنار پنجره رفت و به ساختمان شهرداری خیره شد.
شاید اشتباه می کرد که هرازگاهی به آپارتمان سالاندر می رفت. باور داشت که اگر زنی با صراحت نشان دهد که دیگر نمی خواهد حتی قیافه ی او را ببیند، او باید دست می کشید و به راه خود ادامه می داد. احترام نگذاشتن به چنین پیامی از نظر او نشان دهنده ی بی احترامی به زن بود.
سالاندر آغازگر این آشنایی بود. یک سال و نیم از آشنایی آن ها می گذشت. اگر سالاندر تصمیم گرفته بود که به همه چیز پایان دهد، درست همان گونه که به طور غیرمنتظره ای همه چیز را شروع کرده بود، از نظر بلومکویست ایرادی نداشت اما سالاندر او را کاملاً طرد و از خود رانده بود و این موضوع بلومکویست را حیرت زده کرده بود.
بلومکویست عاشقش نبود؛ آن ها هیچ شباهتی با هم نداشتند. اما بسیار به او علاقه مند بود و واقعاً دلتنگش شده بود، هرچند، گاهی او را ذله می کرد. بلومکویست فکر می کرد این علاقه دو طرفه است. خلاصه این که حس حماقت به او دست داده بود.
مدت زیادی کنار پنجره ایستاد.
بالاخره تصمیم خود را گرفت. اگر او برای سالاندر آن قدر بی ارزش بود که حتی نمی توانست وقتی همدیگر را در قطار دیدند، با او سلام و احوالپرسی کند، پس ظاهراً همه چیز تمام شده و آسیبِ وارده جبران ناپذیر بود. دیگر هیچ تلاشی برای تماس با سالاندر نخواهد کرد.

سالاندر به ساعت نگاهی انداخت و متوجه شد با این که کاملاً بی حرکت در سایه نشسته بود، خیس عرق شده بود. ساعت ۱۰:۳۰ بود. یک فرمول ریاضی سه خطی را حفظ کرد و کتابش یعنی ابعاد در ریاضیات را بست. سپس کلیدش و پاکت سیگار را از روی میز برداشت.
اتاق او در طبقه ی سوم قرار داشت که آخرین طبقه ی هتل نیز بود. تصمیم گرفت دوش بگیرد.
یک مارمولک سبز بیست سانتیمتری از دیوار سقف به او خیره شده بود. سالاندر نگاهش کرد، اما برای دور کردن آن هیچ حرکتی انجام نداد. مارمولک ها در همه جای جزیره بودند. آن ها از طریق پنجره های باز، از زیر در یا از دریچه های حمام وارد می شدند. از داشتن مهمان هایی که او را به حال خود می گذاشتند، خوشش می آمد. آب تقریباً مثل یخ سرد بود و او پنج دقیقه زیر دوش ماند تا خنک شود.
وقتی به اتاق بازگشت، جلوی آینه ی جارختی ایستاد و با شگفتی بدن خود را بررسی کرد. هنوز کمتر از چهل کیلو بود و یک متر و پنجاه سانتیمتر قد داشت. خوب، در این باره کار زیادی از دست او برنمی آمد. پاها و بازوانی عروسک مانند و تقریباً ظریف، دستان کوچک و ران های بسیار لاغری داشت.
اما الآن بالغ تر به نظر می رسید.
در طول زندگی هیکل او طوری بود که انگار هیچ وقت به سن بلوغ نرسیده بود. فکر می کرد بسیار مضحک به نظر می رسد و همیشه احساس ناراحتی می کرد.
الآن به یک باره تغییر کرده بود. تغییری غیرعادی در خود نمی دید؛ این خواسته ی او نبود و در این صورت بدن لاغر او مضحک به نظر می رسید. عمل جراحی به خوبی انجام شده بود و به نوعی به تناسب اندام رسیده بود. اما تفاوت بزرگی ایجاد شده بود، هم در ظاهر و هم در اعتمادبه نفس او.
پنج هفته در کلینیکی بیرون جِنُوا مانده بود تا زیر تیغ جراحی برود. کلینیک و پزشکان آن جا قطعاً از اعتبار بسیاری در کل اروپا برخوردار بودند. پزشک خودش، زنی جدی و جذاب به نام آلساندرا پرینی بود و به او گفت که او به طور غیرعادی رشد نیافته بود و بدین ترتیب می توان گفت که این عمل جراحی به خاطر دلایل پزشکی صورت گرفته بود.
دوران نقاهت پس از عمل جراحی بی درد نبود، اما همه چیز کاملاً طبیعی به نظر می رسید و تا الآن تمام زخم ها تقریباً از بین رفته بودند. حتی یک لحظه هم از این تصمیم خود پشیمان نشد. بسیار خشنود بود. حتی بعد از شش ماه وقتی از کنار آینه می گذشت، جلوی آینه می ایستاد و از این که کیفیت زندگی خود را بهبود بخشیده بود، احساس خوشحالی می کرد.
در مدتی که در کلینیک جِنوا بود، یکی از نُه خالکوبی بدنش را پاک کرد که یک زنبور وحشی دو و نیم سانتیمتری در سمت راست گردنش بود. از خالکوبی هایش خوشش می آمد، مخصوصاً اژده های روی کتف چپش. اما زنبور وحشی خیلی به چشم می آمد و به یاد داشتن و شناسایی او را بسیار راحت کرده بود. خالکوبی با لیزر درمانی پاک شده بود و وقتی با انگشت اشاره گردنش را لمس می کرد، می توانست زخم خفیفی را حس کند. یک بررسی از نزدیک نشان می داد که بدن آفتاب سوخته ی او یک درجه روشن تر از جای خالکوبی بود، اما در یک نگاه چیزی معلوم نبود. اقامت او در جِنُوا جمعاً ۱۹۰۰۰۰ کرون خرج برداشت.
که از عهده ی پرداخت آن برمی آمد.
دست از خیال پردازی در جلوی آینه برداشت. دو روز پس از ترک کلینیک جِنُوا، برای اولین بار در طول بیست و پنج سال زندگی خود به یک بوتیک لباس های زنانه رفته و لباس هایی را خریده بود که هیچ وقت به آن ها نیازی نداشت. از آن وقت یک سال گذشت و بیست و شش ساله شد و حالا با رضایت خاصی لباس هایش را پوشیده بود.

شلوار جین و یک تی شرت با شعار این را هشداری منصفانه بدان پوشید. صندل ها و کلاه آفتابی خود را پیدا کرد و کیف سیاهی را روی شانه انداخت.
هنگام عبور از لابی، زمزمه ی عده ی کمی از مهمانان هتل را در پیشخوان شنید. آهسته تر قدم برداشت و گوش هایش را تیز کرد.
زنی سیاه پوست با صدایی بلند و لهجه ی اروپایی گفت: «حالا چه قدر خطرناک است؟»
سالاندر فهمید که او یکی از مسافران لندن است که ده روز آن جا مانده بود.
فرِدی مَک بِین، مدیر مسن پذیرش که همیشه با لبخندی دوستانه با سالاندر سلام و احوالپرسی می کرد، نگران به نظر می رسید. او به آن ها می گفت که دستورالعمل ها در اختیار تمام مهمانان قرار خواهد گرفت و تا وقتی که از تمام آن ها با دقت پیروی کنند، لازم نیست نگران چیزی باشند. با کلی سوال روبه رو شد.
سالاندر اخم کرد و به سوی کافی شاپ رفت؛ جایی که اِلا کارمایکل پشت پیشخوان نشسته بود.
سالاندر با شست دست به پیشخوان اشاره کرد و گفت: «چه خبر شده است؟»
«ماتیلدا ما را تهدید می کند.»
«ماتیلدا؟»
«ماتیلدا طوفانی است که چند هفته پیش برزیل را تحت تاثیر قرار داد و دیروز پاراماریبو پایتخت سورینام را درنوردید. هیچ کس مطمئن نیست که مسیر بعدی آن کدام سمت خواهد بود، احتمالاً به سمت شمال و ایالات متحده خواهد رفت. اما اگر همچنان به سمت غرب حرکت کند، ترینیداد و گرنادا را هم در مسیر خود خواهد کوبید. پس احتمالاً هوا کمی طوفانی خواهد شد.»
«فکر می کردم فصل باد و طوفان تمام شده است.»
«درست است. معمولاً سپتامبر و اکتبر این اتفاق می افتد. اما این روزها دیگر هیچ کس مطمئن نیست، چون شرایط آب و هوا و اثر گازهای گلخانه ای و از این نوع مسائل دردسرهای زیادی به بار آوردند.»
«که این طور. حالا ماتیلدا چه زمانی می رسد؟»
«به زودی.»
«کاری هست که باید انجام دهم؟»
«لیزبت، طوفان شوخی بردار نیست. دهه ی هفتاد طوفانی آمد که خرابی های زیادی این جا در گرنادا به همراه داشت. من یازده سالم بود و در شهر کوچکی در کوهستان گراند اِتانگ در مسیر گرنویل زندگی می کردم و هرگز آن شب را فراموش نخواهم کرد.»
«که این طور.»
«اما جای نگرانی نیست. شنبه نزدیک هتل بمان. یک کیف را پر از وسایلی کن که برایت مهم هستند؛ مثلاً همان رایانه ای که همیشه با آن بازی می کنی. آماده باش تا اگر دستور رسید که به زیرزمین مخصوص هوای طوفانی برویم، آن را با خود بیاوری. همین.»
«بسیار خوب.»
«نوشیدنی میل داری؟»
«نه ممنون.»
سالاندر بدون خداحافظی رفت. اِلا کارمایکل لبخند زد و این موضوع را پذیرفته بود. چند هفته طول کشید تا به رفتار خاص این دختر عجیب عادت کند و متوجه شود که بی ادب و مغرور نبود و فقط خیلی متفاوت بود. اما بدون هیچ شکایتی همیشه پول نوشیدنی های خود را می پرداخت، نسبتاً هشیار می ماند، تودار بود و هیچ وقت دردسر درست نمی کرد.

نظرات کاربران درباره کتاب دختری که با آتش بازی کرد

به حق جزو پر فروش ترین کتاب ها بوده ، خیلی داستان جذاب و پیچیده ای داشت .
در 5 ماه پیش توسط
این یه مجموعه سه گانه ، چرا قسمت اول رو که دختری با خالکوبی اژدهاست رو نمیذارید ؟؟؟
در 2 سال پیش توسط
میشه این کتاب رو بهم هدیه کنید
در 2 سال پیش توسط
به نظر جالب میاد
در 2 سال پیش توسط