فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب اولین تماس تلفنی از بهشت

کتاب اولین تماس تلفنی از بهشت

نسخه الکترونیک کتاب اولین تماس تلفنی از بهشت به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب اولین تماس تلفنی از بهشت

کتاب «اولین تماس تلفنی از بهشت» نوشته میچ آلبوم ( -۱۹۵۸)، نویسنده، موسیقی‌دان و برنامه‌ساز تلویزیونی است. آلبوم، نویسنده‌ای کم‌کار اما از نظر منتقدان، موفق است. مشهورترین کتاب او «سه‌شنبه‌ها با موری» نام دارد، که مدت‌ها در صدر کتاب‌های پرفروش قرار داشت. او در این کتاب، به سراغ بهشت و ارتباط آن با دنیای بازماندگان پرداخته است. داستان روایتگر که تلفن تعدادی از ساکنان شهری کوچک زنگ می‌خورد و آن سوی خط کسانی هستند که با صدای واقعی قبل از مرگشان اعلام می‌کنند که هم اینک در بهشت هستند. وقتی این اتفاق رخ می‌دهد رسانه‌های جدید به دنبال اصل ماجرا می‌گردند تا سرنخ‌هایی از آن را مخابره کنند. هرکس براساس باور و ایمانی که دارد یا ندارد به دنبال استنتاج است. آیا این موضوع یک معجزه است؟ آیا فریب و حقه‌ای در کار است؟ نکته اینجاست که به دنبال این تماس‌ها اتفاقات به ظاهر نامانوس دیگری نیز در حال رخ دادن است. در بخشی از کتاب «اولین تماس تلفنی از بهشت» می‌خوانیم: «روزی که دنیا اولین تماس تلفنی‌ از بهشت را دریافت کرد، تِس رَفِرتی در حال باز کردن یک بسته چای کیسه‌ای بود. دیلینگ دیلینگ! او زنگ تلفن را نادیده گرفت و ناخنش را وارد پلاستیک بسته کرد. دیلینگ دیلینگ! با انگشت سبابه‌اش، به قسمت برآمده‌ی پلاستیک چنگ زد. دیلینگ دیلینگ! بالاخره پلاستیک را پاره کرد، سپس بسته‌بندی را باز و پلاستیک را در مشت خود مچاله کرد. می‌دانست که اگر تلفن را قبل از یک زنگ دیگر برندارد، به‌طور خودکار روی پیغام‌گیر می‌افتد. دیلینگ... «اَلو؟» دیگر دیر شده بود. با خود زمزمه کرد: «اَه. از دست این ماسماسک.» صدای تلفن روی پیشخوان آشپزخانه را شنید که پیغام را با صدای خودش پخش می‌کرد. «سلام، تِس هستم. لطفاً اسم و شماره تلفن خود را بگذارید. در اسرع وقت با شما تماس خواهم گرفت. متشکرم.» صدای بوق شنیده شد. یک لحظه سکوت حکم‌فرما شد، و سپس... «منم مامانت... باید یه چیزی بهت بگم.» نفس تِس بند آمد. گوشی تلفن از دستش افتاد. مادرش چهار سال پیش درگذشته بود. دیلینگ دیلینگ!».

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 1.9 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۴۲ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب اولین تماس تلفنی از بهشت

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



هفته ی دوم

باران خنک و مه آلودی می بارید که در ماه سپتامبر برای شهر کولدواتِر عجیب نبود؛ شهر کوچکی در شمال کانادا و چند مایل دورتر از دریاچه ی میشیگان.
با این که هوا تقریباً سرد بود، سالیوِن هاردینگ داشت بیرون قدم می زد. می توانست اتومبیل پدرش را قرض بگیرد، اما بعد از ده ماه زندانی کشیدن، هوای تازه را ترجیح داد. او که کلاه اسکی و یک ژاکت قدیمی چرمی پوشیده بود، از کنار دبیرستانی که بیست سال پیش در آن درس می خواند، از کنار حیاط الوارفروشی که زمستان گذشته تعطیل شد، فروشگاه وسایل ماهیگیری، قایق های پارویی که در کنار هم انباشته شده بودند و از کنار پمپ بنزینی عبور کرد که مسئول آن به دیوار تکیه زده بود و ناخن هایش را نگاه می کرد. سالیوان با خود فکر کرد، زادگاه من.
به مقصد خود رسید و با یک پادری که روی آن دیویدسون و پسران نوشته شده بود، بوت هایش را پاک کرد. او که متوجه یک دوربین کوچک در بالای چارچوب در شد، به طور غیرارادی کلاهش را برداشت، دستی به موهای پرپشت قهوه ایش کشید و به عدسی دوربین نگاه کرد. بعد از یک دقیقه، وارد شد.
گرمای دفتر امور تشییع جنازه خفه کننده بود. دیوارهایش با چوب بلوط تیره پوشیده شده بود. یک میزتحریر بدون صندلی آن جا بود که روی آن یک کتابچه ی نام نویسی باز بود.
«کمکی از دستم برمی آد؟»
مدیر که مردی قدبلند، لاغر استخوانی با پوست رنگ پریده، ابروهای پرپشت و موهای کم پشت به رنگ کاه بود، آن جا ایستاده بود. به نظر نزدیک هفتاد سال سن داشت.
او گفت: «من هورِس بِلفین هستم.»
«من هم سالی هاردینگ هستم.»
«آهان بله.»
سالی در ذهن خود جمله ی او را کامل کرد، با خود فکر کرد، آهان بله، همانی که مراسم تشییع جنازه ی همسرش را چون در زندان بود از دست داد. سالی با جمله های ناتمام دیگران این گونه برخورد می کرد و باور داشت صدای کلماتی که مردم به زبان نمی آوردند بلندتر از کلماتی است که از آن ها می شنویم.
«جیزِل همسر من بود.»
«تسلیت می گَم.»
«ممنون.»
«مراسم باشکوهی بود. فکر می کنم خونواد ه ش براتون تعریف کردن.»
«من خودم خونواده شم.»
«البته.»
آن ها در سکوت ایستادند.
سالی گفت: «بقایای او کجاست؟»
«تو دخمه ی مردگان. الان می رم کلیدش رو میارم.»
او به دفتر خود رفت.
سالی یک بروشور از روی میز برداشت. آن را باز کرد و با پاراگرافی درباره ی سوزاندن اجساد روبه رو شد:
بقایای جسد سوخته را می توان به دریا ریخت، در یک بالون قرار داد، از هواپیما به بیرون پرت کرد...
سالی بروشور را سر جای خود انداخت. می توان از هواپیما به بیرون پرت کرد. خدا هم تاب چنین ظلمی را ندارد.

دوازده دقیقه بعد، سالی ساختمان را با خاکستر همسرش ترک کرد که در گلدانی به شکل فرشته بود. سعی کرد با یک دست آن را حمل کند، اما حس کرد که این کار خیلی پیش پاافتاده است. سعی کرد آن را با دو دست بگیرد، اما حس کرد مثل ظرف پذیرایی به نظر می رسد. درنهایت آن را به سینه اش فشرد و در آغوش گرفت، درست مثل بچه ای که کیفش را در بغل می گیرد. حدود یک کیلومتر همین طوری در خیابان های کولدواتر قدم زد و با هر قدم آب باران روی زمین به این سو و آن سو پاشیده می شد. وقتی به یک نیمکت روبه روی اداره ی پست رسید، نشست و گلدان را با احتیاط کنارش گذاشت.
باران تمام شد. صدای ناقوس کلیسا از دور به گوش می رسید. سالی چشمانش را بست و تصور کرد جیزل به او تکیه زده؛ با آن چشمان سبز دریایی اش، با موهای مشکی، اندام لاغر و شانه های باریکش که وقتی به سالی تکیه می زدند، انگار زمزمه می کردند، ازم محافظت کن.
سالی درنهایت نتوانست از او محافظت کند. این را هیچ وقت نمی توانست تغییر دهد. مدت زیادی روی نیمکت نشست. مردی شکسته خورده و فرشته ای از جنس سرامیک در کنار هم؛ انگار هر دوی آن ها منتظر اتوبوس بودند.
اخبار در زندگی با تلفن پخش می شود. از تولد یک نوزاد گرفته تا نامزدی یک زوج و تصادفی مرگبار در شب در بزرگراه، صدای زنگ تلفن حاکی از مهم ترین مراحل زندگی انسان، چه خوب چه بد است.
تِس اکنون روی زمین در آشپزخانه اش نشسته بود و منتظر آن صدا بود. در دو هفته ی اخیر، تلفنش پیام رسان مهم ترین خبر عمرش بود. مادرش به نحوی در جایی وجود داشت. برای بار صدم آخرین مکالمه شان را مرور کرد.
«تِس... عزیزم دیگه گریه نکن.»
«ممکن نیست خودت باشی.»
«من همین جام، سالم و سرحال.»
مادرش همیشه در سفر، از هتل، چشمه ی آب گرم، حتی وقتی به دیدن خویشاوندانش می رفت که نیم ساعت تا خانه شان فاصله داشتند، زنگ می زد و این را می گفت: من همین جام. سالم و سرحال.
«امکان نداره.»
«همه چی ممکنه. من با خدا هستم. می خوام باهات حرف بزنم راجع به...»
«راجع به چی مامان؟ ها؟»
«بهشت.»
تماس قطع شد. تِس به گوشی تلفن خیره شد. کاملاً غیرمنطقی بود. این را می دانست. اما صدای یک مادر مثل هیچ صدای دیگری نیست؛ آهنگ صدا، زمزمه، لحن یا ناراحتی اش را تشخیص می دهیم. خودش بود.
تِس زانوهایش را در بغل گرفت. از اولین تماس، در خانه مانده بود، فقط شیرینی، غله، تخم مرغ آب پز و هر چیزی که در خانه مانده بود، می خورد. سر کار نرفته بود، خرید نرفته بود، حتی به صندوق پستی اش هم سر نزده بود.
دستی به موهای بلند و نشسته ی بلوندش کشید. خودش را به خاطر یک معجزه حبس کرده بود؟ مردم چه می گویند؟ برایش مهم نبود. چند کلمه از بهشت، تمام کلمات روی زمین را بی اهمیت و ناچیز کرده بود.
جک سلرز سر میز کارش در خانه ای با آجرهای قرمز نشسته بود که به دفتر اصلی اداره ی آگاهی پلیس تبدیل شده بود. به نظر همکارانش در حال تایپ گزارش ها بود. اما او نیز منتظر صدای زنگ تلفن بود.
این عجیب ترین هفته ی زندگی اش بود. دو بار پسرش که فوت شده بود با او تماس گرفت. دو مکالمه ای که فکر می کرد هرگز دیگر نخواهد داشت. هنوز به همسر سابقش دورین، یعنی مادر رابی چیزی نگفته بود. دورین دچار افسردگی شده و فقط با شنیدن اسم پسرش، اشک از چشمانش جاری می شد. چی می توانست به او بگوید؟ که پسرشان که در جنگ کشته شده بود، در جایی زنده بود؟ که دروازه ی بهشت اکنون روی میز جک قرار داشت؟ بعدش چی؟
خود جک نمی دانست چه فکری بکند. فقط می دانست هر بار که تلفن زنگ می خورد، مثل یک تفنگ دار هشیار، فوراً آن را برمی داشت.
تماس دوم نیز درست مثل تماس اول، بعدازظهر جمعه برقرار شد. او صدای هوا پشت خط می شنید که مدام زیاد و کم می شد.
«منم بابا.»
«رابی.»
«من خوبم بابا. این جا هیچ روز بدی نداریم.»
«تو کجایی؟»
«خودت می دونی کجام بابا. خیلی باحاله...»
صدای تق به گوش رسید.
جک فریاد زد: «اَلو؟ اَلو؟» متوجه شد ماموران دیگر به او نگاه می کنند. در را بست. یک دقیقه بعد تلفن دوباره زنگ خورد. کالر آی دی را چک کرد. مثل قبل، نوشته بود شماره ی ناشناس.
آرام گفت: «اَلو؟»
«به مامان بگو گریه نکنه... اگر می دونستیم چی در انتظارمونه، هیچ وقت نگران نمی شدیم.»
وقتی خواهر داشته باشید، همیشه او را خواهید داشت، حتی اگر دیگر نتوانید او را ببینید یا لمس کنید.
کاترین یلین روی تختش دراز کشید و موهای قرمزش را روی بالشت گستراند. گوشی تاشو صورتی اش را که زمانی به دایان تعلق داشت، در دست فشار داد. مدل سامسونگ بود و یک استیکر براق با نقش کفش پاشنه بلند پشت آن چسبیده بود؛ که نماد علاقه ی دایان به مُد بود.
بهتر از تصور و رویامونه کتی.
دایان این را در تماس دومش گفته بود، که مانند اولین تماس، مثل بقیه ی تماس های عجیب در کولدواتر، بعدازظهر روز جمعه برقرار شده بود. بهتر از تصور و رویامونه. چیزی که کاترین در این جمله از همه بیش تر دوست داشت، نحوه ی جمع بستن و ما گفتن دایان بود.
پیوند خاصی بین خواهران یلین بود. درست مثل بچه هایی که با طناب به هم وصل شده و باهم زندگی در شهری کوچک را تجربه می کنند. دایان که دو سال بزرگ تر بود هر روز کاترین را تا مدرسه می برد، راه را برای او در گروه پیشاهنگی دختران باز کرد و اگر کاترین تنها بود و کسی را نداشت، در مراسم پایکوبی دبیرستان شرکت نمی کرد. هر دو خواهر پاهایی کشیده و شانه هایی قوی داشتند و می توانستند در طول تابستان یک و نیم کیلومتر در دریاچه شنا کنند. هر دو در کالج محلی شرکت کردند. وقتی پدر و مادرشان از دنیا رفتند، باهم گریستند. وقتی دایان ازدواج کرد، کاترین ساقدوشش شد. سه سال بعد، جای آن ها عوض شد و دایان ساقدوش او شد. هرکدام دو بچه داشتند، دایان دختر داشت و کاترین پسر. خانه های شان در فاصله ی یک کیلومتری از یک دیگر قرار داشتند. حتی به فاصله ی یک سال از هم، طلاق گرفتند.
فقط در سلامتی باهم تفاوت داشتند. دایان سردردهای میگرنی شدید، ضربان قلب نامنظم، فشارخون بالا داشت و دچار خونریزی مغزی ناگهانی شد که جان او را در سنی بسیار جوان، یعنی چهل و شش سالگی گرفت. اما راجع به کاترین این طور می گفتند که حتی یک روز هم در زندگی مریض نشده.
سال ها بابت این موضوع عذاب وجدان داشت. اما الان فهمیده بود. دلیل و حکمتی برای رفتن دایان ـ دایان شیرین و نحیف ـ وجود داشت. او از سوی خداوند برگزیده شده بود تا نشان دهد جاودانگی و ابدیت در انتظار افراد باایمان است.
بهتر از تصور و رویامونه کتی.
کاترین لبخند زد. رویامون. با گوشی تاشوی صورتی که روی سینه اش فشرد، خواهرش را که هرگز تاب از دست دادنش را نداشت، دوباره پیدا کرده بود.
و راجع به این موضوع سکوت نخواهد کرد.

هفته ای که این اتفاق رخ داد

روزی که دنیا اولین تماس تلفنی از بهشت را دریافت کرد، تِس رَفِرتی در حال باز کردن یک بسته چای کیسه ای بود.
دیلینگ دیلینگ!
او زنگ تلفن را نادیده گرفت و ناخنش را وارد پلاستیک بسته کرد.
دیلینگ دیلینگ!
با انگشت سبابه اش، به قسمت برآمده ی پلاستیک چنگ زد.
دیلینگ دیلینگ!
بالاخره پلاستیک را پاره کرد، سپس بسته بندی را باز و پلاستیک را در مشت خود مچاله کرد. می دانست که اگر تلفن را قبل از یک زنگ دیگر برندارد، به طور خودکار روی پیغام گیر می افتد.
دیلینگ...
«اَلو؟»
دیگر دیر شده بود.
با خود زمزمه کرد: «اَه. از دست این ماسماسک.» صدای تلفن روی پیشخوان آشپزخانه را شنید که پیغام را با صدای خودش پخش می کرد.
«سلام، تِس هستم. لطفاً اسم و شماره تلفن خود را بگذارید. در اسرع وقت با شما تماس خواهم گرفت. متشکرم.»
صدای بوق شنیده شد. یک لحظه سکوت حکم فرما شد، و سپس...
«منم مامانت... باید یه چیزی بهت بگم.»
نفس تِس بند آمد. گوشی تلفن از دستش افتاد.
مادرش چهار سال پیش درگذشته بود.
دیلینگ دیلینگ!

تماس بعدی در میان سر و صدای بحثی که در یک کلانتری سر گرفته بود، به سختی شنیده شد. یکی از کارمندان بلیت ۲۸۰۰۰ دلاری بخت آزمایی را برده بود و سه افسر دیگر باهم بحث می کردند که اگر شانس این گونه به آن ها روی می آورد چه کار می کردند.
«تو قبض هاتو پرداخت کن.»
«تو که این کاره نیستی بابا.»
«برو کشتی بخر.»
«قبض هاتو پرداخت کن.»
«کشتی!»
دیلینگ دیلینگ!
رئیس پلیس، جِری سِلِرز بلند شد تا به سمت دفتر کوچک خودش برود. او گفت: «اگر قبض هات رو نپردازی، کلی قبض نپرداخته ی جدید دیگه بالا می آوری.» درحالی که به سمت تلفن می رفت هم چنان به بحث ادامه می داد.
«پلیس کولدواتِر. سِلِرز هستم.»
یک لحظه سکوت حکم فرما شد. سپس صدای یک پسر جوان به گوش رسید.
«بابا؟... منم رابی.»
جَک ناگهان صدای مردان اطرافش را دیگر نشنید.
«تو کی هستی؟»
«من خوشحالم بابا. نگران من نباش، باشه؟»
جَک درد عجیبی در معده اش حس کرد. به آخرین باری فکر کرد که پسرش را دیده بود؛ زمانی که پسرش صورتش را حسابی تراشیده بود و موهایش را مثل سربازها کوتاه کرده و برای انجام سومین دور مسئولیتش از میان ماموران امنیتی فرودگاه عبور کرد و ناپدید شد.
آخرین دور مسئولیتش.
جک با خود زمزمه کرد: «امکان نداره این تو باشی.»

دیلینگ دیلینگ!
کشیش وارِن، بزاق روی چانه اش را پاک کرد. مدت ها بود که روی نیمکت کلیسای هاروِست آو هوپ(۱) خوابیده بود.
دیلینگ دیلینگ!
«دارم میام.»
به سختی سرپا ایستاد. مسئولین کلیسا بیرون دفتر او یک زنگ کار گذاشته بودند، زیرا در هشتاد و دو سالگی شنوایی اش ضعیف شده بود.
«پدر روحانی، منم کاترین یِلین. عجله کن لطفاً!»
کشیش لنگان لنگان به سمت در رفت و آن را باز کرد.
«سلام کات...»
اما کاترین به محض باز شدن در به سرعت وارد شد و از کنارش عبور کرد. دکمه های پالتو اش را نصفه نیمه بسته و موهای شرابی اش آشفته بود؛ انگار باعجله از خانه بیرون زده بود. روی نیمکت نشست، با دستپاچگی بلند شد و دوباره نشست.
«لطفاً بهم بگین اگر فکر می کنین دیوونه شدم.»
«نه عزیزم...»
«دایان بهم زنگ زد.»
«کی بهت زنگ زد؟»
«دایان.»
وارِن سردرد عجیبی گرفت.
«خواهرت که فوت شده زنگ زده بود؟»
«امروز صبح. تلفن رو برداشتم...»
دستش را روی کیفش فشرد و شروع به گریه کرد. وارِن در این فکر بود که آیا باید از کسی کمک بگیرد یا نه.
کاترین هق هق کنان گفت: «بهم گفت نگران نباشم. گفت تو آرامشه.»
«پس خواب دیدی، نه؟»
«نه! نه! این خواب و رویا نبود. من با خواهرم واقعاً حرف زدم!»
اشک از صورت زن جاری شد، اشک هایش آن قدر تند سرازیر می شدند که نمی توانست آن ها را پاک کند.
«قبلاً راجع به این صحبت کردیم عزیزم...»
«می دونم ولی...»
«دلت براش تنگ می شه.»
«بله...»
«و ناراحتی.»
«نه پدر! بهم گفت تو بهشته... متوجه این؟»
لبخند زد، یک لبخند مملو از آرامش، لبخندی که وارِن هرگز پیش از این روی صورتش ندیده بود.
او گفت: «دیگه از هیچی نمی ترسم.»
دیلینگ دیلینگ.
یک زنگ امنیتی به صدا درآمد و یک دروازه ی سنگین زندان به آرامی باز شد. مردی قدبلند و چهارشانه به نام سالیوان هاردینگ درحالی که سرش را پایین گرفته بود به آرامی قدم برداشت. قلبش به تپش درآمده بود، نه از هیجان آزادی بلکه از ترس این که شاید کسی او را به زندان بازگرداند.
به سمت جلو پیش رفت. نگاهش را به نوک کفش هایش دوخت. فقط وقتی صدای نزدیک شدن کسی را با قدم های سبک و تند به سمت خود شنید، سرش را بالا گرفت.
جولز.
پسرش.
احساس کرد که دو دست کوچک دور پاهایش را گرفته اند، حس کرد که دستانش لابه لای موهای مجعد پسرش غرق شده است. پدر و مادرش را دید؛ مادرش ژاکتی بر تن داشت و پدرش کت و شلواری به رنگ قهوه ای روشن پوشیده بود. هم دیگر را در آغوش گرفتند. هوا خنک و تیره بود و خیابان با باریدن باران صیقلی شده بود. فقط همسرش در این لحظه حضور نداشت، اما غیبتش هم مانند یک کاراکتر در چنین صحنه ای بود.
سالیوان می خواست حرف پرمعنا و عمیقی بزند، اما تنها چیزی که از لب هایش بیرون آمد یک نجوا بود:
«برویم.»
لحظه ها بعد، اتومبیل با حرکت خود در جاده ناپدید شد.
این اولین روزی بود که دنیا اولین تماس تلفنی از بهشت را دریافت کرد.
اتفاقات بعدی به این بستگی دارد که چه قدر ایمان داشته باشید.

این کتاب ترجمه ایست از:
The first phon call from heaven
Mitch Albom

نظرات کاربران درباره کتاب اولین تماس تلفنی از بهشت

کتاب خوبی بود از خوندنش راضی ام به ویژه ترجمه اش که خیلی خوب بود
در 1 سال پیش توسط
من اخرش و درست نفهمیدم همونجا که تلفن پلاستیکی جولز زنگ میخوره
در 1 سال پیش توسط
معجزه هر روز اتفاق میافتد؛ در یک اتاق عمل، روی دریای طوفانی و متلاطم، یا ظاهر شدن ناگهانی یک غریبه در کنار یک جاده و ... اینها به ندرت به چشم می آیند. کسی آنها را ثبت نمی کند. اما هر از گاهی، یک معجزه به جهانیان اعلام می شود و هنگامی که این اتفاق روی میدهد، همه چیز تغییر می کند. درست همانطور که برای تمام معجزه ها پیش می آید، وقتی زندگی ادامه می یابد، کسانی که معتقدند، معجزه را با شگفتی بازگو می کنند و کسانی که باور ندارند، این کار را نمی کنند. پایان، خاتمه کار نیست کتاب بسیار زیبا، با قلم روان و دلنشین میچ آلبوم
در 2 سال پیش توسط