فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب کمی ایمان داشته باش

نسخه الکترونیک کتاب کمی ایمان داشته باش به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب کمی ایمان داشته باش

کتاب «کمی ایمان داشته باش» نوشته میچ آلبوم ( -۱۹۵۸)، نویسنده، موسیقی‌دان و برنامه‌ساز تلویزیونی است.
آلبوم، نویسنده‌ای کم‌کار اما از نظر منتقدان، موفق است. مشهورترین کتاب او «سه‌شنبه‌ها با موری» نام دارد، که مدت‌ها در صدر کتاب‌های پرفروش قرار داشت.
آلبوم در اکثر آثارش سویه‌ای مذهبی عرفانی دارد و به منشا عالم هستی و روابط بین اجزای جهان می پردازد.
در بخشی از کتاب «کمی ایمان داشته باش» می‌خوانیم:
«کسي را که اهل ايمان باشد مي‌شناسي؟ وقتي او را مي‌بيني، فرار مي‌کني؟ اگر اين‌طور است، بدان ديگر نيازي به گريز نيست. چند لحظه‌اي بنشين. يک ليوان آب يخ بنوش. يک بشقاب نان ذرت بخور. شايد متوجه شوي چيز زيبايي هست که مي‌توان ياد گرفت و نه تو را مي‌گزد و نه ضعيفت مي‌کند، فقط ثابت مي‌کند در وجود تک‌تک ما جرقه‌اي الهي هست که شايد يک روز بتواند جهان را نجات دهد. در آغاز يک پرسش بود. در پايان، آن پرسش پاسخش را گرفت. خداوند مي‌خواند و ما با او زمزمه مي‌کنيم و ترانه‌هاي بسياري هست، اما فقط يک آهنگ را مي‌خوانيم، فقط يکي؛ ترانه‌ي شگفت‌انگيز انسان».

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.3 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۰۴ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب کمی ایمان داشته باش

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

در آغاز...

در آغاز یک پرسش بود.
«می توانی سخنرانی مراسم خاکسپاری ام را تو بگویی؟»
گفتم: متوجه نمی شوم.
پیرمرد دوباره پرسید: «سخنرانی مراسم خاکسپاری؟ وقتی از دنیا می روم.»
پلک هایش باز و بسته می شد. ریش های سفیدش را تمیز و مرتب اصلاح کرده بود و کمی خمیده ایستاده بود.
پرسیدم: مرگت نزدیک است؟
با خنده گفت: «نه هنوز.»
پس چرا...؟
«چون به نظرم گزینه ی مناسبی برای این کار هستی و فکر می کنم وقتی زمانش فرا برسد، می دانی چه بگویی.»
در ذهن تان مجسم کنید پرهیزگارترین مردی را که می شناسید. کشیش، روحانی، خاخام، امام جماعت تان را. حالا تصور کنید او آهسته روی شانه ی شما بزند و بخواهد شما از طرف او با این دنیا وداع کنید.
در ذهن تان مجسم کنید مردی که دیگران را تا بهشت بدرقه می کند از شما بخواهد او را تا بهشت بدرقه کنید.
گفت: «خوب؟ مشکلی با این قضیه نداری؟»
در آغاز پرسش دیگری هم بود.
«یا مسیح، مرا رستگار می کنی؟»
مردی تفنگ در دست پشت سطل های زباله ی جلو یک ردیف خانه ی هم شکل در بروکلین پنهان شده بود. نیمه های شب بود. همسر و دختربچه اش گریه می کردند. با دقت به ماشین هایی که به سمت خانه اش می آمد نگاه می کرد. بی تردید ماشین بعدی ماشین کسانی است که می خواهند او را از پا دربیاورند.
لرزان پرسید: «مرا رستگار می کنی یا مسیح. اگر قول بدهم زندگی ام را وقف تو کنم، امشب مرا نجات می دهی؟»
تصور کنید پرهیزگارترین مردی را که می شناسید. کشیش، روحانی، خاخام، امام جماعت تان را. حالا او را با لباس های کثیف مجسم کنید که تفنگی در دست پشت چند سطل زباله طلب رستگاری می کند.
مجسم کنید مردی که دیگران را تا بهشت بدرقه می کند، ملتمسانه می خواهد به جهنم نرود.
زمزمه می کرد: «پروردگار من، اگر قول بدهم...»
این داستانِ باور داشتن است و دو مرد کاملاً متفاوت که به من آموختند چگونه می توانم ایمان داشته باشم. زمان زیادی طول کشید تا آن را بنویسم. به مکان های مذهبی زیادی رفتم، به شهرها و حومه های آن ها، به «ما» مقابل «آن ها» فکر کردم، به چیزی که باعث جدایی اهل ایمان در همه جای دنیا می شود.
و سرانجام، این داستان من را به خانه ام برد، به عبادتگاهی پر از مردم، به تابوتی از چوب کاج و به منبری خالی.

در آغاز یک پرسش بود.
اما مبدل به آخرین درخواست شد.
«می توانی سخنرانی مراسم خاکسپاری ام را تو بگویی؟»
و از آن جایی که اغلب در مورد اعتقادات این گونه است، گمان می کردم می خواهند در حق کسی لطفی کنم، درحالی که درواقع لطفی شامل حال من شده بود.

بهار

سال ۱۹۶۵ است...

...و پدرم من را برای مراسم دعای صبح شنبه از اتومبیل پیاده می کند.
به من می گوید: «باید بروی.»
هفت ساله هستم، خیلی کم سن و سال تر از آن که یک سوال بدیهی را بپرسم: چرا من باید بروم و او نه. در عوض کاری را می کنم که او گفت. وارد عبادتگاه می شوم و از راهرویی طولانی می گذرم و به سمت یک محراب کوچک می روم، همان جایی که مراسم دعای کودکان برگزار می شود.
پیراهن سفید آستین کوتاهی پوشیده ام و به کراواتم سنجاق زده ام. درِ چوبی را می کشم و باز می کنم. کودکان نوپا روی زمین هستند. پسرهای کلاس سوم خمیازه می کشند. دختران پایه ی ششم لباس کشباف نخی تیره به تن دارند و قوز کرده اند و با هم پچ پچ می کنند.
کتاب دعایی برمی دارم. صندلی های انتهای اتاق پر است، برای همین همان جلو می نشینم. یک دفعه در باز می شود و سکوت اتاق را فرامی گیرد.
مرد خدا وارد می شود.
هم چون غول ها راه می رود. موهایش مشکی است و پرپشت. وقتی حرف می زند، تکان های بازوهایش ردای بلندش را هم چون پارچه ای مقابل باد بالا و پایین می کند.
داستانی را از کتاب مقدس می گوید. از ما سوال می کند. روی صحنه بلند بلند قدم برمی دارد. به جایی که نشسته ام نزدیک می شود. احساس می کنم بدنم یک دفعه گُر می گیرد. از خدا می خواهم من را ناپیدا کند. لطفاً، خدایا، لطفاً.
پرحرارت ترین دعای آن روزهای من است.

مارس

سُنت بزرگ دوری

حضرت آدم در باغ عدن پنهان شد. حضرت موسی تلاش کرد برادرش را جانشین خود کند. حضرت یونس سوار بر قایقی شد و نهنگی او را بلعید.
آدمی می خواهد از خداوند دوری کند. گویی یک رسم است. بنابراین شاید دوری من از آلبرت لوییس(۱) از همان دوران کودکی ام تبعیت از این سنت بود. البته او خدا نبود، اما در نظر من نزدیک ترین فرد به خداوند بود، مردی مقدس، یک روحانی، رئیس بزرگ. وقتی کودک بودم، والدینم به جماعت عبادت کنندگان عبادتگاه او پیوستند. در هنگام موعظه هایش روی پای مادرم می نشستم.
و باوجود این وقتی فهمیدم او کیست، مرد خدا، دویدم. اگر او را در راهرو می دیدم، می دویدم و فرار می کردم. حتی در دوران نوجوانی هم اگر می دیدم به من نزدیک می شود، داخل یکی از راهروها پنهان می شدم. بلندقد بود، نزدیک ۱۹۰ سانتی متر. در حضورش احساس کوچکی می کردم. وقتی از عینک قاب مشکی اش نگاه می کرد، مطمئن بودم می تواند تمام گناهان و ضعف های من را ببیند.
برای همین از او فرار می کردم.
فرار می کردم تا دیگر چشمش به من نیفتد.
وقتی به سمت خانه اش رانندگی می کردم، اتفاقات گذشته در ذهنم تداعی می شد. یک روز بهاری در سال ۲۰۰۰ بود، پس از باد و باران. چند هفته قبل بود که آلبرت لوییس هشتاد و دو ساله آن تقاضای عجیب را از من کرد، در یک راهرو و پس از سخنرانی ام.
«می توانی سخنرانی مراسم خاکسپاری ام را تو بگویی؟»
پاهایم خشک شده بود. تا آن زمان چنین چیزی از من نخواسته بودند، هیچ کس، چه برسد به یک پیشوای مذهبی. همه سرگرم سلام و احوالپرسی بودند، اما او مدام لبخند می زد و انگار معمولی ترین سوال دنیا را پرسیده بود. تا این که یک دفعه گفتم باید وقت داشته باشم و درباره ی آن موضوع فکر کنم.
پس از چند روز به او زنگ زدم.
گفتم خیلی خوب، درخواستش را می پذیرم. در مراسم خاکسپاری اش صحبت می کنم، اما تنها درصورتی که بگذارد او را به عنوان یک فرد معمولی بشناسم تا بتوانم همان گونه در موردش حرف بزنم. گمان می کردم آن کار مستلزم چند ملاقات شخصی با او باشد.
گفت: «قبول.»
داخل خیابان پیچیدم.
تا آن موقع، هر چه از آلبرت لوییس می دانستم چیزهایی بود که یک مخاطب از یک مجری می داند: نوع بیانش، حضورش روی صحنه، شیوه ای که عبادت کنندگان را با صدای محکم و بلند و حرکات دستانش مات و مبهوت می کرد. البته، زمانی با هم نزدیک تر بودیم. در دوران کودکی معلم من بود و چندین مراسم خانوادگی مان را هم انجام داده بود؛ مثلاً ازدواج خواهرم و خاکسپاری مادربزرگم را. اما درواقع بیست و پنج سالی می شد دور و برش نبودم.
از این ها گذشته، شما چه قدر درباره ی روحانی خود می دانید؟ به حرف هایش گوش می دهید و به او احترام می گذارید، اما به عنوان یک فرد معمولی؟ روحانی من، هم چون یک پادشاه از من دور بود. هرگز در خانه اش غذا نخورده بودم. هیچ گاه به عنوان یک دوست با او به گردش نرفته بودم. اگر هم چون دیگر انسان ها نقاط ضعفی داشت، آن ها را نمی دیدم. عادت های شخصی؟ از هیچ کدام خبر نداشتم.
خوب، این حرفم خیلی هم درست نیست. از یکی از عادت هایش مطلع بودم. می دانستم به آواز خواندن علاقه دارد. همه این را می دانستند. در موعظه هایش هر جمله ای می توانست به یک تک خوانی مبدل شود. حین صحبت هایش فعل ها یا اسامی را آوازگونه می گفت. انگار در برادوی(۲) نمایش اجرا می کرد.
در سال های آخر عمرش اگر می پرسیدید حالش چه طور است، چشم هایش را جمع می کرد و هم چون یک رهبر ارکستر انگشتش را بالا می آورد و زیر لب می خواند:
«این روحانی پیر،
دیگر هم چون گذشته ها نیست،
دیگر هم چون گذشته ها نیست...»
پایم را روی پدال ترمز فشار دادم. باید چه می کردم؟ آدم مناسبی برای آن کار نبودم. ایمانم هم چون گذشته ها نبود. در آن حال و هوا نبودم. او بود که در مراسم خاکسپاری صحبت می کرد نه من. چه کسی در مراسم خاکسپاری فردی سخنرانی می کند که خود در مراسم تدفین دیگران سخنرانی کرده و می کند؟ می خواستم طفره بروم، بهانه ای بیاورم.
انسان می خواهد از خداوند دوری کند.
اما من در مسیر دیگری پیش می رفتم.

ملاقات با استاد

از ورودی خانه بالا رفتم و روی پادری که دورتادورش را علف و چمن خشک گرفته بود پا گذاشتم. زنگ زدم. این هم به نظرم عجیب می آمد. به گمانم فکرش را هم نمی کردم خانه ی یک مرد مقدس زنگ داشته باشد. وقتی به گذشته نگاه می کنم، حتی نمی دانم انتظار چه چیزی را داشتم. آن جا یک خانه بود. کجا باید زندگی می کرد؟ در غار؟
حتی اگر انتظار زنگ را هم داشتم، آمادگی دیدن کسی که در را باز کرد اصلاً نداشتم. صندل پایش بود با جوراب و پیراهنِ دکمه دارِ آستین کوتاهش را روی شلوارکش انداخته بود. همیشه استاد را با کت و شلوار و یک ردای بلند دیده بودم. وقتی نوجوان بودیم، او را با آن اسم صدا می زدیم. «استاد.» یک جورهایی شبیه ابرقهرمان. راک(۳). هالک. استاد. همان طور که گفتم در آن زمان با ابهت و با صلابت بود و بلندقد و جدی با گونه هایی پهن و ابروها و موهایی پرپشت و مشکی.
با گشاده رویی گفت: «سسسسلللام مرد جوان.»
گفتم، اوه، سلام. سعی می کردم به او خیره نشوم.
از نزدیک لاغر تر و ضعیف تر به نظر می آمد. بازوهای لخت و عریانش نحیف بود و آویزان و لکه لکه های کهولت سن را می شد در آن ها دید. عینک قاب بزرگش روی بینی اش بود و پشت سر هم پلک می زد، انگار می خواست تمرکز کند اما نمی توانست، هم چون عالمی سالخورده که در هنگام پوشیدن لباس مزاحمش بشوند.
با آواز گفت: «وااااارررد شو. و حالا وااااارررد می شود.»
موهای جوگندمی اش را از کنار باز کرده بود و ریش های پروفسوری سفید و مشکی اش یک دست اصلاح شده بود، گرچه چند نقطه هم به چشمم خورد که ظاهراً فراموش کرده بود خوب بتراشد. آرام آرام در راهرو به راه افتاد، من هم دنبالش رفتم. به پاهای استخوانی اش نگاه می کردم و آرام آرام قدم برمی داشتم تا به او نخورم.
چه طور می توانم احساسم را در آن روز توصیف کنم؟ در کتاب اشعیاء نبی به متنی برخوردم که در آن خداوند می فرماید:

«آن چه من می پندارم با افکار تو یکسان نیست
و طریق تو طریق من نیست
و از آن جایی که آسمان ها از زمین بلندمرتبه تر است
طریق من از طریق شما عالی مرتبه تر است
و آن چه من می پندارم عالی مرتبه تر از اندیشه های شماست.»
انتظار چنین احساسی را داشتم؛ پست تر و بی ارزش تر. اشعیاء نبی یکی از پیام آوران خدا بود. باید سرم را بلند می کردم، درست است؟
در عوض هم چون کودکان پشت سر پیرمردی جوراب و صندل به پا قدم برمی داشتم و فقط به این فکر می کردم که چه قدر مضحک به نظر می آید.



این کتاب ترجمه ای است از:
Have a Little Faith
Mitch Albom

نظرات کاربران درباره کتاب کمی ایمان داشته باش

دوستان ترجمه اش چطوره؟
در 8 ساعت پیش توسط
خیلی خوبِ.نمیتونی زمین بذاریش
در 2 ماه پیش توسط
چرا هر دفعه باید دریافتو بزنم؟؟؟؟؟
در 4 ماه پیش توسط
عالیه.
در 2 سال پیش توسط
هنو تازه نصب کردم
در 2 سال پیش توسط