فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب شکنجه و کشتار در الجزایر

کتاب شکنجه و کشتار در الجزایر

نسخه الکترونیک کتاب شکنجه و کشتار در الجزایر به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۵,۴۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب شکنجه و کشتار در الجزایر

کتاب «شکنجه و کشتار در الجزایر» نوشته ژان پل اوسارس، است. او در این کتاب قیام مردم الجزایر را به تصویر می کشد. اوسارس در سال‌های دهه ۱۹۵۰مامور سركوب قیام مردم الجزایر برای استقلال و آزادی بود و خاطرات خود را پس از چهل سال سكوت بازگو می‌كند و با نكاتی درخور توجه، به شرح چگونگی انجام ماموریتش در دو صحنه سرنوشت ساز از تاریخ انقلاب الجزایر، بر می‌آید. صحنه‌هایی كه خود در پس پرده آن را كارگردانی می‌كرد عبارت‌اند از : قضیه فیلیپ ویل در ۱۹۵۵و نبرد الجزایر در ۱۹۵۷شاهد عینی و عامل اصلی عملیات در این كتاب از واقعیات شكنجه، و اعدام‌های فوری و بدون محاكمه سخن می‌گوید . پل اوسارس، چترباز سابق نیروهای فرانسه آزاد، كه در هندوچین جنگیده و بنیانگذار گردان یازدهم ضربت، بازوی مسلح اداره امنیت به حساب می‌آمد، از سوی ژنرال دوگل به این ماموریت اعزام می شود. هدف از این ماموریت سركوب مبارزات و بمب‌گذاران و تروریست‌های FLN(جبهه آزادیبخش ملی) بوده است. وی پس از پایان ماموریتش در الجزایر، مامور تعلیم نیروهای مخصوص آمریكایی اعزام به خاور دور برای جنگ ویتنام شد. در پیش‌گفتار کتاب «شکنجه و کشتار در الجزایر» می‌خوانیم: «همچون دیگر همقطارانم که در الجزایر جنگیده‌اند، من نیز می‌خواستم سکوت کنم ولی نه فراموش. سابقه من در سازمان‌های ویژه دولت جمهوری فرانسه، پیشاپیش اخطار را به من داده بود، به خصوص سری بودن فعالیت‌های من در الجزایر، چتر حمایت محکمی بود و می‌توانستم در پناه این حمایت باقی بمانم. پس ظاهرا جای تعجب است که پس از گذشت چهل سال تصمیم دارم در مورد وقایع ناگواری شهادت دهم که به شیوه‌های معمول برای مقابله با تروریسم به ویژه استفاده از شکنجه و اعدام‌های دسته جمعی، مربوط می‌شود. حتی اگر بدانم که خاطراتم برای آن دسته از افراد که اطلاع داشتند و ترجیح می‌دادند ساکت بمانم یا آنان که نمی‌دانستند و بهتر می‌دیدند، هرگز ندانند، تکان دهنده است. باز هم بر این باورم که امروز بی‌فایده نیست اگر بعضی از مطالب گفته شود».

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.04 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۹۹ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب شکنجه و کشتار در الجزایر

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



مقدمه مترجم

در سال ۱۹۵۵، هنگامی که مبازرات استقلال طلبانه مردم الجزایر، به اوج خود رسیده بود، دولت وقت فرانسه با توجه به عدم کفایت نیروهای پلیس شهری در مقابله با مبارزان ملّی، نوعی حکومت نظامی در این «استان» برقرار کرد و سرکوب مخالفان را به خطرناک ترین نیروی نظامی خود «چتربازان» نیروی زمینی سپرد و به موازات آن به تقویت سازمان های مخفی در محل پرداخت. در این راستا، پل اوسارس، یکی از زبده ترین ماموران مخفی فرانسه به الجزایر اعزام شد. ماموری که اگر برای مردم ناشناخته بود در محافل سری و سازمان های ویژه، یک مرد افسانه ای زنده به حساب می آمد.
این چترباز سابق نیروهای فرانسه آزاد که در هندوچین جنگیده و بنیانگزار گردان یازدهم ضربت، بازوی مسلح اداره امنیت به حساب می آمد، بارها از سوی ژنرال دوگل به ماموریت های مهمی اعزام شده بود ولی این بار ماموریتی متفاوت داشت، هدف؟ سرکوب مبارزان و بمب گذاران و تروریست های FLN(جبهه آزادیبخش ملی) به هر وسیله و هر طریق ممکن بود.
پل اوسارس نیز همچون دیگر همپالکی هایش در سازمان های مخفی سوگند سکوت یاد کرده بود، سوگندی تحمیلی به تمام کسانی که پشت نقاب زندگی می کنند. پس اسرار در سینه نهفته اش می رفت تا با خود او به گور رود. از اقدامات او در الجزایر، اندک افرادی خبر داشتند، در الجزایر نه نام مشهوری داشت و نه مقام پر سروصدایی، حتی حکم اعزامش، او را یک افسر معمولی مامور خدمت در هنگ چترباز الجزایر معرفی می کرد. با این حال یکباره تصمیم گرفت پس از سال ها سکوت، با صداقتی حیرت انگیز به شرح چگونگی انجام ماموریتش در دو صحنه سرنوشت ساز از تاریخ انقلاب الجزایر بپردازد. صحنه هایی که خود در پس پرده آن را کارگردانی می کرد: قضیه فیلیپ ویل در ۱۹۵۵ و «نبرد الجزایر» در ۱۹۵۷. شاهد عینی و عامل اصلی عملیات، در این کتاب بدون هیچ شرم دروغین معمول و بدون ریختن اشک تمساح، با جسارت تمام به شرح واقعیاتی می پردازد که معمولاً شرح آنها مشکل است: واقعیات شکنجه و اعدام های فوری و بدون محاکمه.
یک شهادت محکم، یک افشاگری تکان دهنده، به ویژه آن که خواهیم دید این افشاگریِ شاید پیش از موعد، بسیاری از سردمداران کنونی را متهم می کند که در راس آنها رئیس جمهور کنونی فرانسه، «فرانسوا میتران» قرار دارد، رئیس جمهوری که در آن زمان وزیر دادگستری! بود.
پل اوسارس، پس از پایان ماموریتش در الجزایر، مامور تعلیم نیروهای مخصوص آمریکایی اعزامی به خاور دور شد.
در خاتمه ذکر این نکته ضروری است که نمی توان از یک شکنجه گر و مامور مخفی انتظار داشت که هنگام نوشتن خاطراتش از اهانت به جبهه مقابل خودداری کند، از جمله ملتی به پاخاسته علیه استعمار و سلطه خارجی را آدمکش، بی سروپا، کثیف و... ننامد و حتی گاه اعتقادات آنان را به مسخره نگیرد.

۲۹ /۵ /۸۰
محمود بهفروزی

مقدمه ناشر

ژنرال پل اوسارس Paul Aussaresses، نوشتن خاطرات خود از جنگ الجزایر را چند ماه قبل و به ویژه پس از انتشار مصاحبه جنجال برانگیزش در روزنامه لوموند Le Monde آغاز کرد.
از دیدگاه ما انتشار سرگذشت عاملی ناشناخته ولی واجد نقشی اساسی در این درگیری اهمیت زیادی دارد.
در این اوراق، با وقایعی از دهه های گذشته و اتهامات سخت و سنگینی مواجه می شویم. شاهد عینی و عامل وقایع در این جا به شرح حوادثی می پردازد که پس از گذشت چهل سال، هنوز اندیشه آنها در اذهان باقی است.

در این سوی سوآل(۲)

در روز عید توسن (۳)Tousaint سال ۱۹۵۴، هنگامی که عضو گروه عملیاتی سازمان(۴) SDECE بودم، حکم رمزی انتقال خود به گردان چهل و یکم چترباز، مستقر در فیلیپ ویلِ الجزایر را دریافت کردم.
در همان روز چند صد الجزایری از ارتفاعات اوره Aures سرازیر شده و برای فراخواندن مردم به قیام، دهها سوءقصد چشمگیر سازمان داده بودند، مردمی که با عبارت پر طمطراق «امّت مسلمان» از آنها نام می بردند. امّا این ملتِ متشکل از مردمان آرام و صلح طلب، هرگز خود را در زمره چنین گروهک هایی غالبا پرخاشگر نمی دانستند. گروهک هایی با ساختارهای عجیب و غریب که جز آمیخته ای از روشنفکران و ولگردان و گدایان نبودند.
دولت پییرمندس فرانس Pierre Mendes France که پنج ماه پیش از سقوط دین بین فو    Diên Biên Phû تشکیل شده بود و تا آن زمان به نهضت های استقلال طلبانه مغرب روی خوش نشان می داد، ناگهان در مقابل وقایع اخیر تغییر چهره داد و بدون تزلزلی، در جهت پشتیبانی از نیروهای مستقر در الجزایر تصمیم گرفت، قاطعیت نشان دهد. در این راستا در دوازدهم نوامبر، طی نطقی در مجلس اعلام کرد که هرگز هیچ مصالحه ای را نمی پذیرد. فرانسوا میتران وزیر کشور و لذا مسئول ایالت فرانسوی الجزایر(۵) با توجه به ناتوانی نیروهای انتظامی پلیس در تامین نظم ایالت، معاون وزارت دفاع را به منظور بسیج گروه های نظامی به محل فرستاد و بدون پرده پوشی، در همان روز ۱۲ نوامبر، در مقابل نمایندگان مجلس اعلام داشت: «من هیچ بحث و گفت وگویی با دشمن میهن را نمی پذیرم. تنها کلام، جنگ است!»
به این ترتیب درگیری جنبه رسمیت به خود گرفت و دیگر بحثی از ایجاد نظم در میان نبود.
نیروهای پشتیبانی و در میان آنان، سربازان وظیفه، به الجزایر اعزام شدند.
البته ما افراد پشت صحنه می دانستیم که این جنگ از مدت ها قبل آغاز شده است، دولت هم به خوبی این را می دانست. از حدود یک سال قبل، سرویس عملیاتی SDECE که به دلیل اعزام رئیس آن ژاک مورلان Jaques Morlanne به ماموریت، کفالتش را من عهده دار بودم، به تدریج آماده عملیاتی برای جلوگیری از رسیدن اسلحه به شورشیان می شد. اگر من در «ماست بندی» (این اصطلاح را ما در مورد S.D.E.C.E به کار می بردیم) مانده بودم، بی تردید باید در یکی از این ماموریت ها شرکت می کردم. ولی شرایط و اوضاع مرا به عرصه ای کشاند که نتوانم مستقیما در عملیات نظامی شرکت کنم.
مورلان می گفت این یک دوره کوتاه مدت در یک واحد نظامی و به منظور تسریع در ارتقاء درجه است. این رئیس من، آدمی احساساتی بود، علاوه بر آن مرا هالو فرض می کرد، یک روز چنان از دستش عصبانی شدم که نزدیک بود در دفتر خودش خفه اش کنم. به طوری که مجبور شد برای خلاصی از دست من مرتب تکرار کند که به فکر همسر و فرزندانم باشم. البته آدم کینه توزی نبود و از آن پس من معاون و نامزد جانشینی اش بودم.

از اوّل نوامبر ۱۹۵۴ تا پایان ژانویه ۱۹۵۵، همچنان در سمت قبلی در گردان چهل و یکم باقی بودم، تا سرانجام در مارسی سوار شناوری شدم که ارتباط با فیلیپ ویل(۶) را تامین می کرد.
هنگام بالا رفتن از پلکان کشتی، بی اعتنا به ابرهای تهدیدکننده ای که آسمان را تاریک کرده و وعده سفری پرتلاطم را می دادند، خود را آسوده و آرام احساس می کردم، حتی شاید بتوان گفت احساس نوعی شادی و رضایت داشتم.
با آن که لباس نظامی پوشیده بودم، ترانه دلخواهم را با چنان لذتی زمزمه می کردم که گویی پخش آن از رادیو ممنوع بود.
سی و شش سال داشتم و با آن که از این کلمه خوشم نمی آید، باید بگویم جزو کسانی بودم که آنها را «مامور مخفی» می نامند. هر وقت کسی در مورد کارم چیزی می پرسید، می گفتم، سروان ارتش فرانسه ام، و اگر اصرار می کردند، اضافه می کردم، عضو پیاده نظام چتربازم. البته یک زندگی عادی و معمولی داشتم مردی متاهل و پدر یک خانواده بودم.
در سابقه تربیت و تعلیم و تحصیلاتم هیچ نشانه ای نبود که حتی یک لحظه به ذهن کسی خطور کند، روزی سرنوشت، کارم را به این جاها بکشاند؛ نه اوّلین جایزه ام در کنکور عمومی برای ترجمه زبان لاتین، نه شاگرد اوّل شدنم در دبیرستان مونتنی شهر بردو Bordeauxکه در آن با دانشجوی صلح طلب، روبرت اسکارپی و روزنامه نگار آینده، آندره ماندوز که بعدها سخنگوی روشنفکران منتقد ارتش فرانسه و از هواداران «حقانیت» جبهه آزادیبخش، همکلاسی بودم، و نه لیسانسم در رشته زبان شناسی لاتین ـ یونانی. تمامی این سوابق یک کار آرام دانشگاهی را نوید می دادند. در بدترین وضع شاید یک دیپلمات می شدم، که آرزوی پدرم بود؛ پدرم، این پژوهشگر تاریخ و از دوستان مادام کولت(۷) که مدت ها در شکل یک کارمند دولت در دفاتر وزارتی پرسه زد تا بالاخره به سردبیری یکی از روزنامه های محلی منصوب شد. راستی که چه قدر آن روزها به نظرم دور می آیند، روزهایی که خطابه های سیسرون یا دون ژوان را برای پدرم، از حفظ می خواندم.
بعد جنگ آغاز شد و من در ۲۷ نوامبر ۱۹۴۲، مهم ترین تصمیم دوران زندگیم را گرفتم، پس از پذیرش در گروه نظامیان شارل دوگل، به استخدام سازمان های ویژه درآمدم. به این ترتیب به زودی توانستم به صورتی پنهان و محرمانه، برای کشورم دست به اقداماتی مورد نفرت اخلاقیات معمول و گاه خلاف قانون و به همین لحاظ سرّی بزنم. اعمالی چون تجاوز به حقوق دیگران، قتل، ارعاب و از بین بردن اموال مردم. به من آموخته بودند، چگونه قفل ها را بشکنم و افرادی را به قتل برسانم. بدون آن که اثری از خود بر جا بگذارم، چطور دروغ بگویم و فراموش کنم و دیگران را به فراموشی وادارم، و همه و همه برای فرانسه.

پس اعزام رسمی من به الجزایر، ماموریت تازه و غیر منتظره ای نبود. اگر کسی عضو چنین سازمان هایی باشد، به خوبی مطلب دستگیرش می شود. وقتی انسان مامور سازمان های ویژه شد، از آن پس تمام اقدامات و حرکاتش بویی از معما به خود می گیرد، به خصوص من که در بخش عملیات نظامی SDECE فعالیت داشتم و حتی مدت چند هفته کفالت یگان ۲۹ با من بود (سازمان عملیاتی، یگان ۲۹ نامیده می شد).
اکنون مبارزه مسلحانه الجزایر نیز به فعالیت های قبلی افزوده شده بود، هر چند در آن زمان الجزایر یکی از استان های فرانسه بود و طبق مواد قانون کشور، SDECE حق مداخله در قلمرو کشور را حداقل روی کاغذ نداشت.
لذا با توجه به قوانین موجود، عملیات ما از خارج از مرزها آغاز شد و پس از انتقال من به الجزایر، شدت بیشتری گرفت. در این عملیات، ماموریت ما، مقابله با فروشندگان سلاح به جبهه آزادیبخش و کشتی های حامل این سلاح ها بود. به لطف عملیات رنه تارو (۸)René Taro و افرادش بسیاری از کشتی ها، بدون هیچ دلیلی، ناگهان در بنادر دریای مدیترانه غرق شده بودند. گروه های دیگری نیز در حال مبارزه با قاچاقچی های اسلحه بودند. بسیاری از قاچاقچیان به بیماری های روانی مبتلا شدند یا دستخوش یک جنونِ آنی، دست به خودکشی زدند.
فقط مبارزه مستقیم با خود شورشیان مانده بود که برای اجرای آن باید پایگاهی در الجزایر به وجود می آمد.
در آن زمان به درستی نمی دانستم آیا انتقال من به فیلیپ ویل، ماموریت جدیدی است یا مورلان برای آن که از شر من خلاص شود، دسیسه ای چیده است. درهرحال تا امروز هم از چند و چون قضیه اطلاعی ندارم.

دوازده سالی می شد که تا گردن غرق در عملیات سازمان های ویژه بودم. در ژانویه ۱۹۴۳ دوگل مرا مامور نجات ژنرال کوشه Cochet، قهرمان ملّی جنگ جهانی اوّل در نیروی هوایی کرد که به دلیل تحقیر مارشال پتن در یک شبنامه، دستگیر و در اردوگاهی در ناحیه ویشی واقع در حوالی وال ـ له ـ بن Vals -Les - Bains در بازداشت به سر می برد. این ماموریت هجده ماه اسارت در زندان های پامپلون Pampelune را برای من در پی داشت. در لندن هم به عنوان عضوی از تعلیم دیده های (۹)Jedburg ماموریت هایی انجام داده بودم، از جمله پریدن با چتر نجات بر فراز آریژ Ariege با اونیفورم نیروی هوایی انگلیس برای کمک به شورشیان جدایی طلب ایبری. در ۱۹۴۵ یک بار دیگر با چتر نجات فرود آمدم، این بار نزدیک برلین و با اونیفورم افسران نازی که پس از گریختن از اسارت افراد لشکر شارنهورست Scharnhorstبه اسارت سربازان مارشال ژوکف درآمدم که به عنوان یک افسر SSتوقیفم کردند، امّا در آخرین لحظه از گلوله ای که (۱۰)GPU برای شلیک در جمجمه ام آماده کرده بود گریختم. پیش از عزیمت به هندوچین نیز، مدتی با ژاک فوکار(۱۱)Jacques Foccart همکاری داشتم و بعد دسته یازدهم ضربت(۱۲) را در قلعه مونت لویی Montlouis نزدیک پرپینیان Perpignan به وجود آوردم. پس از آن در هندوچین ماموریت هایی در خطوط ویت مینه Viêtmineh انجام دادم، حتی برای مذاکره با ملّی گرایان، مخفیانه وارد چین شدم و تا همین اواخر در بخش تعلیماتی سازمان ۲۹ فعالیت می کردم. خلاصه این که در نبردهای پنهان و آشکار یک متخصص به حساب می آمدم.(۱۳)

در هندوچین ابتدا در گردان اوّل در هنگ شکاری های چترباز جنگیدم که در آغاز شامل سه گردان بود ولی گردانی که من در آن خدمت می کردم، متحمل چنان تلفاتی شد، که انحلال آن ضروری بود. اکنون دو گردان نجات یافته دیگر به فیلیپ ویل منتقل و به گردان سوم چتربازِ لژیون خارجی پیوسته بود که در واقع فقط روی کاغذ وجود داشت. از این روی می توان گفت، در بین کسانی که از هندوچین آمده بودند شهرتی داشتم، چون در دین بین فو، بسیاری از همقطارهایم کشته شده بودند.(۱۴) گردان اوّل RCP به دلیل همین تشکیل مجدد، از این پس گردان چهل و یکم چترباز نام گرفت و اکنون که من در کنار آنان بودم، می توان گفت به دنیایی آشنا، میان دوستانم بازگشته بودم.

کشتی تقریبا خالی بود و به جز پانزده، شانزده ژاندارم و چند غیر نظامی، مسافری نداشت.
فرماندهی و هدایت کشتی با معاون ناخدا بود، چون ناخدا، در آخرین سفر، برای رساندن دستورات خود به خدمه به قدری در میان توفان فریاد کشیده بود که گلودرد گرفته بود. شام را من و معاون ناخدا با هم صرف کردیم، در حالی که دریا توفانی بود و هر لحظه برای حفظ تعادل به میز و صندلیمان چنگ می زدیم.
روز بعد، توفان فروکش کرده بود و من در حال دیدن سواحل الجزایر در افق، به روزهای خوشی می اندیشیدم که سال ها قبل در این نواحی داشتم.
در واقع من در ۱۹۴۱ با درجه ستوان سومی، همراه دو درجه دار عرب، در واحد تفنگداران شاهوهیا Chahuhias در «اوره» خدمت کرده بودم: اردوگاهی کوچک در تلرقمه Telerghma روستایی گمشده در صحاری ریگزار واقع در پنجاه کیلومتری جنوب کنستانتین. روزگار خوشی داشتم چون اولاً فرصت تحصیل برایم فراهم بود(۱۵) و از آن گذشته خود را در یکی از یگان های فعالِ ارتش فرانسه می دیدم. باید اقرار کنم که بر روی اسب های عربی، ابهتی داشتیم. نام اسب من «بدوی» بود.
یک روز، هنگامی که همراهِ سروان کرتین، قهرمانی که در بازی های المپیک در رشته پنجگانه شرکت کرده بود، ولی مرتبا از اسب به زمین می افتاد، چهار نعل از یک مزرعه باز می گشتیم، سروان، بی تردید برای آزمایش من، یک سبد تخم مرغ به دستم داد که به خاطر سالم رساندنش، نمره افتخار گرفتم. آخر تخم مرغ ها به نامزد زیبای سروان کرتین تعلق داشت.
اسب، بارها و بارها در زندگی من نقش مهمی داشته است. هشت سال بیشتر نداشتم که پدرم، مرا روی زین نشاند و شاید همین سوارکاری مرا به سوی حرفه نظامی کشاند. در نوجوانی، مردم پیاده را تحقیر می کردم و می خواستم مانند ننو، قهرمان سوارکاری آن زمان یا پدربزرگ مادرم سروان دراگون(۱۶) سوآل، یک سوارکار برجسته باشم که تصویرش زینت بخش اتاق بزرگ خانه قدیمی مان در تارن Tarn بود. سروان سوآل در خانواده ما به نوعی یک قهرمان محسوب می شد و من در ذهن خود افسانه هایی شبیه ماجراجویی هایم در الجزایر، درباره او ساخته بودم. مغرور و سربلند از این خویشاوندی، در سازمان های مخفی، خود را «کاپیتان سوآل» نامیده بودم، چون در چنین سازمان هایی، داشتن یک نام مستعار، رایج بود.
سواحل مضرّس الجزایر، اندک اندک نزدیک می شدند و من با تجربه ای که از نبرد در بیشه زارها داشتم، به فکر فرورفته بودم. می دانستم که تحویل اسلحه به شورشیان، برای کشتی هایی با ظرفیت پایین در این نقاط چقدر آسان است. شکی وجود نداشت که سربازان تعلیم دیده فرانسوی برای نبردهای داخلی، نمی توانستند به حد کفایت، ساحل را کنترل کنند و اصولاً چنین مراقبت هایی برای سربازان ملال آور و خسته کننده بود.
در حالی که کشتی به آرامی وارد بندر می شد، من از روی عرشه، به این شهرِ سفید سر به آسمان کشیده در مقابل دریا، چشم دوخته بودم. باز هم یاد دوستان تفنگدارم در ذهنم جان می گرفت. دوستانی که دیگر آنها را نمی دیدم، چون بخش من در هنگام نبرد تونس در ماه مه ۱۹۴۳، نابود شده بود.(۱۷)
ولی در این هوای آرام و مطبوع، باید به زندگان اندیشیده می شد. دوستانی در الجزایر داشتم و به زودی همرزمانم در هندوچین را می دیدم، و پسر عمویم را که در خزانه داری الجزیره کار می کرد. از همه این ها گذشته، به زودی خانواده ام به من ملحق می شد.

پیش گفتار

همچون دیگر همقطارانم که در الجزایر(۱) جنگیده اند، من نیز می خواستم سکوت کنم ولی نه فراموش. سابقه من در سازمان های ویژه دولت جمهوری فرانسه، پیشاپیش این اخطار را به من داده بود، به خصوص سرّی بودن فعالیت های من در الجزایر، چتر حمایت محکمی بود و می توانستم در پناه این حمایت باقی بمانم. پس ظاهرا جای تعجب است که پس از گذشت چهل سال تصمیم دارم در مورد وقایع ناگواری شهادت دهم که به شیوه های معمول برای مقابله با تروریسم و به ویژه استفاده از شکنجه و اعدام های دسته جمعی مربوط می شود.
حتی اگر بدانم که خاطراتم برای آن دسته از افراد که اطلاع داشتند و ترجیح می دادند ساکت بمانم یا آنان که نمی دانستند و بهتر می دیدند هرگز ندانند، تکان دهنده است، باز هم بر این باورم که امروز بی فایده نیست اگر بعضی مطالب گفته شود. چنان که ملاحظه خواهید کرد، من جزئی از لحظات مهم نبرد الجزایر بودم و وظیفه خود می دانم همه چیز را بازگو کنم. مگر نه آن که پیش از پرداختن به صفحه بعد، صفحه قبلی باید خوانده و لذا نوشته شود؟
کاری که من در الجزایر انجام دادم، برای خدمت به میهنم بود و هر چند علاقه ای به انجامش نداشتم ولی آن را درست می دانستم. انجام وظیفه و تکلیف، تاسف و پشیمانی ندارد.
امروزه رسم بر این است که برای توجیه اخلاقیات خویش نزد نورسیدگان، دیگران را مقصر قلمداد می کنند. امّا در خاطراتی که من روایت می کنم، پای هیچ کس جز شخص خودم در میان نیست. حتی سعی در توجیه اعمال خود ندارم، بلکه می خواهم توضیح دهم که وقتی یک ملّت، از ارتش خود می خواهد، با دشمنی به مقابله برخیزد که برای مجبور ساختن قومی صلح طلب به پیروی از خویش، به ایجاد رعب و وحشت متوسل می شود، فشار می آورد و تفکر جهانی را به سوی خویش متمایل می سازد، امکان ندارد این ارتش بتواند از دست یازیدن به شیوه های خشونت آمیز، رو بگرداند.
من که هیچ کس، به ویژه دشمنان قدیم خود را محاکمه نمی کنم، غالبا از خود می پرسم، اگر امروز در یکی از شهرهای فرانسه، هر ساعت سوء قصدهای کور انجام شود و بی گناهان درو شوند، چه پیش می آید. آیا پس از چند هفته، از بالاترین مقامات کشور توقع نمی رود با توسل به هر وسیله ای، به این کشتار خاتمه دهد؟
امید که خوانندگان به یاد داشته باشند که قضاوتی شتابزده، آسان تر از درک واقعیات و معذرت خواهی ساده تر از توضیح است.

نظرات کاربران درباره کتاب شکنجه و کشتار در الجزایر