فیدیبو نماینده قانونی نشر چشمه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب غول مدفون

کتاب غول مدفون

نسخه الکترونیک کتاب غول مدفون به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب غول مدفون

بازودربازوی هم قدم می‌زدیم. بعدش مرد غریبه‌ای سر راه‌مان سبز شد. از اهالی ده بود. نگاهش به تو افتاد و بعد جوری زل زد انگار به تماشای الهه‌ای نشسته است. یادت می‌آید، شاهدخت؟‌ جوان بود؛ اگر‌چه گمانم خود ما هم آن موقع جوان بودیم. چشم‌هاش گرد شده بود و گفت تا‌به‌حال زنی به این زیبایی ندیده است. غول مدفون حکایت زندگی زوجی است در میان مردمی که چیزی از گذشته خود به یاد نمی‌آ‌ْورند. خود آن‌ها هم تنها یادشان می‌آید که زمانی پسری داشته اند و می‌دانند که به جست و جوی او باید پا در راه سفری سحرآمیز گذاشت. آن‌چه در راه رخ می‌دهد، و آن‌چه با هم می‌گویند، اثری شگفت‌انگیز می‌سازد به قلم برنده جایزه نوبل ادبیات، که از ما می‌پرسد در روزگاری که همه چیز فراموش می‌شود، آیا عشق هم از یادها می‌رود؟

ادامه...
  • ناشر نشر چشمه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 2.43 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۳۳ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب غول مدفون

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



بخش ۱

فصل یک

باید بسیار می گشتید تا از آن راه های پیچ در پیچ پیدا کنید یا از آن مراتع آرام که بعدها مایه ی شهرت انگلستان شد. در عوض، فرسنگ ها زمین لختِ بایر بود و این جا و آن جا، کوره راه هایی روی تپه های پُرشیب یا در بوته زارهای بادگیر. بیشترِ راه های دوران رومیان، تا آن وقت یا خراب شده بود یا رفته بود زیر بوته و علفزار، و از بیشتر آن ها ردی در طبیعت باقی نمانده بود. بر فراز رودها و مرداب ها مهی یخ زده معلق بود که جان می داد برای غول هایی که هنوز در این سرزمین زاد و بوم داشتند. مردم آن حوالی – که آدم می ماند از سرِ کدام ناچاری، کارشان به زندگی در چنان وادی غم باری کشیده بود – لابد کم از این موجودات نمی ترسیدند که صدای نفس نفس زدن شان مدت ها پیش از این که هیکل های بدریخت شان از وسط مه ظاهر شود، به گوش می رسید. ولی دیدن این هیولاها چندان هم مایه ی شگفتی نبود. آدم های آن روزگار آنان را از جمله مخاطرات روزمره می دیدند، و آن روزها دغدغه کم نبود: چه طور باید از زیرِ زمین سختْ خوردنی بیرون کشید؛ هیزم کم نیاورد؛ جلو مرضی را گرفت که وقتی می آمد، ظرف یک روز دو جین خوک تلف می شدند و صورت بچه ها جوش های سبز می زد.
با این همه، غول ها، اگر کسی کاری به کارشان نداشت، چندان هم بد نبودند. آدم بایست می پذیرفت که هرازگاه، یکی از این موجوداتِ خشمگین، شاید پس از مرافعه ای واهی میان خودشان، سر به دهی بگذارد و بی اعتنا به نعره های اهالی ده و سلاح هایی که در هوا می چرخاندند، دیوانه وار دور بردارد و هر کسی را که بی درنگ از سر راهش کنار نرود، لت وپار کند؛ یا هرازگاه، غولی کودکی را بقاپد و در مه گم وگور شود. آدم های آن روزگار ناگزیر بودند با نگاهی قضاو قدری با این دست خشونت ها کنار بیایند.
در یکی از همین نواحی، در حاشیه ی مردابی پهناور و در سایه ی تپه هایی ناهموار، زن و شوهری سالخورده به نام های اکسل و بئاتریس زندگی می کردند. چه بسا این ها نام دقیق یا کامل شان نبوده باشد، ولی ما برای سهولت، به همین نام ها می خوانیم شان. بی راه نیست اگر بگویم که زوجی منزوی بودند، ولی در واقع، آن روزها کمتر کسی به مفهومی که ما امروز این کلمه را درک می کنیم، در «انزوا» به سر می برد. روستاییان در پی امنیت و گرما، در سرپناه هایی زندگی می کردند که اغلب در دل کوه کنده بودند و با گذرگاه های زیرزمینی و دهلیزهای سرپوشیده به هم راه داشت. زوج سالخورده ی ما هم با شصت هفتاد روستایی دیگر در یکی از همین هزارتوها در دل تپه زندگی می کردند – واژه ی ساختمان برای چنین هزارتوهایی زیادی بزرگ بود. اگر از هزارتوی آن ها بیرون می آمدید، قدم زنان تپه را دور می زدید و ده بیست دقیقه ای پیش می رفتید، به هزارتوی دیگری می رسیدید که در نظر شما ممکن بود با هزارتوی قبلی مو نزند، ولی برای سکنه ی آن جا خرده تفاوت های روشنی با آن یکی داشت که یا مایه ی افتخارشان بود یا سرافکندگی شان.
نمی خواهم این طور جلوه بدهم که بریتانیای آن روزگار در این دست چیزها خلاصه می شد؛ و در دورانی که در دیگر نقاط دنیا تمدن های شکوهمند شکوفا می شدند، ما در این جا از عصر آهن چند قدمی پیش تر نرفته بودیم. اگر می توانستید به دلخواه خود در دشت و صحرا تفرج کنید، چه بسا به کوشک هایی هم برمی خوردید که در آن ها بساط ساز و سور و سات و ورزش های پهلوانی هم بر پا بود؛ یا چه بسا به صومعه هایی می رسیدید با ساکنانی که جز کسب علمْ فکر و ذکر دیگری نداشتند. ولی انکار نمی شد کرد؛ حتا اگر در بهترین آب و هوا با اسبی تیزپا به تاخت می رفتید، باز ممکن بود تا روزها و روزها نه کوشکی بر فراز سبزه ها به چشم تان بخورد و نه صومعه ای. بیش از همه، جماعتی را می یافتید مثل همان ها که من وصف کردم، و در ضمن، نمی شد خاطر جمع بود که با آغوش باز پذیرای تان می شوند مگر این که یا با خود تحفه هایی از خوراک و پوشاک می داشتید یا این که تا بُن دندان مسلح می بودید. متاسفم که از کشورمان در آن روزگار چنین تصویری به دست می دهم ولی همین است که هست.
برگردیم سر وقت اکسل و بئاتریس. چنان که گفتم، این زوج کهن سال در حاشیه ی یکی از همین هزارتوها زندگی می کردند، اتاق تنگ و محقرشان بیش از اتاق های دیگر در معرض باد و آفتاب بود، و از حرارتِ آتشِ سرای اعظم هم که شب ها همه دورش جمع می شدند، کم و بیش بهره نداشت. شاید زمانی، آن روزها که با فرزندان شان زندگی می کردند، به آتش نزدیک تر بودند. این البته خیالی بود که در بستر و در کنار بئاتریس – که در خوابی عمیق فرو رفته بود – در ساعات تاریک پیش از سر زدن سپیده به سراغ اکسل می آمد، و سپس حس خسرانی گنگ قلبش را در هم می فشرد و خواب را از سرش می پراند.
شاید از همین رو بود که اکسل، در این صبحِ بخصوص، از بسترش درآمد، بی سروصدا به بیرون خزید و بر سکوی کهنه و شکم داده ی بیرونِ هزارتو چشم به راهِ نخستین پرتوِ روز نشست. بهار بود ولی هوا هنوز سوز داشت، گرچه اکسل سر راهش ردای بئاتریس را برداشته و دور خود پیچیده بود. با این همه، چنان غرق در افکارش شد که وقتی ناگاه از سرما به خود آمد، دیگر ستاره ای نبود، پرتوی سرخ در انتهای افق گسترده می شد و نخستین نغمه های پرندگان از دل تاریکی به گوش می رسید.
پشیمان از این همه بیرون ماندن از جا برخاست. تن درست بود ولی آخرین بار تبش زود فرو ننشسته بود و حالا خوش نداشت باز هم تب کند. رطوبت را در استخوان های پای خود حس می کرد، ولی وقتی به داخل برمی گشت، خرسند بود: چون امروز صبح توانسته بود چیزهایی را که مدت ها از خاطرش رفته بود به یاد بیاورد. به علاوه، اکنون خود را در آستانه ی تصمیم مهمی می دید که خیلی وقت بود پشت گوش انداخته بود و در دلْ شوری داشت که مشتاقانه می خواست با همسرش قسمت کند.
دهلیزها هنوز تاریکِ تاریک بودند، و اکسل مجبور شد راه کوتاه تا اتاق خود را کورمال کورمال طی کند. درگاهِ خیلی از اتاق های هزارتو صرفاً تاقی هایی ساده بودند و به چشم روستاییان این بی در و پیکری مزاحم فضای خصوصی شان نبود بلکه بر این باور بودند که به این ترتیب از حداکثر گرمای آتش سرای اعظم بهره مند می شوند یا از آتش های کوچک تر درون دهلیزها که قدغن نبودند. با این همه، جلوِ اتاق محقر اکسل و بئاتریس که از همه ی آتش ها دورتر بود، چیزی قرار داشت که می شد واقعاً به آن در گفت؛ لته ای بزرگ و چوبی، پوشیده از ترکه ها و خارهایی در هم تنیده و ضربدری شکل که جلو کوران سرما را می گرفت و برای رفت و آمد، بایست آن را به یک سو کنار می زدی. اکسل بدون این در هم مشکلی نداشت، ولی به تدریج، این در مایه ی مباهاتِ فراوان بئاتریس شده بود. معمولاً هر بار اکسل از بیرون بر می گشت می دید همسرش سرگرم بیرون کشیدن ترکه های خشکیده از لابه لای خارهای لته و جا کردنِ ترکه های تازه ای است که در طول روز جمع کرده بود.
امروز صبح، اکسل مراقب بود که کمترین صدای ممکن را درآورد و لته را فقط آن قدر کنار زد که بتواند داخل شود. داخل اتاق نخستین پرتوِ سپیده دم از درزهای باریک دیواره ی بیرونی وارد شده بود. اکسل سایه ای از دست های خود را می دید و بر تشک پوشالی، سایه ای از بئاتریس را که همچنان زیر لحاف کلُفت شان در خوابی عمیق به سر می برد.
وسوسه شد همسرش را بیدار کند، چون به دلش افتاد که اگر بئاتریس درست در همین لحظه بیدار شود و با او حرف بزند، هر مانعی که هنوز میان خودش و تصمیمش مانده، کنار می رود. ولی هنوز مانده بود تا آدم ها بیدار شوند و کاروبار روزانه را از سر گیرند؛ پس روی چارپایه ی کوتاه کنج اتاق نشست و ردای همسرش را همچنان تنگ به دور خود پیچید.
با خود فکر کرد امروز مهِ صبحگاهی چه قدر غلیظ است و سیاهی که رنگ ببازد، آیا خواهد دید که مه از لای درزهای دیوار به داخل خزیده یا نه. ولی بعد این سوال ها از سرش پرید و باز درگیر چیزی شد که ذهنش را از مدت ها پیش مشغول کرده بود. آیا آن دو همیشه به همین شکل، گوشه نشین بودند؟ یا زمانی بود که همه چیز با اکنون تفاوت داشت؟ پیش تر، بیرون اتاق، خاطره هایی پراکنده به سراغش آمده بود: تصویری کوتاه از وقتی که در دهلیز بلند اصلی، دست دور گردن یکی از فرزندانش، اندکی قوزکرده قدم برمی داشت – قوزکرده بود ولی بر عکسِ حالا، نه به دلیل سن و سالش، بلکه صرفاً چون خواسته بود در تاریک روشن دهلیز، سرش به تیرک های سقف نخورد. چه بسا درست در همان لحظه فرزندش داشت با او حرف می زد، چه بسا قصه ی خنده داری تعریف می کرد و هر دو داشتند می خندیدند. ولی حالا هم مثل دقایقی پیش تر که در بیرون نشسته بود، تصویرها در ذهنش جفت و جور نمی شد و هر چه بیشتر تمرکز می کرد، خاطره های بریده بریده بیشتر رنگ می باخت. شاید این ها چیزی نبود جز خیالاتی موهوم و پیرانه سر. شاید خداوند هیچ گاه به آن ها فرزند نداده بود.
شاید از خود بپرسید اکسل چرا برای به یاد آوردن گذشته، به سراغ دیگر همولایتی هاش نمی رفت، ولی قضیه به این سادگی نیست. چون در آن جامعه، حرفِ گذشته کمتر پیش کشیده می شد. نمی خواهم بگویم که سخن گفتن از گذشته قدغن بود؛ می خواهم بگویم که گذشته، یک جورهایی، در بخاری فرو رفته بود – بخاری به غلظت همان مهِ معلق بر فراز مرداب ها. و اساساً به ذهن این روستاییان خطور نمی کرد که به یاد گذشته بیفتند، حتا به یاد گذشته ی نزدیک.
یکی اش همین ماجرایی که مدتی بود اکسل را می آزرد: اکسل تردید نداشت که همین تازگی، زنی با موهای بلند سرخ در میان شان بوده که اهالی روستا نقشش را حیاتی می دیدند. هر گاه کسی آسیبی می دید یا ناخوش احوال می شد، همه بی درنگ سراغ همین زن موسرخ و دست های شفابخش او را می گرفتند. ولی اکنون این زن غیبش زده بود و این طور بر می آمد که نه کسی از خود می پرسید که کجا رفته و چه شده، و نه کسی حتا از نبودش تاسف می خورد. یک روز صبح اکسل که با سه تن از همسایه هاش یخ های مزرعه را می شکست، حرف این زن را پیش کشید ولی جواب شنید که اصلاً از کی حرف می زنی؟ یکی از آن ها حتا لحظه ای دست از کار هم کشید و به ذهنش فشار آورد که یادش بیاید، ولی سرانجام سر تکان داد که نه، و گفت «لابد مال خیلی وقت پیش است.»
یک شب، وقتی اکسل موضوع را با بئاتریس در میان گذاشت، بئاتریس گفت «من هم از این زنی که می گویی چیزی یادم نمی آید. شاید کم و کسری داری، هوا برت داشته و از خودت بافته ای اش، اکسل، انگار نه انگار هم که زنی که این جا پیشت هست، دست کم، از تو کمتر قوز دارد.»
این گفت و گو به پاییز گذشته مربوط می شد؛ کنار هم در سیاهی مطلق در بسترشان خوابیده بودند و صدای باران را می شنیدند که بر بام اتاق می کوفت.
اکسل گفته بود «قبول دارم که تو در تمام این سال ها تکان نخورده ای و هیچ پیر نشده ای، شاهدخت، ولی این زن هم که می گویم، خواب و خیال نیست؛ خودت هم اگر یک آن فکر می کردی، یادت می آمد. همین یک ماه پیش بود که آمد دم در؛ زن مهربانی بود و ازمان می پرسید چیزی لازم نداریم. حتماً یادت می آید.»
«ببینم، اصلاً چرا می خواست چیزی برای مان بیارد؟ مگر قوم و خویش مان بود؟»
«گمان نکنم، شاهدخت. فقط محض لطفش بود. حتماً یادت هست. بارها می آمد دم در، ازمان می پرسید سردمان نیست، گرسنه نیستیم.»
«حرفم این است که اصلاً به او چه مربوط که از بین این همه آدم، بند کند به ما و لطفش را نثار کند، اکسل؟»
«آن روزها خود من هم سر در نمی آوردم، شاهدخت. یادم می آید، با خودم می گفتم زنی که قرار است به آدم های ناخوش برسد، برای چی آمده سراغ ما دو تا که به اندازه ی بقیه ی روستایی ها، سُر و مُر و گنده ایم. به خودم می گفتم نکند شنیده طاعونی در راه است و آمده هوای ما را داشته باشد. ولی سرآخر کاشف به عمل آمد که طاعونی هم در کار نیست و سر زدنش فقط از سر لطف بوده. حالا که حرفش شد، چیزهای دیگری هم دارد یادم می آید. همین جا توی این درگاهی ایستاده بود و به ما می گفت از حرف های زشتی که بچه ها به ما می زنند، دلگیر نباشیم. همین. بعد هم دیگر رفت که رفت.»
«این زنک موقرمز اولاً که خواب و خیالات خودت است، اکسل، در ثانی عقل درست و درمانی هم نداشته که خودش را نگران چهارتا الف بچه و بازیگوشی هاشان کرده.»
«از قضا خود من هم آن موقع همین فکر را کردم، شاهدخت. بچه ها مگر چه کارمان می توانند بکنند؟ با این هوای خفقان آور بیرون، فقط روزشان را شب می کنند. به او گفتم ما یک لحظه هم ذهن مان درگیر این قضیه نیست، ولی به هر حال نظر لطفش بود. یادم می آید این را هم گفت که متاسف است که ناچاریم شب ها را بی شمع سحر کنیم.»
بئاتریس گفت «اگر این موجود به حالِ بی شمعی ما دل سوزانده، چه عجب، دست کم یک حرفِ درست و درمان زده. خفت و خواری است که شب ها به ما شمع نمی دهند؛ با این که دست های ما هم نمی لرزد – عین بقیه. بقیه توی اتاق هاشان شمع دارند و شب به شب یا از شراب سیب، منگ و پاتیل اند یا مثل دیوانه ها دنبال بچه هاشان این ور و آن ور می دوند. آن وقت شمع ما را از ما گرفته اند. الان درست پیش منی، ولی من اصلاً نمی بینمت اکسل.»
«قصدشان خوار کردن ما نبوده، شاهدخت. همیشه روال همین بوده، نه چیز دیگر.»
«فقط زنِ خیالیِ تو جا نخورده که شمع مان را از ما گرفته اند. دیروز پریروز که از لب رود رد می شدم، شک ندارم چند تا از زن ها که لب آب نشسته بودند، وقتی خیال کردند دیگر صداشان را نمی شنوم، گفتند چه قدر مایه ی سرافکندگی است که زن و شوهر آدم حسابی ای مثل ما مجبورند هر شب توی تاریکی بنشینند. خلاصه فقط زن خیالی تو نیست که این طوری فکر می کند.»
«باز به تو می گویم که این زن خیالی نیست، شاهدخت. تا یک ماه پیش، همه این جا می شناختندش و ذکر خیرش بود. چه طور می شود همه، یکی هم خود تو، یادشان برود که اصلاً همچو موجودی وجود داشته؟»
اکسل در این صبح بهاری که این گفت و گو را به یاد می آورد، دید کم و بیش حاضر است اعتراف کند درباره ی زن موسرخ، پاک اشتباه می کرده. دید هر چه باشد، پیر است و هیچ بعید نیست همه چیز را قاتی کند. با این حال، این زن موسرخ صرفاً نمونه ای بود از روالِ تکراریِ ماجراهایی چنین سردرگم کننده. اکنون، مستاصل، هر چه می کوشید، نمونه های دیگری به خاطرش نمی آمد، ولی تردید نداشت که از این نمونه ها کم هم نبوده. یکی مثلاً حکایت مارتا.
مارتا دخترکی بود نُه ده ساله که همه می گفتند کله شق است. ظاهراً هر چه برایش از بلاهایی می گفتند که ممکن است سر بچه های سربه هوا بیاید، گوشش بدهکار نبود و از ماجراجویی هاش دست بر نمی داشت. یک روز، ساعتی مانده به غروب آفتاب، در حالی که مه داشت همه جا را فرا می گرفت و زوزه ی گرگ ها از پای کوه بلند شده بود، چو افتاد که مارتا گم شده. همه وحشت زده دست از کار کشیدند و خشک شان زد. تا مدتی کوتاه، صدای روستایی ها از گوشه و کنار هزارتو به گوش می رسید که اسم مارتا را فریاد می زدند و در دهلیزها می دویدند، به هشتی ها و پستوها و نقب ها و سوراخی های پشت تیر سقف سرک می کشیدند – به هر گوشه ای که ممکن بود در آن بچه ای خودش را سرگرم کند.
ولی بعد، در بحبوحه ی این غایله، دو مرد چوپان که نوبت کارشان در بالای تپه ها تمام شده بود، پایین آمدند و به سرای اعظم رفتند که خود را کنار آتش گرم کنند. در همان حال، یکی از این دو چوپان حکایتی از روز پیش را نقل کرد و گفت با دو چشم خود عقاب چکاوک برپشتْ را دیده که بالای سرشان چرخ می زده – یک بار، دو بار، سه بار. گفت محال است اشتباه کند و بی بروبرگرد عقاب چکاوک برپشتْ بوده. حرف به سرعت دهن به دهن در هزارتو پخش شد و چیزی نگذشت که جمعیت زیادی پای آتش جمع شدند که حکایت چوپان ها را از زبان خودشان بشنوند. حتا اکسل هم شتابان خودش را رسانده بود، چون در آن سرزمین، ظهور عقابِ چکاوک برپشت خبرِ کمی نبود. از جمله توانایی های خارق العاده ی منتسب به عقاب چکاوک برپشتْ یکی هم فراری دادن گرگ ها بود، و می گفتند که در سرزمین های دیگر، به یُمن وجود این پرندگان تیزپرواز، اثری از آثار هیچ گرگی باقی نمانده است.
جمعیت ابتدا حریصانه چوپان ها را سوال پیچ کردند و وا داشتند بارها و بارها حکایت خود را تعریف کنند. سپس کم کم به دل برخی از شنوندگان شک افتاد و به تدریج این شک به بقیه هم سرایت کرد. کسی یادشان انداخت که پیش از این هم چنین ادعاهایی شنیده اند و هر بار هم کاشف به عمل آمده که هیچ کدام پایه واساس ندارد. کس دیگری گفت که بهار پارسال همین دو چوپان عین این حکایت را نقل کرده اند ولی بعدش هیچ چیزی دیده نشده. چوپان ها با خشم، منکر وجود گزارش های مشابه در گذشته شدند و طولی نکشید که در جمعیت دودَستگی پدید آمد؛ یک دسته پشت چوپان ها در آمدند و یک دسته هم مدعی شدند یادشان می آید که پارسال هم از این دست ادعاها شنیده اند.
همچنان که مرافعه بالا می گرفت، اکسل دید که باز همان حس آزارَنده ی آشنا به سراغش آمده که می گوید یک جای کار می لنگد؛ خود را از میانه ی هیاهو پس کشید، بیرون رفت و به آسمانِ روبه سیاهی و مهی که روی زمین می لغزید خیره ماند. پس از مدتی، بریده خاطراتی از مارتای گم شده به سراغش آمد، به خطرهایی فکر کرد که در کمین دخترک بود، و به این که تا لحظاتی پیش، همه داشتند پی اش می گشتند. ولی این تصویرها مدام مغشوش و مغشوش تر می شد؛ انگار بخواهد در نخستین لحظه های پس از بیداری، خوابی را که دیده بود، به یاد بیارد. در تمام مدتی که صدای مشاجره بر سر عقاب و چکاوک از پشت سرش بلند بود، ذهن اکسل یک لحظه از فکر مارتای کوچک رها نمی شد. ناگاه صدای دخترکی را شنید که خوش خوشان آواز می خواند و یک دفعه مارتا را دید که از درون مه در برابرش سبز شد.
همچنان که مارتا جست و خیزکنان به سمت او می آمد، اکسل گفت «تو دیگر کی هستی بچه جان، از تاریکی نمی ترسی؟ از گرگ و غول چی؟»
مارتا با لبخند گفت «وای چرا آقا، ازشان می ترسم، آقا. ولی بلدم چه جوری از دست شان قایم بشوم. فقط کاشکی پدر و مادرم سراغم را نگرفته باشند. هفته ی پیش حسابی گوشمالی ام دادند.»
«سراغت را نگرفته باشند؟ پس چی که سراغت را گرفتند! مگر نمی دانی همه ی دهکده دنبالت می گردند؟ این همه قیل و قال را نمی شنوی؟ همه اش به خاطر توست، بچه جان.»
مارتا خنده اش گرفت و گفت «بس کنید، آقا! من که می دانم دل شان برایم تنگ نشده. خودم دارم می شنوم، سروصداشان به خاطر من نیست.»
اکسل دید که دخترک حق دارد: سروصدای داخل به کلی بر سر چیز دیگری بود، نه بر سر دخترک. به سمت درگاهی خم شد که بهتر بشنود، و با شنیدن عبارتی از لابه لای هیاهو، کم کم به یاد آورد که مرافعه همچنان بر سر چوپان هاست و ماجرای عقاب چکاوک برپشت. فکر کرد آیا بهتر نیست به مارتا در این باره توضیح بدهد، که دخترک یک باره جست زنان از کنارش گذشت و به داخل دوید.
اکسل در پی اش به درون رفت؛ انتظار داشت همه از پیدا شدن دخترک نفسی راحت بکشند و گل از گل شان بشکفد. و بی رودربایستی، فکر کرد ممکن است با آمدن همراه دخترک، بازگشت صحیح و سالم او را تا حدی هم مدیون او بدانند. ولی وقتی وارد سرای اعظم شدند، روستاییان همچنان بر سر چوپان ها با هم یکی به دو می کردند و فقط تک و توکی از آن ها به خود زحمت داد که برگردد به سوی آن دو نگاه کند. مادر مارتا هم تا این حد از جمع جدا شد که به بچه بگوید «پس این جایی! این جوری ول نچرخ! چند بار بهت بگویم؟» و سپس دوباره گرمِ بحثی شد که دور آتش ادامه داشت. مارتا با دیدن این صحنه، نگاهی به اکسل انداخت و نیشش باز شد – انگار بخواهد بگوید «نگفتم؟» و پی دوستانش در سایه های پشتی گم شد.
اتاق، که در حاشیه ی این هزارتو قرار داشت، اکنون به وضوح روشن تر شده بود. اتاق شان روزن کوچکی رو به طبیعت داشت – گرچه بلندتر از آن بود که بشود بی ایستادن روی چارپایه، از ورای آن بیرون را نگاه کرد. جلو روزن پلاسی انداخته بودند، ولی اکنون نخستین پرتوِ آفتاب از کنجش روی بستر بئاتریس افتاده بود. اکسل در این باریکه نور دید که درست بالای سر همسرش چیزی شبیه یک حشره ی ریز معلق است. سپس دریافت که عنکبوتی است که با تار نامرئی عمودی اش در هوا تاب می خورد، و همان طور که تماشا می کرد، عنکبوت نرم و روان راه افتاد پایین. اکسل بی صدا بلند شد، از عرض اتاق تنگ گذشت و دستش را در هوای بالای سرِ همسرِ خوابیده اش پس و پیش برد تا عنکبوت را با کف دست گرفت. لحظه ای بالای سر همسرش به تماشای چهره ی او ایستاد. آرامشی در صورتِ خوابیده ی او می دید که این روزها وقتی بیدار بود، کمتر ظهور می کرد، و جا خورد از این که دید از تماشای این منظره شادی به دلش هجوم آورده. باز دید که عزمش جزم است، و دوباره خواست همسرش را بیدار کند و خبر را به او بدهد. ولی دید خودخواهی است – و تازه چه طور می توانست از پاسخ همسرش خاطرجمع باشد؟ سرانجام، آهسته به سمت چارپایه اش برگشت و همان طور که می نشست، به یاد عنکبوت افتاد و مشت خود را آهسته باز کرد.
پیش تر، وقتی به انتظار نخستین پرتوِ سپیده روی سکوی بیرون نشسته بود، به مغزش فشار آورده بود به یاد بیارد اولین بار فکرِ سفر را کِی و چه طور با بئاتریس پیش کشیده بود و به گمانش توانسته بود رد گفت و گوی بخصوصی را پیدا کند که یک شب در همین اتاق با هم داشتند، ولی اکنون، در حال تماشای این عنکبوت که بر کناره ی دستش می دوید و روی کف خاکی اتاق می افتاد، یقین پیدا کرد که حرف سفر را اولین بار در آن روزی پیش کشیدند که آن غریبه ی سیاه پوشِ ژنده پوش از دهکده گذشت.
صبحی خاکستری رنگ بود – یعنی ممکن بود نوامبر سال پیش بوده باشد؛ آن همه وقت پیش؟ – و اکسل لب رود راه می رفت – در امتداد گذرگاهی که برفرازش شاخه های بید در هوا تاب می خورد. شتابان از سرِ مزرعه به سوی هزارتو برمی گشت، شاید برای این که ابزاری بردارد یا از سرکارگر دستوری تازه بگیرد. در هر حال، صداهایی که یک باره از پشت بوته های سمت راستش بلند شد، میخ کوبش کرد. اولین فکری که به سرش زد غول ها بود، و به تندی دور و برش را نگاه کرد که قلوه سنگی، تکه چوبی، چیزی پیدا کند. سپس دریافت که سروصداها – که همه از آنِ زن ها بود – اگرچه خشم آلود بود و هیجان زده، ولی عاری از هول و هراسی است که با حمله ی غول ها به جان آدم ها می افتد. با این حال، همچنان مصمم به سمت درختچه های سرو کوهی رفت و از محوطه ی روبازی سر در آورد که پنج تا زن، کنارِ هم در آن جا ایستاده بودند – این زن ها چندان جوان نبودند ولی هنوز از سن و سالِ مادر شدن شان هم نگذشته بود. آن ها پشت به اکسل و رو به چیزی در دوردست همچنان فریاد می زدند. اکسل داشت نزدیک شان می شد که یکی از زن ها او را دید و یکه خوران برگشت، و در پی او، بقیه هم برگشتند و کم و بیش به او چشم غره رفتند.
یکی شان گفت «خب، خب، چه بخت و اقبالی؛ شاید خیلی هم تصادفی نباشد، ولی حالا دیگر خود شوهره سر رسیده. خدا کند خودش زنک را سر عقل بیارد.»
زنی که اول او را دیده بود گفت «هی به زنت گفتیم نرود ولی گوش نکرد. پا توی یک کفش کرد که برای غریبه غذا ببرد؛ ولی بی بروبرگرد، یا دیو است یا جن که خودش را شکل آدمیزاد درآورده.»
«یعنی جان همسرم در خطر است؟ لطفاً درست بگویید ببینم چه خبر شده، خانم ها.»
دیگری گفت «آن زن غریبه از صبح این دوروبرها می چرخد. موهاش تا کمرش می رسد، با یک شنل سیاه کهنه پاره. خودش می گوید ساکسون است ولی قیافه اش به هیچ ساکسونی که ما تا حالا دیده ایم نبرده. لب رودخانه رخت می شستیم که دزدکی از پشت سر پیداش شد، ولی ما به موقع دیدیمش و فراری اش دادیم. منتها باز هی برگشت و اداواطوارهایی از خودش درآورد که مثلاً بگوید دلش شکسته، چند بار هم آمد و از ما غذا خواست. به ما باشد، می گوییم از همان اول، قصدش جادوجنبل کردنِ زن شما بود، آقا، چون زن تان از صبح تا حالا پا را کرده توی یک کفش که برود پیش این عفریت؛ کوتاه هم نیامده، ما هم دو بار مجبور شدیم دست هاش را بگیریم و نگذاریم برود. آخر سر، بعدِ کلی کلنجار، از چنگ ما فرار کرد و رفت روی تپه، پای خاربُن کهن که عفریت آن جا منتظرش نشسته بود. خیلی زور زدیم نگهش داریم، ولی لابد کارْ کارِ همان عفریت است؛ چون زن شما زوری پیدا کرده بود که ابداً به زنی به لاغری و سنِ او نمی خورد.»
«خاربُن کهن...»

«همین پیش پای شما راه افتاد، آقا. ولی این خط، این نشان؛ این غریبه عفریت است. اگر سراغش می روید، خوب چشم تان را باز کنید مبادا روی بوته ی خار سمی بیفتید یا پروپای تان جوری زخم و زیل بر دارد که دیگر هیچ وقت خوب نشود.»
اکسل که می کوشید خشمش را پیش این زنان بروز ندهد، با ادب تمام گفت «ممنون تان هستم، خانم ها. بروم ببینم همسرم چه می کند. با اجازه.»
برای روستاییان ما، «خاربن کهن»، هم اشاره به بوته ی خار واقعیِ بزرگی داشت که پنداری درست از دل یک تخته سنگ در نُک دماغه ای در حوالی هزارتو درآمده بود و هم حاکی از جایی بود برای استراحت و تمدد اعصاب. در یک روز آفتابی، اگر بادِ چندان تندی نمی وزید، پای خاربن کهن جایی بود دل انگیز برای سپری کردن وقت. چشم انداز خوبی داشت: زمین را می دیدی که به آب می رسید و سپس خم رودخانه و مردابِ آن سوترش را. اغلب، یکشنبه ها کودکان دور وبر ریشه های پُرپیچ و گرهش بازی می کردند و گاهی دل به دریا می زدند و از بالای دماغه پایین می پریدند، که در واقع پرشی نرم و بی خطر بود و غَلْتی بشکه وار روی چمنزار شیب دارِ زیر پا. ولی در صبحی مثل امروز، که آدم بزرگ ها و کودکان همه مشغول کار بودند، این نقطه خلوت بود، و اکسل، همچنان که از میان مه از شیب بالا می رفت، از دیدن آن دو زنِ تک و تنها جا نخورد. پرهیب شان در برابر آسمانِ سفیدرنگ کم و بیش به سیاهی می زد. غریبه، که تکیه اش به تخته سنگ بزرگ، نشسته بود، راستی هم که شمایل غریبی داشت. دست کم از دور، به نظر می رسید شنلش وصله پینه است، و حالا که در باد تکان می خورد، صاحبش حالت پرنده ی غول پیکری را پیدا کرده بود که قصد پریدن دارد. کنار او بئاتریس، که هنوز ایستاده بود ولی سرش را نزدیک همصحبتش برده بود، نحیف و آسیب پذیر می نمود. گرم گفت وگویی جدی بودند، ولی وقتی اکسل را دیدند که از پایین نزدیک می شود، ساکت شدند و فقط نگاهش کردند. سپس بئاتریس آمد لب دماغه و صدا زد «همان جا بایست، شوهر، جلوتر نیا‍! خودم می آیم پیشت. ولی بالا نیا و آرامش این زن بینوا را بر هم نزن که این جا حالا دست کم می تواند لختی به پاهاش استراحتی بدهد و کمی از نان دیروز را بخورد.»
اکسل به حرف بئاتریس گوش کرد و پس از مدتی کوتاه، همسرش را دید که از وسط علف های لهیده به سمت او می آید. بئاتریس یک راست نزد او آمد و نگران از این که باد سخنان شان را به گوش غریبه برساند، آهسته گفت «آن زنک های نادان فرستادندت پی من، شوهر؟ وقتی سن و سال آن ها بودم، می گفتم پیر و پاتال ها ترسو و خرافاتی اند که هر سنگی را نفرین شده و هر گربه ی ولگردی را روح خبیث می بینند، ولی حالا که خودم پیر شده ام، می بینم این خرافات چنان مغز جوان ها را هم پُر کرده که انگار هیچ وقت وعده ی خداوند به گوش شان نخورده که گفته همواره در کنار ما می ماند. آن غریبه ی بینوا را نگاه کن! خوب ببینش! رمق به جانش نیست و بی کس و کار است، چهار روز است که در جنگل و دشت ویلان و سرگردان است و دهکده به دهکده به او گفته اند که راهش را بگیرد و برود. این جا سرزمین مسیحیان است ولی همه یا او را عفریت دانسته اند یا لابد جذامی، با این که پوستش هیچ نشانی از جذام ندارد. حالا هم، شوهر، کاش این جا نیامده باشی که به من بگویی نباید این زن بینوا را دلداری بدهم و خرده غذای ناقابلی را که با خودم آورده ام به او ببخشم.»
«من همچو چیزی به تو نمی گویم، شاهدخت، چون که خودم می بینم درست می گویی. از قضا پیش از این که به این جا بیایم با خود می گفتم چه قدر مایه ی خجالت است که دیگر نمی توانیم به گرمی پذیرای غریبه ها باشیم.»
«پس برو به کار خود برس، شوهر، چون حتم دارم الان غرغرشان هوا می رود که کُند کار می کنی، و تا به خودت بجنبی، باز بچه ها را سیخونک زده اند که لیچار بارمان کنند.»
«تا به حال هیچ کس نگفته دست من کُند است، شاهدخت. همچو چیزی را از کجا شنیدی؟ تا امروز یک کلمه هم از کسی شکایت نشنیده ام و می توانم مثل آدم های بیست سال جوان تر از خودم کار کنم.»
«شوخی کردم، شوهر. راست می گویی، کسی از کار تو ایراد نمی گیرد.»
«اگر بچه ها بدو بیراه نثارمان می کنند، دخلی به تندی و کندیِ من ندارد؛ دخل به پدر و مادران شان دارد که احمق تر، بلکه هم مست تر از آن اند که ادب و احترام یادشان بدهند.»
«آرام باش، شوهر. گفتم که، شوخی کردم، دیگر نمی کنم. این غریبه داشت حرف خیلی جالبی برایم می گفت که شاید یک موقع برای تو هم جالب بشود. ولی باید نَقلش را تمام کند؛ پس باز از تو خواهش می کنم که معطل نکن و برگرد سر کارت، بگذار حرفش را بشنوم و برای دلگرم کردنش چیزی کم نگذارم.»
«ببخش شاهدخت اگر با تو تند حرف زدم.»
ولی بئاتریس اکنون دیگر چرخیده بود و به سمت خاربن و به سمت غریبه ای که باد در رداش افتاده بود، بالا می رفت.
اندکی بعدتر، وقتی اکسل کارش تمام شد، سر راهش به سوی سرِ زمین، این خطر را به جان خرید که صبر همکارانش را بیازماید و باز راه خود را به سمت خاربن کهن کج کرد؛ چرا که واقعیت این بود که در تمام مدتی که درست مثل همسرش بدبینیِ آن زنان را نکوهش می کرد، نتوانسته بود خود را از این فکر برهاند که غریبه کم و بیش ترسی را هم به دلش انداخته بود و پس از جدا شدن از بئاتریس، حال معذبی داشت. اکنون با دیدن هیکل همسرش که تنها مقابل تخته سنگ در نُک دماغه نشسته بود و به آسمان نگاه می کرد، نفسی آسوده کشید. به نظر می رسید همسرش غرق در فکر است و متوجه آمدن اکسل نشد تا وقتی که اکسل صداش زد. اکسل همچنان که تماشا می کرد با سرعتی کمتر از بار پیش پایین می آمد، بار دیگر به فکرش خطور کرد که تازگی ها راه رفتن بئاتریس با گذشته فرق کرده. بئاتریس نمی لنگید، ولی جوری قدم برمی داشت انگار بخواهد از دردی نهانی بکاهد. وقتی بئاتریس نزدیکش رسید، اکسل از او سراغ همصحبت عجیب و غریبش را گرفت و بئاتریس فقط گفت «رفت.»
«لابد بابت لطفت ازت ممنون شده بود، شاهدخت. زیاد با او حرف زدی؟»
«بله، او هم زیاد حرف داشت.»
«می بینم که چیزی گفته که آزارت داده، شاهدخت. شاید حق با آن زن ها بود و بهتر بود طرفش نمی رفتی.»
«ناراحتم نکرده، اکسل. ولی چرا، فکری ام کرده.»
«حال و احوالت عجیب شده. خاطرجمعی که پیش از غیب شدن جادوت نکرده؟»
«برو پای خاربن، شوهر، که خودت با چشم های خودت ببینی که دارد می رود. پیش پای تو راه افتاد. از آدم های این جا چشم داشت اعانه ی بیشتری داشت.»
«خب پس من بروم دنبال کارم، شاهدخت، چون می بینم که بلایی سرت نیامده و صحیح و سالمی. خداوند بابت محبتت، که کارِ همیشه ی توست، از تو راضی خواهد بود.»
ولی این بار چنین برمی آمد که بئاتریس دلش نمی خواهد بگذارد اکسل برود. انگار بخواهد لحظه ای تعادل خود را حفظ کند، دست اکسل را گرفت و سپس سر به سینه ی اکسل گذاشت. دست اکسل، انگار ناخودآگاه، بالا آمد و موهای او را که در باد به هم می پیچید، نوازش کرد، و وقتی با نگاه به بئاتریس دید چشم های او همچنان بازِ باز است، یکه خورد.
گفت «واقعاً احوالاتت عجیب شده. غریبه به تو چیزی گفته؟»
بئاتریس همچنان سر خود را بر سینه ی او گذاشته بود. بعد راست شد و دست او را رها کرد. «حالا که فکرش را می کنم، اکسل، می بینم شاید حرفی که همیشه می گویی پُر بیراه نباشد. از غرایب است که همه ی دنیا آدم ها و اتفاق های همین دیروز و پریروز را هم فراموش می کنند. انگار مرضی به جان همه ی ما افتاده.»
«من هم همین را می گفتم، شاهدخت. مثلاً همین زن موسرخ...»
«زن موسرخ را ول کن، اکسل. چیزهای دیگری هم هست که یادمان رفته.» بئاتریس به چشم انداز مه آلودِ دوردست خیره شده بود؛ سپس برگشت و صاف توی چشم های اکسل نگاه کرد. اکسل دید که در چشم های او غم و حسرت موج می زند. حتم داشت که در همین لحظه بئاتریس گفته بود «تو خیلی وقت است که ساز مخالف می زنی، اکسل، می دانم. ولی حالا وقتش رسیده که از نو به آن فکر کنی. باید راه بیفتیم برویم سفر، بیشتر از این هم نباید معطل کنیم.»
«سفر، شاهدخت؟ به کجا؟»
«به دهکده ی پسرمان. راهی نیست، شوهر؛ جفت مان می دانیم. با همین قدم های کُندمان، خیلی که راه باشد، چند روز بیشتر طول نمی کشد؛ آن سوی هامون بزرگ است دیگر. به سمت غرب. بهار هم که در راه است.»
«حتماً به این سفر خواهیم رفت، شاهدخت. ولی ببینم، آن غریبه چیزی گفته که به این فکر افتاده ای؟»
«خیلی وقت است که در فکرش بوده ام، اکسل، ولی این زن بینوا چیزی گفت که نمی خواهم بیش از این عقب بیندازمش. پسر ما در دهکده اش چشم به راه ماست. تا کِی باید چشم انتظار نگهش داریم؟»
«بهار که بیاید، شاهدخت، حتماً فکرش را خواهیم کرد. ولی چرا می گویی مخالفت من همیشه مانع این سفر بوده؟»
«من حالا همه ی آن چه را میان من و تو سر این قضیه گذشته که یادم نیست، اکسل. فقط همین خاطرم مانده که من آرزو به دل بودم و تو هیچ وقت دلت رضا نمی داد.»
«خب، شاهدخت، بگذار وقتی دیگر که هر دو فارغ بودیم، مفصل حرفش را بزنیم. همسایه ها آماده اند که به ما بگویند کُند و کاهل. بروم. به زودی در موردش مفصل حرف می زنیم.»
ولی در روزهای پس از آن، حتا اگر حرف سفر را هم پیش می کشیدند، هیچ وقت گفت و گوی منسجمی درباره اش نداشتند، چرا که می دیدند هر بار حرفش می شود، به طرزی غریب معذب می شوند، و چیزی نگذشت که هر دو، مثل هر زن و شوهر دیگری که سالیانِ سال با هم زندگی کرده اند، به این درک مشترکِ ناگفته رسیدند که تا می توانند حرفش را وسط نکشند. می گویم «تا می توانند»، چون از قرار، وقت هایی پیش می آمد که بنا به نیازی – یا شاید بشود گفت اجباری – یکی از آن دو ناگزیر تسلیم می شد. ولی در چنان موقعیت هایی، هر بحثی هم که می شد، ناگزیر یا به تندی طفره می رفتند یا کار به اوقات تلخی می کشید. یک بار هم شد که اکسل رک و راست از همسرش پرسید زن غریبه آن روز پای خاربن کهن به او چه گفته بوده و قیافه ی بئاتریس در هم رفته بود، و یک آن پنداری اشک هم به چشم هاش دویده بود. پس از آن، اکسل حواسش جمع بود که دیگر اسمی از غریبه هم نبرد.

نظرات کاربران درباره کتاب غول مدفون

غول مدفون یک کتاب فانتزی است، اما نه مانند بازی تاج و تخت یا ارباب حلقه‌ها، در داستان با المان‌هایی مانند دیوها و اژدها روبرو می‌شویم اما روح و قلب داستان در واقع فانتزی نیست. داستان در حدود قرن ششم در بریتانیا روایت می‌شود. در ابتدا با شرایط حاکم بر کتاب آشنا می‌شویم، دوران پس از شاه آرتور که ساکسون‌ها و برایتون‌ها در صلحی ظاهری در جوار یکدیگر زندگی می‌کنند. به زودی متوجه چیز عجیبی در بین مردم می‌شویم و آن یک فراموشی مداوم است. در حدی که اکسل و بیئتریس در ابتدا نمی‌دانند هرگز فرزندی داشته‌اند یا خیر و اینکه چه بر سر او آمده است. به نظرم بهتره بیشتر از این توضیح ندم و شروع کنید به خوندن کتاب... شک نکنید که پشیمون نخواهید شد!
در 1 سال پیش توسط esh...hnn
فیدیبو مرسی که این ترجمه رو آوردی
در 1 سال پیش توسط ali...jx1
تقریبا تمام کشورها غول هایی مدفون دارند...
در 1 سال پیش توسط aaa...
یه کمی خوندم و سریع خریدم. البته نسخه چاپیشو از فروشگاه چشمه. خخخ
در 1 سال پیش توسط آیلار د
این کتاب را با ترجمه خوب آقای سهیل سمی بخوانید.هرگز رهایم مکن و تسلی ناپذیر هم پیشنهاد میکنم بخوانید
در 1 سال پیش توسط erf...237
این کتاب به انتخاب مجله گاردین بهترین کتاب ۲۰۱۵ بوده.
در 1 سال پیش توسط pas...den
من کتاب آقای سمی رو خوندم، واقعا عالی بود
در 1 سال پیش توسط vah...aie
میشه یه نفر یکم در مورد این کتاب بیشتر توضیح بده؟؟
در 1 سال پیش توسط nas...ina
دوستان کدام ترجمه بهتره ؟؟
در 1 سال پیش توسط سپهر سعیدی
این ترجمه واقعا قابل تامله و خوش خوان
در 1 سال پیش توسط mah parin