در زمینه طراحی آموزشی، مدلهای بسیاری تا کنون ارائه گردیده اما اکثریت آنها منبعث از دو پاردایم اصلی، عینیتگرایی (سیستمی) و سازندهگرایی میباشند. از دیرباز بهکارگیری الگوهای طراحی آموزشی با رویکرد سیستمی در آموزشهای صنعتی متداول بوده است. تنها پس از ظهور رویکرد سازندهگرایی کاربرد الگوهای سیستمی مورد تردید قرار گرفته است. بدون تردید کاربرد الگوهای طراحی آموزشی کارا نقش تعیینکنندهای در بهرهوری نظامهای آموزشی در مراکز صنعتی دارد. از طرفی عرصه صنعت جایگاهی است که بیشترین اقدامات طراحی آموزشی در سه دهۀ اخیر در آنجا انجام شده است. آنچه در این میان مهم میباشد استفاده از رویکرد و مدل مناسب جهت طراحی آموزشی می باشد تا بتوان از این طریق خشت اولیه تضمین اثربخشی آموزش را بنا نهاد.