فیدیبو نماینده قانونی انتشارات مینوفر و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب شکر منعم

کتاب شکر منعم

نسخه الکترونیک کتاب شکر منعم به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۳,۶۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب شکر منعم

سراسر زندگی ما انسان ها سرشار از نعمت های بیشمار الهی است. نعمت هایی که گاه به علّت فراوانی مورد غفلت واقع می شود. نعمت وجود در مقابل عدم اولین نعمت بزرگی است که هستی ما به آن وابسته است. عقل دستور می دهد که باید از نعمت دهنده تشکر و سپاسگزاری نمود و در صورت عدم سپاسگزاری شخص مستحق عقاب می باشد. در این میان موانعی باعث عدم شکر گزاری نسبت به پروردگار می شود که از جمله آن ها تبعیت از هوی نفس و غفلت ورزیدن نسبت به خداوند متعال است که در این مجموعه به آن ها اشاره می شود. مبحث دیگری که در این کتاب به آن می پردازیم مسئله مراتب شکرگزاری می باشد که پیرامون چگونگی و درجات آن بر حسب ظرفیت افراد مطالبی بیان می گردد. نعمت های الهی به صور گوناگون و اقسام متنوّعی وجود دارد که توجّه به آن ها انسان را به شکرگزاری تشویق می نماید. انسانی که در برابر نعمت های بی شمار الهی شکر و سپاس می گوید در واقع با این کار خود را رشد داده و به کمال می رساند.

ادامه...

بخشی از کتاب شکر منعم

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



ضرورت شکر منعم

انسانی که دارای عقل سلیم است هنگامی که از سوی کسی مورد نیکی و لطفی قرار می گیرد تشکر نموده و از او قدردانی می نماید.
لزوم سپاسگزاری از دیگران در برابر خیری که از آن ها به ما می رسد امری غیر قابل انکار است و هر کسی حتّی یک کودک نیز این مسئله را درک می نماید.
درک این مسئله به قدری واضح و پذیرفته شده می باشد که نه تنها انسان ها بلکه حیوانات نیز در برابر نعمت ها و خیری که به آن ها می رسد سپاسگزاری می کنند.
گاهی اوقات می بینیم که حیوانی همچون سگ اگر فقط یکبار از شخصی غذایی دریافت کند برای مدّتی های طولانی از آن شخص سپاسگزاری کرده و قدردانی می نماید.
ما انسان ها بی تردید غرق در نعمت هایی هستیم که زندگی ما مملو از آن هاست. نعمت هایی که به علّت فراوانی مورد غفلت ما واقع می شود و در خیلی از موارد آنچنان که باید قدر آن ها را نمی دانیم.
سپاسگزاری از کسی که این نعمت ها را در اختیار ما قرار داده است عقلاً لازم و ضروری می باشد و عدم شکرگزاری در برابر انبوه نعمت هایی که ما را فراگرفته است بزرگترین بی ادبی و قدرنشناسی محسوب می گردد.
وابستگی ما نسبت به خداوند متعال صد در صد است نه آنکه تصوّر شود ما وجودی مستقل هستیم و صرفاً برای ادامه حیات به خداوند محتاجیم.
احتیاج و نیاز ما به خداوند نه فقط برای ادامه حیات بلکه در اصل وجود و حقیقتمان است زیرا اگر خداوند اراده نمی نمود موجودیت ما محال و غیرممکن بود.
ما اصل وجود خویش را مدیون خداوند متعال هستیم و سپس برای ادامه موجودیت خود به افاضات او محتاجیم.
اگر مسئله موجودیت مطرح نباشد دیگر بحثی از سایر نعمت ها باقی نمی ماند.
اگرچه مثال ناقصی است اما برای تقریب به ذهن مثال می زنیم که همان طور که چراغ برای روشن شدن به برق محتاج است ما نیز به خداوند متعال نیازمندیم و همانطور که هر لحظه جریان برق قطع گردد چراغ خاموش می شود اگر پروردگار تصمیم بر موجودیت ما نداشته باشد ما موجود نخواهیم بود و آنچه موجود نیست عدم است و عدم چیزی نیست که قابلیت بحث داشته باشد.
بنابراین لحظه به لحظه و صد در صد محتاج افاضه وجود از سوی خداوند متعال هستیم.
از موضوع نعمت وجود که بگذریم نعمت های فراوانی ما را در بر گرفته است تا در نهایت عنوان انسان به ما تعلّق بگیرد.
حیات نباتی، حیوانی و انسانی همه مراتبی از حیات محسوب می شوند که ما دربردارنده آن ها هستیم.
اگر مقام و منزلت انسان به درستی شناخته شود آن وقت است که می توان درک نمود که چه نعمت های بزرگی شامل حال ما شده است که اگر تمام عمر را به سپاسگزاری مشغول باشیم به هیچ عنوان نمی توانیم شکر آن را به جا آوریم.
در برابر یک خیر کوچکی که ازسوی کسی به ما می رسد عقل دستور سپاسگزاری می دهد حال در برابر نعمت های بزرگ و بی شماری که وجود ما به آن وابسته است به طریق اولی عقل دستور و فرمان می دهد که باید از منعم سپاسگزاری نمود.
شکر منعم حکم عقل است و لذا همین مسئله ضرورت بندگی و اطاعت پروردگار را به ما گوشزد می کند.
علاوه بر حکم عقل به لزوم شکر منعم، قرآن کریم نیز در موارد بسیاری به ضرورت شکر نعمت های الهی توصیه می نماید.
قرآن کریم به صور گوناگون انسان ها را به نظر افکندن به قدرت الهی و خلقت عالم هستی رهنمون می سازد و نعمت های الهی را یادآور می شود.

یا اَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کلُواْ مِن طَیبَاتِ مَا رَزَقْنَاکمْ وَاشْکرُواْ لِلّهِ اِن کنتُمْ اِیاهُ تَعْبُدُونَ(۳)
ای کسانی که ایمان آورده اید! از نعمت های پاکیزه که روزیتان کرده ایم بخورید و شکر خدا را به جای آورید اگر تنها او را می پرستید

در این آیه مومنان را خطاب قرار داده و مسئله مهمّی را تذکر می دهد که آن مسئله لزوم سپاسگزاری از پروردگار متعال می باشد.
شخصی که ادّعا می نماید که تنها خدا را می پرستد باید این ادّعا را در عمل خویش نشان دهد و لذا با شکر گزاری به درگاه خداوند متعال اعتقاد خود را در عمل خویش نمایان می سازد.
اعتقاد همراه با عمل صحیح نشان دهنده ایمان کامل خواهد بود بنابراین لازم است انسان موحّد عملاً به سپاسگزاری از پروردگار بپردازد.

عنه علیه السلام: اوَّلُ ما یجِبُ علَیکم للّه ِِ سبحانَهُ، شُکرُ ایادِیهِ و ابتِغاءُ مَراضِیهِ. (۴)
امام علی علیه السلام: نخستین چیزی که بر شما در قبال خداوند سبحان واجب است، سپاسگزاری از نعمتهای او و فراهم آوردن موجبات خشنودی اوست.

رعایت انجام واجبات و ترک محرمات تکلیفی است که بر دوش تک تک ما انسان ها می باشد که سعادت ما در گرو آن قرار دارد.
خشنودی خداوند متعال بزرگترین سعادتی است که می توان بدست آورد لکن بدست آوردن آن نیازمند ترک هوی نفس و تبعیت از دستورات اسلامی می باشد.
کسی که نعمت های دنیا را از سوی خداوند می داند با هر نعمتی خالق آن را یاد کرده و هیچ گاه به ناسپاسی او نمی پردازد.

فَاذْکرُونِی اَذْکرْکمْ وَاشْکرُواْ لِی وَلاَ تَکفُرُونِ(۵)
پس مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم، و برای من سپاسگزاری کنید و ناسپاسی ام نکنید

خداوند متعال به قدری مهربان است که با اینکه سپاسگزاری و یاد الهی از وظایف بندگانش می باشد با این حال در برابر بندگی بندگانش پاداش داده و آن ها را مورد رحمت بیشتر خویش قرار می دهد.
چقدر زیبا و دلپسند است اگر شخص بزرگ و صاحب قدرتی از ما یاد نماید و ما را مورد عنایت خویش قرار دهد.
چه کسی بزرگتر از خدا و چه صاحب قدرتی برتر از آفریننده آسمان ها و زمین؟ که اگر او ما را مورد عنایت خویش قرار دهد سعادتمند ترین موجودات خوهیم بود.
جالب و امیدوار کننده این است که خداوند در این جمله که می فرماید "مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم " از متکلم وحده استفاده نموده است و بندگانش را به دیگران وانگذاشته است بلکه ذات مقدس خودش را شخصاً بیان داشته است.
آیا می توان بهره ای از دنیا را تصوّر نمود که جزء نعمات الهی محسوب نشود؟
خداوند متعال با بیان ضرورت سپاسگزاری و عبادت کردن او در واقع موجبات رشد عقلی انسان را فراهم کرده است و لذا انسان ها هر اندازه که به او نزدیکتر می شوند به سعادت و کمال بیشتری دست می یابند و به هر اندازه که از او دور می شوند و او را ناسپاسی می کنند خویش را از رشد و ترقّی بازداشته و به شقاوت نزدیک می شوند.

وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّکمْ لَئِن شَکرْتُمْ لاَزِیدَنَّکمْ وَلَئِن کفَرْتُمْ اِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ(۶)
و آن گاه که پروردگارتان اعلام کرد که اگر واقعا سپاسگزاری کنید، البته نعمت شما را افزون خواهم کرد، و اگر ناسپاسی کنید عذاب من بسیار سخت است

وعده های الهی مبنی بر افزایش نعمت و وعیدهای او مبنی بر عذاب دردناک همگی به نفع انسان و در جهت رشد و تربیت آدمی می باشد.
خداوند بنا ندارد کسی را در آتش جهنّم بسوزاند بلکه این ما هستیم که با اعمال آتشینِ خویش، جهنّم را بر پا می کنیم.
ما با پیش گرفتن راه غلط، خود را از نعمت های بیشتر خداوند محروم کرده و خویش را سزاوار تنبیه و عذاب الهی می نماییم.
ناسپاسی از خداوند متعال یعنی تجلّی بی ادبی و ظهور خباثت درونی که مسلّماً نزد هر عاقلی ناپسند و سزاوار ملامت و سرزنش است.
هر اندازه بی ادبی بزرگتر باشد عقوبت سنگین تر است و البتّه روشن است که بی ادبی در برابر پروردگار قبیح ترین نوع بی ادبی محسوب می شود که درنتیجه عقوبت آن باید به همان اندازه سخت و عذاب آور باشد.
فرض کنیم که خداوند متعال ما را از عذاب خویش نمی ترساند و قرار نبود عذابی بابت ناسپاسی گریبان گیر ما شود با این حال باز هم لازم بود و ضرورت داشت که نسبت به پروردگار شکرگزار باشیم.

فِی نَهْجِ الْبَلَاغَهِ عَنْ اَمِیرِ الْمُوْمِنِینَ (ع )اَنَّهُ قَالَ: لَوْ لَمْ یتَوَعَّدِ اللَّهُ عَلَی مَعْصِیتِهِ لَکانَ یجِبُ اَنْ لَا یعْصَی شُکراً لِنِعَمِهِ.(۷)
حضرت علی علیه السلام در نهج البلاغه می فرماید: اگر خداوند بر معصیت و نافرمانیش وعده عذاب نمی داد باز از باب شکر نعمت لازم بود که انسان او را معصیت و نافرمانی نکند.(۸)

عقل به تنهایی درک می کند که باید در برابر کسی که به ما خیر می رساند سپاسگزاری نماییم.
از طرفی همه ما مشمول خیرات فراوانی از سوی پروردگار عالم هستیم. بنابراین ضرورت دارد که بابت خیرات و نعمت های بیکرانی که شامل حال ما شده است از خداوند متعال سپاسگزار باشیم.
سپاسگزاری از خداوند متعال باید به همان صورتی باشد که خودش برای ما مشخّص نموده است. در غیر این صورت ما سپاسگزاری او را آنچنان که باید به جا نیاورده ایم.
بنابراین برای سپاسگزاری و شکر نعمت پروردگار باید با رعایت تکالیف الهی به بندگی او پرداخت و سر از فرمان او نپیچید.
ما کاملاً به خدا و نعمت های او وابسته ایم زیرا برای ابتدایی ترین مرتبه خویش یعنی موجودیت نیازمند او هستیم و چنانچه لحظه ای فیض وجود از سوی او به ما نرسد هیچ خواهیم بود.
حال که برای موجودیت خویش اینگونه وابسته خدا هستیم مسلّم است که در سایر موارد این وابستگی به طور قطع وجود دارد.
وقتی به محیط اطراف خویش می نگریم مشاهده می کنیم که همه آنچه ما به آن شدیداً وابسته هستیم رزق و روزی پروردگار می باشد که ما را در بر گرفته است.
بینایی، شنوایی و قدرت تعقّل نعمت هایی هستند که گاهی به قدری غرق در استفاده از آن ها هستیم که اصل نعمت بودنشان را فراموش می کنیم و در نتیجه شکر آن ها را به جا نمی آوریم.

وَاللّهُ اَخْرَجَکم مِّن بُطُونِ اُمَّهَاتِکمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَیئًا وَجَعَلَ لَکمُ الْسَّمْعَ وَالاَبْصَارَ وَالاَفْئِدَهَ لَعَلَّکمْ تَشْکرُونَ(۹)
و خداوند شما را از شکم مادرانتان بیرون آورد در حالی که چیزی نمی دانستید، و برای شما گوش و دیدگان و دل ها قرار داد تا شکر گزارید

در این آیه با ذکر مرحله ای از زندگی آدمی، به نعمت شنوایی، بینایی و قدرت درک اشاره می نماید و بار دیگر لزوم شکرگزاری در برابر خداوند متعال را گوشزد می کند.
انسانی که دارای عقل سلیم است در برابر نعمت های الهی سپاسگزاری می کند امّا چون بسیاری از انسان ها در موارد فراوانی به تبعیت از هوی نفس می پردازند عقل را تسلیم نفس کرده و از شکر گزاری پروردگار خودداری می کنند.

نظرات کاربران درباره کتاب شکر منعم

عالی بود.....ممنونم
در 9 ماه پیش توسط محمد طاهری