فیدیبو نماینده قانونی صدرا و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب معاد

کتاب معاد

نسخه الکترونیک کتاب معاد به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۴,۲۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب معاد

کتاب حاضر مجموعه‌ای است مشتمل بر ده جلسه بحث و انتقاد درباره مسئله «معاد» که در انجمن اسلامی پزشکان ایراد شده و تاریخ آن به سال ۱۳۵۰ هجری شمسی باز می‌گردد. سبک بحث در این جلسات مانند بحثهای توحید، نبوت و امامت و رهبری سبک مخصوص به خود است و نمی‌توان آن را سبک صرفا کلامی یا فلسفی و یا قرآنی دانست بلکه همه این سبکها در آن نهفته است و خصوصا به نظریه جدیدی که از سوی برخی روشنفکران مسلمان درباره معاد ابراز شده، با حضور خود او، به خوبی پرداخته شده است و بحثها گاهی به صورت گفت و گو و مناظره و پرسش و پاسخ درآمده و این امر به جاذبه این مباحث افزوده است.

ادامه...
  • ناشر صدرا
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.8 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۳۲ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب معاد

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

مقدمه چاپ پانزدهم

کتاب حاضر مجموعه ای است مشتمل بر ده جلسه بحث و انتقاد درباره مسئله «معاد» که در انجمن اسلامی پزشکان ایراد شده و تاریخ آن به سال ۱۳۵۰ هجری شمسی باز می گردد. سبک بحث در این جلسات مانند بحثهای توحید، نبوت و امامت و رهبری سبک مخصوص به خود است و نمی توان آن را سبک صرفا کلامی یا فلسفی و یا قرآنی دانست بلکه همه این سبکها در آن نهفته است و خصوصا به نظریه جدیدی که از سوی برخی روشنفکران مسلمان درباره معاد ابراز شده، با حضور خود او، به خوبی پرداخته شده است و بحثها گاهی به صورت گفت و گو و مناظره و پرسش و پاسخ درآمده و این امر به جاذبه این مباحث افزوده است.
چاپ اول این کتاب در بهمن ۱۳۷۳ منتشر شده است. نظر به اینکه در چاپهای گذشته اشکالاتی از نظر تنظیم مطالب وجود داشت، لذا این مباحث از نو از نوار پیاده شد و به طور دقیق تنظیم و ویرایش گردید. همچنین فهرستهای مختلف در پایان کتاب افزوده شد. از این جهت، این چاپ با مزایای بیشتری منتشر می شود. امید است رضایت خوانندگان محترم و علاقه مندان به آثار آن اسلام شناس گرانقدر و عالم ربانی و مجاهد شهید را که امام خمینی(ره) او را حاصل عمر و پاره تن خویش نامید فراهم نموده باشد. از خدای متعال توفیق بیشتر مسئلت می کنیم.

اسفند ۱۳۸۶
برابر با صفر ۱۴۲۹

کلّیاتی درباره مساله معاد

معاد مستقلا موضوع ایمان است

بحث ما درباره مساله معاد است. مساله معاد از نظر اهمیت، بعد از مساله توحید مهمترین مساله دینی و اسلامی است. پیغمبران (و بخصوص پیغمبر ما چنانکه از قرآن استفاده می شود) آمده اند برای اینکه مردم را به دو حقیقتْ مومن و معتقد کنند: یکی به خدا (مبدا) و دیگر به قیامت (و یا به اصطلاحِ معمولِ فعلی: معاد). ایمان به معاد برای یک مسلمان لازم است؛ یعنی معاد مستقلا موضوع ایمان و اعتقاد است و در ردیف مسائلی نیست که چون از ضروریات(۱) اسلام است، ایمان به آن [ صِرفا] به تبع ضرورتِ ایمان به پیغمبر ضروری باشد.
در بعضی چیزها اینکه «باید به آن معتقد بود» به این معناست که اعتقاد به آن از اعتقاد به پیغمبر منفک نیست(۲)؛ مثلا روزه ماه رمضان؛ چرا می گویند روزه ماه رمضان از ضروریات اسلام است و اگر کسی منکر روزه باشد، از اسلام خارج است؟ برای اینکه اسلامْ ایمان به وحدانیت خدا و ایمان به پیغمبر است و امکان ندارد کسی به گفته پیغمبر ایمان داشته باشد ولی روزه را منکر باشد، چون اینکه در این دین روزه هست از ضروریات و واضحات است؛ پس نمی شود انسان در ذهن خودش میان قبول گفته های پیغمبر و قبول روزه تفکیک کند، ولی خود روزه، مستقلا موضوع ایمان و اعتقاد نیست، یعنی در هیچ جای قرآن وارد نشده: «کسانی که به روزه ایمان می آورند...».
اما مساله معاد و قیامت گذشته از اینکه مثل روزه از ضروریات اسلام است (یعنی نمی شود کسی معتقد به پیغمبر باشد ولی منکر معاد باشد) در تعبیرات قرآن مستقلا موضوع ایمان و اعتقاد قرار گرفته است؛ یعنی پیغمبر مساله معاد را به عنوان یک چیزی عرضه کرده است که مردم همان طوری که به خدا ایمان و اعتقاد پیدا می کنند، به آخرت هم باید ایمان و اعتقاد پیدا کنند و همان طور که خداشناسی لازم است (یعنی انسان در یک حدی مستقلا با فکر خودش باید خدا را بشناسد) در مساله معاد نیز انسان باید معادشناس باشد. پس پیغمبر در مساله معاد نمی گوید «چون من می گویم معادی هست شما هم بگویید معادی هست» (مثل اینکه «من گفتم روزه واجب است شما هم بگویید روزه واجب است»)، بلکه ضمنا افکار را هدایت و رهبری و دعوت کرده که معاد را بشناسند و به آن معرفت و ایمان پیدا کنند.

چرا معاد جزء اصول دین است؟

اینکه علمای اسلام معاد را از اصول دین قرار داده اند ولی سایر ضروریات را از اصول دین قرار نداده اند، بر همین اساس است. این سوال را خیلی از ما می کنند که چرا معاد را جزء اصول دین قرار داده اند در حالی که شهادتین که انسان با آن مسلمان می شود دو چیز بیشتر نیست: اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلاَّ اللّه ، اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّدا رَسولُ اللّه . آدمی که به پیغمبر ایمان داشته باشد، به هر چه پیغمبر گفته (اگر برایش ثابت شود که پیغمبر گفته، مخصوصا اگر ثبوتش به حد ضرورت و بداهت برسد) ایمان پیدا می کند. پس باید بگوییم اصول دین دو چیز بیشتر نیست(۳): توحید و نبوت. معاد فرع و طفیلی نبوت است؛ یعنی چون به نبوت اعتقاد داریم و پیغمبر از معاد خبر داده، به معاد هم اعتقاد داریم؛ همان طور که چون پیغمبر گفته اند نماز واجب است، به نماز اعتقاد داریم و نماز از ضروریات است.
این ایراد وارد نیست، چون علت اینکه مسلمین معاد را جزء اصول دین قرار داده اند این بوده که اسلام درباره معاد یک امر علاوه ای از ما خواسته؛ یعنی نخواسته ما فقط آن را به عنوان یکی از ضروریات اسلام و به طفیل قبول نبوت، قبول کرده باشیم، بلکه خواسته به آن مستقلا ایمان و اعتقاد داشته باشیم(۴). و لهذا قرآن بر قیامت استدلال می کند (چه آن نوع استدلالی که پایه آن توحید است و چه آن استدلالی که پایه آن نظام خلقت است(۵)) ولی بر روزه استدلال نمی کند.
پس سرّ اینکه معاد را جزء اصول دین قرار داده اند این بوده که راه استدلال بر آن ـ لا اقل تا اندازه ای ـ باز بوده و قرآن می خواسته است که مردم به قیامت [ به عنوان یک مساله مستقل اعتقاد پیدا کنند.]

پیوستگی زندگی دنیا و زندگی آخرت

انسان در آخرت آنچنان است که اینجا خودش را بسازد؛ اینجا اگر خودش را کامل بسازد آنجا کامل است و اگر ناقص بسازد ناقص است، اگر خودش را کور قرار بدهد آنجا کور است و اگر خودش را کر قرار بدهد آنجا کر است و اگر خودش را از صورت انسانیت خارج کرده باشد و به صورت حیوانی از انواع حیوانات دیگر درآورده باشد، در آنجا به صورت همان حیوان محشور می شود. پس مساله سوم(۶)، رابطه و پیوستگی بسیار شدید میان زندگی دنیا و زندگی آخرت است که فرمود: اَلدُّنْیا مَزْرَعَهُ الاْآخِرَه(۷) و(۸). اساسا نظام آخرت با نظام دنیا فرق می کند. اینجا نظام، نظام اجتماعی است به این معنا که افراد واقعا در سعادت و شقاوت یکدیگر شریک و موثرند، یعنی عمل خوب من می تواند شما را خوشبخت کند و عمل بد من تاثیر دارد در بدبختی شما و افراد یک اجتماع سرنوشت مشترک دارند، ولی در آنجا اصلا سرنوشتِ مشترک نیست (اهل سعادت با هم اند و اهل شقاوت هم با هم، ولی این با هم بودن غیر از اشتراک داشتن در سعادت است)، هر کسی در وضع خودش است بدون آنکه تاثیری در وضع دیگری داشته باشد.
اینها(۹) اموری است قطعی و مسلّم و پیغمبران آمده اند برای اینکه مردم را به این مطالب دعوت کنند، مخصوصا این قسمت اخیر، چون جنبه تربیتی زیادتری دارد و بیشتر به مساله دعوت مربوط است. لذا می بینیم قرآن (در درجه اول) و سایر آثار دینی اصرار فراوانی روی این مطلب دارند که آخرت دارالجزاء و خانه پاداش و کیفر است، پس مراقب عمل خودتان در اینجا باشید. حتی قرآن تعبیری دارد (که عده ای این تعبیر را حمل بر هیچ گونه مَجازگویی نمی کنند و عین حقیقت می دانند) که می گوید آنچه شما در این عالم عمل می کنید پیش فرستاده شما به عالم دیگر است. عده ای می گویند این یک تعبیر بلاغی و مجازی است؛ چون عمل ما آنجا فرستاده نمی شود؛ عمل (یعنی کار) یک حرکت است و این حرکت همین جا فانی و تمام می شود. ولی عده ای معتقدند که هر چه در این عالم پیدا شود، صورتی و حقیقتی در عالم دیگر پیدا می کند و این تعبیر قرآن عین حقیقت است که هر چه در اینجا عمل می کنیم چیزی در آنجا ایجاد کرده ایم، پس چیزی را از اینجا به آنجا فرستاده ایم.

تعبیر قرآن در مورد پیوستگی زندگی دنیا و زندگی آخرت

این تعبیر قرآن را ببینید!(۱۰) در اواخر سوره حشر می فرماید: یا اَیهَاالَّذینَ امَنُوا اتَّقُوا اللّه َ، ای اهل ایمان! تقوای الهی داشته باشید، از خدا بپرهیزید؛(۱۱) یعنی خودتان را از غضب الهی و از مخالفت فرمان الهی دور نگه دارید. وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَدٍ (تعبیر خیلی عجیبی است؛ وَ لْتَنْظُرْ امر است.) می فرماید: و باید هر نفسی و هر کسی نظر کند و دقت کند در آنچه برای فردا می فرستد. این صریح ترین تعبیری است که می شود در این زمینه کرد. وقتی می خواهد به ما بگوید در کار و عمل خودتان مراقب باشید، به این تعبیر می گوید: درباره چیزهایی که برای فردا پیش می فرستید دقت کنید. درست مثل اینکه به آدمی که در شهری است و برای شهر دیگری که بعدها می خواهد برود در آنجا سکنی اختیار کند کالایی تهیه می کند و می فرستد، بگویند در این چیزهایی که قبل از خودت پیش می فرستی، دقت کامل بکن. بعد دو مرتبه می فرماید، وَ اتَّقُوا اللّه َ، از خدا بترسید، از نافرمانی الهی پرهیز کنید. اِنَّ اللّه َ خَبیرٌ بِما تَعْمَلونَ(۱۲) (اول به تعبیر «پیش فرستاده» گفت، حالا به تعبیر «عمل» می گوید) خدا آگاه است به اعمال شما؛ یعنی آنچه را شما می فرستید، خدا که آگاه است، پس خودتان هم آگاهی کامل داشته باشید که خوب بفرستید.

نظرات کاربران درباره کتاب معاد