فیدیبو نماینده قانونی انتشارات مینوفر و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب نقش دعا در کاهش اضطراب از دیدگاه اسلام

کتاب نقش دعا در کاهش اضطراب از دیدگاه اسلام

نسخه الکترونیک کتاب نقش دعا در کاهش اضطراب از دیدگاه اسلام به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۴,۲۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب نقش دعا در کاهش اضطراب از دیدگاه اسلام

دعا و نیایش عالی‌ترین جلوه پرستش و نشان دهنده روح فرمانبرداری از آفریدگار هستی است. بی‌شک عبادت در نتیجه دعا و نیایش مفهومی بلند و سازنده دارد خواه خواسته انسان برآورده شود یا نشود. این کتاب از ۶ فصل تشکیل شده است که فصل اول آن به مفهوم شناسی دعا از دیدگاه آیات و روایات و دانشمندان پرداخته است. فصل دوم، شرایط و استجابت دعا و موانع استجابت و آداب و علل تأخیر در استجابت و دعاهای پیامبران و ائمه است. و فصل سوم دعا و اثرات آن که شامل برگرداندن قضای الهی، بخشایش گناه و ... می‌باشد. فصل چهارم به شناخت مفهوم اضطراب از دیدگاه اسلام می‌پردازد. و سرانجام فصل ششم به بررسی عواملی که باعث کاهش اضطراب است، می‌پردازد.

ادامه...

بخشی از کتاب نقش دعا در کاهش اضطراب از دیدگاه اسلام

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

مقدمه

دعا و نیایش عالی ترین جلوه پرستش و نشان دهنده روح فرمانبرداری از آفریدگار هستی است. بی شک عبادت در نتیجه دعا و نیایش مفهومی بلند و سازنده دارد خواه خواسته انسان برآورده شود یا نشود.
دست دعا در بحرانی ترین لحظه ها، ارتباط انسان را با خدای خویش برقرار ساخته، جریان دوباره حیات و امید را در رگهای وی جاری می سازد. دعا ترجمان و زبان گویای این ارتباط است. هنگامی که انسان در راز و نیاز با پروردگار خویش می گوید:«خدواندا نفس مرا مطمئن و به قضای خویش راضی گردان.» به زبان آوردن این کلمات و عبادات، در حقیقت جان و روح آن ها را در مغز انسان تمرین می دهد و چون هنگام دعا آن چه را که خواسته یافتنی می بیند عملاً خود را در این مسیر قرار می دهد و بدین گونه به تصویرسازی ذهنی مثبتی چنگ می اندازد که نتیجه آن به یقین همان آرامش روحی خواهد بود.

این کتاب از ۶ فصل تشکیل شده است که فصل اول آن به مفهوم شناسی دعا از دیدگاه آیات و روایات و دانشمندان پرداخته است.
فصل دوم، شرایط و استجابت دعا و موانع استجابت و آداب و علل تاخیر در استجابت و دعاهای پیامبران و ائمه است.
و فصل سوم دعا و اثرات آن که شامل برگرداندن قضای الهی، بخشایش گناه و ... می باشد.
فصل چهارم به شناخت مفهوم اضطراب از دیدگاه اسلام می پردازد.
و سرانجام فصل ششم به بررسی عواملی که باعث کاهش اضطراب است، می پردازد.


در این جا بر خود لازم می دانم از خانواده ی مهربانم که به من در تهیه این کتاب کمک شایانی کرده اند و هم چنین از مدیریت «انتشارات مینوفر» جناب آقای سلیمانی تشکر به عمل آورم.

علی عسگری
شعبان ۱۴۳۶ برابر با خرداد ۱۳۹۴

تقدیم و اهدا

این کتاب را به صاحب عصر و الزمام «مهدی موعود (عج) » تقدیم می کنم که وجود ایشان در هر لحظه و در هر مکانی، آرامش بخش آن لحظه و مکان است و یادآوری نامش، انسان را از هرگونه دغدغه، دور می نماید و به اضطراب وجودی پایان می دهد.

اللهم عجل لولیک الفرج

فصل ۱. مفهوم دعا

۱ -۱. مفهوم دعا

دعا صمیمی ترین شیوه ارتباط بندگان با خداوند است که از رهگذر آن هر کس به فراخور جهان وجود خود با ساحت قدس ربوبی راز و نیاز می کند: یکی برآورده شدن نیازهای خرد و کلان دنیوی را می طلبد؛ دیگری، شرمنده از سیاهی نامه عمل خویش بخشایش الهی را درخواست می کند؛ بنده ای دیگر که گام در راه پرنشیب و فراز سلوک معنوی نهاده و شراب معنا، پیمانه جانش را لبالب ساخته، توشه ای افزون تر طلب می کند؛ در مرتبه ای بس فراتر اولیای الهی از آن که بنا به ضرورت با ابنای زمان در آویخته و از غرقه شدن در دریای عشق و تماشای جلوه جمال و جلال حق، ساعاتی محروم مانده اند، با اشک سوز، عذر تقصیر می آورند و توفیق جبران گذشته را از دوست انتظار می برند. باری، در این سوی دعا، بندگانی با هزاران خواسته، با اشک و آه، یک سره جویای خواسته خودند. در سوی دیگر وجودی ایستاده که خداوندگاری زیبنده او است و خود را بیش از همه به صفت «رحمان» و «رحیم» موصوف کرده، و در نخستین آیات کتابش خود را کریم دانسته است(۱)؛ خداوند آنقدر بردبار است که از اصرار فزون از حد بندگانش رنجور نمی شود، و چنان بر قله فرازمند جود و سخا ایستاده که هر چه ببخشد، خزینه های کرمش پایان نمی گیرد، و چنان قدرتمند است که در راه اجابت خواست بندگانش، هزاران مانع خرد و کلان را از سر راه برمی گیرد. از همه شیرین تر آن که نه بارگاه او حاجبی دارد و نه لختی آسایش می طلبد تا نیاز داران را براند و به زمانی دیگر حواله دهد. بندگانش همیشه و همه جا، در خلوت و جلوت، در مکنت و در نکبت، ریسمان دل را به آسمان مهربانی اش پیوند می زنند، و جانشان را با امید به او روشنایی می بخشند. آیا چنین معبودی زیبنده راز و نیاز و دعا و حاجت خواهی نیست؟(۲)

۱ -۲. دعا در لغت و اصطلاح

«دعا» در لغت به معنای «خواندن»، «درخواست انجام دادن کار»(۳) یا «حاجت خواستن»(۴) است. اصل آن «دعاو» بوده و به دلیل قرار گرفتن واو پس از الف، بر اساس قواعد اعلال تبدیل به همزه شده است.(۵)
راغب، دعا را به معنی بانگ زدن و خواندن نوشته است. دعا نوعی نیایش و درخواست از خداوند با کلماتی است که در اوقات مختلف در مقام استغاثه از خداوند و طلب آمرزش یا درخواست خیر و برکت و برآورده شدن حاجت بخواند.(۶)
دعا در اصطلاح شرعی به معنای روی آوردن به خداوند و درخواست از او با حالت خضوع است. البته گاه از باب مجاز به صرف تمجید و ستایش خداوند نیز دعا گفته شده است چه انسان در کنار آن درخواست خود را یادآوری کند و چه نکند.(۷)
ابواسحاق معتقد است دعا و درخواست از خداوند بر سه گونه است: اول- بیان توحید و ثنای الهی است؛ چنان که گویند: «یا لا اله الاّ انت». دوم- درخواست بخشش و رحمت از خداوند است چنان که گویند: «اللهم اغفرلنا». سوم- درخواست بهره دنیایی چنان که گویند: «اللهم ارزقنی مالا و ولدا». به تمام این گونه ها دعا گفته می شود؛ زیرا انسان در آغاز درخواست خود می گوید: «یا ا...، یا ربّ، یا رحمن».(۸) بر این اساس در معنای اصطلاحی دعا، مفهوم لغوی آن، یعنی درخواست و طلب، لحاظ شده است؛ با این تفاوت که اولاً مخاطب دعا در معنای لغوی عام است و شامل انسان هایی برابر یا برتر از داعی می باشد؛ در حالی که مخاطب دعا در مفهوم اصطلاحی تنها خداوند است.
ثانیاً در مفهوم لغوی دعا، کرنش و خضوع داعی لحاظ نشده است؛ چنان که درخواست از مخاطب برابر، ضرورتاً با کرنش همراه نیست؛ اما در مفهوم اصطلاحی دعا، کرنش و خضوع در برابر خداوند لحاظ شده است.(۹)

۱ -۳. تعریف دعا

در فرهنگ انسان ساز اسلام، مفاهیمی وجود دارد که بی نیاز از هرگونه استدلال و پرسش است و تنها با داشتن تصوری از آن ها پذیرفته می شوند. «دعا»، یکی از این مجموعه مفاهیم ارزشمند است. بشر آن گاه که از تلاش بی حاصل خویش در برهوت دنیای مادی و ناکامی های جانکاه و آه و افسوس های بی پایان، دچار سرشکستگی می گردد و همه روزنه های امید را به روی خود بسته می بیند ناگهان دستی قدرتمند از اعماق وجود آدمی سربرآورده، او را متوجه قدرتی می سازد که همه چیز از آن اوست و توان انجام هرکاری فقط از وی ساخته است. آری، این دست دعاست که در بحرانی ترین لحظه ها ارتباط انسان را با خدای خویش برقرار ساخته، جریان دوباره حیات و امید را در رگ های وی جاری می سازد. دعا، ترجمان و زبان گویای این ارتباط است.(۱۰)
در خصوص دعا تعریف های زیادی شده است که به ذکر چند نمونه از آن بسنده می کنیم:
علامه طباطبایی می فرماید: «دعا عبارت است از این که دعاکننده نظر مدعو را به سوی خود متوجه کند و پس از جلب توجه، فایده و نعمتی را از وی درخواست نماید».(۱۱)
دکتر الکسیس کارل نیز بیان زیبایی در تعریف دعا دارد. وی می گوید: «نیایش اصولاً کشش روح به سوی کانون غیرمادی جهان است. به طور معمول، نیایش عبارت است از تضرع و ناله و طلب یاری و استعانت و گاهی یک حالت کشف و شهود روشن و آرام درونی و مستمر و دورتر از اقلیم هجمه محسوسات است. به عبارت دیگر، می توان گفت که نیایش پرواز روح به سوی خداست و یا حالت پرستش عاشقان های نسبت به آن مبدا که معجزه حیات از او سرزده است و بالاخره نیایش نمودار کوشش انسان است برای ارتباط با آن موجود نامرئی آفریدگار همه هستی عقل کل، قدرت مطلق و خیر مطلق.»(۱۲)
بنابراین اگر بخواهیم تعریف دقیق تری از دعا ارائه دهیم، باید بگوییم دعا مجموعه ای ازمعیارها و ضوابط اعتقادی و توحیدی است که ارتباط بی واسطه و مستقیم انسان با خدا را به گونه ای صحیح و دور از انحراف، نظم و نسق می بخشد به طوری که هدایت و کنترل مستمر این ارتباط سازمان یافته، انسان را در حد اعلای توان و ظرفیتش از نیروهای شور و عشق و دلبستگی و وفاداری نسبت به مفاهیم اعتقادی و توحیدی لبریز می کند. دعا، همان نیایش است و درخواست از خداوند؛ همان حالت روحی که میان انسان و معبودش، رابطه انس و کشش برقرار می سازد.(۱۳)

۱ -۴. انواع دعا

برای دعا می توان سه نوع تقسیم بندی در نظر گرفت:
اول: دعای تکوینی یعنی همه موجودات به زبان طبیعت و هستی خویش- که جز فقر ذاتی چیزی نیست- از خدای هستی بخش یاری می جویند؛ هر موجودی به میزان استعداد و ظرفیت فیض، از خدا طلب می کند که آیه «یسئله من فی السموات و الارض کل یوم هو فی شان»(۱۴) اشاره بدین حقیقت است.

همه هستند سرگردان چو پرگار 
پدید آرنده خود را طلبکار

تمام موجودات به زبان حال، خدا را می خوانند، به ویژه موجودات زنده در حال اضطرار به زبان خود دعا می کنند.
دعای تشریعی، این دعا مخصوص موجودات مختار و با اراده است که طبق درجه معرفت، از قدرت مافوق مطالباتی دارند ولی غالباً بر اثر فاصله گرفتن از تعلیمات پیامبران، بشر به غیرخدا پناه می برد اما هنگامی که بفهمد ملک و قدرت و عزت و ذلت دست خداست به قدرت فناناپذیر روی می آورد این نوع دعا در تکامل انسان آزاد و مختار تاثیر بسزایی دارد.(۱۵)
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان بیان می کند: «دعا، اگر به خدای تعالی نسبت داده شود معنایش هم دعوت کردن تکوینی است که همان ایجاد آن چیزی است که حق تعالی اراده کرده، گویا خدای تعالی آن چیز را به سوی اراده خود دعوت نموده- مانند این قول خدای تعالی که می فرماید: «یوم یدعوکم فتستجیبون بحمده»(۱۶) که منظور از این جمله این است که خدای تعالی شما را (که در قبرهایتان آرمیده اید) برای زندگی کردن در عالم آخرت دعوت می کند، و شما دعوت او را با قبول خود اجابت می کنید، که در این آیه، دعوت به معنای ایجاد و خلقت است در نتیجه معنای تکوین را می دهد. و هم خواندن و دعوت کردن تشریعی، و آن عبارت است از این که خدای تعالی به زبان آیاتش بندگان را تکلیف کند به آن چه که از آنان می خواهد.(۱۷)
دوم: دعای حق و باطل: دعایی است که هرگز از استجابت تخلف ندارد، و دعای باطل، دعایی است که به سوی هدف اجابت، هدایت نمی شود، مانند دعا و خواندن کسی که دعا را نمی شنود و یا قدرت بر استجابت ندارد(۱۸).

سوم: دعا برای نیازهای مادی، دعا برای نیازهای معنوی و دعایی که متضمن اقرار به گناهان و طلب مغفرت از خداوند.(۱۹)
دعا برای رفع حوائج مادی و دنیوی: انسان برای رهایی از گرفتاری هایی که در دنیا دربند آن ها اسیر شده، دعا می کند و رفع بلا و استجابت خواسته هایش را از خداوند یکتا می طلبد. شاید ذکر این مطلب خالی از فایده نباشد که بیشتر دعاهای عامه مردم، از این قسم و با در نظر داشتن حوائج مادّی، جسمی و دنیایی است.
قسم دیگر دعا، برای برآورده شدن درخواست ها و نیازهای معنوی و امور متعالی و معرفتی است. این دعا با آن چنان لذتی همراه است که شخص احساس می کند درخواستش، همراه با دعا اجابت شده. به عبارت بهتر اجابت دعایش، با دعا همزمان است. در این نوع از دعا، انسان تلاش می کند، چیزی نگوید و نخواهد، جز آن چه او را به پروردگارش نزدیک کرده و ارتباط بین او با خالقش را مستحکم تر می سازد.
مناجات با پروردگار، قسم دیگری نیز دارد که متضمن اقرار و اعتراف به گناهان و معاصی و طلب غفران و بخشایش از ایزد متعال است. این جاست که با اخلاص در دعا و با حال تضّرع و التماس از خدا درخواست می کنیم که خطاها و گناهانمان را ببخشاید، توبه مان را بپذیرد و ما را به خودمان وانگذارد تا دوباره مرتکب نواهی اش شویم.(۲۰)
«الکسیس کارل می گوید: نیایش در مرحله عالی ترش از سطح درخواست و عرض حال بالاتر می رود، انسان در برابر خداوندگار هستی نشان می دهد که او را دوست دارد، نعمت های او را سپاس می گذارد و آماده است تاخواسته های او را، هر چه باشد، انجام دهد. در این جا نیایش به صورت یک سیر روحانی و مکاشفه درونی در می آید».(۲۱)
نیایشگران واقعی، دعا را به منظور پاسخ به نیاز ذاتی و فقر وجودی انجام می دهند. از تضرع و ابتهال و ارتباط با حضرت حق لذتی وصف ناپذیر می برند. سخن گفتن با محبوب و راز دل گشودن برای آنان از همه دنیا عزیرتر است.(۲۲)

۱ -۵. ارزش و اهمیت دعا

از هر دریچه که بنگریم، «دعا» در اسلام از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است، از بررسی آیات و روایات و پژوهش پیرامون سیره پیامبر (ص) و ائمه (ع) مشخص می شود که تا چه میزان پیشوایان معصوم ما، به این مهم اشتغال داشته اند.(۲۳)
اصولاً امر خداوند، خود بهترین دلیل بر اهمیت یک موضوع است زیرا می دانیم خداوند تعالی بندگانش را جز به امور ارزشمندی، که دقیقاً در راستای هدف خلقت قرار دارند، فرمان نمی دهد. خلاصه آن که دلیل شایسته یا ناپسند بودن هر امری، کلام الهی است و بس.(۲۴) «فذکروک بمنک و شکروک بفضلک و دعوک بامرک(۲۵)، پس تو را به خاطر نعمت و بخششت یاد کردند و تو را به واسطه فضل و احسانت سپاس گزاردند و تو را به حسب امر و فرمانت خواندند. نکته بسیار ظریفی است با این که لفظ خطاب، خطاب کننده و مورد خطاب در هر سه موضوع ذکر و شکر و دعا مشترک است، اما امام (ع)، ذکر را در مقابل منّت ها و بخشش های الهی، شکر را در مقابل تفضّلات الهی، و فقط دعا را در امتثال امر و فرمان الهی می داند. چرا که در واقع، ذکر و شکر پاسخ ماست در مقابل نعمات و تفضّلات الهی، و عکس العملی است در مقابل عمل او و فقط در مورد دعاست که شروع از ماست، که البته همان گونه که در کلام امام دیدیم قبل از آن امر و دستور پروردگار منّان است، هرچند که در این رابطه، وجود نعمت هدایت را جهت پرداختی به دعا و هر امر دیگر فراموش نمی کنیم. به هر صورت، خداوند فرمان داده است و فرمانش مطاع، و هر دلیلی است بر ارزش و اهمیت آن چه بدان امر شده.(۲۶)
در فرمایشات معصومین (ع) نیز، امر به دعا بسیار به چشم می خورد. امام صادق (ع) می فرماید: «علیک بالدعاء» بر شما باد به دعا کردن.
نکته قابل اهمیت دیگر، این است که نه تنها خداوند متعال به دعا امر فرموده است، بلکه به پیامبرانش نیز فرمان داده است که شما نیز بندگان مرا به دعاکردن توصیه نمائید. قرآن کریم خطاب به پیامبر اسلام (ص) بیان می دارد: «قل ادعوا الله(۲۷) بگو خدا را بخوانند».
در اهمیت و ارزش دعا آیات و روایات بسیاری وجود دارد و هم چنین سخنان اندیشمندان نیز بیان شده که به مهم ترین آن ها اشاره می شود.

نظرات کاربران درباره کتاب نقش دعا در کاهش اضطراب از دیدگاه اسلام

عالی است....ممنونم
در 9 ماه پیش توسط محمد طاهری
عالی
در 1 ماه پیش توسط صالح شیخ